Nie było sensu analizować tego, jak bardzo dziwna była ta cała sytuacja. Miejsce, towarzystwo, atmosfera. Wiedziała, że trudno było pojąć to wszystko, ale znajdowali się tutaj we dwójkę, i miała wrażenie, że wcale nie bawili się tak źle. Czy to było tylko i wyłącznie zasługą alkoholu, który w siebie wlewali, chyba nie, bo i bez niego potrafili się dogadać, gdy nie wiedzieli z kim faktycznie rozmawiają. To nie mógł być więc tylko i wyłącznie dobry nastrój spowodowany obojętnością, którą przynosiły wypite trunki.

- Czy ja wiem, czy faktycznie muszę, muszę to oddychać, czy coś, bycie miłą nie jest żadną taką niezbędną rzeczą, bez której nie da się obejść. - Tak właściwie to nie lubiła narzucania pewnych zachowań, może nie wyglądała na kogoś, kto miał problem z dostosowywaniem się, ale wolała, kiedy wynikało to tylko i wyłącznie z jej własnych intencji, a nie przymusu. - Na szczęście nie mam w zwyczaju bywania damskim dupkiem, więc to nie oznacza przymusu, może się jakoś dogadamy. - Mogłaby zachować się zupełnie przeciwnie do jego wymagań, ale po co? Żeby pokazać mu, że potrafiłaby się postawić, bez sensu. Nie kiedy wiedziała, że może z tego wyniknąć coś dobrego. Być może faktycznie pokaże jej parę sztuczek i na tym skorzysta, nie było sensu palić mostów tylko po to, aby zachować się inaczej, niż oczekiwał. Prue nie miała w zwyczaju zachowywać się wrednie bez powodu, a że chyba powoli docierało do niej, że tak właściwie to nie miała dlaczego być w stosunku do niego niemiła, to nie zamierzała sięgać po stare zagrywki.

Rozpoczynali nowy etap ich znajomości, prawda? Mogła spróbować zachowywać się w jego obecności jak cywilizowany człowiek, co kiedyś nieco sprawiało jej problemy. Reagowała na niego nienaturalnie, włączała te wszystkie swoje mechanizmy obronne, sama nie do końca wiedziała po co. Tak już na nią działał, nie chciała, żeby zrobił jej krzywdę, a najłatwiejsze wydawało się jej dość brutalne wyznaczenie granicy, może nawet aż za bardzo brutalne.

- Tak chamski, że podryw gdzieś się w tym gubił, co? - Jego intencje wcale wtedy nie wydawały się jej takie oczywiste. Jasne, mógł twierdzić swoje, ale ona nie do końca przywykła do podobnego zachowania, ba, nie da się ukryć, że nie była też jakoś mocno doświadczona w podobnych relacjach. Budowała wokół siebie mur, taki, przez który nie miał szansy się przebić. Zresztą tłumaczyła sobie te jego zagrywki zupełnie czymś innym, może nie powinna? To wcale jednak nie wydawało jej się być takie oczywiste. No, musiał jej to wybaczyć, zdecydowanie była osobą, do której trzeba było mówić wprost, co miało się na myśli. Domysły mogły ją zgubić, oczywiście, że rozkminiała to wszystko na milion różnych sposobów, bo przecież tak już miała, ale nie sądziła, że chodziło akurat o to, jeśli tak, to było dużo prościej, niż jej się mogło wydawać, uwielbiała szukać drugiego dna w tych nawet najbardziej prostych, oczywistych odpowiedziach.

- Dlaczego miałabym Cię wkręcać, mieliśmy być ze sobą szczerzy. - Sięgnęła po ten argument, który sam wyciągnął jej chwilę temu. Doszli do momentu, w którym mogli sobie powiedzieć o wszystkim, prawda? Skoro mieli zacząć się przyjaźnić, to mieli do tego prawo, zamierzała więc z niego skorzystać, bo czemu by nie. Zresztą nie spodziewała się zupełnie, że tak bardzo cofną się w czasie, chociaż właściwie to nie było takim znowu najgorszym pomysłem, mieli szansę wyjaśnić wszelkie niedopowiedzenia, które kiedyś między nimi wisiały. Wtedy zupełnie nie umieli ze sobą rozmawiać, raczej bardzo się mijali, mieli ku temu oczywiście swoje powody.

Prychnęła i pokręciła przy tym przecząco głową. No jasne, to ona powinna się wstydzić, no jakże mogłoby być inaczej. Upiła kolejny łyk wina z butelki którą miała w dłoni. - Słuchaj, wyobraź sobie taką sytuację, może być ciężko, bo raczej nie masz w podobnych rzeczach doświadczenia, ale spróbuj. Jesteś jednym z największych dziwaków w szkole, przyzwyczaiłeś się do tego, że dzieciaki patrzą na ciebie z politowaniem, wytykają cię palcami, nie jesteś super popularny, ale starsz się jakoś odnaleźć swoje miejsce. Nie jest najgorzej. Nagle pojawia się jakaś znajoma twojej siostry, która zaczyna się wokół ciebie kręcić, wiesz, że nie jest z twojej ligi, a raczej ty nie jesteś z jej. Nie daje ci spokoju, nie wiesz, co się dzieje, jak byś na to zareagował? Co byś sobie pomyślał? - Miała nadzieję, że zrozumie do czego zmierzała. To było niewiarygodne, właściwie naprawdę ciężko było uwierzyć w jego dobre zamiary, musiał jej wybaczyć, że podeszła do tego najbardziej racjonalnie, jak tylko potrafiła. Zresztą cała reszta przyjaciół jej brata tez uprzykrzała jej życie, to było chyba normalne?

- Nie traktowałabym tego jako odwrócony klasizm, bardziej jako realne podejście? - Nie do końca nawet potrafiła nazwać to, o co jej chodziło, dlatego próbowała mu zarysować to, w jaki sposób ona widziała tę sytuację, nie była ona dla niej do końca normalna. Szczególnie w tamtym czasie, kiedy odczuwała dosyć mocno to, że nie pasuje do reszty. Była dziwaczką, miała pozostać dziwaczką. Może przez to się tak bardzo przed tym broniła, bo nie chciała dać nikomu kolejnego powodu do drwiny. Takie podejście wydawało się jej być dużo prostsze, niż założenie czegoś, co przecież i tak nie miałoby sensu. Byli z innych światów, ona to wiedziała, on to wiedział.

- Powiedzmy, że rozważałam na początku, co mogło być Twoją intencją, ale bardzo szybko odrzuciłam tę możliwość, bo wydawała mi się ona niemożliwa. - Nie sądziła, że w ogóle kiedyś będą mieli szansę o tym rozmawiać, więc samo to było bardzo dziwne. Grzebanie w przeszłości, którego się nie spodziewała, ale dobrze, dzięki temu mogli wyjaśnić przynajmniej powód tego, jak wcześniej wyglądała ich relacja, a delikatnie mówiąc była ona dość mocno napięta.

- Tak, jest to całkiem spory wyczyn, kto by się spodziewał, że kiedyś faktycznie uznam za to po prostu przetrwanie, ale zdecydowanie mogło być gorzej. - Spodziewała się, że w jego przypadku sytuacja nieco się różniła, przynajmniej z tego, co udało jej się ostatnio dowiedzieć. Na pewno miał dużo bardziej niebezpieczne życie od tego jej, więc w tym przypadku to naprawdę mogło być spore osiągnięcie.

- Nie wiedziałam, że mam jakiś target, ale jak widać znasz mnie lepiej, niż ja sama, ciekawe. - Oczywiście, że nie mogła się powstrzymać od komentarza, szczególnie, że miała wrażenie, że wydawało jej się, że bardzo dużo o niej wiedział i mógłby ot tak sobie wyrecytować jej oczekiwania. - Śmiało, nie krępuj się, jestem ciekawa, czy trafisz. - Skoro w jego mniemaniu to było takie nietrudne, to kimże była, żeby nie dać mu się teraz popisać tą swoją zdolnością dedukcji. Droga wolna.

Uniosła przy tym butelkę do ust, powoli stawała się ona coraz lżejsza, co sugerowało, że niedługo wypije całą jej zawartość. Nie spodziewała się, że dojdzie do tego tak szybko, cóż, jakoś będzie musiała sobie poradzić ze zbytnim rozplątaniem języka. Nie przejmowała się tym szczególnie, bo on też pił, co mogło sugerować, że również był nieco bardziej rozluźniony niż zwykle, tyle, że był od niej jakieś trzy razy większy, na pewno potrzebował więcej alkoholu, aby wprowadzić się do stanu nieważkości.

- Nie ma opcji wykupić pakietu rozszerzonego? Helen będzie rozczarowana. - Wzruszyła jednak jedynie ramionami, bo najwyraźniej nie dało się z tym nic zrobić, Benjy wydawał się być co do tego przekonany. Spodziewała się, że ma swoje powody, przez które wolał omijać ministerstwo szerokim łukiem. Nie dopytywała o nie. Zresztą tak samo jak o zmianę jego danych osobowych, na pewno jakieś konkretne wydarzenia to spowodowały, może kiedyś czegoś się dowie, nie chciała jednak w tej chwili być wścibska, wiedziała, że mogło to zostać różnie odebrane, a, że aktualnie całkiem miło im się dyskutowało, to wolała tego nie zmieniać.

- Nie jestem pewna, a czy mam inne wyjście? - Oczywiście, że nie zamierzała z nim teraz dyskutować o swoim zaufaniu, miała pewne podstawy, aby twierdzić, że dotrzyma słowa, póki co jej przecież nie zawiódł, nie sądziła, aby miało się to zmienić. Wolała to jednak sprowadzić do tego, że i tak siedziała w tej piwnicy, i tak tu utknęła, miała spore szczęście, że też się tutaj znalazł, chociaż to wiązało się z tym, że była skazana na jego łaskę. Jakoś sobie z tym poradzi.

- Skoro jednak już zaczynam Ci ufać, to lepiej, żebyś tego nie spierdolił. - Rzuciła jeszcze żartem, nie sądziła, że mogłoby do tego dojść, ale jednak wolała go uprzedzić. - Wiesz, masz doświadczenie, potrafię się mścić, szczególnie długoterminowo. - Nie sądziła, żeby wziął jej słowa na poważnie, zresztą Bletchley raczej nie potrafiła nikomu grozić na serio, zresztą trudno było uwierzyć w te słowa, kiedy uśmiechała się, gdy je wypowiadała.

- Wspaniale, to jesteśmy dogadani, teraz już nie ma odwrotu. - Oferta była całkiem atrakcyjna i raczej niosła ze sobą same pozytywy, nie licząc ewentualnego kaca, który zapewne się pojawi po tym, jak wypije z nim ten cały alkohol o którym wspominała, była jednak gotowa jakoś to przeżyć, to nie miał być pierwszy kac w jej życiu.

- To nie tak, że nigdy mi nie skapnął, ale wiesz, mój osobisty wybór, jest zawsze nieco inny. Nie wliczam w to tych sporadycznych momentów, kiedy Lestrange ma lepszy dzień i wyciąga kija z dupy. - Skoro już mieli być ze sobą szczerzy... to nie zamierzała pominąć i tego. Nie mogła narzekać na Corio, ale wszyscy doskonale sobie zdawali sprawę z tego, jakim był człowiekiem, a potrafił być kurewsko upierdliwy, nie, żeby ona sama nie była, może dlatego też współpraca przychodziła im całkiem lekko, byli do siebie dosyć mocno podobni pod wieloma względami.

- Eeee, widzę, że coś w Tobie zostało z dawnych czasów, co? Nie tak łatwo się pozbyć wszystkich naleciałości. - Nawet nie próbowała za nim powtórzyć tego, co powiedział, bo było to dla niej w tej chwili zbyt mocno skomplikowane. Nie dało się jednak ukryć, że Benjy miał w sobie coś jeszcze z tego złotego, bananowego chłopca, którym kiedyś był. Zresztą przecież sporą część swojego życia spędził wśród tej jedynej i wyjątkowej elity. Nie dało się tak łatwo pozbyć pewnych standardów, prawda?

- Jeśli teraz powiem, że nie, to wyjdzie, że się motam w zeznaniach. - Nie mogło być zbyt prosto prawda, nie chciała mu podsuwać tych odpowiedzi na tacy, zresztą, czy gdyby go choć trochę nie polubiła, to siedziałaby z nim teraz w tej ciemnej piwnicy i dyskutowała o tym wszystkim? Odpowiedź chyba była więc całkiem jasna i przystępna, zresztą co by nie mówić o nim, to w każdym momencie ich relacji uznawała go za bystrego, na pewno już się tego domyślił.

- Przypał, czy nie przypał, jakoś sobie z tym poradzę. - Jasne, wiedziała, że póki co próbowali jakoś się dogadać, ale nie wychodziło im to jakoś najgorzej. Nie skakali sobie do gardeł, kiedy poznali swoją tożsamość, wręcz przeciwnie próbowali raczej wyjaśnić dawne niesnaski, co raczej zwiastowało, że może być tylko lepiej, o ile któreś z nich nie zrobi czegoś głupiego. Póki co jednak miała wrażenie, że zmierzali w dobrym kierunku próbując jakoś się dogadać, szczególnie, że mieli znajdować się przez jakiś czas w jednym miejscu. To na pewno spowodowałoby lepszą atmosferę również między innymi osobami, które się tutaj znajdowały. Wiedziała, że na dłuższą metę męczące może być przebywanie w towarzystwie osób, które strzelają do siebie piorunami z oczu.

