– Mają tępy wzrok. To przez te ich źrenice, są prostokątne – czy były głupie… Na pewno nie były przesadnie mądre, ale aż takie ptasie móżdżki to nie były. Na pewno jednak nie chciała być nazywana baranem, bo jak się tak o kimś mówiło, to nie miewało się niczego pozytywnego na myśli… – Dzięki… – dodała, trochę skonsternowana tym nagłym stwierdzeniem, że nie, jednak baran ani owca nie pasują. Na pewien sposób było to miłe, że Sauriel to przyznał na głos, z drugiej jednak strony – był to niezwykle dziwacznie skonstruowany, ee… komplement, na który Victoria nie była do końca pewna, jak powinna zareagować, ani nie była przygotowana, że go w ogóle usłyszy.

Byli siebie warci. Kolorowanki i książki kucharskie, najbardziej losowe rzeczy, jakie mogły kupić na kiermaszu takie osoby jak ta dwójka. Ani Victoria nie wyglądała na damę, która miałaby stać nad garami w kuchni, ani groźny wampir z podejrzaną aurą nie wyglądał jak gość, który miałby siedzieć z kredkami i kolorować w spokoju i dla odprężenia. Tak, jedna miała być właśnie dla Sauriela, skończyło się wiec na dwóch tomikach kolorowanek i dwóch książkach kucharskich… i dwóch koszulkach, na które Victoria patrzyła z uniesioną brwią, bardzo  pytająco, na moment tylko zerkając na kalendarz z kapłanami… Przekartkowała go, ale ostatecznie się nie zdecydowała na panów w habicie na każdy miesiąc roku i po prostu wyłożyła swoje pieniądze, pozwalając, by Sauriel mógł się dorzucić też ze swoich – nie chciała wszak ujmować jego męskiej dumie samca, który przecież potrafi zdobyć pieniądze dla siebie i na swoje potrzeby (chociaż jej to nie tyle imponowało, co zwyczajnie nie zwracała na to nadmiernej uwagi, skoro dama miała hajsu jak lodu, to czy facet miał swój dochód i forsę, dla niej przynajmniej nie przesądzało o żadnej atrakcyjności czy jej braku).

– To w sumie miłe z twojej strony – że w ogóle pomyślał o Stanleyu, żeby coś mu kupić i przynieść… Victoria na ten przykład nawet nie pamiętała, kiedy ostatnio coś od kogoś dostała – może dlatego, że to było tak dawno… Jakaż szkoda, że Stanley nie poinformował swojego przyjaciela, że się tutaj dzisiaj zjawi i że nawet ma na to plan kurwa sprytny… – Jasne, może być tam – stwierdziła i pożegnała się z kapłanem skinieniem głowy.

Przecisnęli się z Saurielem do kolejnego straganu, ten jednak nie znajdował się wcale daleko. Gdy podeszli, Victoria po prostu spoglądała na asortyment – najpewniej rękodzieła, te wszystkie biżuterie i inne akcesoria, a nawet drobne mebelki… Wzok Victorii na moment tylko prześlizgnął się na fiolki z eliksirami, te jednak nie bardzo ją zainteresowały. Na moment odchyliła wieko koszyka, by zerknąć, jak się ma Kwiatuszek i czy wszystko jest w porządku, ale najwyraźniej było, bo kot nadal leżał zwinięty w kłębuszek i tylko podniósł na Victorię łebek.

Stres? Nie, skądże. Kto by się stresował w takiej sytuacji? Przecież to nie tak, że to moment wkroczenia na deski teatru, sceny, która rozgrywała się przed oczami licznie zebranych czarodziei. Sceny, którą widać nawet jeśli nie bezpośrednio z publiki i widowni to ze wszystkich straganów. Czuł się niepewnie, stres był wpisany w to wydarzenie, ale jednocześnie ekscytacja była budowana tak ciekawością jak i możliwością bycia częścią czegoś takiego. Myślał, że mógłby stworzyć z tego coś naprawdę pięknego... i było mu szkoda. Może kiedy indziej, może w innym miejscu, w innym czasie...

Przez moment pochłaniała go rozmowa z osobą nadzorującą to przedsięwzięcie, a miała ona przy tym niepewną i dziwną minę. Laurent nie zamierzał jej przekonywać ani naciskać, chociaż doskonale wiedział, że kiedy chcesz się sprzedać to właśnie to musisz robić - pokazać innemu człowiekowi, że może ci zaufać i że lepszej osoby nie znajdzie. Ale to nie końmi teraz handlował, nie o stworzenia z rezerwatu walczył. Spojrzał na Pepe, która oglądała również przedstawienie i uśmiechnął się do niej, zanim Nora jeszcze zeszła ze sceny. Ją również obdarzył ciepłym pocałunkiem i zaklaskał cicho, ostrożnie w dłonie na znak tego, że jest z niej dumny i że wyglądało to przepięknie. Bo wyglądało. Szczególnie sam finał, przy którym wyglądała w rękach umalowanego czernią Flynna jak złota gwiazda iskrząca na samotnym, pustym niebie. Chociaż jedna, która lśniła. Tak też brzmiała ta opowieść - o nadziei, która zajaśniała wśród mroku.

