– Myślałam, że przesiadujesz w Białym Wiwernie? – jej konsternacja i zaskoczenie musiało być słyszalne, bo zwyczajnie do tej pory to nazwę tej knajpy słyszała, albo o niej czytała w niezbyt częstej korespondencji od Sauriela. Teraz zaś ta nazwa nie padła, raczej celowo, niż z przypadku i Victoria zaczęła się zastanawiać co to za tajemnicza melina. Sauriel miał jednak znacznie więcej tajemnic i najwyraźniej wcale się przed nią nie otwierał, a teraz to… nawet nie chciała na to liczyć, żeby się srogo nie rozczarować. Sauriel oczywiście miał do tego wszystkiego prawo, Victoria nigdy tego nie negowała… ale odnosiła wrażenie, że zanim wszystko jebło, to mówiła o sobie i swoich sprawach więcej, by jego też do tego zachęcić – a może tylko jej się to wydawało i tak naprawdę te wszystkie rozmowy rozegrały się w jej głowie? Ale wcale nie należały do niej…? Może były tylko wspomnieniami babci? Jej intruzywnymi myślami.

– Czasami nie jestem pewna, czy potrzebujesz większej atencji czy w ogóle jej nie chcesz – pamiętała za to ich rozmowy na ten temat. Zdania o tym, że Sauriel chciałby, żeby wszyscy dali mu spokój, zostawili samego, ale z drugiej strony powiedziała mi też kiedyś, że jeśli potrzebuje jej atencji, to przecież wystarczy powiedzieć, a nie dawać robić sobie krzywdę. Odnosiła wrażenie, że istniała w nim pewna sprzeczność – nie chciał uwagi… i jednocześnie bardzo jej pragnął. Ale czy istniała osoba, która by tej atencji w ogóle od nikogo nie chciała?

– Wypruwam dla nich żyły, jakby mi nie dali wolnego to byłby kolejny znak, że mają mnie i moje życie w poważaniu, i że to pora jednak poszukać innego zajęcia – a Victoria była na takim dziwnym etapie wewnętrznego buntu, jakby ten nastoletni dopiero się odpalił, że naprawdę gotowa była rzucić wypowiedzenie osiem miesięcy po oficjalnym awansie, trzech latach stażu, pięciu przepracowanych w Departamencie Przestrzegania Prawa Czarodziejów. Jak to ona – miała kilka innych pomysłów na życie i nie wierzyła, że nie daliby jej dobrych referencji po tym całym cyrku z Beltane i Limbo. W Departamencie Tajemnic pewnie wzięliby ją z pocałowaniem ręki.

Wychyliła kieliszek. Zapieklo ją w gardle, przełyku, żołądku, skrzywiła się cała, czego pewnie Sauriel nie widział, tak zachwycając się trunkiem, a kiedy on swój kielonek odstawił, to ona po prostu tak z nim stała, zaciskając oczy. W końcu trzęsącą się ręką odłożyła kieliszek na stół, nie wtrącając się do rozmowy Rookwooda z panią Zamfir. Starała się stać prosto, ale miała wrażenie, z każdą sekundą, że coraz bardziej jej się kręci w głowie. Trwała tam, milcząca, nie protestując ani trochę, jeśli Sauriel zechciał posłużyć się jej zaczarowaną torebką żeby tego wina (czy to na pewno było wino?!) nie nosił w łapach. W końcu odsunęli się od straganu, a Victoria wkładała w swoje kroki bardzo dużo uwagi.

– S-s-sauriel – odezwała się w końcu, gdy zrobili ich pięć i niepewnie złapała się jego ramienia, zwalając się na niego niemal całym swoim ciałem. – Czy możemy… ławka. Muszę-usią… źle się – mówiła nieco urywanie, starając się bardzo panować nad swoim językiem, cała zarumienione oddychała nieco ciężko. – Źle mi – dokończyła w końcu.

Chyba ta rakija czy jak to się nazywało i wino, które wypiła wcześniej… chyba ta mieszanka źle ze sobą działała. A może to będzie po prostu kolejny alkohol, którego będzie od teraz unikać, jak ten cholerny rum porzeczkowy… albo to była wódka porzeczkowa? Teraz już niczego nie była pewna. Swoich kroków również. Ani słów. Ani tego, czy utrzyma koszyk z kotkiem.

Czy można się dobrze bawić, kiedy głowa potrafi skupiać się prawie tylko na tym, czy na pewno wszystko jest idealnie? Oczywiście, że nie. Dlatego pozostaje o tym nie myśleć. Nie zadawać tego pytania, w którym każde "proszę" o ideał równałoby się z wbiciem igły w miękką poduszkę umysłu. Bo przecież nie potrafił tańczyć i wychodząc tutaj nie miał potrafić tańczyć. Bawił się tak dobrze, jak i ciągle gdzieś drapało go to, kiedy tańczący Flynn podejmujący wyzwanie pojawiających się nowych osób musiał tworzyć z tego, co było mu dane - wysilić się. Bawił się też dobrze, kiedy ten w końcu zjawił się przy nim i wyciągnął różę, do której zabiło mu to głupie serduszko tylko na jedno uderzenie mocniej. Na ten moment kiedy wyciągał po nią dłoń, zachwycony jej pięknem i na moment tuż przed uniesieniem spojrzenia na twarz przed nim. I chociaż nie do końca rozumiał, dlaczego, to w tamtym momencie czar prysnął, on przestał nucić zgodnie z grającą muzyką i szum otoczenia oraz ludzie wrócili na jego miejsce, wcześniej niedostrzegani.

