[Lato 1972] Święto Żniw - Kiermasz (Wątek główny)

Początkowo był przekonany, że to Erik swoim jednym doskonałym strzałem zgarnął dla siebie laur. Dopiero po chwili, szczęśliwie nim powiedział cokolwiek, zorientował się, że pozostałe dwie tarcze pozostają puste. I może gdyby go nie znał, pomyślałby, że rzeczywiście Longbottom chciał mu sprawić przyjemność, ale zdawał sobie sprawę aż za dobrze jak Warownia wpajała w duszę rywalizację. Oczywiście zdrową, oczywiście honorową, a jednak detektyw nie miał dla niego żadnej taryfy ulgowej ponad miesiąc temu podczas ich treningu, dlaczego więc miałby przyjmować ją teraz?

– Winszuję dziesiątki – odpowiedział Erikowi, dławiąc szczątkami woli całą resztę potoku słów, która przychodziła mu na myśl w związku z całą sytuacją i tym jak blisko siebie teraz stali. Powstrzymał zalew tych wszystkich niestosownych pragnień, popychających człowieka do równie niestosownych zachowań i absolutnego braku profesjonalizmu, dyskrecji i postawy jakiej oczekiwałoby się po dorosłych mężczyznach pełniących funkcje publiczne, stojących na środku sceny ustawionej w osi dziejącego się sabatu. Pozwolił sobie tylko na ułamek sekundy zapomnienia, spojrzenie które nie musiało trwać tak długo. Na jedno uderzenie serca, na jedno mocne zaciągnięcie się powietrzem współdzielonej przestrzeni.

I zaraz potem wszedł w rolę, tak naturalnie jakby nigdy jej nie opuszczał, maskując wszystko życzliwym uśmiechem zarezerwowanym do przeróżnych laudacji i podziękowań wdzięcznych pracowników, członków klubu Muza, przedstawicieli konwenu... Wyuczone gesty wyglądały naturalnie, koleina szeroka latami działalności politycznej. Swoją uwagę skupił w całości na gratulującej mu Geraldine.

– Dziękuję bardzo panno Yaxley. Bogowie sprzyjają tym, którzy pragną próbować nowych rzeczy, którzy przekraczają horyzonty – zacytował sam siebie, używając słów, którymi tłumaczył projekt nad którym w pocie czoła pracowały powołane przez niego zespoły, projekt, który zakładał handel z krajem po drugiej stronie globu. Spójna narracja, jak pięknie można było to wykorzystać, zadbać o wizerunek Departamentu, liczył bardzo na Isaaca w tej materii, jego obecność w prasie ostatecznie przynosiła swoje plusy tak długo, jak ktoś nie zacznie publicznie punktować jego zatrudnienia w ministerstwie.

Odwrócił się też do publiczności pozwalając sobie na zamachanie ręką w kierunku białej głowy Lorraine (choć przecież mogło to być pomachanie do kogokolwiek), uhonorowany szarfą zaś dodał też niezbyt głęboki ukłon dziękujący za oklaski. Odwrócił się też po to, by otaksować pospiesznie tłum, by wychwycić wzrokiem jakieś dziecko. Szczęśliwie przy scenie stała jasnowłosa dziewczynka.
– Coś czuje, że moja włochata świnka wolałaby u kogo innego znaleźć dom... – przyklęknął i wyciągnął dłoń ze wstążką na której końcu fruwał chrumkający balonik ku Mabel aby przekazać jej zabawkę.

Na słowa swojej kuzynki w pierwszej kolejności cicho westchnął, a następnie pokiwał głową. Przychylał się do tego, że należało dmuchać na zimne. Doskonale rozumiał niebagatelne znaczenie zachowywania ostrożności. Pod tym względem byli do siebie podobni.

— To jedna z tych prawd, którymi warto kierować się w swoim życiu. — Matthias w ten sposób wyraził swoje uznanie dla przezorności swojej kuzynki. Sam jak dotąd stosował tę jakże przydatną zasadę i dotąd go nie zawiodła. Czego nie można powiedzieć o wielu ludziach, z którymi miał styczność na przestrzeni lat - to konkretne osoby, pozostające dla niego istotne, stanowiły echo dawnego życia. Zawiedli go okrutnie.