Nie pogardził jej małym palcem, co świadczyło o tym, że potraktował jej zapewnienia poważnie, chociaż nie był to może szczególnie ambitny sposób na to, aby potwierdzić dotrzymanie słowa. Zrobiła to po to, aby nieco rozluźnić atmosferę między nimi. Nie życzyła mu źle, tak naprawdę nie musiał jej nawet o tym wspominać, trzymałaby język za zębami, bo wiedziała, że miał jakiś konkretny powód dla którego zmienił swoją tożsamość. Nie chciała mu tego utrudniać, nawet jeśli nie wiedziała, czym właściwie było to coś. Po prostu zaakceptowała to, że powinna się do tego dostosować. Nie należała do osób, które musiały poznać przyczyny, może jeśli chodziło o jakieś skomplikowane procesy, opisy rytuałów wtedy tak, jednak nie miała w zwyczaju jakoś za bardzo inwigilować ludzi, nie lubiła wtrącać się w nieswoje sprawy, uważała, że każdy ma jakieś tajemnice.

Uniosła butelkę przed swoją twarz i poruszyła nią delikatnie, zaczynała widzieć dno, to by oznaczało, że jeszcze chwila i będzie musiała sięgnąć po kolejną. W końcu miała do wypicia jeszcze jedno wino, a później coś mocniejszego. Nie zastanawiała się nad tym, czy uda jej się wstać, kiedy wleje w siebie to wszystko, tak właściwie to pewnie zdołałaby się i przekimać w tej piwnicy, gdyby było z nią bardzo źle.

Dopalała powoli również swojego fajka, więc dopiła dość dużym haustem zawartość butelki, aby mieć gdzie wrzucić niedopałek, wolałaby uniknąć oskarżeń Corio o robienie syfu w piwnicy jego ciotki.

- Hmm? - Uniosła wzrok w jego kierunku, nie do końca wiedziała o co może ją zapytać, bo przecież nie należała do szczególnie interesujących osób, a zadał to pytanie tak, jakby faktycznie coś mogło go ciekawić. Zawiesiła na nim swoje spojrzenie, chociaż nie widziała jego twarzy zbyt dokładnie przez ciemność, która ich otaczała. Swoją drogą ona ułatwiała dosyć mocno tę rozmowę.

Kiedy usłyszała pytanie padające z jego ust poczuła, że policzki zaczynają ją piec. Nie do końca tego się spodziewała, na szczęście mrok ich otaczał, więc nie miał szansy dostrzec rumieńców, które pojawiły się na jej policzkach. Było to całkiem wygodne... Powinna się tego spodziewać, prawda? Skoro już rozmawiali o wszystkim, to nie mogli pominąć i tego tematu, nie była chyba jednak na to przygotowana. - Nie wszystkich, ale bywają wyjątki... - Nie mogła przecież zignorować tego pytania, jednak trochę ją wybiło z rytmu. Nie dało się zignorować tego, że to się wydarzyło prawda? Może nie miała wtedy pojęcia, kim był, to jednak wcale nie usprawiedliwiało jej spontanicznego zachowania. Zrobiła to na co miała ochotę w tamtym momencie, wierząc w to, że będzie to całkiem przyjemne zakończenie ich wspólnej drogi. Tyle, że okazało się, że to miał być tak właściwie dopiero jej początek, co nieco, odrobinę komplikowało sprawę. - Zresztą nie mam zbyt wielu przyjaciół. - Dodała jeszcze, sama nie wiedziała po co, ale chyba chciała, żeby to wiedział.

Nie spodziewała się tego, że ten poranek okaże się być całkiem przyjemny. Nic tego nie zwiastowało, jak jednak widać nie da się czasem przewidzieć kolei losu. Cóż, najwyraźniej faktycznie miała nieco odetchnąć od tego, co jej się przytrafiło ostatnio. Nie czuła też jakoś specjalnie tego zmęczenia, które jeszcze kilkanaście minut temu dawało o sobie znać. Irytacja, która jej towarzyszyła gdy znalazła się w piwnicy też zniknęła niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Kto by się spodziewał, że mogło to być spowodowane jego obecnością? Na pewno nie ona. Jak widać wszystko mogło się zmienić, w zaledwie kilka chwil.

Piwnica może nie była najbardziej przewidywalnym miejscem, do nawiązywania nowych znajomości, jak widać jednak im całkiem służył klimat tego pomieszczenia. Nie musieli sobie patrzeć w oczy, kiedy dyskutowali o wszystkim i niczym, co miała wrażenie, że niosło ze sobą też większą szczerość. Łatwiej było z siebie wyrzucać te wszystkie słowa właśnie w ten sposób.

- Nie powiedziałam, że nie potrafię, tylko, że z natury raczej taka nie bywam, chyba, że ktoś jakoś wyjątkowo nadepnie mi na odcisk, czy coś. Wtedy wyciągam z siebie wszystkie moje pokłady dupkowatości, ale to chyba wiesz. - Zdecydowanie, kto jak kto, ale akurat on miał szansę się o tym przekonać. Nie musiała owijać w bawełnę, spotkała go ta przyjemność wiele razy, właściwie to akurat przy nim pokazywała akurat głównie tę swoją stronę. Nie, żeby w tej chwili była z tego powodu szczególnie dumna, no ale nie dało się stwierdzić, że dokładnie tak się działo przez wiele lat. Potrafiła się przyznawać do tego co robiła.

- Spoko, było minęło, co nie? - Nie zamierzała bez sensu się nad tym rozwodzić, zresztą tylko próbowali sobie wyjaśnić swoje zachowania, które najwyraźniej były spowodowane niezrozumieniem. Nie, żeby można było tego wszystkiego uniknąć poprzez rozmowę, odrobinę bezpośredniości, czy coś. Zresztą byli wtedy dziećmi, aktualnie chyba łatwiej szła im wymiana zdań, co nawet napawało ją optymizmem. Nie spodziewała się, że rozmowa będzie się im, aż tak bardzo kleić, z drugiej strony, przecież te dwa ostatnie razy, gdy się spotkali, kiedy nie wiedzieli kim są dokładnie tak wyglądały. Nie mieli najmniejszego nawet problemu z komunikacją.

- Nie miałam szansy poznać zbyt wielu bogatych chłopców za blisko, musisz mi wybaczyć te osądy. - Może faktycznie coś było w tym, co mówił, jakiś głębszy sens, którego wcześniej nie zauważała. Nie powinna kategoryzować ludzi na podstawie ich pochodzenia, nawet jeśli w jej wypadku wynikało to raczej z ostrożności. Każdemu należała się podobna szansa, mimo wszystko, nie wiedzieć czemu wydawało jej się, że osoby z pewnymi przywilejami nie do końca mogły zachowywać się w ten sposób, czy chcieć od niej czegoś innego, niż się nią pobawić. Uprzedzenia mogły pokazywać się po każdej ze strony, była tego idealnym przykładem, chociaż może powinna mieć nieco więcej dystansu, bo przecież przyjaźnili się z Eliasem, który był jej bliźniakiem, nigdy nie przeszkadzało im jego pochodzenie, dlaczego więc miałoby to jej, skoro było takie samo? Kiedy zaczynała o tym myśleć, zaczynała dostrzegać pewne drobne szczegóły, których wcześniej nie widziała, jednak nie wydawało się, aby aż takie kopanie w tym miało aktualnie jakiś głębszy sens.

- Przymknij się teraz, psujesz moją wizualizację. - Spróbowała go uciszyć, chociaż wiedziała, że to może nie mieć żadnego sensu, zawsze musiał mieć coś do powiedzenia, nawet kiedy starała się po prostu nieco pokazać mu swój punkt widzenia. Myślała, że dzięki temu dostrzeże to, o co jej chodziło. Musiał jej jednak przerywać, wspaniale. Przez to nie do końca mogła się skupić, bo odwracał jej uwagę od tego, co miała mu do powiedzenia.

- Możesz chociaż udawać, że próbujesz? Naprawdę się staram. - Westchnęła nawet nieco teatralnie, aby mógł to zauważyć, zdecydowanie był niereformowalny, jak tak dalej pójdzie, to pewnie zrezygnuje z tej jakże wspaniałej próby, bo ona chyba nie miała sensu. Wydawało jej się jednak, że dzięki temu łatwiej jej będzie do niego dotrzeć, prościej przedstawi mu to, jak się wtedy czuła, wcale nie łatwo jej było o tym mówić, bo nie znosiła wspominać o tym, co kiedyś przeżywała, ale skoro już stawiali na szczerość, to naprawdę chciała tego spróbować.

Na szczęście w końcu się zamknął i dał jej dojść do słowa, pozwolił powiedzieć, to na co miała ochotę. Może brzmiało to dość głupio, ale i tak odważyła się powiedzieć to na głos. Najwyżej uzna ją za idiotkę, czy coś, z drugiej strony nie wydawało jej się, aby miał zamiar ją oceniać. Naprawdę zaczęła mu ufać, oby się na tym zbyt szybko nie przejechała.

- Czyli jednak całe moje starania na nic? Przynajmniej próbowałam. - Pokręciła jeszcze głową nieco rozczarowana, upiła przy tym kolejny łyk z butelki. Najwyraźniej jej punkt widzenia faktycznie okazywał się być dla niego odwróconym klasizmem, musiała się z tym pogodzić, czy coś. - No dobra, może źle Cię oceniłam, ale skąd niby mogłam wiedzieć, większość Tobie podobnych od samego początku mojej edukacji udowadniała mi, gdzie jest moje miejsce, miałam prawo być uprzedzona. - Był wyjątkiem potwierdzającym regułę czy coś? Mogło się tak zdarzyć, ale skąd niby mogła to wtedy wiedzieć? Wolała założyć zupełnie inną wersję, bo tak było bezpieczniej, wygodniej, bez zbędnych komplikacji.

- Spytać? Żebyś mnie wyśmiał? Serio? Dobre sobie. - Nie, żeby rozmowa nie była najprostszą z opcji, zadanie kilku niezobowiązujących pytań, to nie było nic trudnego, wolała jednak nie ryzykować. Zamiast tego przyjęła pewne założenie i się nim kierowała, nie, żeby okazało się to słuszne, ale teraz już chyba było zbyt późno na takie rozważania. Co się stało, to się nie odstanie, czy coś. Na szczęście zaczęli sobie to teraz wyjaśniać, dzięki czemu mogli w końcu dowiedzieć się o co właściwie im chodziło w przeszłość. Niezrozumienie, problemy z komunikacją, dobrze, że w teraźniejszości wybrali zupełnie inną drogę i praktycznie od samego początku stawiali na szczerość, pozwoli to im uniknąć powtórki z rozrywki.

- Nie jest, to wcale nie jest ważne, już nie jest. - Mimo wszystko naprawdę wydawało jej się, że dobrze się stało, że postanowili to sobie wyjaśnić, szkoda byłoby mieć do siebie żal o coś z przeszłości, tak zresztą chyba zachowywali się dorośli ludzie, rozmawiali o tym, co ich gryzło, co było niedopowiedziane.

Nie, żeby łatwo jej to przychodziło. Miewała pewne problemy z komunikacją, raczej zamykała się w sobie niżeli mówiła o tym, co ją gryzło, ale tym razem było zupełnie inaczej. Szkoda, że stało się to tak późno, bo aktualnie mogliby być w zupełnie innym miejscu, ale nie było też sensu płakać nad rozlanym mlekiem. Przeszłość ich przecież nie definiowała, aktualnie byli zupełnie innymi ludźmi.

- Pomyślałeś o wszystkim, nie spodziewałam się, że masz takie doświadczenie, może minąłeś się z powołaniem, czy coś? - Jasne, łatwo było mu o tym mówić, póki co nie wiedziała, czy chciałaby mu powiedzieć o tym, jak bardzo nie mylił się w swoim osądzie, bo jej umarły narzeczony wpasowywał się dość mocno w ten jego schemat. Gdyby się nad tym zastanowić to praktycznie zupełnie od niego nie odbiegał, potrafił ją rozgryźć, faktycznie ją znał, nie spodziewała się, że jest, aż taka przewidywalna. Skrzywiła się nawet nieco, kiedy skończył ten opis. - Szkoda tylko, że to wszystko to bulshit. - Jasne, na pewno wyglądała na taką, która przejmuje się pewnymi konwenansami, jednak, nie była, aż tak bardzo powalona. - Zresztą w pewnym wieku już bierzesz po prostu, co się nawinie, nie masz szansy wybrzydzać, wiesz, jak jest. - Nie, żeby szczególnie jej zależało na tym, aby znaleźć sobie kogoś na siłę. Już raz poniekąd to zrobiła, próbowała ułożyć sobie życie, bo tak wypadało, bo otoczenie tego od niej wymagało. Jak to się skończyło? Nie do końca kolorowo, więc póki co wolała się jednak nie angażować w żadne, dziwne relacje, tym bardziej z wymarzonymi (nie do końca przez nią) kawalerami.

- Swoją drogą naprawdę myślałbyś, że chciałabym goldena? One są trochę za bardzo intensywne w interakcjach... Bardzo słaby strzał. - Nie potrzebowała wiecznej uwagi, zdecydowanie to nie było w jej stylu, w tym się nieco pomylił i właśnie postanowiła mu to wytknąć, skoro nadarzyła się taka możliwość.

