Bijące od południowej piękności niezadowolenie zdawało się być wyczuwalne niczym aura dla wprawnego Aurowidza. Oferowany na tym  stoisku alkohol zapewniał względnie stały napływ klientów, jednak on przywiązywał pewną wagę do tego, jak osoba obsługująca stoisko traktuje swoich klientów - preferował osoby pozytywnie nastawione do świata, nie zachowujące się jakby siedziały tutaj pod przymusem albo nawet jak za karę. Odrabianie szlabanu miało sens wyłącznie w szkołach magii.

— Piękny. Skąd decyzja o umieszczeniu podobizny tego właśnie smoka, skoro nie jest to typowy dla naszego kraju gatunek? — Zwrócił się do kobiety, wiedziony w dalszym ciągu ciekawością. Zdawać by się mogło, że poznał odpowiedź na swoje pytanie. — Teraz rozumiem zamysł. Bardzo chętnie skosztuję tego wina. Obawiam się, że nie mam. — Zrozumiał to, co ta kobieta chciała mu przekazać i to sprawiło, że nie zamierzał zrezygnować z degustacji tego trunku. Chwilowym problemem okazał się brak odpowiedniego naczynia. Nie nosił ze sobą szklanych kieliszków.

Dłuższy kontakt z czarownicą sprawił, że zaczynał czuć się nieswojo. Z racji wykonywanego zawodu nie tak łatwo go przestraszyć, jednak to nie było niemożliwe. Obserwowanie kobiety pozwoliło mu zaobserwować w kilku momentach nietypowe tiki, zwrócić uwagę na intensywność spojrzenia czy sposób wymowy. To właśnie uczucie sprawiło, że sam postanowił podjąć próbę poznania zamiarów czarownicy względem siebie, choćby to miało być to, że zamierza mu napluć prosto do kieliszka jak tylko odwróci wzrok na ułamek sekundy albo poda mu zepsute wino tak aby odszedł dużo szybciej od tego stoiska.

Odmawianie Agnès także nie leżało w jego naturze - zdecydowanie nie odmawiał przyjmowania od niej pieniędzy i innych dóbr, które postrzegał jako niezbędne do życia na wysokim poziomie. Idąc obok Celine w duchu mógł przyznać, że ona dzisiaj wygląda bardzo ładnie. Jego zainteresowanie tą kobietą musiało pozostać wyłącznie platoniczne przez wzgląd na wszystkie powzięte plany.

— Dla ciebie wszystko, kuzynko. — Padło jedno z wielu wygłoszonych przez niego kłamstw, wypowiadanych przez niego bez mrugnięcia okiem. Natomiast kłamstwem nie było to, że Celine zyskała jego sympatię. Nie mógł jednak zapomnieć o swoim celu, dla którego robił to wszystko. I o tym, że w pewnym momencie będzie musiał zerwać wszystkie nawiązane znajomości.

— Z tego co widzę to w karcie znajduje się sok dyniowy, gazowany sok pomarańczowy, sok jabłkowy, wiążący język miąższ cytrynowy, eksplodującą lemoniadę i bąbelkowa herbata brzoskwiniowa. Znalazłem jeszcze wodę goździkową... nigdy nie zrozumiem, dlaczego nazywają to w ten sposób, skoro głównym składnikiem tego napoju jest skrzeloziele. Masz w czym wybierać. Ja wezmę tę herbatę. — Matthias postanowił streścić swojej towarzyszce dostępne w menu napoje, doskonale nadających się do picia z lodem.

— Nieprędko nawyknę do lokalnej kuchni. Zwłaszcza oferowanej w takich miejscach jak to. — Stwierdził z lekkim przekąsem, odkładając na blat stolika kartę. Tydzień to za mało aby poznać typowo angielską kuchnię, zwłaszcza kiedy skrzacia służba przyrządzała dla niego dania głównie francuskie.

Philip pozwolił się zaprowadzić za drugą stronę prowadzonego przez Mulciberów stoiska. Przez swój stan nie planował w najbliższym czasie urządzać sobie przechadzek. Postanowił zająć wskazane mu miejsce. W najbliższym czasie jedyną przechadzką jaką odbędzie, będzie ta w stronę swojego domu, w którym będzie mógł skorzystać z kominka po to aby dostać się do szpitala oraz udanie się do Ministerstwa Magii - było to związane z koniecznością zgłoszenia dokonanej napaści. Spodziewał się podobnych trudności, jakich doświadczył zaledwie parę chwil temu. Nie zamierzał odpuścić.

— Nie załatwiłem się, tylko zostałem pobity. — Ton głosu wskazywał na to, że niezbyt przypadło mu do gustu jakże profesjonalne stwierdzenie oglądającego go uzdrowiciela. Nie uderzył nosem o drzwi, ścianę ani jego własna miotła nie miała kaprysu uderzenia go swoim trzonkiem w nos. Zdecydował się nazywać rzeczy po imieniu. — Szpital będzie pierwszym miejscem, do którego udam się w tym dniu. — Zapewnił tego uzdrowiciela, który spełnił swoją powinność i udzielił mu pierwszej pomocy, nawet jeśli to dla niego trwało za długo. Nie starał się nawet uśmiechnąć - pozostawał przekonany że zamiast uśmiechu wyszedłby mu adekwatny do sytuacji grymas.

— W takiej sytuacji nie omieszkam się pana zawołać. Zamierzam uważać... — Zapewnił tego czarodzieja. Same świeczki o specjalnych kształtach, jak to określił ten uzdrowiciel, nie były niczemu winne. Zamierzał uważać na niezrównoważonych Aurorów, którzy atakowali znane z pierwszych stron gazet osoby.

— Powrót do domu wydaje się być nienajgorszym pomysłem. — Mógł mówić tylko za siebie - sam miał dość tego dnia i faktycznie rozważał opuszczenie tego kiermaszu. Pierwotnie planował obejść wszystkie stoiska i zakupić sporo rzeczy oraz wziąć udział w loterii. Teraz jego priorytety zdawały się ulec zmianie.

Chociaż na kły cisnęło się "nie, nie możesz", to dobry humor Sauriela sprawił, że przeniósł tylko czarne oczy na właściciela stoiska z wyrazem "wtf typie?" na twarzy. Prawie jakby był oburzony, że sprzedawca w ogóle się odzywa. To "wtf" bardzo płynnie się zmieniło w kolejne "wtf", tylko teraz bez dodatku "typie". Zamrugał jak debil, słuchając o jakiejś imienniczce w wierze i... co, jakiej Fantazji? Chyba ostatnio widział taki serek w jakichś delikatesach z owocami? Fantazja się nazywał? Ale chyba nie chodziło o serek, bo chodziło o siostrę, która robi czekoladę... Książka? Że książka? Przepis na czekoladę w książce?

- Jasne... dzięki... - Był na tyle skołowany nagłą zmianą tematu, która nie trafiła w jego próg przejściowy w jego mózgu z jednego pudełka do drugiego, że nawet zapomniał o byciu chamem. I przypomniał sobie, że można też dziękować innym ludziom, którzy chcą być dla ciebie sympatyczni! Jeśli ktoś po tym zwątpi w objawienie Matki na Lammas to będzie zwykłym ignorantą. A jeśli o ignorantów chodzi...

... - No... może nie do końca mojej. - Bronienie wieszczy robiących swoje dziwne czary-mary i zamieszczających różne dziwne teorie spiskowe w gazetach było w ramach nudy, niż z pełnego przekonania. Sauriel tak wyrywkowo potrafił wierzyć w to, co mu pasowało, a na inne rzeczy reagować z całkowitym przekąsem. A już na pewno nie wierzył w przepowiednie. Jego zdaniem wszystko można było dopasować do pewnych okoliczności. Owszem, istniał dar jasnowidzenia, nie dało się temu zaprzeczyć, ale kto potrafił, a kto nie? Ilu zmyślało? Zresztą nie zamierzał dawać sobie wmawiać tego, że coś mu wyjdzie, albo coś NIE wyjdzie, tylko dlatego, że została pociągnięta karta Wież z tarota, albo kości kurczęcia ułożyły się w nieodpowiedni sposób. To było jego obruszanie się. A potem z zapartym tchem wczytywał się w gazety mówiące o tym, że w przyszłym miesięcy znak zodiaku Ryb wejdzie w układ z Saturnem i wszystkie Ryby (...). Gdyby się nad tym zastanowić to czy on w to wierzył? Gdyby się zastanowić - pewnie nie. Można było to jednak zgrabnie ignorować, bo w zasadzie wszystkie te pierdoł były po prostu fascynujące. Tylko czasem cię wkurwiały. - Tam gdzie siedzimy na Nokturnie. Knajpa. - Sprecyzował, żeby się nie zastanawiała o jaką melinę chodzi. I nie była ona do końca na Nokturnie... ale to już były przecież szczegóły. Znajdowała się w jego obrębie. Chyba. Może już wychodziła pod londyńskie ulice w tych przepastnych ścieżkach i kanałach, w których można się było zgubić. - Nabijam się. Jeszcze na jego rzecz nie zostałem obdarowany mniejszą uwagą. - Na jego facjacie pojawił się uśmieszek, nieco ironiczny. Ale tak, w pierwszym momencie było w tym coś... coś było nie tak. Ten kot na fotelu Stanleya. Oburzające, bo przecież on był JEDYNYM kotem tamtego miejsca, a co to miało być? Za wtargnięcie na jego terytorium do tej pory dostawało się w papę, ale bić kota? Nigdy w życiu! Jego boginem powinien być czarodziej zamieniający się w kocura, bo jest to równoznaczne z tym, że go nie pokona i może tylko błagać o litość.

