Uśmiech zalał się falą na jej twarzy, gdy Leander uderzył w ścianę mieszkania, zacisnął szczęki i nawet nie pisnął słowa. Ciche westchnięcie rozbiło się o wnętrze klatki schodowej – czuła się dominantą; niejednokrotnie rozmarzała się na temat ugodzenia go z agresją, którą chowała na dnie duszy, była jednak od niego zbyt zależna; zbyt skuta w tych piekielnych okowach niejakiej wierności, w której wszak wierności zupełnie nie było; już w lutym wszak nieoficjalnie stała się żoną Alexandra i choć nieliczni o tym wiedzieli – w gruncie rzeczy przecież Leandra nigdy nie kochała.

Gdy ten tylko został ugodzony zaklęciem, weszła spokojnie do wnętrza mieszkania wraz z Dianą, zamykając za sobą drzwi kulturalnie. Pewna parszywa nuta pojawiła się na jej obliczu, której nijak nie mogła oszukać – uśmiech przemknął po niej prędko, pozostawiając po sobie jedynie niewymowne, absolutne obrzydzenie.

– Crucio – rzekła, wymierzając różdżkę ku Leandrowi.

Jeśli zaklęcie się nie powiodło, ponownie wykonała inkantację.

Czarodziej trochę się tego spodziewał. Ale nadzieja w nim była silna. Niestety zaklęcie uderzyło go i przeszył go silny ból nie posiadający swojego konkretnego źródła. Kurczowo zaciskał szczęki, żeby nie wydać z siebie żadnego dźwięku. Po słabej rozgrzewce nadszedł jednak kolejny cios. Tym razem Leander aż "odkleił" się od ściany upadając na podłogę z głośnym hukiem. W pierwszej chwili nasilenie bólu było paraliżujące i dopiero po sekundzie jego mózg zaczął odbierać krzyk przesyłanych impulsów. Ciało czarodzieja było od środka miażdżone i rozrywane... a przynajmniej tak się czuł. Na nic już były próby uciszania się. Odgłosy bólu przenikały ściany budynku strumieniem rozpaczy.

Krzyk przeciął przestrzeń sztyletem, gdy klątwa powędrowała w jego kierunku, wysysając ostateczność z wnętrza; uśmiech zatańczył na wargach perfidnie, słysząc kakofonię jego cierpienia – miałki pył rzeczywistości przekształcił się w czystą ekstazę, malującą się na jej obliczu nieprzejednanie, tak, jakby doświadczała najbardziej dotkliwego z uniesień.

Loretta już dawno przestała krzywdzić w myśl wyższej wartości czy własnych reguł; wiosna otuliła ją miękko całunem gwałtowności i czystej, bezpardonowej chęci krzywdzenia dla samej krzywdy. Prawdopodobnie był to z większych oznak jej upadku moralnego, który rozszerzał nad ciemnowłosą głową swoje poły; chciała słyszeć wrzask, chciała, aby cierpiał – zupełnie tak, jak cierpiała ona, nie miała jednak w tym wyższego celu, chciała go ukarać, zemścić się, popchnąć go do ekstremum.

Rozlany bladym mlekiem uśmiech rozszerzył kąciki ust w ekstazie.

Kierowała ku niemu swoją różdżkę, zadając ból najbardziej wymyślny spośród istniejących. Jego krzyk rozbijał się o ściany gwałtownie, on zaś – kulił się na podłodze, poddając się prawdopodobnie największemu z okrucieństw, które kiedykolwiek były w niego wymierzone.

W ostatnim geście, zamachnęła się obcasem i przygniotła jego dłoń, słysząc syknięcie wymieszane z gruchotem kości; odsunąwszy różdżkę, nachyliła się ku niemu jedynie, mając pewność, iż w żaden sposób nie sięgnie swojej różdżki i z diabłem czającym się w tęczówkach owiała go tym przeklętym zapachem bergamotek.

– Nie wymażę ci pamięci z jednego, prostego względu – chcę, abyś pamiętał, kto zesłał na ciebie tak ogromny ból. Chcę, aby moja twarz nawiedzała cię po nocach i z dziką przyjemnością stanę się twoim boginem – zaczęła powoli, głosem tak stoicko spokojnym, że mrożącym krew w żyłach nieomal.

– Powiedz komukolwiek, czego doświadczyłeś, piśnij jedno słowo – zniszczę cię. Powróć kiedykolwiek do Anglii – zniszczę cię. Pojaw się w moim życiu jeszcze raz – zniszczę cię – wycedziła. – Mam nadzieję, że się rozumiemy.

Cofnęła się od mężczyzny, wzrok przekierowując na Dianę, dając jej okazję ku wypowiedzeniu paru słów, może wyważeniu odpowiednich czynów; po chwili jednak skinęła jej głową w kierunku drzwi, zadając nieme pytanie.

Czarodziej nie był w stanie się nawet odezwać. Skupiony był całkowicie na oddychaniu po tak rozdzierającym przeżyciu. Kobiety w końcu opuściły go, co zauważył z dużym opóźnieniem. Jego umysł wciąż był w stanie szoku.

Kakofonia jego krzyków mile drażniła uszy; jego wrzask wpędzał ją w stan nieomal ekstatyczny, z którego głębi ciężko było ją wyrwać. Patrzyła na niego tak, zupełnie jakby go nie znała i był kolejnym trupem w jej życiorysie – nie pamiętała już o chwilach uniesień; o tym, że kiedyś formalnie należała do niego; serce wszak od dawien trzymało ją w okowach uścisku Alexandra, a wyzwolenie od Leandra stanowiło tylko lwi krok w jej życiu, który powinna była podjąć już dawno temu. Wyzwolenie smakowało słodko, jak lepki, późnoletni sok, który lipcem wylewał się jak miód na stół, nęcąc muchy i wstęgi światła. Parszywy uśmiech wykwitł na jej obliczu, gdy stała nad nim, tak bezbronnym i skulonym, że aż rozczulającym.

Niestety, Loretcie czułość była obca.

Raczyła się więc jego krzykiem, rozdzierającym serca i przebijającym się przez masyw ścian. Nie potrafiła się powstrzymać od ponurej satysfakcji spowijającej jej ciało – oplatała ją miękko, niby mgła, która jedynie swoim dęciem przypominała o chłodzie niesionym na barkach.

Gdy wyszły z mieszkania, galopujące serce ustało w swym biegu.

– Definitywnie – rzekła, biorąc Dianę pod ramię.

W ten sposób miały przemknąć dni wolności na terenach Ameryki; na rubasznym pijaństwie, oglądaniu półnagich panien i siedzeniu na zimnym, majowym piasku na plaży z butelką wina. I nawet tej ostatniej doby, gdy mara powrotu do Anglii nad nimi zawisła, posiadały w sobie tę jedną, parszywą myśl: nic nie smakuje tak dobrze, jak zemsta.