Prychnęła w głos słysząc jego kolejny komentarz i nie mogła stłumić śmiechu, był tak kurewsko pewny siebie, to zdecydowanie się nie zmieniło. - Dobrze, że jest ciemno, bo inaczej byłabym onieśmielona Twoim blaskiem i nie mogłabym wydusić z siebie słowa, tak to przynajmniej jestem w stanie zebrać myśli. - Skromność nie była jego domeną, właściwie to dobrze było wiedzieć, że nie zgubił podczas tego, co go spotkało całego siebie. Wydawało jej się bowiem, że przeżył sporo gówna podczas tych ostatnich piętnastu lat, a jednak nadal poniekąd potrafiła odnaleźć w jego zachowaniu widmo tamtego chłopaka, za którym nie przepadała, chociaż dużo bardziej doceniała jego towarzystwo w tym wydaniu.

- Spodziewam się tego, na pewno nikt nie posiada tak wielu zalet jak Ty. - To też już przerabiali, był przecież tak bardzo cool, że mało kto mógł mu dorównać.

- Nie da się ukryć, że to wystarcza, nawet się tego nie spodziewałam. - Rozmowa była naprawdę lekka, nigdy w życiu nie założyłaby, że może jej się z kimś jego pokroju rozmawiać tak niezobowiązująco. Zupełnie ignorowała swoje długoletnie, nie do końca mające aktualnie sens odczucia. Chyba faktycznie źle go oceniła, może nie był już wcześniej takim dupkiem za jakiego go miała. Zresztą bez sensu było ciągle wracać do przeszłości, to nie miało sensu, kiedy spotkali się tutaj tyle lat później.

- Wiesz jak to jest, lepiej późno, niż wcale, czy coś. - Mogłaby w końcu tkwić w świadomości, że był naprawdę paskudnym człowiekiem, a tak, całkiem łatwo przyszła jej zmiana zdania, no przynajmniej na tę chwilę, nie myślała do końca jasno, bo wlała w siebie już dosyć sporo alkoholu, tylko, czy faktycznie tylko i on był przyczyną zmiany jej podejścia? Nie wydawało jej się, nie była, aż tak nawalona, żeby dała sobie nawijać makaron na uszy. Nie dało się ukryć, że po prostu łatwo jej się z nim rozmawiało, w końcu też zrzuciła tę swoją zbroję, którą kiedyś otaczała się w jego towarzystwie, już jej nie potrzebowała. Nie musiała grać, mogła na spokojnie wyjąć kij z tyłka i zachowywać się normalnie.

- Zresztą stracony czas, da się nadrobić. - W końcu piętnaście lat to było tyle co nic, dodając do siebie czas edukacji z Hogwarcie... cóż, stracili go naprawdę sporo, ale czasem trzeba było wielu lat, aby zmienić swoje poglądy. Najwyraźniej w ich wypadku potrzebowali ich naprawdę dużo.

- Niemożliwe, że jest kilka wyjść, a ja nie byłam w stanie znaleźć jednego, naprawdę jestem fatalna w te klocki. - Nie zamierzała ukrywać przed nim tego, że nim znalazła się w tej części piwnicy nie próbowała się stąd wydostać na własną rękę, chociaż czuła, że się tego domyślił. Otaczała ją bardzo specyficzna aura, gdy się tutaj znalazła, aczkolwiek już dawno się jej pozbyła. Aktualnie humor jej dopisywał, nie przestawała się uśmiechać, zrobiło się naprawdę lekko i miło, mimo tego, że znajdowali się w ciemnej i zimnej piwnicy. Nie było to szczególnie atrakcyjne miejsce na podobne pogawędki, ale nie wydawało się jej to przeszkadzać. Wystarczyło chyba tylko odpowiednie towarzystwo i alkohol, aby zmieniła swoje nastawienie, co do sytuacji, w której się znalazła.

- Tak, nie widzę innej możliwości, zaufanie w tej chwili to podstawa. - Zabawne, że o nim mówili, bo kiedyś nigdy w życiu nie stwierdziłaby, że będzie w stanie go nim obdarzyć, a teraz przychodziło jej to zupełnie naturalnie. Zresztą miała ku temu podstawy i o nich nie zapominała, wiele się zmieniło w przeciągu kilku ostatnich dni.

- Nie jest to najbardziej ukryta z moich specjalności, bo przecież Ci ją pokazałam. - Gdyby faktycznie była taka ukryta, to chyba nie demonstrowałaby jej przy pierwszym, lepszym, czy tam ostatnim lepszym spotkaniu. Może powinno być jej głupio za to, że zachowała się dość spontanicznie, ale chyba nie widać było po kobiecie, aby jakoś specjalnie się teraz peszyła. Nie miała problemu, aby rozmawiać o tym, co się między nimi wydarzyło. - Mam wiele twarzy, tego też nie da się ukryć, ale wcale nie jestem taka cicha, wszystko zależy od tego z kim mam do czynienia, zresztą jak sam zauważyłeś miałeś szansę to zobaczyć, bo się przecież przyjaźnimy, a moja przyjaźń niesie ze sobą dodatkowe profity, przynajmniej czasami. - Nie zamierzała po raz kolejny odpowiadać mu zupełnie wprost na zadane pytania. Skoro był tego taki ciekawy... mógł się nieco bardziej postarać nad zdobyciem konkretnych odpowiedzi.

Nie mogłaby zaprzeczyć, że ją znał, chociaż, czy tak do końca. Pokazała mu pewną stronę swojej osoby, tą, którą chciała, aby kiedyś poznał. Wiedział jaka była, kiedy stawała się najgorsza, nie było to jednak wszystko, co miała do zaoferowania. Pewnie powoli zacznie dostrzegać również te nieco inne oblicza panny Bletchley, zresztą już miał szansę to robić. Gdy potraktowała go jako nieznanego wyszła poza schematy swoich dawnych zachowań przy jego osobie, była zdecydowanie bardziej przystępna, chyba wolała się dokładnie tego trzymać. Nie byli już bowiem dzieciakami zapatrzonymi każde w swoje racje, nie usiłowała podążać na siłę za jakimiś przekonaniami, które nigdy nie miały sensu. To było już za nią. Doświadczenie życiowe robiło swoje, przez mijające lata zauważyła, co faktycznie ma jakieś znaczenie.

- Sugerujesz, że Ci się otworzą oczy, gdy moje się zamkną? - Naprawdę chciała postępować nieco bardziej humanitarnie niż kiedyś, ale czasem tak trudno było jej przekazać mu, co miała na myśli. Zdecydowanie nie chciał jej zrozumieć, no przynajmniej na początku robił wszystko, by nie dać Prue dojść do słowa. Pokręciła jedynie głową, powinna wiedzieć, że nie miała łatwego orzechu do zgryzienia, znała te schematy jego zachowań. Nie należał do osób, które pozwalały na to, aby ktoś mógł wygłosić swoje zdanie, wręcz przeciwnie, co chwile musiał dorzucić coś od siebie, co tylko wybijało ją z rytmu, jak tak dalej pójdzie zupełnie zgubi sens tego, co miała zamiar powiedzieć. - Nie chcę Ci rozkazywać, chciałabym, żebyś dał mi po prostu szansę wyjaśnić o co mi chodzi, ale powinnam założyć, że to nie będzie takie proste, zawsze lubiłeś wtrącać coś od siebie. - Nie mogła zwrócić uwagi na to, że tak już miał. Znała go przecież.

- Zamknę Ci paszczę, jeśli będę musiała. - Nie mogła przecież odebrać mu punktów, za to w tym przypadku mogła skorzystać z zupełnie innych metod, niż w Hogwarcie. Nikt przecież nie osądzałby jej za ich użycie. Jasne, był taki straszny i powinna się go bać, jednak nie przeszkadzało jej to, w tej drobnej groźbie. Czy zdążyłaby chociażby wyciągnąć różdżkę? Pewnie nie, nie zmieniało to jednak faktu, że mogła wyciągnąć ten argument.

- Nie umiem się powstrzymać... co to w ogóle za argument? Czasem mógłbyś pokazać, że jednak masz wpływ na swoje zachowanie, czy coś. - Nie miała najmniejszego oporu przed tym, aby go pouczać, skoro już stwierdzili, że mogą być w stosunku do siebie szczerzy, to nie zamierzała się hamować, bo dlaczego miałaby to robić?

- Wcale nie próbuję Cię wyłączyć, tylko nie dajesz mi do końca dojść do słowa, ciągle paplasz, i paplasz, za każdym razem musisz dodawać coś od siebie. Nie mogę przez to skończyć, właściwie to nawet zacząć. - Oczywiście, że nie miała nic przeciwko dialogowi, na pewno bardzo chętnie przeprowadziłaby z nim całą rozmowę, ale cholera jasna, nie dało się!

- Bardzo dobrze znam definicję rozmowy, nie mówi mi, że zapomniałeś o tym, że mój mózg zapamiętuje wszystko, na pewno kiedyś natrafiłam i na to. - Miała ochotę pokazać mu język, każde z nich próbowało mieć ostatnie słowo, jednak druga strona nie zamierzała odpuścić, ta konwersacja mogłaby trwać wieczność w ich przypadku.

- Wciąż się nie przymknąłeś, bo dalej coś tam burczysz pod nosem. - Westchnęła ciężko, bo naprawdę był niereformowalny, chociaż jakoś udało jej się wreszcie powiedzieć wszystko, co chciała. Dokonała tej jakże wspaniałej wizualizacji, która okazała się być klęską. Cóż, oczywiście, że mogła to przewidzieć, prawda?

Prychnęła dość głośno, gdy usłyszała kolejne słowa padające z jego ust. - Nie lubię się poddawać, ale chyba faktycznie inaczej się nie da. - Nie mogło być inaczej, Benjy okazał się być najtrudniejszym z możliwych przypadków, nie chciał w ogóle zrozumieć jej punktu widzenia. Musiała to zaakceptować, zresztą nie było teraz sensu się na tym skupiać, to była przeszłość, i tak dosyć sporo sobie wyjaśnili, więc nie było najgorzej. Jak na to, jak zachowywali się w stosunku do siebie w czasie nauki w Hogwarcie ta rozmowa szła zaskakująco lekko.

Po raz kolejny łapał ją za słówka, sama wsadzała mu w usta argumenty, niedobrze, powinna nieco inaczej ubierać swoje myśli, jednak to wcale nie było takie proste, jakby się mogło wydawać. Spoglądała na niego z ciekawością, kiedy usłyszała butelkę, która znalazła się na ziemi. Nie miała pojęcia, co zamierzał zrobić, nigdy nie było wiadomo, czego właściwie można się po nim spodziewać, ale aktualnie jej to nie irytowało, wręcz przeciwnie wzbudzało jej ciekawość i chęć dalszej interakcji.

Dostrzegła te uniesione ręce, nie mogła nie wybuchnąć śmiechem na tę reakcję. - Dobra, jestem obrzydliwą klasistką, nie wyprę się tego, masz mnie. - Jakże miałaby walczyć z jego argumentami? Przyłapał ją, nic nie mogła z tym zrobić, jak tylko i wyłącznie wziąć na siebie odpowiedzialność za swoje słowa. - Madison - drugie imię, skoro mamy się przyjaźnić, musisz to wiedzieć. - Wtedy też bardziej efektownie będzie mógł ją pouczać, kiedy po raz kolejny nadarzy się ku temu okazja.

- Nie oceniam Cię, po prostu próbuję przewidzieć to, jak mógłbyś się zachować i to się samo nasuwa. - Kto by się spodziewał, że będzie miał takiego pierdolca na tym punkcie, oczywiście, że mogła to ująć inaczej, musiała się nieco bardziej skupić na tym, żeby nie podsuwać mu tych nieszczęsnych argumentów. Tyle, że aktualnie wcale nie tak łatwo było jej się skupić, zmęczenie i alkohol robiły swoje, język jej się rozplątywał, przestała też jakoś przejmować się tym, co miała do powiedzenia. Granice się zacierały, zresztą nie wydawało jej się, aby musiała się jakoś szczególnie przejmować. Nie wydawał się być do niej negatywnie nastawiony.

- Wystarczyło więc, że trafiłabym na gorszy dzień i pokazałbyś mi gdzie jest moje miejsce, nieźle. - Przynajmniej był z nią szczery, prawda? To zawsze coś. - Może dobrze, że tego nie zrobiłam. - Teraz mogła jedynie o tym gdybać, jednak naprawdę wolałaby nie trafić na nieodpowiedni moment i bez tego raczej średnio wspominała swoją edukację.

- Idealnie się do tego nadajecie, nie wątpię, że ustawiałyby się do Was kolejki, może to czas, żeby się przebranżowić? - Mrugnęła do niego, ale pewnie tego nie zauważył w tej ciemności. Z tego co wiedziała Potter również był starym kawalerem, który mógłby mieć sporo do opowiedzenia, z drugiej strony Benjy przecież wspomniał jej o tym, że był rozwodnikiem, więc na pewno miał jakieś tam doświadczenie w związkach. Kto wie, może zostaliby cenieni na rynku matrymonialnym... jako prawdziwi fachowcy.

