Panna Yaxley stała za mężczyznami, gotowa ich asekurować, gdyby przyszła taka potrzeba. Samo zadanie nie wydawało jej się być mocno skomplikowane. Mieli trafić do celu. Nic więcej. Czekała więc na to, aż skorzystają ze swoich trzech szans.

- Huh. - Skomentowała jedynie to, co zobaczyła. Podeszła do tarcz, aby zobaczyć z bliska to, co rzuciło jej się w oczy. Nie do końca spodziewała się takiego wyniku, bo jednak nie dało się ukryć tego, że Erik wydawał się jej być jej faworytem z racji na to, że znała jego umiejętności. Był też złotym chłopcem, któremu wszystko się udawało, ale nie tym razem.

Jedna z jego strzał zupełnie chybiła, dobrze, że postawiła na tę ochronę, bo mógł trafić w publikę i wybić komuś oko, co mogło się zakończyć fiaskiem dla ugrupowania Artemis. Druga ze strzał również odbiła się od tarczy, dopiero trzecie podejście okazało się być faktycznie udane, i to jak. Trafił w sam środek tarczy, tyle, że to chyba nie było wystarczające zważając na to, że liczyły się trzy strzały. Klepnęła go po plecach na pociesznie. - To chyba nie jest twój szczęśliwy dzień.[b] - Powiedziała cicho.

Kolejną tarczą do której podeszła była ta Anthony'ego. [b] - Mamy tutaj chyba jakiś ukryty talent strzelniczy. - Powiedziała z uznaniem, bo najwyraźniej miał do tego smykałkę.

Pokusiła się jeszcze, żeby podejść do ostatniej z tarcz, chociaż już wiedziała, że Selwyn przegrał, żeby nie było jednak to zrobiła. W jego przypadku również dwie ze strzał dotarły do celu, tyle, że żadna w tak spektakularny sposób nie poleciała obok.

- Wydaje mi się, że nie ma sensu przeciągać, pan Shafiq wygrał to małe starcie. - Zniknęła na moment za chórem, żeby przynieść nagrodę. Miała przygotowaną dla niego szarfę z napisem Jestem zwycięzcą i balon w kształcie dzika, który chrumkał kiedy unosił się w powietrzu. - To chyba czas na uhonorowanie naszego zwycięzcy, proszę o oklaski, należą się za taką wspaniałą prezentację. - Zachęciła jeszcze publiczność do owacji, a sama ruszyła w stronę Anthony'ego, aby wręczyć mu balon i nałożyć szarfę.

Sauriel był bardzo toporny na naukę, jeśli nie chciał się czegoś uczyć. Ale w końcu on był toporny na wszystko, jeśli tylko próbowało się go wepchnąć na dane rozwiązanie i daną tematykę. Nie było dobrze w takim systemie funkcjonowania, ale nie było też tragicznie. Już nie. Na tym etapie wszystko przestało się kołysać i pozostało płaszczyzną do eksploracji, albo w wygodniejszej formie, jaką wybierał - nicością. Wysuszona ziemia, którą możesz przykryć kwiatkami i wysoką, bujną trawą. Ktoś mądry mógłby zasadzić tu drzewa, jeszcze mądrzejszy zrobić użytek z ugoru, ale Sauriel miał na to zwyczajnie wyjebane. Chyba szczytem jego możliwości byłyby ogórki.

Pokiwał głową na znak, że tak - chętnie spróbuje, chociaż jednocześnie: nie, nie próbował. Nie uważał się za amatora trunków, było mu względnie obojętnie, co pije - whiskey było właściwie wszędzie, kultura jego picia była tak spopularyzowana, że ludzie nawet nie wiedzieli jeszcze, czym jest alkoholizm. Przecież piło się je do każdego niemal spotkania jak herbatę. A potem słuchał z miną mówiącą, że nie jest przekonany wcale co do tego lubienia, bo Victoria wybierała sobie w większości do lubienia najgorsze osobistości chyba. Tak jakby starała się sobie utrudnić życie jak najbardziej, zamiast starać się wręcz przeciwnie - je polepszyć. Może jeszcze niedługo obwieści, że rzuca to aurorowanie i idzie napierdalać ludzi za Voldemorta - nie zdziwiłoby go to szczególnie. Z drugiej strony taki laluś jak Dolohov pewnie by zdechł jakby miał aktywnie popierać postulaty Czarnego Pana i brać udział w jego manifestacjach. To pierwsze - jeszcze. Może to był jakiś pomysł - zastraszyć go, wymusić stanięcie po właściwej stronie...

- Albo po prosut mamy zajebistego farta. - Pokazał palcem na ludzi, którzy bynajmniej takiego szczęścia nie mieli i z zazdrością spoglądali na ich dwójkę, a raczej na to, co mieli w rękach, bo najlepsze, co im się trafiło, to jakiś drewniany żołnierzyk. I ni chuja Sauriela to nie obchodziło, kiedy wszystko wciskał do torby, zadowolony z jej posiadania. - A co do tych koligacji rodzinnych to chuja mnie to obchodzi. Będę za to musiał uścisnąć rękę mojemu idolowi za te świeczki. Jak tu nie lubić Mulciberów? Wszyscy są popierdoleni, tylko każdy na inny sposób. - Uśmiechnął się, spoglądając na stoisko z winem, które niekoniecznie go interesowało. Wino kopało za mocno. Trzeba było go wypić za dużo. I kojarzyło mu się z tymi wszystkimi nadętymi bufonami, którzy raczyli się nim do obiadków. Innymi słowy - nie, wino nie było jego pierwszym, drugim a nawet nie trzecim wyborem. - To ten Dolohov... to jakaś twoja piąta woda po kisielu pokrewieństwa?

Jak wiele trzeba przegrać w swoim życiu, żeby trafić na dwóch wariatów? Jeden z problemami emocjonalnymi, nie potrafiący przestać się majdać między wszystkim, co chciał zachować. Z problemami z narkotykami, z samym sobą, ze skłonnościami autodestrukcji i teraz drugi, który był tak tępy, żeby nawet nie zrozumieć, że właściwie jest obrażany. Dlatego, że Laurent chciał? Bogowie (jacykolwiek, nawet Ty, Boże Jedyny, coś wielbiony jest przez Jima!) - Prewett powiedziałby, że to wcale nie tak, że jest mu przykro, że nie chciał! Tak, powiedziałby tak i czułby się źle z tym, że wylał z siebie ociupinkę jadu, bo już nie potrafił unieść tych emocji. Jeśli jego ciało było pojemnikiem na emocje, to już nie dało się ich więcej wlać. Więc wypływały. Zalewały go i były jak kwas. Kiedy cię coś boli to instynktownie chcesz się przed tym bronić. Nawet nie chcesz - musisz. Tak działa twój instynkt. Jeśli nie możesz się bronić - uciekasz. Ale przecież każdy miał jakąś swoją dumę, tak i miał ją Laurent - ucieczka bez ostatniego słowa była teraz wręcz potwarzą.

Zatrzymał się po tych dwóch krokach i obrócił z irytacją wymalowaną na twarzy. Ze złością miotającą barwami jego oczu, jakby lazur chciał zamienić się w prawdziwy sztorm. Co chciał mu dać ten nieznajomy? Ten głupiec, który nawet nie pojął, że jest obrażany. Bo to nie było zaproszenie do sypialni, bynajmniej. Co niby miałby mu do zaoferowania? Cokolwiek Fleamont chciał mu zresztą dać - teraz nie chciał od niego jedno wielkie nic. W tych krótkich chwilach, w których to wycie spinało jego ciało, ale działo się tylko w jego głowie i potrzebie wyrzucenia go z siebie, żeby przestać być takim wypełnionym, a jednocześnie trzymania w sobie jak najdłużej, żeby nikogo przy okazji nie zranić. Zamknięte, pokrzaczone koło, z którego nie było chwilowo ucieczki. Prawie osłabł, kiedy nagle dostał propozycję, żeby dostać modlitewnik. Pisk w uszach. Ten nieznośny pisk, który się pojawiał, który był jak lament jego własnej głowy, niemy krzyk, którego nie potrafił wydobyć ze swoich płuc. Przymknął na chwilę oczy. Otworzył je gwałtownie, kiedy usłyszał ten upadek. I dopiero to lekko nim wzdrygnęło. Automatycznie obrócił się w tamtą stronę chcąc pomóc Flynnowi się pozbierać. Głupiec... Dokąd tak biegniesz, Piotrusiu Panie? Bo z pewnością nie uciekasz przed Słowem Bożym i próbą odczytania intencji w oczach Boga?

