Resztki zdrowego rozsądku, o ile jakiekolwiek rzeczywiście posiadał, podpowiadały Robertowi, iż potencjalna, typowo kobieca obraza majestatu w wykonaniu Lorien, była ostatnim czego w obecnej sytuacji potrzebowali. Kobiety z natury były nazbyt emocjonalne. Jego żona zaś z całą pewnością nie była mężczyzną, ani też nie stanowiła żadnego innego wyjątku. Dobrze było więc zachować w tym przypadku pewną ostrożność. Zwłaszcza, że wokół stoiska musiał wreszcie zapanować spokój. Sam Robert musiał odzyskać równowagę. Zregenerować siły. Kolejne atrakcje zapewne by w tym wcale nie pomogły.

Kiedy kobieta zdecydowała się go upomnieć, skinął w jej stronę głowę. Wiedział, że to nie było odpowiednie miejsce na pranie rodzinnych brudów. Im spokojniejszy się stawał, tym bardziej udawało mu się nad sobą panować. Nad nerwami, które wywołane zostały tą sytuacją. Poczuciem bezsilności. Frustracji, wynikającej z tego, że sam nie był w stanie tego powstrzymać. Rozumiał, że własną interwencją nie udało mu się zbyt wiele osiągnąć.

I gdyby tylko nie kolejne słowa Ricka, najpewniej zdołałby się doprowadzić do pionu. Jakoś sobie z tym wszystkim poradzić. Zostawiłby ten bałagan na później. Słysząc uwagę brata, nie mógł jednak siedzieć cicho. Nawet jeśli bliźniak naprawił zniszczony golf, to nie zrobił zarazem nic, co byłoby w stanie załagodzić obecną sytuacje.

- Nie zapominaj z jakiego powodu was przestraszyłem. - zwrócił się w jego kierunku, wyraźnie akcentując całe to z jakiego powodu. Kolejny raz przekaz musiał być dla wszystkich jasny. Robert nie pozostawił wiele miejsca na wątpliwości. Akceptował natomiast, że na rozmowy przyjdzie czas później.

Bo nie - nie zamierzał na to wszystko przymykać oka.

Zachowywać się tak, jakby to wcale nie miało miejsca.

Następnie ponownie skierował uwagę na Lorien. Jej słowa... oczywiście, że poskutkowały. Musiały zadziałać. Ostatecznie przecież Robert samego siebie nie uważał za schorowanego dziadka, który znajdywał się jedną nogą w grobie. Na Merlina! Miał przecież dopiero 45 lat. Dla czarodzieja to nie było dużo. I choć pewne problemy zdrowotne zdawały się ujawniać, to nie zamierzał się im w żadnym razie poddawać.

- Taka żona to prawdziwy skarb. - a skarby należy zakopać głęboko w ziemi, co jest powszechnie znaną prawdą. - Dziękuje za troskę, kochanie, na szczęście dzięki pomocy Leonarda czuje się już znacznie lepiej. - czy dało się wychwycić w jego słowach fałsz? Możliwe. Teraz jednak nie zamierzał zawracać sobie tym głowy. Ani też starać się wspiąć na wyżyny własnego aktorstwa. Na to wciąż było zbyt wcześnie.

Słysząc o tym, że Philip otrzymał pomoc, uspokoił się. Brakowało im jeszcze jakiego artykułu, mówiącego o tym, że znany sportowiec został pobity pod stoiskiem rodziny Mulciber, po czym nie została mu udzielona stosowna pomoc. To nie brzmiałoby zbyt dobrze. I tak, dla Roberta nie miało w tym przypadku większego znaczenia to, iż z Nottem byli spokrewnieni. Bo i znaczenia nie miałoby to zapewne dla pismaków.

- Właściwie... to co się wydarzyło? - postanowił dopytać, skoro Philip okazał się być w pobliżu, a i Lorien zdecydowała się spróbować namówić go do pozostanie na Lammas. - Przez to całe zamieszanie, część rzeczy mi... - przerwał, rejestrując pojawienie się Charlesa z wodą. Nie będzie wybrzydzał, skoro sam o wodę poprosił. Zarazem jednak miał nadzieje, że przynajmniej chwilowo, chłopak zejdzie mu z oczu. Przyjął więc butelkę? Kubek? Cokolwiek. Bez choćby jednego słowa słowa, które skierowałby do bratanka. Zamiast tego spojrzał na brata. - Jak skończysz rozmawiać z synem, musimy omówić kwestie stoiska. - zwrócił się jeszcze do jego. Najpewniej już wiedział jak to załatwią. Co prawda sporo ludzi kierowało się obecnie w stronę sceny, gdzie zaczynało się jakieś kolejne widowisko? Konkurs? Wydawało się jednak zainteresowanie stoiskami nie spadło jednak do zera.

Następnie napił się wody, ponownie całą swoją uwagę skupiając na Lorien, Philipie oraz Leonardzie, którzy znajdywali się najbliżej. Może któreś zechce mu wszystko wyjaśnić?

- Nie zapomnę.
Odparł w odpowiedzi zamykając temat. Także akcentując słowa. Jakby chciał brata w ten sposób zapewnić, że dostosuje się do jego "polecenia". Więcej się nie odzywał, jedynie przekazując informacje odnośnie Philipa, o którego pytał Robert. Pozostawał obserwatorem otoczenia i samej rodziny, czekając może na to, aż Charles będzie w miarę wolny i żeby móc z nim porozmawiać. Dlatego później poprosił go na bok.

