Kiedy skończył wyjaśniać Sophie pewne kwestie przewinienia, jakie wiązały się z sytuacją Charlesa, a także przedstawiając przy okazji wynikły problem z rozdysponowaniem zakupionych kontrowersyjnych świeczek, głos zabrał Charles. Odważnie podjął już teraz temat dotyczący jego wyprowadzki. Richard miał to poruszyć w kolejnej części rozmowy z młodzieżą, lecz jego młodszy syn sam to zrobił.

Gdy go tak słuchał, nie przypominał sobie, aby mówił mu coś o braku wsparcia rodziny. Decyzja o jego wyprowadzce wyszła z polecenia Roberta a Richard miał tym się zająć. Charles go nie zrozumiał podczas rozmowy? Specjalnie komunikację obrał z nim w języku norweskim. Dalej to już musiał palce dłoni przesunąć na czoło. Czy Charles wyolbrzymił część sytuacji? Na to wyglądało.

Mógłby odpowiedzieć Charlesowi, ale gdy ten skończył, Leonard się zakrztusił. Sophie zaczęła wyrażać swoje zdanie na ten temat. Tak zwany, protest? Nawiązała do swoich numerów jakie wykręcała Robertowi. Uparcie chciała napisać listy.

- Sophie, usiądź.
Polecił. Poczekał też aż każde z nich swoje zdanie wypowie na temat sytuacji Charlesa, jaka została poruszona. Czuł na sobie ich spojrzenia. Wyczekiwania.
- Jeżeli napiszemy listy do Roberta i Lorien, żadnego nie wyślemy. Nie wiem gdzie się udali. Gdzie zatrzymali. Robert nie zostawił mi żadnej informacji.
Słowa kierował do wszystkich. Kolejne, szczególnie do Sophie.
- Chcecie napisać list? Napiszcie i zostawcie w gabinecie. Jak Robert wróci, to przeczyta. Możecie spróbować go przekonać. Uprzedzam tylko, że on zdania nie zmieni tak szybko. Kuzynkę sobie odpuść Sophie. To sprawa, którą muszę sam omówić z Charlesem.
Odniósł się pierw do tych kluczowych pojedynczych spraw. Obserwując ich, odniósł wrażenie pewnego wsparcia dla Charlesa. Sophie i Leonard nie kryli niezadowolenia podjętą decyzją przez Roberta. Richardowi nie przychodziło to łatwo. Szanował brata, ale musiał też podjąć działania karzące swojego syna. Odbył z nim surową rozmowę, zagroził wydziedziczeniem, ale nie zostawi go bez wsparcia.
- Gdyby Charles nie zgodził się na wywiad, nie wywinąłby więcej niż jeden numer. Robert nie byłby zmuszony do podjęcia tak drastycznych decyzji.
Sięgnął po dzbanek z kawą i uzupełnił sobie kubek, nalewając. Po czym odstawił na miejsce. Spojrzenie skierował na Leonarda.
- To nie jest żart. Robert nie chce widzieć Charlesa w tej kamienicy. Zwolnił go z pracy przy rodzinnym interesie. Gdyby nie to, że jest moim synem, wyrzuciłby go za drzwi jeszcze wczoraj. Tak jak zrobił to ze mną mój ojciec. Zaraz po ślubie.
Upił łyk kawy, dając im chwilę do namysłu. Cały czas był poważny. Nie ukrywał że cała ta sytuacja mu się nie podobała. Była jak zapętlone koło przeszłości zacierające z teraźniejszością. W kwestii wyrzucania z domu. Bo sam to przeżył. Potwierdził przy tym słowa Charlesa. Poprawiając nieco, czyja to była decyzja. Wspomniał nawet coś, czego mogli nie wiedzieć. Richard doświadczył już tego odrzucenia.
- Charles odbył ze mną poważną rozmowę i wie jak wygląda jego sytuacja. Liczenie na rodzinę na polegać na tym, że pomożesz mu poszukać mieszkanie.
Te słowa skierował do Leonarda. Mógłby poruszyć kwestię tego, że on sam przyczynił się częściowo do upadku reputacji Charlesa w rodzinie. Za podawanie nieodpowiednich propozycji na biznes, nie wiedząc jakie konsekwencje z tego mogą wyniknąć. Wiedział o kontrowersyjnych świeczkach na Lammas, nie zareagował. Nie ostrzegł brata. Czy zasugerował mu konsultowanie interesu z ojcem czy wujem? Richard zastanawiał się, czy taki był jego zamiar, cel. Zaszkodzić młodszemu, własnemu bratu. W wywiadzie Charles wspomniał o Leonardzie, wziął jednak całą winę na siebie. Richard to pamiętał.
- Ja w obcym kraju nie przetrwałbym bez pomocy swojego brata. I jestem tym młodszym. Czy Charles może liczyć na Twoje wsparcie? Jedyne co możemy zrobić, to pomóc znaleźć mu mieszkanie. Jeżeli masz inne propozycje, to chętnie wysłucham.


