- Zostanie po mnie coś więcej niż tylko wspomnienie - szepnął mu do ucha, muskając je delikatnie wargami. Jego oddech był przyspieszony, czuł jak krew płynie w żyłach, a ciało domaga się więcej. Kręciło mu się w głowie, lecz to były te przyjemne zawroty głowy, które zwiastowały początek przyjemności. Zdecydowanie najbardziej uwielbiał właśnie ten moment, zaraz po ulotnej chwili pierwszego pocałunku. Badanie ciał i reakcji osób, których jeszcze nie znał, zawsze sprawiało mu niewyobrażalną przyjemność. Dłoń Rodolphusa zacisnęła się na czarnych pasmach włosów, by zmusić Blacka do odchylenia głowy. Usta Lestrange'a wodziły po jego szyi, ostrożnie szukając miejsca, w którym skóra będzie pulsować pod wpływem buzującej krwi. Gdy je znalazły, wcale nie bolało. Nie zatopił w bladej skórze zębów, nie przebił się przez nią. Ugryzł jednak, chociaż nie mocno. Zadbał o to, by ból wciąż balansował na granicy przyjemności i nie sprawiał dyskomfortu. Był jednak wyczuwalny i znajomy. Znaczył go tak, jakby w tej chwili był jego własnością. Chciał, by na jego szyi, w najbardziej widocznym miejscu, pozostał ślad. By jutro, gdy stanie przed lustrem, widział czerwono-fioletowe kółko o nieregularnym, poszarpanym kształcie, które przypomni mu, do czego doszło tego wieczoru.

Nie mógł się nie uśmiechnąć w odpowiedzi na jego słowa; och, gdyby tylko Rodolphus wiedział, jak bardzo sentymentalnym człowiekiem był Perseus. Jak nosił w sobie wspomnienia wszystkich byłych miłości - również tych, z którymi połączyło go zaledwie kilka godzin - jak pielęgnował je i wracał do nich w bezsenne noce, otulał się gęstą kołdrą wypełnioną pierzem tego, czego nie było, ale być mogło i ogrzewał swoje zmarznięte kości onirycznymi wizjami.
— Świetnie się składa, bo lubię pamiątki — rzekł wreszcie, odchylając głowę do tyłu, aby ułatwić mu dostęp do swojej szyi. A potem z jego warg wyrwało się ciche westchnienie pełne zaskoczenia, ale też i ulgi, gdy poczuł jedynie słabe ugryzienie i gorące usta na swojej skórze. Z jakiegoś powodu spodziewał się zębów przedzierających się przez miękką tkankę aż do czarnej niczym smoła krwi, przygotowywał się na ból, dlatego delikatność była dla niego czymś nowym. Nie zdawał sobie sprawy z tego, że Lestrange kąsa go inaczej, rwie kawałek jego duszy - matowej, popielatej. Pozwolił mu więc zostawić purpurowe ślady, najlepiej cały ich naszyjnik, który mógłby nosić niczym ozdobę. A może raczej - niczym obrożę? Nie miało to żadnego znaczenia. Liczyło się tylko, że był obok niego, ogrzewał go, dawał to, czego tak bardzo w tamtym momencie potrzebował.

Drżące z pożądania i głodne bliskości dłonie Perseusa rozpoczęły tymczasem wędrówkę wzdłuż ramion, zsuwając z nich koszulę. Nie śpieszył się przy tym, odkrywał każdy centymetr jego ciała z niegasnącym zachwytem, jakby jego skóra była dziełem sztuki, które łaskawie pozwolono mu dotknąć. Najwięcej czasu spędził na barkach, badając pod palcami napięte mięśnie, a potem wrócił na tors i znów w dół, aż w końcu odnalazł klamrę jego pasa i nieco niezdarnie spróbował ją rozpiąć. Powoli, choć niecierpliwość mrowiła każdy palec.

Czy na pewno lubił pamiątki? Czy na pewno o to mu właśnie chodziło, czy być może podjął tę grę, a jutro gdy będzie brał zimny prysznic, przejedzie lekko palcami po gorącym śladzie, który mu zostawił, i poczuje ukłucie wstydu? Nie wiedział tego na pewno, ale zdecydowanie liczył na właśnie taki scenariusz. On sam nie czuł wstydu ani za pierwszym, ani za drugim razem. Dbał jednak o to, by na jego ciele nie było żadnych znaków, mogących zdradzić, do czego dochodziło za zamkniętymi drzwiami. I mimo że ukrywał inne znaki, znajdujące się na jego ciele, to do tych nie chciał dopuszczać, a przynajmniej nie dopuszczał do nich do tej pory.