- Nie wiesz, bo nie jesteś starą panną, zresztą nikt Cię nie ocenia, więc właściwie masz prawo tego nie wiedzieć. - Typy zdecydowanie miały łatwiej pod tym względem, nie musieli wysłuchiwać komentarzy na temat upływającej młodości, spełnienia pewnych oczekiwań. Ona akurat miała trochę szczęścia, bo kiedy Liam umarł dali jej nieco odetchnąć, aktualnie za bardzo nie musiała się tym już przejmować, ale wiedziała, że ta sielanka nie będzie trwała wiecznie. Kiedyś pewnie znowu zaczną na nią naciskać, na samą myśl o tym przeszedł jej po plecach zimny dreszcz.

- Rozumiem, każdy ma inne potrzeby, to jasne. - Nie zamierzała tego negować, zresztą nie wyglądał jej na kogoś, kto faktycznie miałby potrzebę pakować się w jakieś dziwne relacje. Rozumiała to faktycznie, bo i ona póki co nie wykazywała jakiegoś szczególnego zainteresowania poszukiwania swojej nowej, drugiej połówki. Nie widziała aktualnie sensu, aby to robić, dobrze jej było samej, w swoim cool mieszkanku, ze swoim szczurem.

- Spodziewam się, że to może być kłopot dla kogoś, kto zajmuje się tym, co Ty, pewnie trudno jest się tłumaczyć z życia w ciągłej drodze, ale mimo wszystko, czy czasem nie brakuje Ci domu? - Może nie powinna o to pytać, ale była tego ciekawa. Zdawała sobie sprawę z tego, że domem mogło być wiele rzeczy, czasem jeden człowiek, czasem ich grupa, czasem miejsce. Była ciekawa, jak to u niego wyglądało. Nigdy bowiem nie miała szansy zakosztować takiego życia, było przeciwne do tego, które sama wiodła. Różnili się pod tym względem okropnie.

- Chyba dobrze jest mieć do czego wracać? - Mógł usłyszeć wahanie w jej głosie, bo znowu po prostu głośno myślała, zastanawiała się, nie chciała go w żaden sposób oceniać, bo przecież nie wynikało z tego nic dobrego. - Układy rządzą światem, ale zawsze można je zmienić, wiesz, możesz zawsze udowodnić innym, że chuja się znają i że jesteś najlepszy, bo przecież jesteś najlepszym klątwołamaczem, ja już to wiem, inni też mogliby się o tym dowiedzieć. - Przerabiali to już podczas jednej z innych rozmów. Nie próbowała oczywiście sugerować mu, że jego rozwiązanie nie było dobre. Na pewno przez lata przyzwyczaił się już do takiego trybu życia, więc też ciężko byłoby mu się przestawić, po prostu próbowała zauważyć, że są inne opcje.

- Rozumiem jednak, że chcesz czegoś więcej, na pewno potrzebujesz, aby ciągle coś się działo, to ma sens. - Zdawała sobie wbrew pozorom sprawę, że naprawdę trudno mogło by mu się przebić na lokalnym runku, który przecież rządził się swoimi prawami od dawien dawna. Wiedziała, jak wyglądał świat, może nawet zabrakło w niej nieco realizmu, gdy próbowała mu zasugerować, że zawsze jest jakieś wyjście.

- Aktualnie nikt nie zna dnia, ani godziny, bo tutaj też nie jest bezpiecznie. - Śmierć właściwie od jakiegoś czasu czaiła się za rogiem i mogła nadejść w każdym momencie, może nie było to szczególnie pozytywne nastawienie, ale Prue nie była optymistką jeśli o to chodzi, zwłaszcza po tym, co wydarzyło się kilka dni temu. Wiele osób straciło życia przez pożary, które pochłonęły Londyn. Docierało do niej, że każdy mógł odejść z tego świata zupełnie niespodziewanie, zresztą czy wcześniej też tak nie było? Tak naprawdę nigdy nie można było przewidzieć tego, co szykował dla nas los.

- Jasne, nie zamierzam Cię pytać, bo to i tak nie jest aktualnie moim zmartwieniem, szybko się pewnie też nie stanie, póki co mam spokój. - Bletchley nie wydawała się być zupełnie zainteresowana poszukiwaniem ewentualnego kandydata na faceta, nie miała do tego ani czasu, ani głowy. Nigdy zresztą nie należała do osób, które potrzebowały do szczęścia kogoś u swojego boku, potrafiła żyć sama.

Spoglądała na mężczyznę uważnie, gdy przyglądał się jej swoim eksperckim okiem. Cóż, nie trafił, ale mogła mu wybaczyć tę drobną pomyłkę, prawda? - Musisz nieco bardziej się podszkolić, pewnie wraz z nabytym doświadczeniem łatwiej Ci to będzie przychodzić. - Śmiało zakładała, że była jego pierwszą klientką w tej nowej branży, którą miał zamiar zacząć się zajmować.

- Fakt, jakże mogłabym zapomnieć, zwijasz się niedługo z tego kurwidołku. - Wcale mu się nie dziwiła. Wielka Brytania aktualnie nie była najlepszym wyborem, jeśli chodziło o miejsce do życia. Cóż, jakoś będą musieli sobie poradzić bez tego nadrabiania straconego czasu, zresztą miała wrażenie, że póki co wytłumaczenie dawnych niesnasek szło im całkiem nieźle, więc może wcale nie potrzebowali więcej do szczęścia. Zrobiło się jej jakoś tak lżej, kiedy sobie to wyjaśnili, może nadal gdzieś głęboko siedziały jej te niedopowiedzenia? Nie zastanawiała się nad tym, bo raczej starała się nie wracać do tych nieprzyjemnych tematów.

- Nie? Myślałam, że do tego służą wakacyjne chaty, chociaż swoją drogą, nie przypomina to chaty, wcale, a wcale, więc można się było tego spodziewać. - Dalej nie mogła uwierzyć w to, że Corio naprawdę nazywał to miejsce wakacyjnym domkiem. Zupełnie nie tego się spodziewała, gdy mówił jej dokąd się wybierają.

- Nie wątpię, że znasz dużo lepsze opcje, jeśli chodzi o przystosowanie tego miejsca. - Na pewno często tutaj bywał, wiedziała, że byli z Corio blisko, a do tego nazywał jego ciotkę ciocią, więc wnioski nasuwały się same, nawet po spożyciu butelki wina.

- Czym można tutaj zajmować czas? Daj ze dwie możliwości, najlepiej takie najmniej przewidywalne, zaskocz mnie Benjy. - Wolała zapytać o to w ten sposób, bo wiedziała, że jeśli przedstawi to w formie wyzwania, to łatwiej będzie jej z niego wyciągnąć odpowiedzi. Miała nadzieję, że faktycznie jej jakże sprytny plan zadziała. Musiała się łudzić, próbowała jakoś się z nim dogadywać, miała wrażenie, że wcale nie wychodziło jej to najgorzej, no, oby się nie przeliczyła.

- Oto jestem, niszczycielka dobrej zabawy, pogromczyni wyjątkowych mężczyzn, niespełniająca oczekiwań przyjaciół. - Odparła z pewną dozą teatralności w głosie. - Przykro mi, że się na mnie zawiodłeś. - Dodała jeszcze uśmiechając się przy tym delikatnie. Nie, wcale jej nie było przykro, bo w tym, co mówiła nie było praktycznie wcale prawdy. Nie całowała wszystkich swoich przyjaciół, nie miała w zwyczaju tego robić, na pewno zdawał sobie z tego sprawę, na pewno o tym wiedział, zwłaszcza, jeśli dla niego ten pocałunek również wydawał się być nieco wyjątkowy, chociaż czy mogła to zakładać? Na pewno często mu się to przytrafiało, mówił jej przecież o tym, że miał powodzenie u płci przeciwnej. Dla niej to było jednak zupełnie nowym doświadczeniem, nie spodziewała się nawet tego, że tak się jej to spodoba, ale tego zdecydowanie nie musiał wiedzieć.

Obserwowała go, kiedy się podnosił, gdy siedział na ziemi zapominała o tym, jaki był wielki i jaka bezbronna się mogła przy nim wydawać, dobrze, że znaleźli się w tej piwnicy jako sojusznicy, gdyby go wcześniej nie poznała, na pewno uciekłaby z tego miejsca z krzykiem spotykając go w ciemności. Wiedziała jednak, że nie musi się niczego bać, pod tą aparycją karka krył się bowiem całkiem ułożony mężczyzna, z którym bardzo przyjemnie jej się dyskutowało.

- Niedługo dojdziemy do momentu, w którym nie będziesz uznawał mnie za nudziarę. - Nie mogła oczywiście pominąć komentarza na ten temat po tej ich całej dyskusji o tym, jak bardzo cool jest.

Przymknęła oczy, aby zastanowić się nad swoim kolejnym wyborem. Miała do wypicia co najmniej jeszcze jedną butelkę wina, a później coś mocniejszego, bo przecież już mu to powiedziała, a Bletchley dotrzymywała słowa, nawet w takich błahych sprawach. Musiała się jednak skupić, oszacować swoje możliwości, co wcale nie przychodziło jej teraz lekko, bo była już odrobinę wstawiona, miała być bardziej - to wiedziała.

- Dlaczego jest tak wiele możliwości? - Powiedziała nieco przeciągle, rozpaczając nad swoim jakże trudnym losem. Nie mógł tam stać wiecznie i oczekiwać, aż w końcu się zdecyduje, więc w końcu rzuciła z siebie konkretną odpowiedź. - Niech będzie whisky, pominiemy tę drugą butelkę wina, którą miałam wypić, może to będzie jakimś rozwiązaniem. - Tak, czy siak zmierzała ku mocniejszym alkoholom, więc może łatwiej będzie po niego sięgnąć w tym momencie. Nie, to na pewno nie był dobry pomysł, ale chyba przestała się tym przejmować.

Nie sądziła, że po tym, co się ostatnio wydarzyło ktoś będzie miał chęć ją oceniać. Miała zamiar nieco odpłynąć, w końcu odetchnąć, oderwać się od rzeczywistości, która ostatnio była przytłaczająca, zwłaszcza po tym, co widziała w ciągu tych dwóch dni. Alkohol na pewno pomoże jej to zrobić, szczególnie ten mocniejszy, decyzja więc była naprawdę dobrze przemyślana, przynajmniej w tej chwili, gdy jej umysł nie był już do końca trzeźwy.

Nie miała pojęcia ile właściwie czasu spędzili w tej piwnicy. Kiedy się tu znalazła było całkiem wcześnie, ale trochę tutaj siedzieli. Zabawne, nikt pewnie nawet nie zauważył jej nieobecności, właściwie nie powinno jej to dziwić, bo ciągle przemykała w towarzystwie niczym cień, nie odzywała się, kiedy inni tego nie oczekiwali. Zapewne sądzili, że zamknęła się w tej gościnnej sypialni, w której znalazły się jej rzeczy. W sumie to może nawet i lepiej, bo chyba aktualnie nie chciałaby zostać znaleziona. Nie spodziewała się, że na dłuższą metę całkiem jej się spodoba w tym pomieszczeniu. Widać wiele zależało od towarzystwa, gdy była tutaj sama trochę spanikowała, że nie znajdzie wyjścia, teraz czuła się zdecydowanie pewniej. W końcu ustalili, że jej tutaj nie zostawi, a wręcz przeciwnie, odstawi ją na zewnątrz, co uspokoiło Prudence. Nie, żeby bała się ciemności, czy podobnych miejsc, jednak po prostu wolałaby uniknąć niezręczności i pytań związanych z tym, gdzie się podziewała, a że na pewno byłaby wkurwiona całą sytuacją, to nie omieszkałaby wspomnieć co o tym wszystkim sądzi. Pomimo tego, że starała się raczej zachowywać wyważenie, to zdarzały się momenty, kiedy i ją ponosiły emocje, zresztą pokazała to, gdy znalazła się w tej piwnicy. Nie pozostał w niej już jednak nawet gram irytacji, całkiem szybko się rozluźniła. Alkohol na pewno miał na to spory wpływ, bo kiedy piła mniej się przejmowała tym, co działo się wokół. Życie wydawało się jakieś takie lżejsze i przyjemniejsze, no poza momentami, gdy upijała się na smutno, ale to zdarzało się raczej sporadycznie i w samotności.

- Nie da się ukryć, że się starzeję. - No przecież, tyle, że i kolejne metody po które próbowała sięgać jakoś nie dawały zamierzonego efektu. Benjy był niereformowalny, pomimo tego, że on również miał swoje lata nadal nie brakowało mu tej młodzieńczej butności, która mu się z nim kojarzyła. Może to i dobrze, niby się zmienili, ale nadal mieli coś w sobie z tych dzieciaków, którymi byli w Hogwarcie. - Nie, bo to nie ma sensu, zresztą nie mogłabym Cię odesłać do swojego pokoju, bo zostałabym tu sama, muszę myśleć przyszłościowo. - Nie zapominała, gdzie się znajdowali. Pamiętała o tym, że będzie musiała jakoś wyjść na zewnątrz. Zamierzała go do tego wykorzystać, chociaż to chyba nie było wykorzystaniem, skoro o tym wiedział i sam się na to zgodził. - Moi rodzice nie mieli żadnych metod wychowawczych, byłam idealnym dzieckiem, a Elias, Elias nie wkurzał ich, aż tak bardzo, żeby musieli jakichś szukać. Musisz mi wybaczyć moje marne próby, nie mam zbyt wielkiego doświadczenia. - Prudence nawet w nastoletnich czasach nie sprawiała jakichś specjalnych problemów, zamykała się w swoim pokoju i egzystowała. Rodzice nie musieli zupełnie się nią przejmować. Eliasa mniej było w domu, niż więcej, co wiązało się z tym, że nie słyszeli o większości jego wybryków, a że była ich tylko dwójka, to cóż, na loterii dzieciaków nie wylosowało im się wcale tak najgorzej. Czasem trochę żałowała, że spędziła młodość, aż tak spokojnie, ale z drugiej strony, czy faktycznie było czego żałować. Może nie miała zbyt wielu ciekawych wspomnień, ale chyba przywykła do tego, że po prostu nie była specjalnie rozrywkowa. Gdyby trafiła na innych ludzi, mogłoby być inaczej, nie próbowała jednak otwierać się na siłę, dostosowała się do sytuacji i jakoś tak sobie egzystowała.

