Kiedy diadem wylądował na jej głowie to zrobił już o wiele mądrzejszą minę. Taką wszystkorozumiejącą, a przynajmniej rozumiał to, co właśnie przed sobą widział - czyli bardzo ładne połączenie srebra z ciemnymi włosami Victorii. Nie zmieniało to tego, że wyglądała śmiesznie, jak jakaś księżniczka z bajki wyjęta, ale te dwa odczucia wcale nie były ze sobą zbieżne. Śmieszność nie była odgórna - bo to, co widział, było przecież naprawdę piękne. Uniósł dłoń i pokazał kciuka w górę w komentarzu do pięknego obrazka, jaki dostał przed sobą. Ten powolny ruch był sam w sobie prawie jak wyczekiwany komentarz. Mógł celowo nie chcieć się domyślać, czego ludzie od niego chcą i co sami czują, ale w tym wypadku wiedział doskonale, że skoro zapytała, skoro przymierzyła, to teraz komentarz był nawet więcej niż pożądany! Nie musiała dopytywać. Komentarz sam się dopowiadał.

- Jest ok. - Pokiwał głową z uznaniem. - Pięknie wyglądasz. - Nawet sobie darował standardowe, że "jest zajebiście", czy coś w ten deseń, nawet się wysilił na coś bardziej WYSUBLIMOWANEGO, jeśli w ogóle takim słowem można to określić. W przeliczeniu na jego standardy to naprawdę było wysublimowane. - No... jest zajebiste, ale trochę śmieszne. Jak jakiś elf wyrwany z Rivendell. - I wszystko fajnie z tymi elfami, ale może nie przenośmy ich do tej dziwnej rzeczywistości, w której i tak wystarczająco wiele istot plątało się po świecie.

Oczka mu się zaświeciły i uśmiechnął się z zadowoleniem widząc kolejny alkohol do wypróbowania w zasięgu wzroku. Czy to też ma jakieś dziwne efekty jak te wszystkie driny na imprezach czarodziei? Czy może jak tamte lody - niegroźne, ale zabawne? Albo i nic - tak czy siak przecież grzechem byłoby nie spróbowanie! Ledwo powstrzymał się przed odpowiedzią na pytanie Lyssy, że to twój największy koszmar senny, czego ułatwieniem było skupienie spojrzenia na butelkach. Przesunął językiem po wargach już sobie wyobrażając smak.

- Sauriel Rookwood. - Odpowiedział więc krótko, bez żadnych (o dziwo!) złośliwości i sarknięć. - I ten Sauriel Rookwood chce shota. - Położył należną sumę na blacie, żeby się uraczyć trunkiem. Pysznym zresztą. Oblizał się, spoglądając z zastanowieniem na szkło, to na butelki. Ciekawe, czy tak może wyglądać codzienne życie? Łagodnie. Leniwie. Wesoło. Gdzie największym problemem jest to, że ktoś sprzedał komuś kutasoświeczkę, a dwóch arurorów się pobiło. Czy jak to tam było. Niekoniecznie podobała mu się ta refleksa. Niekoniecznie w ogóle podobało mu się nabywanie refleksji nad własnym życiem. Już wystarczająco się nad nim nareflektował i wniosek pozostawał ciągle ten sam. Że nie warto. Wzdrygnął się, skrzywił i wrócił do rzeczywistości.

- Dobre. - Wycenił mruknięciem. - Idziemy dalej czy chcesz pogawędzić?

Przebywając w dalszym ciągu w pobliżu tego stoiska postanowił skorzystać z możliwości zaznania chwili spokoju, który po tym co go spotkało wydawał się być w pełni uzasadniony. W chwili obecnej wydawało mu się, że nic nie było w stanie go odwieść od decyzji o opuszczeniu tego kiermaszu. Jednak zanim to zrobi to były tutaj osoby, z którymi chciał zamienić parę słów przed swoim odejściem. To też nie było tak, że pozostawał obojętny na stan swoich krewnych. Wszystko potoczyło się naprawdę szybko, dla niego i dla nich.

Philip postanowił się nie wtrącać w żaden sposób w rozmowę braci-bliźniaków odnośnie wychowania dzieci - sam jeszcze nie założył rodziny i to właśnie sprawiało, że był nad wyraz miernym autorytetem w tej właśnie kwestii. Nie wszystko można było wytłumaczyć młodym wieku ani szczeniackim wybrykiem (te nawet jemu nie pozostawały obce). Pod wieloma względami sam nie był doskonałym przykładem dojrzałego człowieka, o czym świadczyło wiele aspektów jego życia.

