- Mmmh... - Wyciągnął jeden kącik ku górze, przechylił głowę, spoglądając z ukosa na Flynna. Zachłanność? Nieee, skądże. W ogóle nie pasowała do Flynna. W ogóle. Oprócz tego, że chciał mieć to wszystko i jednocześnie niekoniecznie wszystkim się dzielić. Uważał, że można tak żyć, że się da - dzieląc to życie na kilka kawałków, że wtedy uda się utrzymać to wszystko na jednym torze. Nie dało się. Cain sam wiedział, że jego możliwość odsuwania i ignorowania pewnych rzeczy nie będzie się przeciągała w wieczność. Nie z wyboru. Z napięcia. Będą dochodziły nowe malutkie elementy, wiadomości, podszepty, nowe obrazy, jeden do pięćdziesięciu i w końcu wylądujemy na setce. Starannie prowadził tę rachunkowość - nie chciałby się pogubić. Przecież mieli się z czego rozliczać - on i Flynn. Zakończyłby rozliczanie tam, gdzie miałby swoje błędy, które ich doprowadziły do tego punktu. A Flynn? On przecież miał wiele dróg przed sobą. Jeden Cain Bletchley niczego na tych drogach nie zmieniał. Poboczna ścieżka, która musiała czymś się wyróżniać, skoro na nią zaglądał. Był szczęśliwy, że tak było. Że mógł z nim spędzać czas, cieszyć się jego żartami, komplementami, uwagą i pomysłami, których miał od groma. Tak właśnie spędzał swoje wakacje - pierwsze od... dawna. To nie tak, że nie wybierał wolnego, o nie, nie! Wybierał. Po to, żeby zająć się sprawami Zakonu, rodziny, żeby mieć czas załatwić rzeczy, albo poleżeć w łóżku i przecierpieć dzień, który był wyjątkowo paskudny i pechowy. Miał więc odpowiedzieć na to pytanie: czy był zbyt zachłanny? Oj tak. - Dobrze. - Bardzo dobrze. Że niczego nie żałował. Nie powinien... a może powinien? Może powinien mu wytknąć błędy przeszłości, które popełnił na drodze, na której się zeszli. Może. Ale nie chciał tego robić.

Tak, to był właśnie wstyd, to co powiedział on, co powiedział Flyn, to wszystko było wstydem. Fleamont był aż zbyt bystry, manipulacja słowem nie była raczej czymś, co do niego trafiało. A on chciał tylko... przedstawić to w nieco korzystniejszym świetle, żeby Flynn nie wkładał sobie do głowy tego, że to ON jest problemem. Mleko jednak zostało rozlane, a czarnowłosy był trudny do przekonania, gdy chodziło o sprawy związane z tym, żeby uwierzyć w siebie. Żeby myśleć o sobie dobrze.

- Ale szczekasz dlatego, że czujesz. - Głaskał go, bo wiedział, że jeśli coś mogło pomóc to właśnie to. Z nim się nie siadało i nie omawiało problemów. A może powinien? Nie, nie chciał. Nie chciał sprawiać mu przykrości, tylko jednocześnie czuł, że trzeba mu pomóc radzić sobie z takimi sytuacjami i przemilczenie ich wcale nie było rozwiązaniem. - Złość jest jak alarm i system obronny przed krzywdą. Nie przeszkadza mi, możesz ją przy mnie wyrzucać, poradzę sobie z nią. - Chyba że był pijany, wtedy nie radził sobie ze swoimi własnymi emocjami, co dopiero cudzymi. - Lepiej porzucać kurwami niż siedzieć zjebanym i dusić się w sobie. - Flynn się dusił cały czas, chyba że krajobraz mu przykrywały te chwile szczęścia, które zbierał do notatniczka czy z czym on czasami potrafił chodzić.