Na przestrzeni tych kilku miesięcy doświadczył różnego rodzaju bliskości, jednak każda nowa była kolejną lekcją, z której skwapliwie korzystał. Tak jak teraz, gdy powoli rozpinał guziki koszuli, której jednak nie zsunął z jego ramion. Czuł, że Perseus jest niecierpliwy, lecz musiał jeszcze poczekać. On chciał się napawać tą chwilą możliwie jak najdłużej. Wsunął dłoń pod delikatny, miękki materiał. Badał każdy centymetr jego ciała, powoli i metodycznie, opuszkami przesuwając po żebrach. Miał słabość do zbudowanych w ten sposób mężczyzn, chociaż sam przez wiele lat nie miał o tym pojęcia. Każda kosteczka, każdy mięsień napinający się pod wpływem jego dotyku przypominały mu nieco instrument. I chociaż sam nie miał za grosz talentu do muzyki, to potrafił sprawić, by ludzie śpiewali, a ciało wiło się tak, jak chciał. Gdy więc poczuł, że niecierpliwe dłonie sięgają do jego paska, wolną ręką je zatrzymał. Jeżeli Perseus chciał zapytać, spojrzeć pytająco - nie mógł, bo zamknął mu usta głębokim pocałunkiem. Głębokim i pełnym pożądania, bo jeżeli w tym tańcu chciał sprawić, żeby to Black pożądał jego, to musiał gdzieś zgubić rytm i pomylić kroki. Jego ruchy stawały się natarczywe, zagarniające mężczyznę do siebie. Jedna z dłoni wylądowała na plecach Perseusa i pociągnęła go w górę, tak by mogli złączyć ze sobą nagie ciała. Z jego własnych ust wydobyło się ciche westchnięcie, sugerujące, że sam powoli gubi się w tym, kto tu jest bardziej i kto mocniej chce tego drugiego. Mlecznobiała mgła pożądania przytulnie osnuła jego umysł, zostawiając miejsce na wyłącznie ludzkie, zwierzęce niemal odruchy. Dopiero wtedy puścił jego dłoń, palce drugiej wbijając w alabastrową skórę na ramieniu. Jego spojrzenie, bystre i ostre, można było teraz porównać do rozmarzonego i rozkojarzonego. To było naprawdę zadziwiające jak bardzo bliskość drugiego człowieka potrafiła sprawić, że nawet najtęższy umysł po prostu przestawał działać i się poddawał. Sam sięgnął do spodni Perseusa, chociaż nie spieszył się. Wyznaczał palcami drogę wzdłuż jego torsu, przez brzuch, by w ostatniej chwili zmienić kierunek i wsunąć kciuk pod krawędź spodni na biodrze. To nie miała być łatwa i przyjemna noc, przynajmniej nie dla Perseusa. Lestrange miał bowiem kolejną słabość: uwielbiał czuć, że ktoś go potrzebuje, że ktoś go pragnie. Lubił wyczuwać fizycznie nieme błagania.

W jednym Rodolphus miał rację - następnego dnia poczucie wstydu będzie wiercić dziurę w jego brzuchu, zaciśnie boleśnie żołądek i odbierze ochotę na śniadanie. Leżąc w łóżku ze zgrozą przypomni sobie o tym, w jaki sposób został naznaczony, a kiedy palce powędrują na szyję i skórę przeszyje ból podobny do ukłucia tysiąca igiełek. Spanikowany pochyli się nad toaletką Vespery, oglądając w lustrze ślady zbrodni. Dopiero wtedy zamknie za sobą drzwi łazienki i usiądzie na dnie wanny, a woda ze słuchawki prysznicowej będzie lecieć, i lecieć, aż jego palce zrobią się pomarszczone, a wszystkie dźwięki znikną w jednostajnym szumie. Nie będzie jednak w stanie zmyć z siebie wspomnienia dłoni błądzących po jego ciele, ani śladu, jaki zostawił Lestrange. Będzie zatem musiał ukryć dowód swojej winy. Najpierw więc Perseus wygrzebie ze swojej szafy koszulę ze stójką, tylko po to, by gniewnie cisnąć ją na podłogę, kiedy zda sobie sprawę z tego, że niewiele jest w stanie ukryć. Wróci więc do nieszczęsnej toaletki i wysunie szuflady, szukając w nich czegoś, co pomoże ukryć zasinienie. Ostatecznie zejdzie na dół, napisze list lub dwa i odwoła zaplanowane tego dnia spotkania wymawiając się złym samopoczuciem. A potem spędzi resztę dnia w łóżku, z nieprzyjemnie zimnym okładem przy szyi.