- Dobrze, że dostałaś wolne. - Oby dostawała w każde święto wolne, zanim znowu coś wybuchnie. Uniósł kieliszek i stuknął się jakże nieelegancko z Victorią. - Zdrowie. - Victorii, rzecz jasna! Jemu to już niewiele groziło na tym świecie... - O kuurwa, dobreee... - Oblizał się, przyglądając z uznaniem. - Pani da jedną butelkę. - Albo z 10? Nie miał gdzie tego nosić, więc będzie musiała wystarczyć jedna...

Stanley pokiwał głową z uznaniem, ponieważ zarówno jedna jak i druga miała rację. Musiałby skłamać, aby się z nimi niezgodzić, wszak ktoś, kto serwował coś takiego, był prawdziwym fachowcem.

Pomyśleć co by tutaj mogło się dziać, gdyby tylko więcej osób wiedziało o towarze "spod lady"? Zapewne wiele, ale tak mogli się rozkoszować trunkiem o którym widzieli tylko nieliczni.

W głowie Borgina zrodziła się jedna i krótka myśl - wysłać tu Sophie. Może nie dzisiaj i nie jutro, ale jakoś skombinować spotkanie pomiędzy Penny, a młodą Mulciberówną, ponieważ powinna podpatrzeć pewne techniki związane z wyrobem alkoholi i zaimplementować u siebie. Może nawet zacząć produkować coś podobnego? Wiadomo jednak, że pewnie nie wszystkie tajemnice - o ile jakiekolwiek - mogłyby zostać ujawnione, ale chociaż taki mały kursik dla niej? Kilka słów ze wsparciem? A i pewnie Robert byłby dumny, że robi coś więcej, niż szlaja po jakichś randkach w ciemno czy nie wiadomo gdzie indziej.

- Hmm... - powtórzył po Penny, jakby sam się nad tym zastanawiał. Jakby to ktoś trzeci im zaproponował po jeszcze jednym kieliszku, a nie on sam. Gdyby tak było, cóż - zgodziłby się bez wahania, a tak to musiał czekać na odpowiedź od rudowłosej, aby ta mogła przekazać kolejne polecenia dla Emily. Stanleyowi w końcu nie wypadało wylecieć z tekstem w stylu polewaj, nie pierdol.

- Jasne. Gwarantuję, że włos z głowy Ci nie spadnie - zapewnił. Za wielkimi czynami, szła wielka odpowiedzialność. Jeden kieliszek za dużo mógł spowodować wiele nieszczęścia, ale na brodę Merlina - dwa kieliszki nikogo jeszcze nie sprzątnęły z planszy! Penny również powinna była sobie dać z nimi radę.

Kiedy tylko wspomniała o tym, aby Emily im polała po jeszcze jednym, uśmiechnął się. Kolejna szansa, aby spróbować tej wspaniałości zachwalał w myślach, nie mogąc się już doczekać.

Nie musieli też jakoś szczególnie długo czekać. Krewna Weasley niby była przy nich jednym okiem i uchem, niby coś tam pomagała przy innych klientach, a mimo wszystko całkiem sprawnie ich obsłużyła. Nim zdążyli mrugnąć, mieli już alkohol.

Stanley kiwnął lekko głową, starając się uspokoić kuzynkę Penny. Miał wszystko pod kontrolą, a drugi kieliszek to był ostatni, który mieli tutaj spożyć w tej chwili.

- No to co, Penny - zwrócił się do swojej towarzyszki - Teraz Twoje zdrowie? - zapytał, unosząc kieliszek do góry, aby móc wznieść toast.

Nie potrzebował szczególnego zaproszenia, aby przechylić drugą dawkę gruszkówki. Na idealnie poukładane książki Roberta, idzie się uzależnić Z jednej strony rosła w nim chęć na jeszcze jedną porcję, a potem i jeszcze jedną... a z drugiej powinni byli przystopować, ponieważ istniało ryzyko, że to się może źle skończyć.

- Nie chce zło wróżyć, ani nic, ale... - zaczął mówić, spoglądając z utęsknieniem na pusty kieliszek - Jeżeli zostaniemy tutaj jeszcze dłużej, to moja silna wolna, może przestać istnieć i będę starał się Ciebie nakłonić na jeszcze jednego - stwierdził, śmiejąc się zaraz z tego wszystkiego. W końcu nie miał pojęcia, że tak się mogło skończyć wpadnięcie na Penny podczas Lammas. Musiał jednak jedno przyznać - póki co nie żałował!