Samuel Carrow znalazł się w kaplicy jakieś piętnaście minut przed rozpoczęciem ceremonii pogrzebowej. Zajął miejsce w ostatniej ławce, gdzie siedział w skupieniu. Nie wiedział, jak ma się zachować - czuł jednak, że musi być tutaj, nie miał pojęcia, czy jego obecność w ogóle zostanie zauważona przez rodzinę. Danielle jednak od zawsze była blisko niego, także czuł obowiązek, aby pojawić się na tej ceremonii.

Jako, że jego garnitur - jedyny jaki posiadał okazał się być nieco zbyt mały ubrał na siebie jedyną czarną rzecz jaką posiadał - sweter i jeansy. Nie należał do osób, których garderoba była specjalnie bogata, zresztą, czego można się spodziewać po kimś takim jak on. Nie brylował na salonach, wręcz przeciwnie, trzymał się z dala od wszelakich spędów towarzyskich, bo uważał, że nie pasuje do takich miejsc.

Tym razem jednak zrobił wyjątek, w końcu chodziło o ojca Danielle. Danielle, która zawsze pomagała mu i Jackie. Znajdowała czas, aby go odwiedzić, zawsze była zainteresowana tym, czym się zajmował. Poświęcała mu uwagę - jak nikt inny. Do tego podczas Beltane spojrzał na nią zupełnie inaczej. Coś się zmieniło, czuł, że pojawiło się uczucie zdecydowanie silniejsze, niż myślał na początku. Zawsze była tuż obok, jednak bał się spoglądać na nią jak na kogoś więcej niż przyjaciela. Byli zupełnie z innych światów, jednak to Beltane dodało mu odwagi. Sam nie wiedział dlaczego.

Będzie się zastanawiał nad tym kiedy indziej, bowiem ceremonia pogrzebowa nie była najlepszym momentem. W dłoni dzierżył bukiet białych róż, czekał, aż ceremonia się rozpocznie. Wypatrywał w tłumie w pierwszym rzędzie Danielle - bo to ona była tutaj dla niego najważniejsza. Nie słuchał nawet jakoś specjalnie przemów, które wygłaszali po kolei członkowie jej rodziny. Chciał zobaczyć, czy jakoś się trzyma, o ile w takiej sytuacji możliwe jest jakiekolwiek jakoś.

Zakończenie ceremonii, przejście do grobowca

Pogrzeb powoli zbliżał się ku końcowi. Norka obserwowała z uwagą jak Jeremiah Longbottom podnosi urnę. Zakręciło się jej nawet kilka łez w oku. Może nie była rodziną, jednak ta cała sytuacja zaczęła ją przerastać. Ile jeszcze bliskich osób przyjdzie im pochować nim to wszystko się skończy? Ile dzieci straci swoich rodziców? Wiele myśli kłębiło się jej w głowie i żadna z nich nie była przyjemna. Czuła, że coś się zmieniło, wojna rozpoczęła się już naprawdę. Będą musieli spoglądać za swoje ramiona przez cały czas, bo niebezpieczeństwo mogło pojawić się w każdej chwili.

Figg poczekała, aż większość osób opuści kaplicę. Nie czuła się na tyle ważna, żeby maszerować na samym początku tego orszaku pogrzebowego. Trzymała mocno w dłoniach ten bukiet białych lilii, który przyniosła. Zauważyła, że bardzo mocno zgniotła łodygi swoimi palcami. Zdecydowanie za mocno. Te kwiaty nie miały jednak stać w wazonie, a zostać położone na nagrobku. Miała nadzieję, że Derwin jej wybaczy.

Kiedy niemalże wszyscy opuścili kaplicę i ona podniosła się z miejsca. Ruszyła za nimi, żeby dołączyć do tej drugiej części pogrzebu.

