Cierpliwie podawał tytuły książek dalej, podróżując od znaku do znaku, upewniając się co do zapisów na okładkach i przede wszystkim - nie podchodząc do niej, nie reagując też na to, że zapalała świece i kadzidła.

Gdy już opadał Uran i Neptun, nagle ktoś nacisnął klamkę i spróbował pchnąć drzwi. Anthony napiął się momentalnie, prostując głowę znad ostatniej książki. Pospiesznie wyciągnął z wewnętrznej kieszeni fraka niewielki zalakowany lazurowym woskiem liścik, wyraźnie zyskując na tempie wobec zaistniałej tej sytuacji. Podszedł do kominka, z chwilą gdy zapaliła ostatnią ze świec.

W tej samej chwili momentalnie, oboje poczuli podmuch po kostkach. Anthony pochylił się i okazało się, że ścianka kominka zniknęła, odsłaniając dość przestronny pokój z samotnym zwojem na środku podłogi. Szarpanie za drzwi nasiliło się, więc Shafiq nie czekając dłużej pospiesznie za pomocą accio przywołał do siebie zawinięty pergamin, drugą ręką ciskając bilecik, który mimo bycia złożonym, dość ciężkim kawałkiem papieru podleciał kawałek dalej by osiąść na podłodze. Jego flegmatyzm pierzchnął bezpowrotnie, zdecydowanym podmuchem zgasił świeczki. Kadzidła nadal się tliły, ale ścianka kominka zniknęła.

– Szybko, musimy uciekać, zaraz zorientują się, jak otworzyć drzwi... – ponaglił Brennę rozglądając się za możliwą kryjówką.

Miał swoje powody, by do niej nie podchodzić i niekoniecznie była to obawa przed ewentualną pułapką. Wbrew podejrzeniom panny Longbottom, Shafiq dbał by nie epatować własną słabością, a tą niewątpliwie był wykorzystany przez gospodarza daltonizm. Ale cudowna łowczyni zgodziła się nieświadomie być jego oczami, dokończyć zagadkę, której on przez własną ułomność nie mógł rozwiązać.

– Nie, nie... to element gry. – Aż złapał ją za rękę, by upewnić się, że nie dojdzie do drzwi. Jeśli tylko rozejrzała się po biblioteczce dostrzegła, że obrazki i książki wróciły na swoje miejsce, gdy układała w odpowiedniej kolejności podstawki.

Był teraz mniej stonowany, ale też zdecydowanie bardziej szczery w swoim entuzjazmie. Stalowe oczy lśniły ekscytacją, gdy pociągnął ją w stronę jednego z okien.

– Osoba, która znajdzie mój list będzie mieć nieco łatwiej w zagadce, którą teraz muszę zorganizować w swojej posiadłości. – wyjaśnił, niepewnie spoglądając na okiennice, której zasłonę odsunął. – Ale musi do niej dojść sama. – Zwątpił wyglądając za zasłonę i przygryzł swoim przydługim kłem dolną wargę. Zdecydowanie TO nie była jego dziedzina. – Czy uczyniłaby mi pani honory i dała przykład jak się tam przedostać? Niestety, wampiry wciąż nie odkryły jak zmieniać się w nietoperze – poprosił w akompaniamencie szarpania drzwi, które nagle ustało. W jego miejsce weszły cyknięcia magicznej, niewidocznej kłódki.

Brenna nie musiała tego wiedzieć. Może z czasem dowiedziała się o przypadłości przypadkiem, od kogo zupełnie innego, tłumaczącego czemu pan Shafiq nie lubuje się w malarstwie. Może dopiero miała się dowiedzieć o tej ułomności, która tym razem nie stanęła mu na drodze.

Anthony Shafiq miał wiele zalet, choć z oczywistych względów znał swoje ograniczenia. Znał też mimo wszystko siłę sieci, siłę współzależności i tego, że natura obdarzyła wieloma talentami wielu różnych ludzi. Nigdy tego nie lekceważył, a umiejętne dobieranie współpracowników zawsze opłacało mu się podwójnie.

Dziś chodziło tylko o oczy, co mogło przynieść jutro?

– Wspaniale! Nie traćmy czasu – wyglądał teraz jak podekscytowany nastolatek o poranku w Yule, choć prawda była taka, że gdy był nastolatkiem nigdy tak otwarcie nie wyrażał entuzjazmu. Nie miał po temu najmniejszego powodu. Podążył za swoją łowczynią i ani słowem się nie zająknął, przemieszczając gzyms i kurczowo ściskając winorośle i drewniane żebrowanie po którym się wspinały zielone wici.

Był jeden moment w którym ręka wilgotna od potu omsknęła mu się na chwilę, ale zaraz potem przylgnął do ściany i gdy w końcu dostali się na wybrany przez Brennę balkon, szczęśliwie pusty. Anthony pospiesznie sięgnął do kieszeni po chusteczkę by przetrzeć swoje dłonie, wyraźnie niekontent z brudu, który na nich pozostawiał. Zaraz jednak się zmiarkował i ukłonił nisko przed panną Longbottom.

– Masz moją wdzięczność panno Helsing. Dziękuję za taniec i za tą małą szardę. To była czysta przyjemność. – słowa głado układały się na języku, ale nie dał odczuć w nich szyderstwa. Jego oczy iskrzyły, a dyplomata zdawał się być bardzo ukontentowany całą przygodą. Wieczór zdawał się też mu nie smakować tak bardzo teraz, gdy jego punkt kulminacyjny miał za sobą, więc nie minęło dużo czasu, by wampir Shafiq rozpłynął się w powietrzu jak mgła.


Kilka dni później, kilka osób dopytywało Brennę, czy to nie dzień jej urodzin. Na biurku w ministerstwie pysznił się bowiem piętrowy czekoladowy tort przełożony kremem malinowym. Ciasto okazało się intensywnym aromacie brownie, krem nadawał mu lekkości i mimo słody niósł też w perfekcyjnym balansie kwaskowatość. Do prezentu dołączona była czerwona róża z niewielkim bilecikiem: