- Przeniosłem się trochę niżej... na Ścieżki. - Chociaż czy mógł mówić, że w Wiwernie już go nie było? A skądże! Niektóre kąciki nadal były tam jego własne. I ani myślał swojego ulubionego stolika komuś ustępować. Nawet blondyneczkom. - W Wiwernie też siedzę, ale... bliski kumpel otworzył swój przybytek. Taki bardzo bliski. - Miał nadzieję, że Victoria zrozumie o kogo chodzi - Ten, Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać. Tajemniczy jegomość z zębowymi problemami. - Cała ekipa tam teraz się buja. Wzięły mnie ambicje, żeby zagarnąć swój teren... czymś się zająć, wiesz... - Czymś, co nie było robieniem zdjęć. A to zajęcie całkiem dobrze bujało. Przede wszystkim pozwalało działać i skupiać się na wszystkim, tylko niekoniecznie sobie samym. W jego własnym mniemaniu wychodziło mu na zdrowie. Czuł się nieporównywalnie lepiej niż miesiąc temu. Nie wątpił, że Victoria wiedziała, czym Ścieżki są - miejsce, gdzie żaden normalny brygadzista się nie zapuszczał, bo mała szansa, że stamtąd wyjdzie. Jeszcze mniejsza, że ktoś znajdzie jego ciało.

- Czasami sam tego nie wiem. - Mruknął, zastanawiając się nad tym, kiedy oddawał kieliszek kobiecie i jednocześnie odbierał tę butelkę prosząc o jakieś zapakowanie, żeby czasem się przy transporcie nie porozbijało. Nie planował robić tutaj zakupów, z ostatniego Beltane to wyciągnął tylko talię kart. - Raz jest tak, raz śmak. - Wzruszył ramionami, nie mając ochoty tego przetrawiać ani teraz, ani w sumie nigdy. W ogóle nie chciał niczego przetrawiać - chciał utrzymywać swój umysł na pułapie niezastanawiania się nad swoim parszywym losem, najlepiej nie zmieniając niczego i żyjąc sobie w zupełnym spokoooju, po prostu robiąc swoje. A świat wokół niech się zmienia, byle nie chciał zmian od niego. Taka bańka, która nawet nie była mydlana, bo nie mieniła się pięknymi, tęczowymi kolorami.

- Ha! Ay, Maleńka, jasne, że sobie żyły dla nich wypruwasz, więc niech te zjeby też coś od siebie dadzą. Ale po tej wariatce, waszej szefowej, to wszystkiego bym się spodziewał. - Uśmiechnął się cwaniacko. Zabrał butelkę i ruszył z nią do następnego stoiska wolnym krokiem. - Co tam u niej? Niektórzy na Nokturnie robią kurwa zakłady, ile jeszcze wytrzyma... Oooj. - Zatrzymał się i złapał ją szybko, podtrzymując jej ciało, kiedy tak nagle się zwaliła. Niepokój złapał jego grdykę. Zamarł w bezruchu, przyglądając się czujnie kobiecie. - Vika? - Wypowiedział część jej imienia z powagą. Ale kiedy zobaczył, jak idzie i usłyszał jak się wypowiada niewyraźnie... to zaraz głupkowato (i triumfalnie!) się uśmiechnął. - Ojoooj, biedna dziewczynkaa... no już szukamy ławeeczkiii... - Rzeczywiście ją trzymał i pozwalał się jej opierać, kiedy wolnymi krokami wyszedł kawałek z głównego zamieszania stoisk, żeby posadzić ją na ławce. - Zabrać cię do domu? - Wyciągnął fajkę i zapalił, stając przed nią i robiąc odpowiednie wrażenie pod tytułem "niech nikt się nie zbliża, bo wpierdol za darmo". A może powinien za to skasować chociaż pół galeona?