Tak, niektóre rzeczy należało przemilczeć. Granica musiała zostać jednak narysowana. To właśnie była ta wielka miłość? Ta obsesja, że mógłbyś zrobić dla kogoś WSZYSTKO..! I nagle z tego WSZYSTKO wyłaniały się rzeczy, których nie zrobisz. Wstyd. Wstyd miał różne formy i odnosił się do różnych rzeczy. Mógł odegrać miny ludzi wokół siebie i skazę na szkle, która rzuciłaby się na jego życie obrzydliwym cieniem. A Fleamont nie był obrzydliwy. Był niechlujny, trzeba było go motywować do brania kąpieli, chodził w wyzywających ubraniach... był sobą. Dlatego też to pragnienie Bletchleya o tym całym mieszkaniu razem... to wszystko było nierealne. Zdawał sobie z tego wszystkiego sprawę - być zachłannym jednak..! Oj tak, można było. Przecież to do nich tak dobrze pasowało.

- Daję temu o wiele więcej. - Niż dawał tam, w Londynie. Niż dawał kiedyś, nawet na Ścieżkach. Potrafił czasami się zapomnieć - aż za bardzo - jak przy tamtym cmentarzu - to było chore. Tak chore, że wiedział, że powinno go to jakoś ocucać, a tymczasem znajdował w tym przyjemność. Tylko właśnie - ukłucie strachu było realne. - Zmieniłeś się przez te lata. - To było chyba oczywiste, prawda? A jednak brzmiało zawsze inaczej, kiedy wypowiadały to różne osoby. I potrafiło mieć niemal nostalgiczny wydźwięk, kiedy wypowiadał je ktoś bliski. - Wydoroślałeś. - Przytulił go obiema rękoma, ale tak, żeby Flynn mógł swobodnie palić ile tylko chciał. Pamiętał aż za dobrze w jakie tantrum kiedyś wpadał Fleamont, jak odpuszczanie i rzucanie różnych haseł było o wiele mniej w jego gestii... - W chuj się cieszę, że mnie tu zabrałeś. Może jakbym umiał rzucić pracę i rodzinę, zamieszkał tutaj, z tobą, to problemy przestałyby istnieć. - Powiedział to w takim lekkim zastanowieniu, wyobrażając sobie taką alternatywną rzeczywistość.

Nigdy nie szukał w sobie odwagi i nie potrzebował jej odnajdywać. Niektóre rzeczy należało zrobić - mogło ci się to nie podobać, a mogłeś się cieszyć jak merdający ogonem pies, ale nie zmieniała się konieczność wykonywania konkretnych kroków. Oczywistym było to, że kiedy ktoś potrzebował pomocy - szedłeś do niego i mu jej udzielałeś. Mrok, gnój i ludzka parszywość mogły napierdalać drzwiami i oknami - nie ma to znaczenia. Stres i strach były naturalnymi ludzkimi czynnikami na zagrożenie, ale żeby je pokonać nie potrzebował sięgać po heroiczne hasła w poszukiwaniu odwagi. Bał się, jak każdy człowiek. Stresował - jak każdy. Był niepewny, bo nie ma ludzi nieomylnych. Mimo to kroki były wykonywane. W innych punktach - nie miały zostać wykonane nigdy. Ten idealny świat, w którym nikt nikogo by nie oceniał, nie szukał brudów na siebie wzajem, gdzie słońce wstawałoby nad ślicznym mieszkankiem, jakie miałby z Flynnem w Londynie, chodziliby za rękę i mogli cieszyć swoim towarzystwem, bo nikt nie oceniałby dlaczego auror prowadza się z kimś z cyrku, którego sam wygląd opisywał dziwkę w najlepszym wypadku, a w tym gorszym - zabijakę z Nokturnu. Oceny. Brak zrozumienia. Brak akceptacji. Świat w tym tonął, a Cain punktował każdą z kropel basenu, w którym możliwość utopienia się była tak olbrzymia.

To, że Flynn nie zamierzał pozwolić mu utonąć też było kłamstwem.

Cain już był topielcem.