Deadline odpisów: 17.08 (sobota), północ / dowolna kolejka, 1 post na turę

Richard obserwował sytuację Leonarda, mając nadzieję, że nie udusi mu się tutaj przy stole. Spojrzał tym samym na Charlesa, jakby może podświadomie chciał mieć nadzieję, że ten starszemu swojemu bratu pomoże. Mylił się? Wzrokiem podążył na jedną z jego dłoni, która zacisnęła się na widelcu. Zmarszczył brwi. Brakowałoby mu tutaj jeszcze jakiegoś bratobójstwa. Oni, nie mogli mieszkać razem. Czy jest jakiś cień szansy, że mogliby się tak samo wspierać, jak on z Robertem?

Charles wyjaśnił swoje odczucia odnośnie propozycji Sophie z pisaniem listów, uświadamiając, iż ta metoda nie poprawi jego sytuacji. Richard był tego świadom. Znał swojego brata bardzo dobrze. Robert zdania nie zmieni tak szybko.

- Nie.
Odpowiedział Leonardowi, kierując na niego swoje nerwowe spojrzenie, gdyż on sam był o ten szczegół zły na brata. Martwił się o Roberta, a ta niewiedza, gdzie on jest go dobijała. Zdobędzie ten adres. Będzie próbował.

Dostrzegł w starszym synu narastające napięcie nerwowe. Obaj z Charlesem mu zarzucali, że nie potrafił się postawić swojemu bratu. Bo przecież z nim się zgadzał. Decyzja nie była do podjęcia łatwa. Gdzieś z tyłu głowy powróciły mu słowa Lorien "Kto jest dla ciebie ważniejszy Richardzie - syn czy brat."

Oczywiście, że brat.

Gdyby się brzydził Charlesa, nie dawałby synowi kolejnej szansy na poprawę. Ostatniej. Nie wydziedziczył go. Nie wyrzuca go na bruk. Póki nie znajdzie mieszkania, pokoju na wynajem chociaż, może jeszcze tutaj mieszkać.

Spojrzał w twarz młodszego syna. Lecz zaraz skierował wzrok na starszego, zadającego pytania. Kopia zachowań. Powoli od tego odchodzili. Nie wszystko jednak da się zmienić w tej rodzinie, po jego ojcu. Wiele zasad pozostawało niezmienionych.