Dotarli do grobowca Longbottomów. Przystanęła na moment, aby poczekać, aż trochę się przerzedzi. Następnie ruszyła przed siebie, aby położyć kwiaty przy grobowcu. Był to odpowiedni moment, aby złożyć kondolencje. Zaczęła od Danielle, przytuliła ją mocno, nic nie mówiła, bo uważała, że żadne słowa nie pomogą jej ukoić cierpienia. Później po kolei podeszła do Lucy, tutaj jedynie złożyła kondolencje, a następnie do Brenny, Mavelle, które przytuliła i Erika - którego ściskała zdecydowanie dłużej niż całą resztę.

Gio starał się skupić na własnym oddechu. Mechanicznie szedł za swymi rodzicami w pochodzie do grobowca. Nie zwracał uwagi na mijane twarze, na odgłosy łkania.

Czemu to nie on odszedł, a Derwin? Derwin miał dzieci. Miał niesamowite zdolności bojowe, które w obecnych czasach były na wagę złota. Nawet chciał wpaść do niego pewnego dnia, by trochę poćwiczyć... A teraz było już za późno. A on, bezdzietny, stary kawaler, który nie może prawie niczego zrobić dla Zakonu i dla sprawy poza drobnymi zadaniami, w których wykorzystuje swoje kontakty i pieniądze. Czemu to on przeżył!?

W pewnym momencie poczuł uścisk matki na ramieniu. Był już moment na złożenie kwiatów. Całą trójką podeszli do grobu. Pan Urquart wyciągnął różdżkę i wyczarował obok innych kwiatów wiązankę szkarłatnych i złocistych mieczyków, których środki błyszczały niczym świetliki.

Państwo Urquart podeszli po kolei do wszystkich Longbottomów, by oddać wyrazy współczucia. Giovanni wahał się chwilę. Może uda mu się uciec niezauważonym? Tak bardzo nie chciał teraz spoglądać w twarze tylu cudownych ludzi, których spotkała taka tragedia.

Ale było już za późno. Stał przecież tuż za rodzicami. Złożył więc dość formalne kondolencje Lucy, Danielle, Mavelle, Brennie i całej reszcie rodziny. Zatrzymał się tylko na Eriku, który właśnie ściskany był przez Norę. Odczekał więc chwilę, by i mu przekazać formułkę pogrzebową i oficjalny uścisk dłoni. Zupełnie jak nie on.

Po tym wszystkim odszedł na bok z rodzicami. Matka znów wzięła go pod ramię. Dobrze widziała ogrom cierpienia, z jakim mierzy się jej syn. Od dłuższego czasu jego oczy były wilgotne i tylko moment dzieliło go od wypuszczenia łez.

Kondolencje oraz opuszczenie cmentarza

Avelina zwlekała z podejściem do Longbottomów. Nie lubiła takich sytuacji, nie lubiła przebywać w takich tłumach. Zdecydowanie wolałaby podejść do nich na osobności, z dala od oczu innych. Wiedziała, że takie dni nie są przyjemne, a ludzie w żałobie woleliby ten czas spędzić wśród rodziny, a nawet samotności. Paxton zdecydowanie wolałaby zamknąć się w swoim pokoju, schować pod kocem i nie wychodzić, nie stać tu i udawać, że wszystko będzie dobrze, że się pozbiera i będzie nadal tą samą osobą. Zostawiła w końcu wieniec w odpowiednim miejscu i podeszła najpierw do Danielle, którą bez słowa po prostu uścisnęła, następnie jej siostrę i kuzynostwo, a starszym członkom ich rodziny uścisnęła dłoń. Niewiele mówiła, bo nie było odpowiednich słów, które ukoiłyby ten ból, więc po prostu wykonała odpowiednie gesty wsparcia, a potem wycofała się i przeniosła pod ich rezydencję. Czuła się dziwnie pusto, wiedziała, że każde z tych osób straciło cząstkę siebie, a ona sama nie wiedziała jak się zachować. Gdy dostrzegła Brenne podeszła do niej, aby zaproponować jej pomoc w ogarnianiu tego miejsca i ludzi, aby ich wszystkich odciążyć. Może tak pokaże im swoje wsparcie. Gesty, Avelina składa się z gestów, a nie słów, więc wiedziała, że w ten sposób będzie łatwiej pokazać im to, że jest dla nich.