Zagapiła się na moment i chyba nie do końca ogarnęła co się wokół niej dzieje. Nie miała pojęcia, gdzie podział się jej brat, co nie wróżyło niczego dobrego, bo Theo miał tendencje do pakowania się w kłopoty.

Uniosła głowę, kiedy pojawił się obok niej Basilius. - Czyli lepiej nie dotykać tego skarabeusza? - Cóż, wolałaby jednak wrócić do domu z wszystkimi kończynami.

- Mogę spróbować zrobić zamieszanie, a wy pójdziecie szukać? Nie za bardzo mamy chyba inny wybór. - Powinni zająć się tym teraz, nie sądziła, że może się przydać w tamtym miejscu, chyba lepiej by było, gdyby ona zajęła się strażnikami. Tyle, że mimo wszystko wolała nie podejmować sama decyzji, dlatego właśnie póki co stała w miejscu, żeby dostać akcpetację innych na to, aby zrobić to w ten sposób.

Ze strażnikami powinna sobie poradzić bez większego problemu, tylko musiała znaleźć wokół siebie jakąś ofiarę, na którą mogłaby zrzucić winę o naprzykrzanie się sobie.

Morpheus już wcześniej zadeklarował, że podejmie się głównej części akcji, więc przytakiwał głównie. Podzielił się z grupą informacją o śledzących rubinowych oczach.

Przez ułamek sekundy oczy wieszcza rozproszyły się, jakby rozmydlone snem, ale trwało to jedynie chwilę. Krócej niż zwykle, ledwie zauważalne. Zdarzało się to nagle, jak gdyby ktoś zdjął z oczu pajęczynę snu. Świat rozwarstwiał się i ukazywał swoje drugie dno, to, które zawsze było tuż pod powierzchnią, lecz umykało w pośpiechu dni. Palmy w ogrodzie, niemrawo kołyszące się na wietrze, zaczynały szeptać historie sprzed wieków, ich liście drżały jak skóra zwierzęcia, które przeczuwa zmianę. Kamienie pod stopami pulsowały cichym rytmem ziemi, a powietrze gęstniało od znaków,  cieni przemykające na obrzeżach wzroku, ledwie uchwytne gęsty, które zdają się układać w litery obcego alfabetu.

Morpheus na ten moment jest nowym ogniwem w łańcuchu czasu, kręgiem w wodzie, która pamięta. Z oddali dobiega głos, głos czasu, może to głos jego praprzodka, może martwego brata, może głos przyszłości. On chce słyszeć słowa, które dopiero nadejdą.

Jeśli cokolwiek ważnego ujrzy, poinformuje swoją drużynę.

wizja Morpheusa

Wijący się jak tilapia smarkacz został ciśnięty na krzesło, w ciasnym, kiepsko oświetlonym szarym pokoju do przesłuchań obmalowanym runami uniemożliwiającymi teleportację. Jego nadgarstki wiązała ukształtowana magią nić,  głowę przesłaniał worek. W ustach dało się odczuć pogardę ale i satysfakcję z dobrze wykonanego obowiązku.
– Al-Shakit... – nazwisko wypadło z ust, gdy ukłonił się przed wchodzącym do pomieszczenia wysokim arabem w białym garniturze, którego twarz jeszcze skrywał cień. Zaraz potem dłoń sięgnęła do worka i ściągnęła go z głowy chłopca. Z głowy Twojego chrześniaka.

Ledwie zdążyła się obejrzeć, a Theo już postanowił zająć się sprawą. Szybko poszło, cóż, pozostawało jej więc teraz jedynie grać w tę grę, odnaleźć się w sytuacji, na szczęście nie powinna mieć z tym żadnego problemu, w końcu scena była jej żywiołem, mniejsza o to, że się na niej nie znajdowali.

Udało jej się dostrzec dwóch typów, którzy zachowywali się w jej stosunku nie do końca poprawnie, więc mogła i ich wykorzystać do tego ich małego przedstawienia.

Tyle, że niestety jej brat chyba nie do końca odnalazł się w roli, podeszło do nich dwóch strażników, nie zamierzała panikować, póki co przecież ciągle byli w grze. Dopóki ich stąd nie wyrzucili jeszcze mieli szansę zrobić wokół siebie całkiem spore zamieszanie.

Uśmiechnęła się do strażników całkiem uroczo, jakoś musiała z tego wybrnąć, później powie Theo co o nim myśli, jak na razie jednak musieli współpracować, czy tego chciała, czy nie. Nadal pozostawał jej bratem i nie zamierzała go zostawić samego. Liczyła na to, że wujek Morpheus i Basilius zajmą się resztą, bo jeśli nie to ich plan nie wypali.

- Przepraszam panów, mój partner wypił za dużo, naprzykrza się panom? - Ton jej głosu był bardzo opanowany i spokojny, starała się zrobić na nich dobre wrażenie. - Obiecuję, że to ostatni raz, zajmę się nim i doprowadzę go do porządku, bywa strasznie narwany, ale to naprawdę porządny chłopak, to przez trudne dzieciństwo... - Nie miała pojęcia, co robi, i czy dobrze to robi, ale próbowała walczyć o to, aby Theo pozostał na przyjęciu.

Nie ustalili hasła na uciekanie. Na niebezpieczeństwo. Nie spodziewał się, że Theo i Rita skupią na sobie całą uwagę, co więcej, aż tak bardzo wyraźnie, że ochrona podobnie spróbuje ich zweryfikować.

Odsunął się od młodzieży, z pozornie krytycznym spojrzeniem i nachylił się do Atruesa, po czym wyszeptał do niego, udając rozbawienie:

— Jeśli złapią Theo, czarodziej go uwięzi. Al-Shakit.

I odszedł od burdy, aby zająć się inną sprawą. Wizja nie może się spełnić, jeśli Al-Shakit nie pojawi się w środku. Więc kieliszek w dłoń, cóż za nie-muzułmańskie obyczaje i szukamy. Zmieniamy przyszłość.

Było mu duszno.