- Oddychaj. Powoli. - Pogładził go po plecach, kiedy płynęły łzy i kiedy wypowiedzenie jednego zdania było takie trudne. Co się robiło w takich chwilach? Okazuje się, że nikt nie wiedział. Nie było dobrych odpowiedzi, nie było idealnych rozwiązań. Były tylko domysły, przypuszczenia, a w gruncie rzeczy pustka w głowie, no bo co tu robić ze łzami? Gorzej było tylko wtedy, kiedy płakała kobieta, ale Flynn zachowywał się jak niewiasta w tak wielu aspektach, że Cain automatycznie myślał o jego niektórych zachowaniach w tych kategoriach. Niczego to nie zmieniało - ciało wydawało się być tylko nośnikiem, a jednak nie do końca tak to grało. Bo on do dzisiaj nie potrafił zrozumieć mechanizmu, który zawładnął jego umysłem, kiedy spotkał Flynna po raz pierwszy. Więc Cain teraz oddychał razem z nim. No mów. Uspokój się i mów, ale słowa "spokojnie" nie użył ze względu na zapalnik, jakim zdawało się być wobec Edga. Nie użył też żadnego innego słowa, bo czy było jakieś dobre wobec tego, co mu powiedział? Zdawał sobie aż za dobrze sprawę, jakie to było okrutne z jego strony, bo prawda była tutaj okrutna. Ta, która nie była wypowiadana i wygodnie ją omijali. Pomijali w robionych rachunkach między sobą. Obie strony zdawały sobie sprawę z tego, że on wie. Skoro wiedział, to nie muszę powtarzać, prawda? Świat był nie raz i nie dwa prostszym miejscem do trwania niżby się to wydawało. - Dobrze. - Nie odpowiedział od razu, bo nie chciał go okłamywać, bo musiał się zastanowić, bo... bo było tak wiele powodów, żeby wyobrazić sobie, jak miałby wyglądać taniec z Flynnem. - Tylko nie jestem mistrzem dancingu. - Uśmiechnął się lekko i przejechał palcami po policzkach czarnowłosego. Zebrał z nich te mokre ślady, którymi poznaczona była skóra. Słoną wodę, która pozlepiała jego rzęsy. - To chciałeś mi powiedzieć? - O to zapytać? Bo poprzednia próba zaczynała się od "m". Ale może zmienił formę zdania, kiedy się już uspokoił? - Widziałem kiedyś misie w zoo, które podobnie trzymały się siebie jak ty mnie teraz. - Zażartował, kiedy poczuł, jak Flynn zaciska swoje palce na nim. Jego granica komfortu była bardzo mocno nadwyrężana - ale nie samą obecnością Flynna, a tym, że generowało ono o wiele za dużo ciepła i potrzeba wykąpania się rosła diametralnie.

Czy był kochany? Starał się być. Starał się układać sobie wszystkie te słowa i akcje, żeby mieli swój mały zakątek szczęścia bez konieczności zaglądania za siebie ani spoglądania zbyt intensywnie w przód. Nie musimy widzieć, że przed nami jeszcze tyle kilometrów do przejścia, że jesteśmy znużeni, zmęczeni, podeszwy już zdarte i nawet nogi zdzierają się do krwi. Cain nie potrafiłby inaczej, ale zamknięcie się w bańce z Flynnem dawało mu poczucie życia. Trawa była zieleńsza, powietrze miłe i uśmiech sam poszerzał się na ustach, a we wnętrzu panowało coś takiego... miłego. Tak nazywali miłość. Więc skoro Fleamont, mimo tego, co mu przed momentem powiedział, uważał go za kochanego to on sam widział w tym potencjał. I przede wszystkim potwierdzało to jego wrażenie, że Flynn naprawdę zmądrzał przez te wszystkie lata. Zamienił się z dzieciaka krzyczącego o mleko i ululanie do snu w mężczyznę, który... którego zmęczyło życie. Więc się poddawał. Już taka ilość złości nie miała sensu, już odpuszczał, już rozumiał, już to wszystko układało się w inną opowieść jego życia. Nie mogli tego doświadczać razem, więc dzielili się teraz - po latach rozłąki. Nawet jeśli Bletchley nie chciał tworzyć nieprzyjemnych sytuacji i wychylać się z bezpiecznego balonika to wahanie się przed stawianiem realiów nie mogło leżeć w zasięgu jego rąk. To, co było między nimi, musiało mieć swoje granice. Jasno wyrysowane granice. Największym jego bólem tej znajomości nie było wcale to, że Flynn go zostawił. Mógłby go zostawić i kolejny raz - dopóki miałby pewność, że jest szczęśliwy to byłby wdzięczny temu światu, że w ogóle pozwolił mu go poznać. I Flynnowi, że poświęcił mu tyle uwagi i przyniósł do jego życia tyle dobrych emocji. Jego największym bólem było to, że po tych latach jedną z pierwszych rzeczy było usłyszenie o tym, że Fleamont mu nie ufał. Wszystkie słowa, jakie się wtedy potoczyły, zabolały tak mocno, że wbiły się pod skórę i już tam zostały. Rana zarosła, ból pozostał.