- Charles musi ponieść konsekwencje tego, co zrobił i jest tego świadom. Świeczki to jedno, ale ten wywiad naruszył dobro i reputację naszej rodziny, naszego nazwiska. Tak, popieram. Choć sam byłem tak potraktowany, udowodniłem, że potrafię sobie poradzić. Różnica między nami jest taka, że ja nie przynosiłem rodzinie wstydu przez jakieś pierdolone świeczki czy wywiady w gazetach. Nienawidziłem swojego ojca, to jednak nie wyrażałem się o nim źle publicznie. Nie przekroczyłem tej granicy jakiej dopuścił się Charles. Gdybym to zrobił, ojciec by mnie od razu wydziedziczył. Nigdy nie poznalibyście tej rodziny. Bo nie miałbym tutaj wstępu, za jego życia.
Odpowiedział Leonardowi dość stanowczo, poważnie, siląc się na spokojny ton.
Następnie spojrzał na Charlesa.
- Gdybym się Tobą brzydził, nie uznawałbym Cię za swojego syna. Nawet jeżeli musisz się przeprowadzić, nadal należysz do rodziny i możesz liczyć na nasze wsparcie. Nie wydziedziczam Cię przecież. I nie zrobi tego Robert. Dostałeś tylko ostrzeżenie, że może Cię to spotkać. Jedyna osoba w tej rodzinie, która mi to zasugerowała, to Lorien. A że kobiety w tej rodzinie nie mają głosu decydującego, nic takiego nie będzie miało miejsca, jeżeli od teraz będziesz się pilnował.
Zapewnił chłopaka. Ponownie wyjaśnił i nawet zdradził, kto najbardziej chciał się młodego pozbyć. Wspaniała ciotka Lorien.
Potarł skroń, słysząc po chwili decyzję Leonarda. Dom? Uniósł brew ku górze.
- Stać Cię na dom?
Zapytał, nie spodziewając się usłyszeć już tak szybko, że Leonard rozważa taki zakup. Drogi, zakup. To nie nastąpi szybko.
- Najrozsądniej byłoby poszukać Charlesowi wstępnie mieszkanie na wynajem. Jak będzie trzeba, to wyłożę, zanim znajdzie pracę i zacznie normalnie na siebie zarabiać.
Wyraził swoje zdanie na ten moment. Spojrzał także na Sophie, która przecież od swojego ojca też dostała wsparcie. Richard nie był inny.
- Swoją drogą Charles.
Zwrócił się do niego ponownie. Aby przekazać kolejną wiadomość.
- Robert zwrócił mi pieniądze jakie mu dałeś.


Deadline odpisów: 22.08 (czwartek), północ / dowolna kolejka, 1 post na turę

Sophie jednak chciała napisać ten list. Richard jedynie pokręcił głową.
- Mówiłem, że to sprawa między mną a Charlesem, którą muszę z nim wyjaśnić. Kwestię kuzynki możesz pominąć.
Odpuści? Nie sądził. Ale jasno dał do zrozumienia, że to sprawa, którą Sophie nie powinna sobie zaprzątać głowę. Najpewniej i ona nie przekona Roberta. Mogła próbować w sprawie przeprowadzki, ale o kuzynce, nie musi nic wspominać.

Richarda nie dziwiło stwierdzenie syna, że za najbliższą rodzinę uważał jego oraz rodzeństwo. Nie liczyło się wujostwo i kuzynostwo. Nie rozumieli też, że on sam nie miał za bardzo także wpływu na podjęte decyzje przez swojego brata. Wiele z nich pozostawało niezmiennych. Nie we wszystkim był wstanie przekonać Roberta do zmiany zdania. Szczerze mówiąc, z wieloma podzielał te same poglądy i decyzje. Bardzo rzadko zdarzało się, aby w czymś nie byli zgodni. Nikt jednak nie musiał wiedzieć, jaka była prawda. Jak wyglądały rozmowy za zamkniętymi drzwiami. Czy Richard przekonywał czy popierał decyzje brata? 

Istotną informacją było dowiedzieć się, że Charles rozmawiał z Alexandrem. Chciał się dowiedzieć, co mu szanowny kuzyn nagadał. Lepiej żeby nie były to kolejne durne pomysły jak z Fundacją.

Do Charlesa dopiero dotarło, że jego wizerunek został naruszony? Nie tylko ich rodziny. Sam był sobie winny temu, że pozwolił się zmanipulować dziennikarzowi. Że nie był na tyle odważny, aby odmówić. Charles miał słabą siłę woli. Ulegał wszystkiemu, ufał nieznanemu.

Interesujące zaś było to, że obaj chłopcy poruszyli kwestię Isaaca Bagshota. Że to jego powinno się ukarać. A nie Charlesa. Sam Richard by się tego również podjął. Odpowiednimi metodami, aby nie uszło mu to nas ucho. Utopić w gnojówce? Nie mogą zrobić z niego od razu trupa. Byłoby to zbyt podejrzane morderstwo. Ale można posunąć się do zastraszania. Odpowiednio zagrozić. Zniszczyć karierę.
Porównanie go do Fancisa, było mocnym uderzeniem, że zacisnął dłoń w pięść, tłumiąc w sobie rosnący gniew. Nie chciał nim być. Nie chciał być porównywany do własnego ojca. Synowie to jednak zrobili. Jakby widzieli to, czego on nie chciał.