Ale nie uprzedzajmy faktów. W tamtej chwili Perseus potrzebował Rodolphusa w ten sam rozpaczliwy sposób, w jaki płuca potrzebują tlenu, więdnąca na spękanej słońcem ziemi roślina potrzebuje wody, a zbłąkany wędrowiec potrzebuje odnaleźć drogę do domu. Jego ramiona, znacznie silniejsze od wiotkich ramion Blacka, stanowiły schronienie i wytchnienie od ciężaru, jaki spadł na niego w ostatnich dniach. Jego bliskość stanowiła remedium dla wszystkich jego bolączek - zachłannie więc wyciągał po nią ręce, błądził palcami po krzywiźnie kręgosłupa, pomiędzy łopatkami, całował linię żuchwy i zagłębienie obojczyków, lecz w przeciwieństwie do Rodolphusa robił to delikatnie, bez zamiaru wbicia się w jego skórę zębami. Nabożność w bezwstydności, to chyba najbardziej trafne określenie poczynań Perseusa.

Powstrzymana dłoń natychmiast zamarła w bezruchu, a on sam próbował przenieść na niego zdziwione spojrzenie, ale nie zdążył; poddał się pocałunkowi i uniósł się tak, jak chciał tego Rodolphus. Jego ciche westchnienie zostało stłumione przez wargi kochanka. Czuł jego rozpalone ciało na swoim nagim torsie, pragnął wbić w niego swoje paznokcie, wbić siebie, albo pozwolić na to jemu, byle tylko ugasić gorączkę trawiącą go od środka. Oddychał szybko, arytmicznie, mimowolnie napinając mięśnie, kiedy palce Lestrange'a wybrały się na spacer po jego odsłoniętej skórze. Więcej, zdawało się krzyczeć jego spojrzenie, chociaż usta pozostawały w bezruchu, lekko rozchylone. Dłoń Rodolphusa zmieniła kierunek, a on powoli wypuścił całe powietrze z płuc i nieznacznie wypchnął do góry biodra; sugestywnie i błagalnie.

— Nie chcesz przenieść tego do sypialni? — zapytał szeptem; z jakiegoś powodu był zbyt poruszony, aby użyć pełnego głosu. 

Podobała mu się ta delikatność. W swoim życiu doświadczył ogromu brutalności - był zarówno po jednej, jak i po drugiej stronie. Otrzymywał ciosy oraz sam je rozdawał. Nie dalej jak kilka dni temu dostał potężny psychiczny i fizyczny wpierdol, a jeszcze wcześniej został psychicznie skatowany przez ojca przy pomocy legilimencji. To nie tak, że po tym ciosie się nie podniósł: bo za każdym razem wstawał i parł dalej do celu, lecz trzeba było przyznać, że to lato wcale nie było dla Rodolphusa łaskawe. Na przestrzeni zaledwie trzech miesięcy wydarzyło się tyle, że najzwyczajniej w świecie miał dosyć. Każdy by miał. I chociaż się nie złamał, był po prostu zmęczony. Zmęczony tym, że musi ćwiczyć oklumencję. Zmęczony tym, że za każdym razem gdy przychodzi do rodzinnej posiadłości, otrzymuje kolejne razy, byle by tylko nikt nie dowiedział się, jak żałosny jest. I chociaż on sam nie zgadzał się z ojcem, tak wciąż pamiętał słowa Roberta, których nigdy chyba nie wyrzuci z pamięci. Musiał być ostrożniejszy - a skoro nie potrafił się pilnować, to... Oklumencja była najlepszym wyjściem. Zaciskał więc zęby i bronił się, nie dopuszczając do tego, by ojciec odkrył to, czego odkryć nie powinien. Był Lestrange, ale nie powinien mieć dostępu do niektórych informacji, które posiadł Rodolphus.

Zadrżał mimowolnie, gdy poczuł jak biodra Perseusa wypychają się w górę. Zacisnął powieki niemal tak samo mocno, jak zaciskał palce na jego nagich ramionach. Najchętniej wziąłby go tu i teraz, zmuszając do zmiany pozycji. Zerwałby z niego spodnie, obrócił brutalnie na brzuch i szarpnął za włosy, by wydobyć z jego gardła jęk zaskoczenia. Zrobiłby to tylko po to, by ból złagodzić czułością, obcałowując jego kark i plecy, podczas rozpinania własnych spodni. Jednak łóżko było zdecydowanie wygodniejszą opcją, ale też i bardziej skrytą, intymną. Jednocześnie wcale nie chciał się odrywać od jego ciała. Mruknął z niezadowoleniem, rozchylając powieki. Czy na pewno chciał pozwolić na to, by Perseus schował się po raz kolejny, tym razem w sypialni? By mógł unikać tylko tamtego pomieszczenia przez kilka dni?
- Chodź - odszepnął, odtrącając natrętne myśli na temat kanapy. Nie było tu miejsca na to, co chciał zrobić. Pomógł Blackowi wstać, chociaż sam ledwo trzymał się na nogach. Endorfiny i adrenalina krążyły w jego żyłach, powodując drżenie kończyn i przesłaniając zdrowy rozsądek.