Wyszedł powoli na scenę, kiedy kobieta obok powiedziała mu, albo dała znak, że już czas. Czy to głupie, że myślał o tym, że najgorszą rzeczą mogłoby być potknięcie się? Nigdy nie uważał się za dobrego aktora, może i miał wyczucie muzyki, ale znał ledwo klasyczne tańce. Innymi słowy - był nienadającą się osobą w nieodpowiednim miejscu. Niepewność była wpisana w kocią naturę, kiedy wkraczały na teren, którego nie znały. Teren obcy. Zajęty w dodatku przez istotę, która szybkimi ruchami przemieszczała się po scenie tanecznym krokiem. Laurent stawiał swoje długie nogi jedna za drugą, równo, prawie jak kot. Cichuteńko nucił pod nosem. Dla samego siebie. By samemu sobie stworzyć wrażenie, że nie ma tu żadnych innych ludzi - tylko on i Crow w zdziczałej roli.

Te ostrożne kroki dopasowane do rytmiki rzeczywiście w pierwszej chwili powiodły go ku Flynnowi. Umknął. Obrócił za nim głowę, ale tylko tak, by widzieć go w kąciku oka. Obrócił się za nim przez drugie ramię i zrobił kolejne dwa kroki w jego kierunku... ale kiedy drugie zwierzę umyka to czy naprawdę trzeba je gonić? Dla drugiego kota to była zabawa, a co oznaczało dla niego? Że może go zignorować. Więc kiedy za trzecim razem wydawałoby się, że obracając się ruszy w jego kierunku po prostu wyszedł na środek sceny i uśmiechnął się lekko pod nosem na tę myśl o niesfornym kociaku. Kot? Cóż, na pewno jemu w roli przypadła teraz rola rasowej kici, więc jak rasowa kicia się zachował. Przeciągnął się leniwym ruchem, zmysłowym, wygiął plecy w łuk i spojrzał na swoje ręce, jakby oceniając swoją wartość. Na ten pierścionek na palcu. Na drugą rękę. Usiadł. Albo raczej: wyłożył się na tych deskach, opierając o nie jedną ręką, wyciągając lekko zgięte nogi, spoglądając na swoje paznokcie. Tracąc zupełnie zainteresowanie zdziczałym kotem, który nie chciał nawet wyjść na spotkanie. Czasem jednak zerkał na istotę, kiedy podchodziła zbyt blisko. A w końcu, niby z łaską, nie patrząc na niego, wystawił ku niemu dłoń. Prawie jakby oczekiwał, że ucałuje jego koniuszki palców.

Koty były prostsze w oswojeniu, niż się większości wydawało.

Wystarczyło je ignorować - ciekawość i poczucie bezpieczeństwa same je przygnają do ciebie.

Spojrzał na Victorię wzrokiem, który wyrażał tak wiele, jakby co najmniej kobieta mu oświadczyła, że od dzisiaj ma nie być żadnego jutra, a powiedziała jedynie, że barany mają kwadratowe oczy. Czy tam prostokątne. Matematyk żaden z niego, chociaż nauczono go liczyć na siebie i przeliczać pieniądze w kieszeni. Tyle wystarczyło, do tej pory nie trzeba było wyliczać kątów prostych czyichś źrenic.

Zawsze jak chodził po tych straganach to podziwiał osoby, które obsługiwały go na tych stoiskach. Słowo "podziw" było przy tym bardzo mocno przekoloryzowane. Wystarczyło, że trochę osób się odsuwało, jakoś mimowolnie, kiedy szedł razem z Victorią i to bynajmniej nie dlatego, że kobieta była taka straszna. Nie żeby akurat ją tutaj wytykać palcem i punktować... było na co popatrzeć i było się za kim obejrzeć w jej przypadku. Przed nim co najwyżej umykali. Przykro? Ale skąd! Kiedyś było mu z tego powodu bardzo przykro. Teraz ledwo zwracał na to uwagę, a jeśli nawet zwrócił to prędzej pokręciłby głową i był z tego dumny. Nie wracając wspomnieniami do dawnych dni, nie myśląc o tym, jak rzeczywistość się układała, nie zastanawiając się nad każdą bolączką rzeczywistości. Ludzie przemijali - i omijali cię dokładnie tak, jak tusza robiąca za tło Lammas. Święto żniw przecież miało zapowiadać przemijanie jesieni, czy to też nie było jakże tematyczne?

- Podoba ci się? - Podniósł naszyjnik z piękną różą, przyglądając się mu. Ładny. Błyszczy. Nie to, żeby w jego stylu, ale od razu skojarzył mu się z Victorią. Przysunął naszyjnik blisko jej szyi, nie myśląc nawet o tym, czy to prawdziwy klejnot, czy nieprawdziwy - nie znał się na tym. Jego biżuteria była takich rzeczy pozbawiona - prosta i tylko wykonana z metali czy srebra. Za to ta róża bardzo mu się skojarzyła z nią. Różyczka. Przekrzywił głowę, przymierzając wisiorek do jej szyi, a raczej - obok niej. Jakby oceniał, czy akurat ten kolor dobrze do niej pasował. Spojrzał na cenę na stoisku i gwizdnął na sklepikarza, czyli na Tristana w tym wypadku, żeby mu rzucić parę galeonów za zakup. A potem po prostu zapiął jej ten wisiorek na szyi. - Ładnie. - Ocenił. - A właścicielka tylko ładniejsza. - Uśmiechnął się z zadowoleniem.