Podskoczył razem ze swoim kotem, kiedy rozległo się ciche trzaśnięcie teleportacji - ginęło w tłumie, ale kiedy byłeś wystarczająco blisko to w monotonii dźwięków, szczególnie rozległych oklasków, było to słyszalne aż zanadto. Kotka syknęła wściekle, nastroszyła się - a miała co stroszyć. Jej ogon przypominał teraz puszystą szczotkę do kibla, bądź w ładniejszym porównaniu - szopa pracza. Niestety kotka musiała zaczekać i zająć się sobą. Zajęła. Skoczyła za parapet i stroszyła się dalej, wbijając pazur w ziemię i wydając z siebie ostrzegawczy pomruk, jakby Edge naprawdę miał jakąkolwiek szansę się jej wystraszyć. Sam Laurent zerwał się z tego stołka, aż ten się zachwiał na swoich posadach i przykucnął przy Flynnie, opierając rękę na jego plecach gestem zachęcającym do przytulenia się, umożliwiającym przylgnięcie do kogoś - jeśli tylko tego potrzebował. Dotyk był delikatny, ostrożny, bo nie bardzo wiedział, co właśnie widzi. Przed chwilą pełen pasji tancerz, teraz... teraz co? Czy to wynik stresu i tremy?

- Flynn... - Odezwał się cichy, melodyjnym głosem. - Co się dzieje..? - Szkoda, że nie mam papierosów... Będzie musiał zacząć je nosić. Dla samego siebie przede wszystkim, bo ostatnio odżałowanie ich braku pod ręką bardzo mocno dawało mu się we znaki.

Uniósł głowę i rozejrzał się ponad plecami mężczyzny na namioty. Na to, czy ktoś zwraca na nich uwagę, czy może jednak niekoniecznie. Nie dlatego, że martwił się o jakąś swoją reputację - nie chciał problemów dla Bella, kiedy tamten nawiedzony wróżbiarz ich tutaj, nie daj Matko, zobaczył. Albo w ogóle gdyby ktoś mu naskarżył... Scena to scena, poza nią... to już trochę inna broszka. Tylko czemu Edge był tutaj, a nie na scenie? Nie powinien właśnie zbierać pochwał za swój fantastyczny występ? Laurent nie widział reakcji sceny, ale był pewien, że wszyscy pokochali to, co im pokazał.

- Piękny występ... do głowy by mi nie przyszło, że człowiek może się tak ruszać... ale może to domena karaluchów..? - Spróbował lekko zażartować, nawiązując do tamtego żartu z tarasu. Nie bardzo wiedział, co się dzieje, a bardzo chciał mu pomóc, chwilowo zapominając o wszystkich "ale", jakie powinien żywić.

Zamruczała pod nosem, dając Saurielowi znak, że słucha go i jest myślami przy nim; bo faktycznie słuchała, chociaż niekoniecznie miała coś sensownego do powiedzenia. Po prostu przyjęła do wiadomości jego odpowiedź. Wiedziała, czym są Podziemne Ścieżki. Cholera, jedno z jej wspomnień oscylowało wokół ścieżek, że wszyscy jej bliscy czy znajomi wyjechali z miasta albo przenieśli się na ścieżki. Wiedziała też, o jakim bliskim kumplu mówił Sauriel, no mógł mówić tylko o jednym, chyba, że to kolejna rzecz, jakiej nie wiedziała o tajemniczym Rookwoodzie (wszak dzisiaj poznała jego dwie znajome, o których wcześniej nie usłyszała ani jednego napomknięcia, nie tak?).

– Czyli to tym się zajmuje? – szukała jakby potwierdzenia dla swoich myśli, czy to o tego kumpla chodzi… – Cała ekipa? – powtórzyła za nim, no bo… co ona wiedziała o jakiejś ekipie? Nic. Zawsze słyszała tylko o Norze, o Fergusie, o tym, że był w kurwę sam, że nie miał na kogo liczyć. Chyba zupełnym przypadkiem postanowił jej „przedstawić” Stanleya, którego już oczywiście znała, tylko nie wiedziała, że się przyjaźnią. Tak czy siak, czuła taką swędzącą chęć, by unieść dłoń i pogłaskać go czule po policzku, dać znać, że go słucha, że słyszy, że myśli o tym, co mówi. Zwłaszcza o tym „czymś się zająć, wiesz…”. – Wiem – powiedziała cicho, miękko. Wiedziała, przecież dlatego wychodziła z siebie, żeby znaleźć mu jakieś zajęcie po tej niechlubnej, nieudanej (na całe szczęście) próbie. I dlatego przecież nie pytała, nie zagajała tematu, dając mu zagoić rany… Ale kiedyś pewnie będą musieli porozmawiać? O ile Matka na to pozwoli, jeśli da jej czas i nie rozłączy ścieżek, jakimi kroczyli, bo powinni porozmawiać o tym co się stało, co do tego doprowadziło, dlaczego. Zagłuszanie może i działało dobrze – na krótką metę. Ale później… Później wszystko wracało i dawało takiego kopniaka, że… Że chciał ze sobą skończyć. To wcale nie wyszłoby nikomu na lepiej.

– Głuptas – zdołała mu tylko powiedzieć, gdzieś tam rejestrując resztę wypowiedzi. Raz tak, raz siak… Ale to przecież nie było dobre. Nie mogło być dobre. Pogrążanie się w tych odcieniach szarości, malowanie nimi swojego świata. A ta nadzieja gdzieś tam ciągle była i czekała, aż ją w końcu odkryje, podniesie tę poduszkę, którą docisnął do niej, by zasłonić jej światło i pogrążyć się w tej ciemności, pozornie tylko miłej. Przecież pamiętała, jaki wydawał się być rozluźniony, szczęśliwy niemal, gdy zorganizowała dla niego całe wyjście w dzień na łąkę, by mogli (by on mógł!) pooglądać zaćmienie słońca.

– Moody jest w porządku – odparła, bo akurat lubiła swoją szefową. Była konkretna, owszem, od czasu Beltane zachowywała się dziwnie, ale ostatecznie… ona też miała swojego szefa. Rozumiała, że to nie od Moody zależało wiele spraw (choć dużo akurat tak), jak na przykład ilość patroli na Beltane i to, że ludzie byli przydzieleni nie tam gdzie trzeba, czyli na sabacie – to zdaje się nie do końca leżało w gestii Moody czy Bonesa… oni dostali wytyczne z ilością ludzi. Ale to Moody przyklepywała jej wnioski o urlopy, jak na przykład ten na wyjazd do Afryki. Jakby wrzucili tutaj wiecje ludzi i nie dali jej urlopu, to jednak zrobiłaby o to raban… Jakkolwiek uważała Harper za dobrą szefową, to każdy miał swoje granice. – Ale też ma urwanie głowy po Beltane. Wszyscy mamy – nie musiała mu tego mówić, przecież to WIEDZIAŁ. WIDZIAŁ to na własne oczy, a niedługo miał się przekonać na własnej skórze, gdy Victoria pośle do niego na szybko napisany list i zniknie na… dzień? Dwa? Nie zdążyła mu jednak odpowiedzieć na te zakłady, ani nic więcej, bo…

Bo wiadomo.

Oczywiście nie dostrzegła tego ucieszonego uśmieszku Sauriela i po prostu polegała na nim, że ją odprowadzi do jakiejś wolnej ławeczki, a ona skupiała się bardzo na tym, żeby nie wypuścić koszyka, żeby iść prosto… żeby po prostu iść. Złapała się koszuli Rookwooda i puściła go dopiero, gdy usadził ją na ławce. Starała się delikatnie odłożyć koszyk na miejsce obok niej, a Kwiatuszek za chwilę ciekawsko wystawił łebek i położył łapki na krańcu koszyka.
[a]Pokręciła głową w zaprzeczeniu i pomyślała sobie, że to był chyba błąd.

