Cytat:— Być może. Na piękne patrzy się przyjemnie, nawet gdy cierpi. Dla niektórych szczególnie gdy cierpi — cierpkim tonem zgodziła się częściowo z jego teorią. — Tyle jest jednak delikatniejszych kwiatów niż róża. — Odszukała pod kciukiem kolec na łodydze i nacisnęła na niego z rozmysłem, dopóki nie poczuła, że skóra ustąpiła pod ostrym haczykiem. Nie cofnęła palca od razu, lecz w skupieniu przyłożyła jeszcze nieco siły, aby kolec głębiej wszedł w ciało. — Tyle jest delikatnych polnych kwiatów, które trudno choćby zerwać i wziąć w ręce, nie niszcząc tym ich piękna. — Poczekała, aż na palcu zbierze się nieco krwi, po czym pociągnęła nim po dłoni Leviathana; tej, która porządziła się jej ręką i kwiatkiem. — A róża nie dość, że pogryzie, to będzie walczyć kilka dni ze śmiercią.

Cytat:– Jak mogłem? A jak mogłem nie, kiedy miałeś Alcuina, a ja zauroczyłem się w tobie? Byłem… młody i bałem się, że jeśli ci to powiem, zapytasz kto spowodował we mnie takie rewelacje, a wtedy… Co wtedy miałbym powiedzieć? Że twój widok roztapiał moje serce nieco za mocno, aby uznać to za przyjaźń? Że nocami fantazjowałem o wspólnych wyjściach do teatru i zawiązywaniu krawata przyjacielowi, który był zakochany w kimś innym i na którego przyjaźni zależało mi za bardzo, aby ją nieopatrznie zepsuć? Miałbym kłamać i wskazać innych przystojnych mężczyzn, kiedy rysy żadnego z nich nie przypominały tych do których wzdychałem? – Jonathan rozluźnił pięści. – Mówiłem sobie, że powiem ci, kiedy ktoś inny naprawdę mi się spodoba, ale… – Pokręcił głową. – Najwyraźniej żaden inny mężczyzna nie równał się z tobą.

Cytat:– Ja… – Anthony zaczął głucho, nie wiedząc, od czego zacząć, nie mogąc złapać choćby jednej myśli może nie tyle wartej wypowiedzenia, co w ogóle możliwej do wypowiedzenia… – Bardzo lubię, jak wiążesz mi krawat. Nikt nie robi tego tak dobrze… tak dobrze jak Ty.