- Pewnie się okaże, jak przejdę do czynów. Póki co sama nie wiem. - Zresztą, czy naprawdę między groźbą, a obietnicą była, aż taka wielka różnica? Zależy kto patrzył, czy coś. - Źle to interpretujesz, jakbym chciała, żebyś sobie poszedł, to powiedziałabym wprost, przecież wiesz. Nie owijam w bawełnę. - Wręcz przeciwnie, Prue była dość bezpośrednia, mówiła raczej rzeczowo i konkretnie to, co miała na myśli. Nie należała do najdelikatniejszych osób, jeśli chodzi o ubieranie myśli w słowa, zresztą na pewno zdawał sobie sprawę z tego, że potrafiła się odezwać, kiedy coś jej nie pasowało. Bywała zaczepna, lubiła prowokować, chociaż nie robiła tego często, nie gdy nie czuła się zbyt pewnie. W tej chwili jednak nie miała żadnych obaw, więc mogła być po prostu sobą, tą najmniej przewidywalną wersją, po którą rzadko sięgała.

- To wcale nie musi być długo, tylko chwila, nie chciałabym, żebyś zamilknął na wieki, jeśli o to chodzi. - Całkiem przyjemnie się jej z nim dyskutowało, więc to byłaby okropna szkoda, gdyby zamknął się w sobie przez jej komentarze, taaaak jakby w ogóle to było możliwe. Nikt nie miał takiej mocy sprawczej, aby Benjy przestał się odzywać, zawsze miał coś do powiedzenia, za każdym razem musiał wszystko komentować, taka już była jego natura. Tyle, że teraz nie przeszkadzało jej to tak, jak kiedyś. Było zupełnie inaczej, gdy ich rozmowa została pozbawiona tej negatywnej atmosfery, która kiedyś im towarzyszyła za każdym razem, gdy przebywali w swojej obecności.

- Dzięki? - Chyba wypadało podziękować, czy coś? Nie wyczuła w jego głosie ironii, więc w sumie nie miała chyba powodu, aby wątpić w to, że naprawdę tak myślał. Nigdy nie zastanawiała się nad tym, czy było to ładne imię, zresztą imię jak imię i tak nie miała na nie wpływu, matka je wybrała i musiała z tym żyć, no niby mogłaby je sobie zmienić, ale po co? - Całe cztery lata? To dość sporo, niedługo czterdziestka, co? - Przynajmniej na papierze. Nie miała pojęcia jak to jest stać się nagle kimś innym, nie wiedziała, ile właściwie go to musiało kosztować. Pozostawić za sobą całe życie, przyjąć nową tożsamość, tak właściwie to stał się przecież zupełnie kimś innym. Czy tęsknił za tym, kim był kiedyś? Wiele pytań pojawiało się w jej głowie, niektóre z nich był naprawdę głupie, w sumie postanowiła sięgnąć po jedno z nich. - Obchodzisz urodziny normalnie, czy wolisz tak jak teraz? W sensie, no wiesz, czy w ogóle je świętujesz, raz w roku, dwa razy w roku, dwie daty urodzenia, to dwie okazje do obchodzenia tego? - Próbowała wyjaśnić o co jej chodziło. Miała nadzieję, że nie zabrzmiała głupio, bo to było dość błahe, ale w sumie ją zaciekawiło. Nie miała pojęcia nawet, czy mógł sobie pozwolić na obchodzenie urodzin, kiedy odbywał te swoje wędrówki, czy co tam właściwie robił na całym świecie. - Benjy brzmi dobrze. - Dodała jeszcze, w sumie to rozjaśniało jej nieco, dlaczego wybrał właśnie to imię. Została z nim jego część, jako pamiątka po dawnym życiu, przynajmniej w ten sposób tak to odbierała.

- Na szczęście nie zaryzykowałam, chociaż może na nieszczęście, nigdy nie byłam jednak szczególnie odważna, zwłaszcza w Twojej obecności. - Nie umiała przewidzieć jego zachowania, co zresztą było dobrym założeniem, bo teraz sam potwierdził jej, że nawet on nie wiedział, czego można się było po nim spodziewać. Dobrze, że się w tym zgadzali, a Prue, jak to Prue - wolała nie ryzykować. Wybierała najbardziej bezpieczne opcje, aby przypadkowo się nie rozczarować, bo tak było wygodniej. Zresztą do dzisiaj coś w niej z tego pozostało. Lubiła przewidywalne rozwiązania, najbardziej bezpieczne, takie które nikogo nie zaskakiwały, naprawdę można ją było przez to uznać za nudną, i zdawała sobie z tego sprawę. Czy jej to przeszkadzało? Może ostatnio zaczęło, bo dostrzegła, jak wiele jej uciekało przez palce przez te rozwiązania, które wybierała. Nigdy się, aż tak nad tym nie zastanawiała, bo jak dotąd nie przeżyła jeszcze czegoś takiego, co spowodowałoby, aby zaczęła zastanawiać się nad swoim losem, jednak te pożary skłoniły ją do wielu rozważań.

-Broniłeś mnie? Nie wiem, jak wygląda bronienie w Twoim świecie, ale mnie wtedy, wydawało się zupełnie inaczej. -  Raczej nie miała wrażenia, że się myliła. Nie miała pojęcia jak pokrętnie musiał do tego podchodził, że uznawał to za bronienie jej, cóż, na pewno miał ku temu jakieś swoje argumenty, ale nie była szczególnie przekonana, czy była gotowa je poznać. Zresztą bez sensu było skupiać się na tym, co było kiedyś, znajdowali się teraz w zupełnie innym miejscu, rozmawiali ze sobą w zupełnie inny sposób, nie było im chyba potrzebnie, aby analizowali tamto zachowanie, aż tak bardzo szczegółowo, tak, czy siak dowiedziała się dosyć sporo, trochę zaczęło jej się wszystko rozjaśniać i chyba jej to na ten moment wystarczało.

- Oke, może faktycznie byłam bardzo ślepa, bo jak dla mnie byłeś największym kutasem, jakiego widział świat. - Totalnym chujem, który potrafił doprowadzić ją do skrajności w kilka sekund. Działał na Prudence niczym czerwona płachta na byka, dlatego też wolała unikać jego osoby, co niestety nie zawsze jej wychodziło. Niby mury zamku były ogromne, jednak nigdy nie udawało jej się przed nim zbyt długo ukrywać. Nie ułatwiał tego fakt, że był jednym z najlepszych przyjaciół jej bliźniaka, chcąc nie chcąc dość często dochodziło między nimi do tych intensywnych interakcji.

- Nie wiem, jak mogłam nie zauważyć, że byłeś moim rycerzem. - Dodała jeszcze uśmiechając się przy tym, bo naprawdę bawiła ją ta wizja, zwłaszcza, że ona sama postrzegała to wszystko zupełnie inaczej. Nie zamierzała jednak ciągnąć go za język, wypytywać go o to pokrętne myślenie, bo obawiała się, że może tego nie zrozumieć. Może była zbyt głupia, czy coś, ale kiedy sama próbowała to analizować, to nie mogła sobie zwizualizować tej jego wersji.

Nie ma co się oszukiwać co do tego, że Benjy był jedynym, który lubił wchodzić z nią w te nie do końca przyjemne interakcje. Przywykła do tego, że inni uczniowie jej nie rozumieli, dążyli do konfrontacji, bo była dziwna. Z czasem nauczyła się nawet bronić, ba później sama stawała w obronie takich wyrzutków jak ona, a było ich paru. Zrobiła się gruboskórna i przestała się przejmować komentarzami, bo wiedziała, że nie może mieć na to wpływu. Jakoś sobie z tym radziła, to, że przeżyła przez to wcześniej sporo przepłakanych nocy, rozmyślała o tym, jak bardzo jest popsuta aktualnie nie miało już takiego znaczenia, tak właściwie to ją ukształtowało. Zdawała sobie sprawę już wtedy, że świat nie kończył się na szkole i kiedyś nie będzie musiała użerać się z tymi wszystkimi ludźmi. Właściwie to spełniła swoje marzenie, bo czas spędzała głównie w towarzystwie trupów.

- To może wymagać zaangażowania to prawda, zresztą przyjmowanie reklamacji też na pewno byłoby całkiem niezłym doświadczeniem. Po pięciu latach ktoś wraca do Ciebie i mówi, że spieprzyłeś mu życie. To mogłoby być zbyt mocne. - Jasne, rozmawiali o czymś, co nie miało żadnej możliwości istnienia, ale przecież wiedziała o tym, że nadal niektóre czarodziejskie rodziny postępowały w ten sposób. Przedstawiały sobie dwójkę młodych ludzi i mówiły im, że mają zostać małżeństwem. Nie miała pojęcia, dlaczego nikt jeszcze nie wpadł na to, aby odejść od tej tradycji. Jasne, dla elity ważne były koneksje, aczkolwiek nie sądziła, aby młodsze pokolenia faktycznie były z tego powodu szczęśliwe. Nie potrafiłaby sobie wyobrazić sytuacji, w której ktoś ją informuje o tym, że ma się z kimś hajtnąć, bo tatuś ma na to ochotę. To było przerażające. Nie mogła narzekać na swoje pochodzenie, kiedyś tego nie rozumiała tak do końca, wydawało jej się, że są gorsi, ale z czasem zaczęła doceniać profity wynikające z tego, że byli tego gorszego sortu.

Dostrzegła ten ruch, wiedziała o co mu chodzi. Zresztą sama wspomniała mu podczas tamten nocy, że jej narzeczony umarł, tylko, że jeszcze wtedy nie wiedziała, że on to on. Nie powinna tego robić, ale to zrobiła. Nie lubiła, gdy ludzie oceniali ja przez pryzmat tamtych wydarzeń, jakby to określało tym, jakim aktualnie była człowiekiem, jakby to co się stało było czymś co miało jedyny wpływ na jej osobę. - Ponad dwa lata. - Dawno i niedawno. Wszystko zależało od tego, jak kto traktował upływ czasu. Dla niej było to dość dawno, bo wtedy całkowicie zmieniła swoje życie. Przestała pracować w Mungu, pojawiły się zmiany, które nie były dla niej czymś normalnym, miała wrażenie, że czas minęło dużo więcej czasu, bo wydarzyło się w jej życiu stosunkowo wiele.

Od dwóch lat starała się unikać spojrzeń ludzi, od dwóch lat nie chciało jej się o tym mówić, od dwóch lat próbowała jakoś ułożyć sobie życie. Samotność okazała się być dla niej całkiem przyjemna, czego wolała nie mówić w głos. Skoro los chciał dla niej takiego zakończenia, nie miała zamiaru go negować, nie mogła narzekać, wszystko jakoś się ułożyło, jakoś udało jej się wrócić do normalności, mimo, że życie, które wiodła się zmieniło, a ona nie tak łatwo przystosowywała się do nowych sytuacji. Udało jej się to jednak w tym przypadku, nie miała zamiaru narzekać, nie wypadało, bo przecież zawsze mogło stać się coś gorszego.

Może nie powinna była o to pytać? Chciała jednak dowiedzieć się tego, jak patrzył na świat, wiódł zupełnie inne życie, niż ona. Niby też nie otaczała się zbyt wielkim gronem bliskich, jednak od zawsze miała to miejsce, do którego mogła wrócić, do którego przynależała. Domek na obrzeżach Londynu, gdzie spędziła większość swojego życia, jej pokój, który nadal był pozostawiony tak, jakby w każdej chwili mogła do niego wrócić, pełen wspomnień z dzieciństwa i nastoletnich czasów. Jej rodzice byli gotowi zawsze przyjąć ją z otwartymi ramionami, gdyby tego potrzebowała. Nie mogła narzekać na to, jak wyglądało jej życie pod tym względem. Wiedziała, że istnieje miejsce, gdzie co niedzielę pachnie cynamonowym ciastem, a przy stole czekają zawsze dwie osoby, którym na niej zależało, bez względu na to, czego by nie zrobiła, jakiej decyzji by nie podjęła. Zawsze byli gotowi ją wesprzeć.

Tak właściwie to nigdy nie zastanawiała się zbytnio nad tym, jak wyglądał dom tych wszystkich osób, które pochodziły z tych konserwatywnych, szanowanych rodzin. Zresztą, czy w tym przypadku pochodzenie miało, aż takie znaczenie? Jasne, czystokrwiści mieli swoje nieco pojebane zasady, którymi się kierowali, ale wszędzie można było nabyć bardzo różnych doświadczeń. Nie wszyscy mogli liczyć na kochających rodziców, którzy byli gotowi zrobić dla nich naprawdę wiele. Zresztą ta złość, którą czasem widziała na szkolnych korytarzach też nie brała się znikąd, wiedziała, że pewne zachowania wynikały z powtarzalności wzorców, które znajdowały się w domu. Czym skorupka za młodu nasiąknie...