– Nie, nie… Posiedzę sobie… przejdzie. Wypiłam wcześniej wino – przyznała się nieśmiało. Błogo nieświadoma, że Sauriel myślał o tym, żeby skasować ją na hajs. A ona ani chwili nie myślała, żeby z niego zdzierać kasę, kiedy zbierała go pobitego i rannego z Pokątnej do swojego mieszkania po tym, jak po przyćpano. Pewnie przykro by jej się zrobiło. – Ale jesstem żałossna – mruknęła, patrząc na swoje dłonie, gdy tak siedziała, usiłując siłą woli zmusić swoje ciało do współprac y i szybkiego dojścia do siebie. Ale na pewno już nic dzisiaj nie wypije. Ale żałosna była – żeby jeden kieliszek tak jej uderzył do głowy… I siedząc tu nawet nie wiedziała kiedy skończyło się to przedstawienie na scenie.

Zanim jakaś kolejna błyskotliwa odpowiedź zrodziła się w jego głowie to była potrzeba działania. Zawsze tak funkcjonował. Działanie. W sytuacjach krytycznych należało działać, wziąć panowanie nad sytuacją w swoje ręce. Tutaj ciężko było nad tym panować. Nie wiedział, co opętało Flynna, ale "stres" było pierwszą sugestywną odpowiedzią. Osoba, która była na scenie... ale może coś się na tej scenie wydarzyło, kiedy nie patrzył? Przesunął się obok niego, żeby pomóc mu chociaż trochę - chciał mu pomóc podnieść się z tych kolan, ale to chyba niewiele pomogło - wbrew temu, jaki smukły był Flynn to swoje ważył. I to naprawdę SPORO jak na marne ramiona Laurenta. Więc zamiast próbować go podnosić po prostu poszedł obok niego i złapał jego roztrzepane włosy, zaciągnął je do tyłu, żeby ich nie zarzygał. Chociaż sam odwrócił wzrok, bo już mu się niedobrze zrobiło i wstrzymał odruchowo oddech. A kiedy już przestało go zginać i szarpać to faktycznie spróbował go trochę złapać, żeby mógł się na nim podeprzeć i odciągnąć go od tego kosza, żeby nad nim nie wisiał... Woda..? Rozejrzał się z jakąś nadzieją, że będzie tutaj jakiś stolik dla występujących czy cokolwiek... byle nie wódka ani nic takiego. Tego chyba temu panu wystarczyło.

- Zaczynam widzieć schemat - wymiotowanie u mojego boku... - Tak, znowu chciał zażartować, wyrzucając tę myśl ze swojej głowy, ale powiedział to nieco nerwowo. Podstawił mu ten stołek, na którym siedział, pod ramię, żeby się na nim oparł i może niekoniecznie leżał tu plaskaczem na tej brudnej ziemi... chociaż chyba jemu już niekoniecznie cokolwiek przeszkadzało. Przynajmniej wyglądał na człowieka, który swój najgorszy problem wypluł właśnie z żołądka. Spojrzał na niego ze zmartwieniem i troską. - Jest tu gdzieś woda? Mam tu jedną... ale nie jestem przekonany, że nadaje się do picia. - Wyciągnął z koszyka butelkę z wodę BŁOGOSŁAWIONĄ PRZEZ MATKĘ (cokolwiek to znaczyło). Laurent był religijny, uważał, że nie da się zaprzeczyć istnienia Matki, ale niekoniecznie przykładał wielką wagę do samych instytucji. Odkręcił butelkę... pachniała jak zwykła woda. Spojrzał z powątpieniem na Flynna i wyciągnął butelkę do niego - szklaną, piękną, zdobioną. - Możesz sobie chociaż przepłukać usta... - Bo posmak rzygów zawsze był paskudny, a już szczególnie po alkoholu. Tym nie mniej spodziewał się tego, że może też tę wodę wypić.

- Mówiłem ci, żebyś mi go nie oddawał. - Lekka irytacja pobrzmiała w jego głosie, odetchnął ciężko, z tą frustracją wybijającą się z tego dźwięku. Sam natomiast wyciągnął opakowanie ślicznych pralinek. Kucnął przy Flynnie i wyciągnął je dla niego. - Co prawda były bez okazji, ale fani mają zwyczaj wręczania kwiatów i łakoci swoim ulubionym artystom za piękne występy. - Uśmiechnął się ciepło.