- ... chętnie posłucham o Twojej prawdziwej wierze, ale nie tego wieczoru. - I właściwie chętnie poczytałby to... ten modlitewnik. Ciekawił go świat, ciekawiły go ludzkie spojrzenia na ten świat, ciekawiła go wiara, która potrafiła być pokładana w świętych przedmiotach czy wyimaginowanym Jedynym Bóstwie. Wykrzesał w sobie maksimum dyplomacji, jakie był w stanie. Złapał ten papierek, dość nieporęcznie, krzywiąc się trochę, bo właściwie brzmiało i wyglądało to tak, jakby sobie z niego kpił, żartował. Po co mu papierek dla kota? - Do zobaczenia. - Spojrzał jeszcze na tego Flynna, który zupełnie przemęczony zanosił się teraz kaszlem palacza. Palacza? Czy to przemęczenie? Przełączyło to trigger w mentalności i uczuciowości Laurenta - nagle zaczął go denerwować Flynn. Że kaszlał, że tak wyglądał, że tu dychał, że się wyrąbał i że wyglądał teraz przez to jeszcze gorzej. Innymi słowy - że się źle czuł. Że nie dbał o siebie. Że myślał o jakimś durnym podarunku i... Laurent dobrze znał uczucie, kiedy chcesz komuś sprawić prezent, a ta osoba... a w oczach tej osoby widzisz tylko gniew. I to go uderzyło - nawet bardzo mocno. Nie chciał się stawać jak Edward Prewett. Podziwiał i pożądał jego siły, ale nie chciał być jak on. Rozluźnił mięśnie.

- Nie powiedziałem, że nie chcę z tobą nigdzie iść... - Zabrzmiał na zirytowanego, wiedział to, ale nie potrafił na to nic poradzić, nigdy nie był z niego fenomenalny aktor. Odetchnął i przymknął na chwilę oczy. Zerknął znowu na Jima, od którego parę kroków odszedł, a potem spojrzał na... na pakunek. Prezent. Prezent od Flynna. Flynna, który wydawał się przy tym taki rozbrojony... Znowu miał ochotę krzyczeć. - Myślałem, że chcesz iść z... Jimem.

Dlatego zamiast krzyczeć to wyciągnął dłoń powolnym, niemal ostrożnym ruchem, jakby sięgał po coś niezwykle delikatnego i wziął tę torebkę. Kochał prezenty. Uwielbiał prezenty. Szczególnie takie, które robione były z myślą tylko o tobie. Nie musiały być wcale nic warte - głupia stokrotka zerwana z łąki sprawiała, że miał ochotę czasem płakać ze szczęścia. A czasem płakał z rozpaczy, jak nad bukietem złotych kwiatów, które zostały roztrzaskane w wazonie podczas burzy.

- Dziękuję... - Powiedział cicho, spoglądając na ten pakunek. A może Flynn robił sobie z niego po prostu jakieś okrutne żarty? Byłby do tego zdolny? Tak, no przecież właśnie go o to niemal posądzał. - Zaraz spojrzę... ale wolę obrać bardziej komfortowe miejsce. Więc chodź. - Chciał go złapać za dłoń, ale powstrzymał się, ten zgubny odruch, bo przecież nie byli sami. Chciał wyjść stąd. Przynajmniej z tego cyrkowego otoczenia.