Zdawała sobie sprawę, że w takim przypadku można było postępować dwojako, niektórzy powtarzali zachowania swoich rodziców, inni próbowali być kimś zupełnie innym, stawali się ich przeciwieństwem, bo nie chcieli pozostać tacy, jak Ci którzy niekoniecznie zachowywali się w stosunku do nich w porządku.

Zastanawiała się nad tym, kiedy spoglądała na niego. Czy faktycznie, gdyby było mu tak dobrze, jako temu pochodzącemu z elity, to zrezygnowałby z tego całego życia i spierdolił w nieznane? Nie znała powodu, nie pytała go o to, jaki by on jednak nie był, to nie sądziła, że gdyby traktowali go u siebie odpowiednio zniknąłby sobie ot tak, przyjął nową tożsamość, pochował Aloysiusa, jakby ten nigdy nie istniał, a teraz tak to wyglądało. Nowe imię, nowa data urodzenia, nowy on, właściwie to nie taki nowy, bo przecież to wydarzyło się dawno temu, tylko dla niej to było zupełnie nowe. Spowodowało, że Prudence zastanawiała się nad tym, czy jej dosyć ostre słowa w przeszłości faktycznie miały sens. Dosyć łatwo jej było wtedy oceniać jego idealne życie, tylko na ile ono było idealne, kiedy nikt nie patrzył, gdy zamykały się za nim drzwi rodzinnego domu? Nie mogła tego stwierdzić, nie mogła tego wiedzieć, zakładała pewne wyobrażenie na podstawie tak właściwie niczego, żadnych faktów, konkretów, nigdy się w to nie zagłębiała, a może powinna być nieco bardziej otwarta. Miał rację, stosowała odwrócony klasizm, z czego aktualnie wcale nie była dumna.

Potwierdziły to jego słowa, w milczeniu przyglądała się mu, gdy odpowiadał na jej pytanie, właściwie to nie spodziewała się takiej szczerej odpowiedzi. Może faktycznie coś się między nimi zmieniło, zdecydowanie nie byli już swoimi wrogami.

Nie przerywała mu, bo nie chciała zgubić sensu wypowiedzi. Nie chciała, żeby cokolwiek jej umknęło. Zamiast tego analizowała w głowie wszystkie jego słowa, po kolei, naprawdę chciała zrozumieć jego podejście, dlaczego? Póki co nie miała pojęcia, ale trochę zrobiło jej się go żal, zwłaszcza po tym, co usłyszała.

Nie umiała sobie wyobrazić jak to jest, nie znać tego uczucia, dla niej to było całkiem naturalne, jedno, jedyne miejsce do którego przynależała, gdzie zawsze była mile widziana. To wcale nie było takie oczywiste, że inni nie mogli tego odczuć, próbowała więc postawić siebie w takiej sytuacji. Czy gdyby nie zaznała tego w dzieciństwie to faktycznie wiedziałaby, czego może jej brakować? No nie, bo skąd mogłaby wiedzieć. Nie łatwo jest tęsknić za nieznanym.

- Kiedy tak o tym mówisz, to nabiera sensu. Twoje podejście nabiera sensu. Skoro nigdy tego nie zaznałeś, to nie wiesz, jak to wygląda, nie masz za czym tęsknić, przykro mi... - Może nie powinna tego mówić, ale naprawdę było jej go szkoda. Zwłaszcza, że kiedyś tak lekko przychodziło jej ocenianie jego zachowania, docierało do niej, że ono też nie brało się znikąd, to była maska? Gra? Może nie do końca, ale na pewno częściowo.

- Najważniejsze, że udało Ci się znaleźć swój cel, chyba jesteś szczęśliwy? - Zdawała sobie sprawę, że mogły istnieć różne oczekiwania od życia, dla niektórych wolność była czymś takim. Jeśli spędził dzieciństwo wśród konserwatywnej i tradycyjnej rodziny i w końcu się wyrwał z tego świata na pewno ją doceniał. Nikt nie mówił mu co ma robić, nie narzucał swoich oczekiwań, to na pewno było głębokim oddechem od tego, co miał na miejscu. Tylko, czy faktycznie dało się tak spędzić całe życie? Ciągle podążając przed siebie, łaknąc tylko i wyłącznie adrenaliny, nowych wrażeń? Nie miała pojęcia, nie wiedziała, czy jest to możliwe, czy prędzej, czy później nie miało nadjeść wypalenie? Czy dało się gonić za czymś bez końca? Naprawdę chciałaby to wiedzieć, ale sama nie potrafiła znaleźć odpowiedzi na nurtujące ją pytania, zdecydowanie to nie były tematy, które kiedykolwiek rozważała.

- Trudno jest stwierdzić, że może się czegoś pragnąć, jeśli nie miało się szansy zaznać kiedykolwiek czegoś podobnego.  Myślę, że doceniłbyś to, gdyby się pojawiło, może kiedyś będziesz miał okazję. Nigdy nie mów nigdy, czy coś. Los bywa przewrotny. - Naprawdę życzyłaby mu tego. Nie umiała sobie wyobrazić jak to jest przeżyć całe swoje życie bez tego dziwnego uczucia przynależności, ale nie takiej wymuszonej, tej zupełnie naturalnej. Miejsca do którego chce się wracać od czasu do czasu, aby po prostu zaznać chwili spokoju. Odetchnąć, zaszyć się na moment, mieć pewność, że nikt Cię nie ocenia, że możesz zawsze pojawić się niezapowiedziany. To naprawdę było wspaniałe uczucie. Powinien go kiedyś zaznać, szczególnie, że przez tyle lat nie miał takiej możliwości, wydawało jej się, że wbrew temu co mówił doceniłby to dużo bardziej niż każdy inny, ale o tym nie zamierzała mu teraz wspominać.

Nie spodziewała się, że podczas tego poranka będą poruszać takie tematy, zrobiło się dość melancholijnie, jednak może to i dobrze, że i tego nie ominęli. Wydawało jej się, że ma szansę dzięki temu lepiej go poznać, zrozumieć jego motywację, powoli zaczynała sobie kształtować w głowie jego nowy obraz, zupełnie inny niż ten, który zapamiętała ze szkolnych lat, dużo bardziej złożony, aż głupio jej było, że traktowała go tak płytko, że próbowała wyjaśniać jego zagrywki tym głupim pochodzeniem, które okazało się nie być dla niego ważne, inaczej na pewno nie rzuciłby wszystkiego w pizdu i nie zniknął, nie zakopał swojej dawnej tożsamości, nie stał się kimś innym. Widać i życia elity nie były usłane różami, wręcz przeciwnie, docierało do niej teraz, że mieli chyba jeszcze gorzej, niż takie szaraczki jak ona, na które praktycznie nikt nie zwracał uwagi.

Droga którą podążył spowodowała, że nie miał już odwrotu, na pewno nie przyjęliby go z otwartymi ramionami. Z tego, co pamiętała był jedynym synem, dziedzicem - a on pierdolnął całe to bogactwo, tradycje i wybrał wolność. Było to na swój sposób imponujące, ale z drugiej strony nie umiała sobie wyobrazić tego, jak źle musiało być w jego domu, że wybrał taką drogę, być może nie było to jedynym powodem, ale na pewno miało też swoją zasługę. Wpatrywała się w mężczyznę dość długo, w milczeniu. Trochę nie wiedziała, czy powinna powiedzieć coś więcej. Nie była specjalistką w interakcjach międzyludzkim, to było dość dużo - to czym się z nią podzielił, niby sama tego chciała, ale teraz było jej głupio, że nawet nie do końca wiedziała, jak miała zareagować. Nie chciała, aby myślał, że się nad nim użala, czy coś, bo nie o to chodziło, bardziej wolałaby, aby po prostu uwierzył w to, że i dla niego jest jeszcze nadzieja, dla każdego przecież była. To, co działo się w przeszłości nie powodowało, że przyszłość była jasno określona, zawsze był wybór, można było spróbować czegoś innego, sprawdzić, czy ma to sens. Tyle, że jeśli tego nie chciał, jeśli faktycznie był teraz szczęśliwy, to czy w ogóle pojawiała się potrzeba, aby próbował coś zmieniać? Wiele czynników miało na to wpływ, cóż, miała nadzieję, że kiedyś faktycznie zazna tego wspaniałego uczucia, jakim było posiadanie domu, nie do końca w postaci budynku, a bardziej tego metaforycznego znaczenia.

- Nie wątpię. - Na pewno zdawał sobie sprawę z tego, jak wyglądała aktualnie sytuacja w Wielkiej Brytanii. Tu po raz kolejny wydawało jej się, że oni jako rodzina półkrwi mieli najmniej do stracenia. Znajdowali się pomiędzy czystokrwistymi, a mugolakami. Nie musieli właściwie angażować się w ten konflikt, bo ich nie dotyczył, przynajmniej jak na razie. Jedni i drudzy ich potrzebowali, aby przepchnąć swoje postulaty, znajdowali się na samym środku, ale czy faktycznie to powodowało, że mogli czuć się bezpiecznie? Ostatnio właściwie każdego mogło spotkać coś złego. Nastroje nie były najlepsze, wystarczył tylko moment, a każdy mógł zamienić się w proch.

On na pewno nie był tutaj mile widziany, nie wspominałby o tym, że teraz jest już kimś innym, nie mówiłby, aby nie wspominała jego dawnej tożsamości. Spodziewała się, że to co zrobił mogło odbić się echem, chłopak pochodzący z jednej z najbardziej konserwatywnych rodzin rzucił wszystko w pizdu i zniknął z kraju, na pewno wzbudzał kontrowersje. Zapewne znaleźliby się tacy, którzy udowodniliby mu, że tak się nie postępuje, mógłby posłużyć za przykład dla innych, którzy mieliby ochotę wyrwać się z tego świata. Docierało do niej, jak bardzo ryzykowany był mógł być dla niego powrót do kraju akurat teraz, kiedy nastroje były takie kontrowersyjne, a wojna stawała się coraz bardziej zaciekła.

- Nie potrzebuję nianiek. - Mruknęła cicho, bo przecież była dorosła, potrafiła o siebie zadbać. Zresztą nigdy się nie wychylała, bo wiedziała, gdzie dokładnie jest jej miejsce w tej całej hierarchii. Nie, żeby podobało jej się to, co działo się w kraju, ale nie zamierzała się angażować w ten cały konflikt dopóki nie zostanie do tego zmuszona. - Ale tak, będę miała to na uwadze, może pomijając Romulusa, bo bez przesady. - Od jakiegoś czasu nie miała problemu z tym, aby przebywać blisko, czy rozmawiać z Ambroisem, czy Corneliusem, wiedziała, że nie pozwoliliby, aby stała się jej krzywda. Może nie należała do ich najbliższego grona, ale też miała świadomość, że jej los nie był im, aż tak obojętny. To było całkiem miłym uczuciem, świadomość, że był ktoś, kto faktycznie interesował się tym, czy wszystko u niej w porządku.

- Dopiero zacznie się syf, zdaje sobie z tego sprawę, ale gdy tak o tym myślę, to chyba nie jestem w najgorszym położeniu, wiesz? My, szaraczki, półkrwi nie należymy ani do jednej, ani do drugiej strony, pewnie dużo czasu minie nim przypomną sobie o naszym istnieniu, co w tej chwili nie jest wcale takie złe. - To była ta opcja, którą zawsze najchętniej wybierała - bycie tłem, przemykanie gdzieś bokiem między cieniami, niezauważalnie. Naprawdę cieszyła się, że tacy jak ona nie są teraz najistotniejsi.

- Naprawdę sobie poradzę, wiesz, że jestem już duża, co nie? - Próbowała wprowadzić w ich rozmowę ponownie nieco lekkości, bo nie chciała się skupiać w tej chwili na całym źle tego świata. Te ostatnie dwa dni naprawdę uświadomiły jej, że nie jest kolorowo, że śmierć może przytrafić się każdemu w najmniej spodziewanym momencie. Nie miała pojęcia dlaczego Londyn spłonął, co chcieli w ten sposób udowodnić, nie wydawało jej się bowiem, aby ludzie mieli zamiar podążać za nimi tylko przez strach, który próbowali wzbudzić. To mogło się wiązać z jeszcze większym zamieszaniem, społeczeństwo zacznie jeszcze bardziej się dzielić, najlepiej więc będzie nadal trzymać się cieni, tam, gdzie było najbezpieczniej, nie wychylać, ale to też było dla niej normą.