- Dobrze, całe szczęście, poduczę się nowych tricków. - Bletchley nie był taneczną bestią, tak jak nie był imprezową bestią, tak jak nie był towarzyską bestią... wymieniać dalej? Nie znaczyło to, że unikał imprez, że nie chciał wychodzić ze znajomymi czy że odmawiał tańców. To było miłe - doświadczanie tego wszystkiego. Miłe, bo wszyscy wokół byli radośni, bo wszystko wokół ciebie żyło, mieniło się kolorami i błyszczało. Ludzie byli inni, kiedy mogli pozwolić sobie na chwile beztroski i lubił ich takimi oglądać. Sam wtedy czuł się niemal tak - beztrosko. Jak beztroska była ta chwila. Cain z zainteresowaniem spojrzał na dłoń Flynna, która badała ślady na skórze jakby chciał sobie przypomnieć wszystko, co z nim zrobił teraz, trzy godziny temu i jeszcze więcej godzin wcześniej. Uniósł się do pozycji siedzącej, gdy już nawet Flynn się odsunął i pomachał dłonią przed twarzą z ciężkim oddechem. Od tego ciepła. Od zmęczenia. Nie wiedział, czy bardziej chciało mu się spać i ignorować pot na plecach, czy bardziej miał ochotę iść się wykąpać, a potem... potem położyć się obok, na trawie, bo dyskomfort przepoconego koca zeżarłby go żywcem.

- Romantyzm nie ma niczego wspólnego z dojrzałością. - Z ciekawością przyglądał się Edgowi, kiedy ten opowiadał ten wydumany obrazek. Czy go czuł? Chyba nie? A jednocześnie potrafił sobie to wyobrazić i wiedział, co mężczyzna miał na myśli. Zawsze była ta jedna, niezdobyta kobieta, której wszyscy chcieli, ale nikt nie miał odwagi wyciągnąć dłoni. A kiedy wyciągał to się sparzał. Pozwoli ci się nazwać kochanie, a potem cię zniszczy. Ty jej jeszcze podziękujesz. - Czemu nagle o tym myślisz? - Cain nie potrafił siebie samego w takiej wizji odnaleźć. To znaczy potrafił - jako obserwatora z boku. Niektórzy mieli charyzmatyczną osobowość - mamiąco wręcz przyciągającą. Onieśmielali - rzeczywiście, dokładnie tak, jak Flynn to ujął. Bletchley nigdy nie czuł się ofiarą takich ludzi. Wystarczyło, że był ofiarą Fleamonta Bella. - Hmmm... - Czy czuję muzykę? Spojrzał ku niebu, w zastanowieniu przesuwając palcem po rzemieniu, który zawsze nosił na szyi, a na jego krańcu kryształ - jego wahadełko, chociaż niekoniecznie wiele osób zdawało sobie z tego sprawę. - Nie. - Odpowiedział po przekalkulowaniu pytania. - Lubię oglądać, słuchać i czytać te wszystkie artystyczne pierdoły, bo są ładne. - Tyle.