Gdy weszli do sypialni, nie musiał się już dłużej powstrzymywać. Popchnął Perseusa na łóżko, chociaż nie użył wcale tyle siły, ile mógł. Chciał, by położył się na miękkiej pościeli i pozwolił mu na rozpięcie spodni. Pragnienie dominacji i zadawania bólu wyparowało w chwili, gdy jego usta dotknęły skóry na brzuchu Blacka. Był do bólu, nieznośnie powolny - zarówno w ściąganiu jego odzieży, jak i swojej własnej. Zmuszał go do tego, by błagał o kolejne dotknięcie czy mocniejszy uścisk. Bawił się nim, czerpiąc niewyobrażalną przyjemność z każdej, najmniejszej reakcji rozpalonego ciała. Badał każdy mięsień, obserwował każde ich drgnięcie. Do pierwszej malinki dołączyła druga, zdecydowanie mocniej wykonana niż ta, którą robił przed chwilą. Nie mógł się dłużej powstrzymywać: każdy miał swoje granice, a jego została przekroczona z kolejnym jęknięciem Perseusa. Kto normalny mógłby się temu oprzeć? W końcu on był tylko człowiekiem, na dodatek człowiekiem o wielu słabościach, które po prostu skutecznie maskował przed światem zewnętrznym. Ta jedna jednak została bezdusznie obnażona w chwili, gdy ich dłonie złączyły się po raz pierwszy.

Perseus niewątpliwie należał do ludzi wrażliwych (być może nawet nadwrażliwych) na otaczające ich bodźce, a przez to kierującymi się swoimi subiektywnymi wrażeniami, emocjami i przemyśleniami zamiast chłodną logiką. Bywał więc porywczy w swoich decyzjach, działał pod wpływem impulsów, nierzadko nierozważnie - a mimo to w stosunku do innych nie wyzbył się swojej łagodności. Częściowo naturalnej, wynikającej z jego niechęci do prowadzenia otwartych konfliktów i wycofywania się, gdy tylko takowy pojawił się na horyzoncie (czym innym przecież było spotkanie Błękitnych Koszul i narzekanie na byłą żonę, a czym innym bezpośrednia kłótnia z Eunice), w większości jednak wypracowanej przez doświadczenie życiowe i zawodowe. Delikatność w jego ruchach, jakby każdym gestem pytał o przyzwolenie, czułość wypływająca spod palców, bezgraniczne oddanie zasnuwające ciemne oczy - to był język, jakim zazwyczaj przemawiał do swoich kochanków.

Nie oznaczało to jednak, że nie znał bólu. Wręcz przeciwnie, potrafił go zarówno zadawać, jak i przyjmować, częściej jednak skłaniając się ku tej drugiej stronie. Znał satysfakcję dominacji i rozkosz uległości, poznał sztukę wiązania tak samo dobrze, jak znał szorstkość lin wbijających się w jego własną skórę. Zdzierał cudze kolana i miewał zdarte własne. Szarpał za włosy i pozwalał innym ciągnąć za swoje. Nie obchodziła go rola, jaką miał pełnić; liczyła się tylko przyjemność, obopólna ekstaza obejmująca po kolei każdy z członków połączonych ciał. Mógłby pozwolić mu się wziąć już wtedy, na tej kanapie, z twarzą przyciśniętą do poduszki. Nie był jednak zwolennikiem pośpiechu, przynajmniej nie w tej kwestii; lubił się delektować, poznawać drugą stronę i jej granicę. Później można... ostrożnie rozkładać cały wachlarz działań.

Jak przez mgłę pamiętał wędrówkę do sypialni. Zdawało mu się jednak, że trwała wieczność, choć w rzeczywistości nie mogła minąć więcej niż minuta. Całował go na schodach skrzypiących pod każdym ich krokiem i musiał trzymać się chybotliwej barierki, by nie upaść. Klamka boleśnie wbiła się w jego plecy, gdy nieudolnie próbował otworzyć drzwi sypialni, a potem przywitało ich niezaścielone łóżko. Ale nie miało to znaczenia, kiedy poczuł pod sobą miękki materac, a zaraz potem usta Rodolphusa na swojej skórze. Błagalnie szeptał jego imię wobec opieszałości jego postępowania; bezsilnie i bezwstydnie, jak ponaglenie i jednocześnie prośbę, żeby nie przerywał tak prędko i pozwolił im cieszyć się chwilą. Lestrange go chciał? Był więc cały jego. Potem wszystko utonęło w czerwieni; przyśpieszone oddechy, dłonie zaciskające się na jego ciele, własny jęk opuszczający wargi i słodka fala przetaczająca się przez całe ciało.