- Niezależnie od decyzji jaka zapadnie. Czy to ze strony Roberta, Alexandra. Zawsze pozostaniesz moim synem Charles.
Odpowiedział szczerze na ponowione pytanie, które pominął być może nieświadomie w swoich wypowiedziach. Nie był ojcem idealnym. Także popełniał może błędy. Ale czy one były przemyślane? Świadome? Nie miał pojęcia. W domu nie miał odpowiedniego, innego przykładu wychowywania dzieci. Starał się być inny niż jego ojciec. Nie stosował przemocy. Ale pewne zasady przekazywane dzieciom musiały zostać zachowane. Tego był uczony.
- Nie zapomnę tego, że szedłeś w moje ślady. Nie zapominaj też, że starałem Ci się pomóc odnaleźć odpowiednią drogę. Nie zostawiam Cię z tym wszystkim samego.
Wyjaśnił młodszemu, nie zabraniając mu nawet wstać z zamiarem rozesłania podań o pracę. Nie zatrzymywał go. Spojrzenie skierował na Leonarda.
- Jeżeli chodzi o Isaaca Bagshota. Nie wspomniałem nic, że nie poniesie jakiejkolwiek odpowiedzialności za swoje czyny. Sprawa ta jest jeszcze świeża. Zapewniam Was chłopcy, że tego tak nie zostawię. Ale też nie możemy działać lekkomyślnie, jak to miało miejsce na Lammas.
Nawiązał tutaj do rzucania świeczkami w mugolaków. Dość odważne i otwarte działanie, ale lepiej uważać, aby później nie pisano o nich za dużo w gazetach. Richard nie miał synowi tego za złe, gdyż chronił przecież Sophie i dobre imię ich rodziny. Chciał tylko podkreślić, że w przypadku tego dziennikarza, który jest czarodziejem, trzeba działać ostrożniej niż w przypadku byle jakiego mugolaka.

Wyraził szczerze swoje zdanie na ich wątpliwości, niepewności, czy zawód rodzicielski. Trudno było stwierdzić, ile z tych słów było rzeczywiście prawdą, a ile kłamstwem umiejętnie przekazywanym w słowach. To także była jakby lekcja dla niego. Sam zwracał uwagę Robertowi, żeby nie schrzanił swojej relacji ze Stanleyem, a teraz on przechodzi trudne rozmowy ze swoimi chłopcami. Być może potrzebują czasu aby przemyśleć to wszystko.

Nie zatrzymywał ich. I tak chciał aby wyszli, gdyż powinien mieć za parę godzin gościa. Spojrzał jednak na Sophie, która poczuła się jakby, niechciana w ich towarzystwie. Zamierzając opuścić jadalnię.

- Skoro wychodzicie, weźcie Sophie ze sobą. Także należy do Waszej rodziny. Odetchnijcie. Rozejrzyjcie się przy okazji czy nie ma jakichś ogłoszeń z mieszkaniami. Zakup domu Leonardzie potrwa dłużej niż wynajęcie mieszkania, choćby tymczasowo. Wróćcie na obiad. Po nim wrócimy do rozmowy. Pamiętaj Charles, że musimy omówić jeszcze jedną sprawę.
Rzekł z poważnym spokojem, nie unosząc się. Trzymając nerwy w środku. Głowa już nie bolała, ale ta cała rozmowa i wspominanie Francisa i Issaca mogła na nowo wyprowadzić z równowagi. Miał bystre dzieciaki. To musiał przyznać. Nie spodziewał się, że ten temat z wyprowadzką Charlesa tak się rozwinie. Tak każdego dotknie. Że chłopak tak to przeżyje bardziej niż wtedy jak rozmawiali ostatnio w gabinecie.


Deadline odpisów: 27.08 (wtorek), północ / dowolna kolejka, 1 post na turę