Scena rodzajowa, o tym jak Lorraine i Baldwin wracają do jedynego miejsca, które oboje są w stanie nazwać domem, czyli Necronomiconu. Razem opiekują się chorą ghoulką, Fridą, odsłaniając się przed sobą kompletnie: niczego nie udają, po prostu są dla siebie, opiekując się sobą nawzajem, dokładnie tak, jak robili przez całe życie. Frida jest nie tylko dzieckiem, które oboje kochają, ale i żywym symbolem trwałości ich relacji. Lorraine i Baldwin ufają sobie bezgranicznie, pokazują sobie swoje słabości, nie bojąc się nigdy bycia osądzonym czy odtrąconym. Bo czasem miłość nie wymaga wielkich słów czy deklaracji, czasem wystarcza zwykła obecność. A Baldwin i Lorraine są dla siebie, i dla Fridy.