Kolejne słowa Roberta, które tym razem padły w stronę Lorien. Mimo świadomości, że w publicznych miejscach musieli grać, udawać szanującą się parę. Wzbudzało odczucie lekkiego odsunięcia, odtrącenia? Odczucia, które tylko on sam w sobie znał, nie okazując tego po sobie. Uwagę skierował na syna, który poprosił o przejście w kierunku drugiego stoiska, gdyż wcześniej Lorien prosiła Charlesa o zajęcie się straganem Sophie.

- Niech będzie.
Zgodził się na propozycję syna.
- Dobrze. Omówimy.
Odpowiedział bratu już nieco spokojniej, nie chcąc go już doprowadzać do nerwicy. Pierw zostało dowiedzieć się, skąd wynikło to zamieszanie i co te chujowe świeczki robiły na tym stoisku. Trzeba było omówić tę kwestię, gdyż kiermasz jeszcze trwał, a zamykanie tego nie było na rękę, jeżeli chcieli zarobić.

Richard skierował się za Charlesem do stoiska z cytrynówką obok. Dostrzegł Lyssę pilnującą stoiska, ale nie tracił na razie czasu na powitania. Miał ważniejszą w tej chwili sprawę do omówienia z synem. Gdyby i ona go dostrzegła, to najwyżej skinie jej głową na powitanie, zaznaczając tym, że zarejestrował jej obecność.

Schował różdżkę i skrzyżował ręce na klatce piersiowej. Wpatrywał poważnie w syna, słuchając jego wyjaśnienia. Co miało miejsce na stoisku ze świeczkami. Doceniał szczerość, wyjaśnienia skąd się wzięły te dziwne świeczki i jak doszło to nie kontrolowanej sytuacji.

- Ratowałeś sprawę w złym kierunku. Mogłeś odmówić sprzedaży. Zakomunikować, że nie masz ich więcej. Zignorowałeś moje i Roberta uwagi o zaprzestaniu. Co jak sam zauważyłeś, doprowadziło do pogorszenia się jego stanu zdrowia.
Charles widocznie zauważył swój błąd i przeprosił. Richard jednak wyjaśnił to odrobinę szerzej, przypominając o zignorowaniu uwag.
- Skoro zamówienie było indywidualne, nie powinno być prezentowane w miejscu publicznym. Dla kogo było ono przygotowane? I co ważniejsze, dlaczego Robert o tym nie wiedział? Dał Ci pracę i szansę się rozwijać.
Jako że emocje opadły, mówił spokojniejszym tonem, ale wciąż poważnym. Domagając się wyjaśnienia, próbując zrozumieć, dlaczego Charles nie przedstawił pomysłu z tymi dziwnymi świecami Robertowi. Dlaczego nie zapytał o możliwość sprzedania ich swojemu klientowi na kiermaszu? Sądząc po całej reakcji brata, najwyraźniej o tym nie wiedział.

Charles nie śmiał mu spojrzeć w oczy. Najwyraźniej był świadomy tego, że nie zapanował odpowiednio nad sytuacją. To był w końcu jego pierwszy raz w innym kraju. Mieć nadzieję, że wyciągnął wnioski z popełnionych błędów i nauczy się ich nie popełniać więcej.

Odchodzę z Heather od stoiska Mulciberów i idziemy ogarniać gastro.

— No... Nie wiem — burknął, przyglądając się na odległość z asortymentu rozłożonego wokół stoiska Mulciberów. Na tyle blisko, aby zobaczyć, co oferowali sprzedawcy, jednak na tyle daleko, aby zaraz ich nie zagadano na śmierć, próbując zachęcić do zakupu pierwszych z brzegu kadzidełek. — Może przejdziemy się jeszcze trochę po stoiskach?

Podrapał się po szyi, aby zaraz zmierzwić sobie włosy. Chyba go to wszystko trochę przytłoczyło. Co samo w sobie było dosyć dziwne, biorąc pod uwagę, że przez całe lata trzymał się Heather i Charlesa, którzy wpadali na bardzo dzikie pomysły i uwielbiali towarzystwo. Cameron też zresztą był stałym bywalcem barów i pubów w magicznym Londynie; tłumy mu były niestraszne, zwłaszcza że w gruncie rzeczy dzielnice czarodziejów były jego domem.

A jednak teraz, gdy te wszystkie bodźce zaczęły się nawarstwiać, całe doświadczenie zaczęły mu nieco... Ciążyć. Nie potrafił tego wytłumaczyć. Przecież na poprzednich sabatach radził sobie całkiem nieźle. Nawet lepiej niż nieźle: razem z Heather pozowali nawet do reporterów. Uśmiechnął się do Rudej, gdy go podparła. Zdrowy związek to taki o dobrych fundamentach, co?

— Może faktycznie powinniśmy pójść coś zjeść? — zaproponował słabo, nie chcąc zrzucać tej decyzji na barki Heather. — Wszamiemy coś szybko i może zdążymy na kolejne występy? No i napiłbym się czegoś.

Może te nie będą zakładały tańczenia z tym... gibkim gostkiem, pomyślał z przekąsem, zmierzając powoli do strefy gastronomicznej. Może to przez to, że Cameron kojarzył nazwisko Nory, ale zdecydował się koniec końców zatrzymać właśnie przy jej budce gastronomicznej. Przez dłuższą chwilę wgapiał się w pączki i czekoladowe łakocie, próbując ocenić czy na cokolwiek na ochotę. Koniec końców zdecydował się na małą porcję lemoniady.