- Ona jest przerażająca, nie chciałabym jej podpaść. - Bletchley raczej rzadko kiedy się kogoś bała, ale w tym przypadku postanowiła się podzielić swoją opinią. Miała respekt do Ursuli, kiedy spoglądała na człowieka... wydawało jej się, że była w stanie odczytać jego wszystkie intencje, nie, żeby miała coś do ukrycia, jednak to uczucie, jakby była w stanie samym spojrzeniem zamrozić człowieka. Mało kto tak potrafił. - Naprawdę? Nie tego się spodziewałam, jak widać, powinnam w końcu przestać zakładać cokolwiek, bo moje domysły są okropnie dalekie od prawdy. - Nie zapytała o to, gdzie podział się narzeczony, bo czuła, że to nie była najbardziej wesoła historia, najwyraźniej i ciotkę Corneliusa spotkało coś nie do końca przyjemnego w przeszłości. Nie wszyscy mieli swoje szczęśliwe zakończenia, do czego też już dzisiaj doszli. Pozostawało się z tym pogodzić, no zawsze można było próbować na nowo, ale nie zawsze miało to jakikolwiek sens.

Prychnęła słysząc jego odpowiedź. - Do tego raczej mnie nie namówisz, ledwie przeżyłam pożary, a miałabym skakać z klifów? Dobre sobie. - Na samą myśl przeszedł ją zimny dreszcz. Prudence miała lęk wysokości, nie byłoby szansy, żeby kiedykolwiek zrobiła coś takiego. Musiałaby być bardzo pijana, chociaż nie, nawet to nie pozwoliłoby jej przekroczyć tej granicy, nie istniało nic, co mogłoby spowodować, że zrobiłaby coś takiego. - Mam lęk wysokości, wolę trzymać się ziemi. - Może i podwodne groty brzmiały całkiem interesująco, tyle, że najpierw trzeba było się jakoś do nich dostać, a tego na pewno by nie przeżyła, obawiała się, że dostałaby ataku paniki, gdyby znalazła się blisko krawędzi.

- To bardziej w moim stylu, ruiny i cmentarz, uwielbiam cmentarze. - Dodała jeszcze, jakby się tego nie domyślił. Była całkiem przewidywalna, w końcu pracowała w kostnicy, pasowały do niej miejsca, w których znajdowali się zmarli. Jako dzieciak nieco się ich bała, zwłaszcza, kiedy nie do końca panowała nad swoim darem, który wiązał się z odczytywaniem przeszłości, z czasem jednak, gdy zaczęła nad nim panować zaczęła je traktować zupełnie inaczej. Były to miejsca, które chętnie odwiedzała, mogła przesiadywać tam godzinami, szczególnie, że też nie były jakoś bardzo oblegane.

Pokręciła jedynie głową, kiedy znowu się odezwał. Nie przestawał tego robić, ciągle próbował brać ją pod włos i wymusić na niej jakąś konkretną odpowiedź, którą niekoniecznie chciała z siebie wydusić. Niby udawało jej się unikać, ale ciągle do tego wracali, ciągle łapał ją za słówka. Zapewne w którymś momencie uda mu się wyciągnąć z niej to co chciał usłyszeć, szczególnie, że robiła się coraz mniej czujna. Wypity alkohol robił swoje i stawała się coraz mniej oporna na jego zagrywki. Nie zastanawiała się już zbyt długo nad słowami, które padały z jej ust, aktualnie się tym nie martwiła, później? Mogło być różnie, z drugiej strony mówili o szczerości, więc tak naprawdę nie powinna mieć sobie nic do zarzucenia, nie wiedziała jednak, czy chciała być z nim, aż tak szczera. Czuła bowiem, że nie do końca powinna mieć w sobie te różne emocje, gdy znajdował się obok niej, zupełnie nie przeszkadzała jej w tym ich wspólna przeszłość, która nie należała do najprzyjemniejszych, a przecież powinna mieć jakieś uprzedzenia. Bardzo łatwo jednak się ich pozbyła, gdy tak sobie rozmawiali, no i gdy połączyła go z tą osobą, która uratowała jej życie. Świat nie był czarno-biały, wręcz przeciwnie aktualnie wydawał się mieć naprawdę wiele kolorów, których się nie spodziewała.

- Tak powiedziałam? Na pewno się nie przesłyszałeś? - Jeśli myślał, że mu to teraz powtórzy, to na pewno się zdziwi, wystarczyło, że raz to powiedziała, prawda. Już od niego zależało, jak sobie to ułoży i co z tego wyciągnie. Mogli się zacząć lubić, ale to nie powodowało, że będzie mu co chwilę powtarzała, jaki to nie był wyjątkowy, co to to nie.

- Zresztą, na pewno jesteś wyjątkowy dla wielu osób, tylko spójrz na siebie, ktoś taki jak Ty... - Trochę odwróciła kota ogonem, bo wcale nie tak łatwo było jej się do tego przyznać. Nie dało się ukryć, że Benjy znał swoją wartość, zadzierał nosa i ciągle jej o tym przypominał. Był zupełnie inny od niej, zresztą zawsze tak było, ale dzisiaj dotarło do niej, że to wcale nie miało żadnego znaczenia, bo potrafili ze sobą rozmawiać, przynajmniej podczas tych kilku ostatnich interakcji.

- Przyznasz mi rację? Czy piekło wtedy zamarznie? - To był na pewno całkiem dobry powód, aby mówić więcej, mogłaby to zrobić, aby w końcu usłyszeć te magiczne słowa padające z jego ust. - To jest chyba argument, który do mnie przemawia, wiesz, chciałabym to kiedyś zobaczyć. Potrafisz być przekonujący. - Zresztą wcale nie tak trudno byłoby sięgać jej po kolejne ewentualne komplementy, bo nie byłyby nawet wymuszone, wręcz przeciwnie, naprawdę mogłaby o nim powiedzieć wiele dobrego, zresztą aktualnie nawet nie wiedziała, co o tym myśleć, że tak szybko zmieniła swoje zdanie o tym mężczyźnie. Nie był to jednak odpowiedni moment, aby się nad tym zastanawiać.

- Sorka, może Ty jesteś przyzwyczajony do takich standardów, ale dla mnie to trochę zbyt wiele. Podejrzewam, że będę się tutaj gubić przez najbliższy tydzień, ten dom jest ogromny. - Już nie chodziło nawet o sam wybór alkoholu, nie zamierzała ukrywać, że to miejsce zrobiło na niej spore wrażenie, cóż, nie da się ukryć, że Prudence nie była przyzwyczajona do takich standardów, nawet sobie nie wyobrażała, jak musiało jej towarzysza zaboleć zderzenie się z tym innym światem.

- Ale masz rację, niegrzecznie jest narzekać, ależ ze mnie niekulturalna jędza. - Dobrze, że jej o tym przypomniał, bo przy nim pokazywała się z zupełnie innej strony, tej, która powinna jednak pozostać w ukryciu, co by było, gdyby ciotka Corio usłyszała jej narzekanie? Wolałaby tego nie wiedzieć, nie wyglądała na kogoś kto puściłby coś takiego płazem. Dobrze, że rzuciła ten komentarz w tej ciemnej piwnicy, przynajmniej miała pewność, że pozostanie to między nimi. Benjy by jej nie wydał, na pewno, zaczynali mieć coraz więcej wspólnych tajemnic...

- Nie możesz wziąć pierwszej lepszej butelki, podejrzewam, że i tak nie zauważyłabym różnicy. - Nie była w końcu taka specjalistką od trunków, jak on, a do tego i tak już zaczynało szumieć jej w głowie, więc mogła sięgnąć po cokolwiek. - Szkocką! - Dodała jednak po chwili, żeby nie było. Zastanawiała się, czy właściwie będzie miał szansę odróżnić butelki, bo przecież było tu tak ciemno, że mógł mieć z tym problem, ale może nie powinna poddawać wątpliwości oceny specjalisty.

- To, że tu siedzę nie było do końca moim wyborem... - Zaczęła całkiem lekko, znaczy na początku nie było jej wyborem, później trochę było, to jednak nie było dość istotne. Właściwie jego pomysł nie wydawał się być taki głupi, mogli opuścić piwnicę i pójść gdzieś. Na pewno znał jakieś ciekawe miejsca, w których mogli się zaszyć, a światło mogło dobrze im zrobić, w końcu dzień się dopiero zaczynał.

- Musisz mi tylko obiecać, że to będzie naprawdę fajne miejsce, bo wiesz, tu nie jest najgorzej, a nie chciałabym się zawieść. - Po raz kolejny próbowała wymusić na nim obietnicę, może nie jakąś wielką, ale chciała, żeby pokazał jej coś ciekawego, no - najlepiej, żeby to nie były klify, bo tego mogłaby nie przeżyć.

Jako, że dość szybko podjęła decyzję (nawet nie potrzebowała zapewnienia, że zaprowadzi ją w jakieś wyjątkowe miejsce), podniosła się z tej skrzynki na której siedziała. Była gotowa do drogi, czy coś. - Prowadź, może weź jedną flaszkę na zapas, co? Żebyśmy nie musieli się tu wracać. - Jak zawsze miała zamiar pomyśleć o wszystkim, szczególnie, że mieli oddalić się od wodopoju, a dzień dopiero się zaczynał, tak samo jak i oni zaczynali swoją alkoholizację.

Niby całkiem lekko im się rozmawiało, jednak tematy, które poruszali, cóż były różne. Nie mieli problemu z tym, aby mówić o wszystkim, co tylko przyszło im na myśl, to też było nowe, bo kiedyś nie było szansy na to, aby dzieliła się z nim wszystkimi swoimi myślami. W tej chwili? Nie miała z tym najmniejszego problemu, słowa same opuszczały jej paszczę i jakoś tak dziwnie się układały.

Nie spodziewała się, że kiedykolwiek tak lekko przyjdzie im dogadywanie się, jak widać była nieco spaczona ich poprzednimi standardami, zupełnie niepotrzebnie, bo tym razem było wyjątkowo przyjemnie.

- Nie musisz... - Na pewno był jedną z tych osób, która nic nie musiała. Nie chciała go oceniać, ale ciągle to robiła. Nie musiał być dla niej miły, nie potrzebowała tego, Bletchley całkiem dobrze czuła się w tej neutralnej otoczce. Może nie musiał, a chciał? Nie była w stanie dostrzec jego miny, sprawdzić, czy powiedział to samo z siebie, czy nakazywały mu tego dobre maniery, dużo prościej było odczytywać intencje innych, gdy było widać ich twarze. Mrok ogarniający piwnicę nieco to wszystko utrudniał, z drugiej strony też ułatwiał otwarcie się przed sobą praktycznie obcym osobom. Wszystko miało swoje plusy i minusy, czyż nie?

Nie miała pojęcia, czy był w stosunku do niej szczery, czy nie, czy po prostu starał się nieco zmienić swoje podejście. Wiedziała, że ludzie stosowali różne metody, aby wyjść na miłych w obyciu, chociaż w sumie do niego jej to trochę nie pasowało, nie wyglądał na kogoś, kto lubił grać, wydawał się jej być okropnie naturalny we wszystkim, co robił, nawet w tej ciemności, która ich otaczała.

Kto by się spodziewał, że kiedyś spotka ją coś podobnego, siedziała, właściwie to siedziała i piła wino w towarzystwie osoby, której intencji jeszcze kilka minut temu nie mogła być pewna, w sumie to też nie wiedziała, czy już może być pewna, chociaż może trochę? Wydawało się jej, że zmienili swoje nastawienie co do siebie, byli w innym miejscu, niż jeszcze te kilkanaście lat temu. To było całkiem miłą odmianą.

- Całkiem zabawne, bo blokada mnie pierdolła z dwadzieścia lat temu. - Nie mógł tego wiedzieć, była to jedna z jej tajemnic, którymi się nie dzieliła z nikim, no, może poza członkami swojej rodziny. - Tyle, że ja nie przewiduje, bardziej się cofam? - Rzuciła nieco niepewnym tonem głosu, bo nie do końca wiedziała, jak mogłaby mu to wytłumaczyć. Widziała więcej, praktycznie od zawsze, cofała się do przeszłości, kiedyś powodował to przypadkowy dotyk, aktualnie umiała wywołać trans dzięki świeczkom i tej całej otoczce. W sumie nie miał możliwości tego wiedzieć, na pewno tego nie wiedział, więc całkiem nieźle trafił z tym trzecim okiem, musiała my wybaczyć, że nie udało mu się tak zupełnie wycelować, ale i tak był niezły w tych swoich rozważaniach, a może to ona po prostu była zupełnie przewidywalna. To byłoby naprawdę rozczarowujące, bo mimo wszystko, wolałaby mieć jednak jakieś asy w rękawie. W sumie zupełnie lekko przychodziło jej teraz mówienie mu o wszystkim, jakby naprawdę łączyło ich coś, a co? Jeszcze nie wiedziała, jak można by to nazwać, ale nie dało się nie zauważyć, że coś się miedzy nimi tworzyło.

- Dam Ci trochę czasu, tylko pamiętaj, że nie masz go zbyt wiele. - Bo przecież mówił jej o tym, że jest tutaj na chwilę, że niedługo będzie się stać zmywać, wolała mu to przypomnieć, gdyby nie daj Morgano sam o tym nie pamiętał. Prudence miała głowę do takich szczegółów.