Słyszał różne opowieści o ludziach przeżywających wielkie przygody i niektórych nawet widział i poznał osobiście. Brenna Longbottom i jej brat. Heather Wood, której płomienie potrafiły rozpalać nie tylko widownię quidditcha. Victoria Lestrange, która weszła do Limbo i z niego wróciła wraz z paroma innymi intrygującymi osobistościami. Wszyscy ci ludzie mieli swoje opowieści, jakie pletli i układali w splatające się ze sobą historie, nawet jeśli oddziaływali na siebie niebezpośrednio. Fleamont też miał historię. Bogatą, choć smutną. Tragiczną, która zostawiła historię na jego rękach. Gdyby tylko dotykiem dało się ściągnąć te blizny to zrobiłby to dla niego - zrobiłby, gdyby tylko chciał. Niektórzy chcieli mieć te blizny na widoku, żeby zobaczyć, że przetrwali. Lękajcie się tych, którzy przeżyli. Nie wiadomo, co zrobili, żeby przetrwać. Zrozumienie Fleamonta było trudne, ale nawet nie dlatego, że on sam był skomplikowany (był, cholernie był, przez chaos swojego jestestwa, jakim emanował) a dlatego, że Cain walczył ze swoimi własnymi myślami oplatającymi się wokół tego człowieka. Szukał, ciągle zadawał sobie pytania, ciągle się zastanawiał, czy to to, gdzie będzie lepiej, co będzie lepiej. Flynn mógł chcieć, żeby wszystko zostało, jak jest, ale zmiany były częścią tego świata. Bletchley był bardzo statycznym elementem - człowiekiem, który był tak stonowany, że zmiany jego charakteru nawet dla bliskich były niemal niezauważalne. Nawet on się zmieniał. Wszystko się zmieniało. Szczególnie, kiedy zmienić się chcesz.

- Przeżyłeś taką? - Chyba tak. Przecież wydostał się ze Ścieżek i okazało się, że mieszkał w cyrku, tam miał nagle siostry i braci, a jedną taką, która piekła nader wybitne ciasto. Prawie jak Nora, ale ciast od Nory nie odważył się jeść - żartobliwie powiedziałby, że odważyłaby się zatruć któreś z jego ciastek. To było jedno z tych pytań, które zważył w swojej głowie nie będąc pewnym, czy chce zadawać to pytanie. Czy jest gotowy na odpowiedź. Bo skoro już pytał to mógł usłyszeć o kimś, o kim słuchać nie chciał. Nie chciał też jednak usłyszeć o sobie samym, nawet w ramach jednego z tych flirciarskich żartów, bo wiedział, że jedną z takich osób nie był. Nie czuł się nią. Mógł o tym myśleć romantycznie, ale świadomość swojego uzależnienia emocjonalnego od tego człowieka bardzo łatwo obdzierała początki ich znajomości z jakiegokolwiek romantyzmu.

Pokiwał głową, patrząc na niego z uwagą, kiedy mówił o tym wyczuwaniu melodii. Chyba rozumiał, chyba widział, chyba miał z tym do czynienia w głowach innych. Wszystko to chyba. Uczucia, kiedy się o nich mówiło, potrafiły mieć tak wiele barw, że dla Flynna byłyby nieskończenie szarą ścieżką. Mówienie o nich było jeszcze trudniejsze.

- Kiedy to się zmienia? - Dopytał więc, bo to brzmiało jak bardzo istotna informacja do wykorzystania w przyszłości. - Czy w takim wypadku powinienem zacząć coś nucić? - Uniósł lekko kąciki ust ku górze.