— Jest tak, jak mówi Richard... otrzymałem pomoc. Jednak nie mogę powiedzieć, abym czuł się dobrze. Za dużo się wydarzyło. A z tobą jak? A z twoją córką? — Zwrócił się do Roberta z ciężkim westchnięciem. Po czymś takim, co go spotkało, bardzo trudno poczuć się dobrze pod wpływem samej pomocy magomedycznej. Został zaatakowany w biały dzień, co poważnie naruszyło jego komfort. Motywy napastnika pozostawały dla niego w dalszym ciągu niejasne - on w jego oczach nie wydawał się być zrównoważony psychicznie. Ta napaść nie została potraktowana poważnie przez przedstawiciela Departamentu Przestrzegania Prawa. Ucierpiał na tym jego wizerunek - całe to zdarzenie zostało udokumentowane na zdjęciach, a i bez tego widziało to zbyt wielu ludzi. Z Robertem wydawało się być już wszystko w porządku. Tak jak z jego córką, która również dochodziła do siebie.

— Rozważam powrót do swojego domu. Jesteś tam mile widziany, tak jak... twoja rodzina. — Poinformował swojego kuzyna o swoim zamiarze. Jako, że sam Robert pozostawał jednym z kluczowych świadków tamtej napaści, a sam zamierzał złożyć zawiadomienie o tym ataku na siebie, to chciał spróbować omówić z nim bycie świadkiem w tej sprawie. Nie bez znaczenia była nieodpowiednia reakcja pracowników Departamentu Przestrzegania Prawa oraz znikoma ich ilość na wydarzeniu takim, jak to. Na podstawie tych wydarzeń wyłaniał się obraz departamentu, którego pracownicy nie radzą sobie ze swoimi podstawowymi obowiązkami.

— W międzyczasie dwóch durniów się pobiło, jeden z nich nosił mundur Brygadzisty. Drugi to wasz krewny. Ja chciałem zgłosić napaść i napotkałem w tym momencie trudności z dokonaniem tego - zupełnie jakby Departament Przestrzegania Prawa wysłał tylko jednego przedstawiciela do zabezpieczania tego kiermaszu. — Starał się nakreślić część albo nawet całą sytuację, jednak mógł nie być w tym wszystkim wystarczająco dokładny. Pozostali członkowie rodziny Roberta mogli uzupełnić jego wersję zdarzeń.

— Kto dokładnie odpowiada za produkcję tego rodzaju świeczek? Sam mam ochotę się z nim rozmówić. — Zapytał Roberta. Gdyby doszło do takiej rozmowy pomiędzy nim a twórcą tych świeczek, które w innej sytuacji, zyskałyby jego zainteresowanie, to on nie mógłby spodziewać się pochwał.

Próba poznania intencji stojącej przed nim kobiety okazała się nad wyraz udana i pomimo pierwszego wrażenia, jakie ta czarownica na nim wywarła w pierwszej chwili po podejściu do tego stoiska. Zawężona do tego stoiska rutyna kobiety nie prezentowała się porywająco. Obsługiwanie klientów nie dla każdego człowieka było szczytem marzeń. Było to zajęcie poniżej możliwości wielu ludzi - on nie odnalazłby się stojąc za ladą i obsługując klientów. Po drugie, tego typu praca wymagała od każdego, kto się na nią zdecydował, zaangażowania i sprawnego działania. Ono w jego przypadku nie było mocną stroną. Za to nie brakowało mu pozytywnego nastawienia do innych ludzi - to ich łączyło. Teraz ta rozmowa z kobietą może być znacznie przyjemniejsza.

— Teraz rozumiem zamysł i jestem szczerze zaintrygowany tym. Wszyscy potrzebujemy nadziei. W ostatnim czasie też trudno o wesołość. W takim razie pora już na degustację, chętnie przekonam się czy panu Shafiqowi udało się to osiągnąć. — Powiedział do kobiety podczas sięgania po kubeczek z winem. Skosztowany przez niego trunek miał lekko różową barwę. Słodko-kwaskowy smak niósł ze sobą orzeźwienie, natomiast zakończenie w postaci ostrości było dla niego zaskoczeniem, które podrażniło jego kubki smakowe.

— Wspaniałe... proszę mi wybaczyć, nie jestem ekspertem w sprawie win. Wezmę całą butelkę. A byłaby możliwość wzięcia wina w ilości degustacyjnej dla dwóch osób na wynos? W tym tłumie jednak wolałbym nie nosić kubeczków. — Stosunkowo lakoniczna pochwała pozostała szczera. Nie będąc prawdziwym koneserem win nie zamierzał się silić na wnikliwe analizy tego trunku. Sam chęć zakupienia jednej butelki wina także nie pozostawała bez znaczenia. Zgodnie ze swoim wcześniejszym postanowieniem zdobycia wina w ilości degustacyjnej dla swojej przyjaciółki i jej chłopaka.

— Moim zdaniem powinna pani to zrobić. Nie powinniśmy robić czegoś, do czego nie czujemy powołania. — Wyraził swoje zdanie, uśmiechając się zachęcająco. Czarownica siedziała przy tym stoisku od początku tego kiermaszu, co nie wydawało się dla niej dobre. Prawdopodobnie pozostawienie tego stoiska z winem nie wchodziło w grę na dłuższy czas, ale każdy czasem potrzebował przerwy.