- Nie wiem, jakbym wiedziała, to bym przecież tego nie robiła. - Mruknęła, jakby to była najbardziej oczywista z oczywistości, chociaż chyba zdawała sobie sprawę ku czemu zmierza. Nie, żeby sama nie pomyślała o tej najbardziej prostej z metod, na pewno by zadziałała, chociaż, właściwie? Wyglądał na kogoś który był odporny na takie drobne uroki, faktycznie musiałaby to przetestować i sprawdzić, czy mogłoby to mieć jakikolwiek sens. Tyle, że chyba w momencie, w którym dowiedziała się kim faktycznie jest niektóre rzeczy przestały być, aż tak oczywiste, musiała się nieco bardziej pilnować, aby nie przekraczać granic, które dwa wieczory wcześniej wydawały jej się nie istnieć. Powinna przybrać tę wersję siebie, która była chociaż odrobine bardziej odpowiedzialna. To nie tak, że nie chciałaby spróbować tej jedynej, najwłaściwszej metody, dzięki której mogłaby go uciszyć, ale wiedziała, że nie mogła sobie na to pozwolić. Nie teraz, nie kiedy dowiedzieli się o sobie tak wielu rzeczy. Trochę jej to mąciło w głowie, zwłaszcza, że znała już smak jego ust.

- Czy jakby było po Tobie widać, to byś się przejmował? - Odpowiedziała pytaniem na zadane pytanie. No przecież nie mogła mu powiedzieć, że chuja, a nie widać, po po pierwsze to nie za dobrze go widziała w tej ciemności, a po drugie z tego, co zapamiętała z ich poprzedniej interakcji to prezentował się całkiem nieźle, właściwie to było nawet trochę za mało powiedziane. Wolała więc sięgnąć po bardziej neutralna odpowiedź, bo jeszcze by sobie coś pomyślał... coś nieodpowiedniego, a zdecydowanie nie mogła ku temu dążyć, chociaż zdarzały się takie momenty, jak te, kiedy chciała to zrobić. Musiała się skupić, i przestać myśleć o głupotach.

- Dawno, ale nie powiem, żeby mnie to dziwiło. - Wiedziała, że oni wszyscy mieli swoje sposoby na to, aby być bardziej dorosłymi. Nie do końca to rozpracowała w czasie nauki w Hogwarcie, ale wiedziała, że coś jest na rzeczy, jakoś musieli omijać system, inaczej nie widziałaby ich tyle razy omijających zasady, reguły, jak zwał tak zwał. Nigdy nie dopytywała o to Eliasa, bo po prostu wolała nie wiedzieć - im mniej wiedziała, tym była spokojniejsza i mogła udawać, że nie ma o niczym pojęcia. Tak naprawdę nie była, aż tak wielkim wrzodem na tyłku jak się mogło wydawać, wiele widziała, ale przymykała oko na większość ich wykroczeń - nie chcąc komplikować im życia. Szkoda, że nikt tego nigdy nie doceniał.

- Czyli, tak w zasadzie, to trochę wygrywasz? Masz urodziny dwa razy w roku, tylko pozazdrościć. - Skoro wspominał o tym, że świętował i jeden i drugi dzień... to nie mogło być inaczej. Nie, żeby zazdrościła mu tego, jak to właściwie wyglądało, chociaż, czy jej celebracja urodzin jakoś specjalnie się od tego różniła? Piła alkohol i obżerała się swoimi ulubionymi przysmakami, zazwyczaj w samotności, nie była wcale w tym lepsza od niego.

- Zaintrygowałeś mnie, czym jest dla Ciebie coś nie nazbyt inteligentnego? - Powtórzyła za nim, chociaż nie była pewna, czy faktycznie chce znać odpowiedź, ale to pytanie już padło, więc pozostawało jej na nią zaczekać. Nie wątpiła, że uchyli jej nieco rąbka tajemnicy. Benjy dzisiaj wydawał się być całkiem otwarty, rozmowa szła im bardzo lekko, jakby naprawdę wiele się między nimi zmieniło, tak właściwie to czuła, że dokładnie tak było, coś się zmieniło, sama jednak jeszcze nie do końca wiedziała co. Pewnie z czasem się tego dowie - nie musiała wiedzieć wszystkiego od ręki, wbrew pozorom.

- Nie do końca wiem, po prostu sobie gdybam. - Nie miała pojęcia, jak podchodzili do kwestii zmieniania jego tożsamości, sama Bletchley gdyby do czegoś takiego doszło w jej obecności, na pewno bardzo by się postarała o to, aby nikt nie mógł dotrzeć do prawdy. Zdawała sobie jednak sprawę, że mogły pojawić się nieco inne czynniki, które mogły utrudnić sprawę.

- Stawiałam Ci się, ale to nie oznacza, że byłam odważna. - Może faktycznie powinna to sprostować. Wyzwalał w niej wtedy bardzo specyficzne emocje, których wcześniej nie umiała w sobie dostrzec, właściwie uważała to za całkiem dobre doświadczenie, bo pewnie nie wiedziałaby o tym, że ma w sobie takie pokłady energii.

- Oczywiście, wiadomka, że zawsze lepsze jest znajome zło od tego obcego. - Wbrew pozorom naprawdę próbowała zrozumieć jego podejście, nie ignorowała tego, co do niej mówił. Mniejsze zło... to nie był typowy sposób działania, ale mógł mieć sens, szczególnie w przypadku osoby podobnej do niej. Może kiedyś dostrzeże go w tym jeszcze więcej.

- Nie mówię o takim kutasie, o jakim myślisz. - Oczywiście, że powinna się spodziewać tego, ku czemu podążą jego myśli. To było, aż nazbyt oczywiste. - Nigdy nie widziałam Twojego kutasa, chodzi o Twoja kutasiarską osobowość. - Przecież to wiedział, właściwie nie mogła uwierzyć w to, że postanowiła to sprostować na głos. Czasem zdarzało się jej palnąć takimi, jakże wyszukanymi komentarzami.

- Od zawsze lubiłeś się chować? - Może faktycznie coś w tym było, kiedy dłużej nad tym rozmyślała. Benjy nie pokazywał jakim był człowiekiem, wydawał się należeć do tych płytkich osób, a do niej teraz docierało to, że wszystkie jego czyny miały jakieś większe znaczenie.

Spojrzała na niego uważnie, kiedy ją poprawił. Chyba domyśliła się, co teraz robił. Trzy lata. Tyle musiało trwać jego małżeństwo? Nie chciała go o to wypytywać, ale sam najwyraźniej postanowił dać jej odpowiedź. To, o czym jeszcze chwilę wcześniej mówili, to były tylko spekulacje, na temat rzeczy, które nigdy się miały nie wydarzyć, nie podejrzewała bowiem, aby faktycznie myślał o tym, aby przebranżowić się na swatkę.

Byli ze sobą wyjątkowo szczerzy, w tych wszystkich swoich bardzo bolesnych, osobistych doświadczeniach, nie musieli tego robić, ale chyba poczuli, że chcą się przed sobą otworzyć, tak jak rozumiała dlaczego robili to tej nocy podczas pożarów, to teraz? Teraz nie umiała znaleźć przyczyny, potwierdził to, że faktycznie miał zamiar niedługo się stąd ulotnić, ona to zaakceptowała, przyjęła do wiadomości, ale może właśnie o to chodziło? Towarzyszyła im ciągle myśl, że to było chwilowe, że jeszcze moment i się rozejdą i tak właściwie to nikt nie będzie ich oceniał.

- Tak, widać, że nie narzekasz, masz się wyśmienicie, nie powinnam tego negować. - Po raz kolejny ona nie miała problemu z tym, aby przyznać mu rację. Zdecydowanie zmieniła się na przestrzeni lat, kiedyś nie przychodziło jej to tak łatwo, była gotowa bronić swojego zdania, z biegiem czasu nauczyła się odpuszczać, co wcale nie było taką złą cechą. Mógł jej mówić swoje, ale ona i tak czuła, że siedziało w nim coś więcej.

- Przestaję, widzisz, tak się to robi, nie mam takich problemów z zamykaniem się, jak Ty. - Skoro nadarzyła się okazja, to zamierzała mu zademonstrować, jak powinno się to robić, mógł się od niej uczyć, czy coś i wcale, ale to wcale nie czuła się jak wyłączony telewizor.

- Sojusznicy mogą okazać się przydatni. - Wbrew pozorom zdawała sobie z tego sprawę, chociaż to nie był jedyny powód dla którego zadawała się z tymi ludźmi, a nie z innymi. Jakoś tak potoczyły się ich losy, że wylądowali w tym samym momencie na stażu, musieli współpracować, aby było im łatwiej. - Tym, że chce zrobić ze mnie swój obiekt badawczy. - Miała nadzieję, że zrozumie o co jej chodziło. Romulus był psychiatrą, przypadki jak ona, były dla takich osób bardzo interesujące, a Prue nie znosiła, gdy ktoś traktował ją w ten sposób.

- Uda mi się żyć w cieniu, jak zawsze, umiem to robić. - Na pewno zdawał sobie sprawę z tego, że potrafiła się dostosowywać, robiła to od wielu lat, nie rzucała się w oczy, po prostu sobie egzystowała między wszystkimi, to wcale nie było takie trudne, jakby się mogło wydawać.

- Weź przestań, nie chodzi mi o wzrost, wiesz przecież. - Był bystry, na pewno zdawał sobie sprawę z tego, co miała na myśli, nie musiał sięgać po takie argumenty... - Metr sześćdziesiąt trzy. - Poprawiła go jeszcze, i brzmiała przy tym naprawdę dumnie. Nie uważała, że powinna się wstydzić swojego wzrostu, może nie należała do najwyższych, ale jednak miała całkiem spory charakter, który mieścił się w tym drobnym ciele.

Nie miała pojęcia, jak właściwie doszło do tego, że ta rozmowa przebiegała właśnie w ten sposób, nie dało się nie zauważyć, że coś się między nimi zmieniło, tylko kiedy? Już ona dobrze wiedziała kiedy, ale wolała o tym nie myśleć, zdecydowanie łatwiej się na to patrzyło próbując sobie wmówić, że po prostu zaliczyli katharsis, i nagle samo się wszystko zmieniło.

- Oczywiście, wolę Cię uprzedzić, że są pewne rzeczy, które mogą spowodować, że nie będę sobą. - Tak, w to wpisywał się ewentualny atak paniki związany wysokością. - To jest tak głęboko zakorzenione, że pewnie nie da się nic z tym zrobić. - Mógł ja podpuszczać, sugerować jej, że nie powinna niczego się bać, ale Prue wiedziała swoje. Ona i wysokości się nie polubią - nigdy. Każdy miał pewne ograniczenia, mniejsze, lub większe, a ona przynajmniej była swoich świadoma i nie bała się o nich mówić, powinien to docenić, a nie sugerować jej, że wcale nie były takie straszne i że czas najwyższy, aby przestała się bać czegokolwiek. Jasne, alkohol często wzbudzał odwagę, ale nie spodziewała się, aby mógł pozbyć się tego z jej największych lęków.

- Nie chodzi o to, że są przeżarte, przecież mówiłam... Twoje czują różnicę, bo masz doświadczenie, nie powiesz mi, że to prawie dwadzieścia lat życia pośród elity Cię nie spaczyło. - Nie mogła się powstrzymać od komentarza, bo jasne mógł jej sugerować swoje, ale ona i tak wiedziała lepiej. Na pewno bywał w wielu podobnych miejscach do tego, gdzie mógł żaglować butelkami, wybierać swoje ulubione trunki, Bletchley nie miała tej przyjemności, to było dla niej coś zupełnie nowego. - Może z czasem nabiorę doświadczenia i też zacznę je rozróżniać. - To brzmiało, jak całkiem niezłe wyzwanie, a Prue uwielbiała wyzwania, więc mogłaby się w cos podobnego zaangażować.

- Nie chcę, żebyś mnie odprowadził, przecież Ci to już mówiłam, nie o to chodzi. - Najwyraźniej jej nie rozumiał, a może faktycznie nie do końca odpowiednio sklejała swoje słowa, była już nieco wstawiona. To wcale, a wcale nie byłoby takie dziwne.

- To znaczy nie chcę, byś teraz mnie odprowadził, później możesz. - Wolała to jednak sprostować, bo zaczynała się nieco miotać w swoich zeznaniach, tylko tego brakowało. Inaczej nie było szans, że trafi do tej swojej, magicznej sypialni.

- Cztery to dużo... - Mruknęła do siebie, bo w sumie to wolałaby nie przesadzić, ale Benjy też był duży, na pewno potrzebował więcej alkoholu, więc właściwie wszystko zaczynało nabierać sensu. - Dla Ciebie to pewnie nie jest dużo. - W końcu powiedziała to w głos, chociaż powinna to być rozmowa, którą przeprowadzała sama ze sobą.

- Niby jak miałabym Ci cokolwiek narzucić, skoro nawet nie wiem, jakie są możliwości, masz wolną rękę, przecież to oczywiste. - Skoro zasugerowała mu, żeby ją gdzieś zabrał, to przecież nie miała zamiaru mu niczego sugerować, o co ją właśnie oskarżał? Zamiast się jednak nad tym zastanawiać, wystawiła prawą rękę, aby sięgnąć po butelkę, którą uniósł w jej kierunku, byli gotowi do drogi, całkiem nieźle zaopatrzeni.

Dostrzegła dłoń, którą wyciągnął w jej stronę, nawet przez moment nie wahała się nad tym, aby go za nią złapać, wiedziała, że to może ułatwić im przemieszczanie się w ciemności, więc bez najmniejszego oporu po prostu po nią sięgnęła i ścisnęła delikatnie, bo Bletchley nie miała w sobie zbyt wiele siły. Zamierzała za nim podążać w tych ciemnościach, bez względu na to, gdzie miał zamiar ją wyprowadzić, bo przecież mu ufała.