Widział błąd w swoim własnym matrixie. Nie chciał odpowiedzi twierdzącej, bo obawiał się, że opowieść pójdzie dalej, że nie będzie miał okazji zadać pytania a z kim? Pytania, którego by, rzecz jasna, nie zadał. Nie chciał wiedzieć, zapamiętać tego imienia i nazwiska, które potem będzie kręcić mu się w głowie. Będzie jak to buczenie lodówki w uszach Flynna, które wcale nie było lodówką. Więc nie byłoby pytania, z kim ani potrzeby opowieści "i co było dalej?" W jego założeniu brakowało ważnego elementu - nie zakładał, że ta słodka chwila przedstawiona przez Fleamonta ma swój happy end. Spotkania takie jak te brzmiały na jednorazowe uniesienia - dokładnie to, co pasowała do Flynna. Tak, z takimi go kojarzył. Nietrwałymi rzeczami, które przelewały się przez jego palce, kiedy coś się zmieniało w jego życiu. Nigdy nie powiedziałby, że to znudzenie. To zawsze były wyższe elementy nakładające się na siebie, które odpychały gdzieś z dala od stabilności. Inni nie chcieli budować z nim życia, albo to on nie był w stanie zaryzykować? To on chciał budować życie z nimi, a inni nie? Czy to inni chcieli to życie budować, a Fleamont bał się dać 100% siebie samego? Nic nie było zero jedynkowe, bo mimo to, jak szalał za czarnowłosym nie rzuciłby całkowicie swojego życia dla niego. Heh... tragedia tego polegała na tym, że był bardziej skory do zakończenia go niż wywrócenia do góry nogami. Pułapka zamknęła się nad jego głową, kiedy usłyszał "nie". Wraz z tym "nie" poczuł rozczarowanie. No bo... jak to... nie? Nie było nikogo takiego? Żadnego zjawiska nadprzyrodzonego, które by go ujęło swoim czarem i które by spoglądało tylko na niego? Nie spodobała mu się ta odpowiedź bardziej niż potwierdzenie, które spodziewał się uzyskać.

- Nie śpiewam za dobrze. - Uśmiechnął się pod nosem. Pytałby o to dalej - o tę fantazję - bo jego myśli wykiełkowały w całe połacie polnych kwiatów na zielonym tle trawy, ale pojawił się temat znacznie bardziej zajmujący - bo angażujący Flynna fizycznie. Kiedy Flynn się angażował fizycznie oznaczało to, że w jego głowie zaczyna grzmieć, kotłować się, że dzieje się coś wstępnie niedobrego.

- To nic złego zatrzymać się, żeby złapać rytm. - Och nie, nie, jejku jejku, jego maleństwu było źle! Ojojojo, Cain aż inaczej usiadł, żeby być bliżej Flynna, ale ten leżał, więc może powinien się położyć? Może najlepiej na nim, żeby być dla niego takim spoconym kocykiem? Chyba sam by go zabił, gdyby mu zrobił coś takiego, ale Flynn chyba mógł spać w koszu pełnym śmieci i jakoś by sobie z tym poradził. - Lubię twoje poetyckie opisy. - Czy to coś zmieniało - nie wiedział. Ale chciał, żeby Fleamont wiedział, że jeśli jego to denerwowało to w porządku, ale Cainowi nie przeszkadzało o tym słuchać, a nawet lubił, kiedy Flynn starał mu się coś opisać. Często tego zupełnie nie rozumiał, tak jak teraz, ale naprawdę się starał nadążyć i poukładać te puzzle, które dostawał w ręce. Przysunął się, złapał Flynna jak takiego rozlanego na podłodze kota i wciągnął go sobie na nogi, opatulając ramionami. Mogło to być całkowicie niewygodne i prawdopodobnie takie było, ale to nie miało znaczenia. Cain musiał po prostu oprzeć podbródek na czupiradle, jakim były teraz włosy Flynna. - Hm. - Dużo informacji, chaotyczny, poetyckich, dużo składania domku z pojedynczych elementów. Niby dostałeś instrukcję, ale coś się nie zgadza. Czegoś brakuje. - Ja bym poszedł spać. - Kawa to mogło być zdecydowanie za mało, ale czego się nie robiło w robocie, to i na pewno musiało zadziałać tutaj. Czyli pięć kubków espresso. czy coś. - Myślę... - Cmoknął go w czoło i nachylił się nad nim, żeby spojrzeć mu w oczy. - Ciężko zatrzymać przy sobie ludzi nie będąc sobą. Ciężko być sobą, kiedy robi się z siebie samego cierpiętnika. Nawet Jezusa wydali na krzyż zamiast Barabasza. - Można powiedzieć 'ale Jezus był sobą!' Cain tak nie uważał, ale to... to były przemyślenia na inny dzień. Cmoknął go w kraniec nosa. - Idziemy. - Potwierdził i sam zaczął się zbierać.