Zszedł ze sceny i uśmiechnął się do Pepy ulotnie, a przynajmniej postarał się uśmiechnąć, bo nie był pewien, co z tego wyszło - ponownie.

- Dziękuję za trzymanie na jej oka... Przesympatyczna zabawa. - Tak i teraz uśmiechnął się do drobnej kobiety, która im tutaj rozdawała role. Złożył pieczołowicie teraz kartkę, którą otrzymał i schował ją do kieszeni spodni. Bywał za bardzo sentymentalny, ale teraz, kiedy o tym myślał, powinien zdecydowanie pochować niektóre z rzeczy w swoim domu... głęboko, głęboko w kąt nieużywanych szaf.

Kucnął przy koszyku z kotem, otrzepując się po drodze - dłonie, ubrania - żeby się upewnić, że nie został na nich jakichś widoczny kurz. Niby kto by wśród tylu ludzi zobaczył... tylko po co ryzykować? Pogładził kotkę, która otworzyła jedno ślepie czujnie, gdy poczuła dotyk, przeciągnęła się i znów je zamknęła. Zabrał swoje rzeczy i zawahał się po opuszczeniu tego miejsca. Poczekać? Teraz? Jakoś nie do końca miał na to ochotę. Wahanie odliczało sekundy w rytmie muzyki.

W końcu przerwał ten bezruch i ruszył w kierunku jednego z tych namiotów na uboczu, przy wyjściu. Żeby nie kręcić się między cyrkowcami, gdzie nie był pewien, czy zaraz nie napotka tego samego mężczyzny, który mu odgrażał, że ma tutaj nie stawiać swojej nogi. Położył koszyk z kotem i przysunął sobie jakiś nieużywany taboret - w zasadzie nikt na niego nawet nie zwracał chyba większej uwagi? On na pewno przestał zwracać uwagę na otoczenie.

Starał siedzieć prosto, wyglądać, jak na panicza przystało, ale w końcu pochylał się w przód, opierając opuszczoną głowę na ręce, a jej łokieć na własnym udzie i zaczepiał Divę, która obudzona ruchem wylazła z koszyka i kręciła się między jego nogami z uniesionym w górę ogonem.

Peppa bardzo uważnie skupiła swoje spojrzenie na Norze. Chciała wiedzieć, jakie zadanie na nich spadnie. A wszyscy chyba mieli wykonać coś podobnego... chociaż szczegóły i tak pozostawały w tajemnicy szeptu.

Nora na scenie wyglądała, jakby zaczęła się bawić z Edgem w kotka i myszkę. Brwi Peppy uniosły się wysoko. Nie rozumiała, co tu się dzieje. Niemal podskoczyła, gdy blondynka została porwana do chaotycznego tańca.

Oby dla mnie nie przygotowali czegoś takiego...

Już widziała koronki swojej sukni porwane w wir artystycznego chaosu. Nawet perfekcyjnie przymocowany kapelusz spadłby jej z głowy.

Co jakiś czas zerkała na Laurenta, by zobaczyć, jak drugi z trzech ochotników reaguje na te dziwy. W przeciwieństwie do niej, chłopak nie wydawał się zaskoczony, czy przerażony. Pogratulował Norze występu, jak gdyby faktycznie coś zrobiła poza cudaczną bieganiną — bo tak to wyglądało w oczach Peppy.

Moment Laurenta nie dawał pannie Potter żadnej nadziei. Oni wszyscy kompletnie ześwirowali. Musiała uciekać.

Ale było za późno. Właśnie dostała wskazówki dla swojej części występu. Nie brzmiało to tak źle. Właściwie to miała być... sobą. Odtrącić dziwaka, zabrać mu to, co chciała i odejść bez słowa. Idealnie. Tylko, czy biorąc udział w takim przedstawieniu nie zniszczy sobie reputacji? Stawiając pierwsze kroki na schodach, spojrzała na widownię. Dostrzegła kilka twarzy obleczonych zainteresowaniem. To jej wystarczyło.

Wpłynęła na scenę niesamowicie eleganckim i lekkim krokiem. Była jak elf unoszący się nad poranną polaną, na której wśród rosy leżał zniszczony Edge. Jej białe koronki kontrastowały z ciemnym kostiumem artysty. Byli jak Ying i Yang. Peppa z gracją, bez pośpiechu, spacerowała na drugi koniec sceny. Spojrzenie na mężczyźnie zatrzymała tylko raz. Gdy jeszcze leżał. Było to długie spojrzenie, twarz pozostała bez wyrazu, podbródek dumnie został na swojej pozycji. Później unikała go. Gdy przynosił jej różne obiekty, odwracała wzrok, odchodziła ostrym krokiem. Koronki spódnicy widowiskowo kręciły się przy każdym obrocie. Przy przedostatnim obiekcie Peppa podjęła ryzyko. Spojrzała na Edge'a wyniośle, nawet nie trudno było jej to odegrać, a następnie zakoronkowanymi dłońmi odepchnęła go od siebie. Nie włożyła w to wiele siły, liczyła, że artysta sam odegra to należycie (czyli dramatycznie).

Na końcu podszedł z różą. Nie musiała nawet grać uśmiechu wykwitającego na jej twarzy. Odebrała kwiat z nieukrywanym zadowoleniem. Nie spuszczała wzroku z nagrody. Odwróciła się i spokojnie zeszła ze sceny.

Teraz czekała na brawa.