— Merci za cenną przestrogę. Będę wystrzegać się tego dania jak ognia. — Posłał swojej kuzynce kolejny uśmiech, który - na wspomnienie przez nią tego aż nazbyt prostego dania - przerodził się w grymas. Był bliski zastanawiania się, czy naprawdę zdoła przywyknąć do lokalnej kuchni. Kuchnia francuska w chwili obecnej uchodziła dla niego za najlepszą kuchnię świata i o ile gusta bywały różne, to na pewno była lepsza od angielskiej.

— Wygląda interesująco... chętnie obejrzę. Jeśli nie masz innych propozycji. Zakładam, że nie pokazy tego typu to nie jedyna atrakcja. Zdarzało mi się polować. Może powinienem zapisać się do tej organizacji. — Zwrócił się do niej po przyjęciu tego podziękowania i zajęcia miejsca przy stoliku. Chwycił swoją szklankę i upił z niej pierwszy łyk napoju, niosącego przyjemne orzeźwienie. Zdroworozsądkowe podejście skłaniało go ku temu, żeby nie stawiać Celine w niekomfortowej sytuacji. Aczkolwiek na takie rzeczy nigdy nie mieli wpływu.

- W takim razie zapewne powinniśmy przenieść się bliżej sceny. - zasugerowała. Choć nie uważała tego za najlepszy pomysł, starała się robić dobrą minę do złej gry. Jakoś sobie przecież poradzi. Poza tym, obiecała przecież ciotce, że odpowiednio zaopiekuje się Matthiasem. Celine zawsze starała się danego słowa dotrzymać. - Dopijmy tylko herbatę, proszę.

Wolałaby nie musieć zbliżać się do sceny z herbatą. W zasadzie, to z jakimkolwiek napojem, który można było łatwo na kogoś wylać. Wygodniej było wypić herbatę jeszcze tutaj, a dopiero później dołączyć do ludzi zebranych przed sceną - modląc się przy okazji do Matki, żeby jej pojawienie się nie wywołało przypadkiem nadmiernego zainteresowania.

- Agnès wspominała, że starasz się tutaj odzyskać... wenę? Mi czasami oderwanie się od tego wszystkiego nad czym pracuje, pomaga nabrać sił i nabrać jakby... świeżości? - zasugerowana, przekonana o tym, że był przecież pisarzem. Pisarzem, który po napisaniu pierwszej książki, zmagał się z pewnym kryzysem. Potrzebował zmiany otoczenia, żeby być w stanie ponownie skupić się na swojej pasji. Bo pisarstwo najpewniej musiało wynikać z pasji? Tak przynajmniej widziała to Celine. Nie potrafiła sobie wyobrazić, żeby ktoś wybrał taką ścieżkę kariery w celach wyłącznie zarobkowych. - Artemis mogłoby w tym pomóc. Tak samo jak Srebrne Różdżki. Albo klub podróżniczy. Jak on się nazywał... nie mogę sobie teraz przypomnieć. - westchnięcie. Sama, niestety, nieszczególnie się tymi wszystkimi organizacjami interesowała. Coś wiedziała, coś wydawało jej się, że wie. I na tym właśnie się to kończyło. Akurat Celine do szczęścia żadnej z nich nie potrzebowała.

Albo przynajmniej tak właśnie jej się wydawało.

Zgodnie z wcześniejszą sugestią, upiła kilka łyków herbaty. Nie śpieszyła się z tym zanadto, bo i nie było jej śpieszno z tym, aby wreszcie przenieść się pod scenę. Mimo tego, ze szklanki ubyło całkiem sporo jej wcześniejszej zawartości. Ciężko byłoby blondynce zarzucić, że celowo to przeciągała.

- Wiesz, zapomniałabym przy tym wszystkim o Muzie. Muza powinna najbardziej odpowiadać Twoim potrzebom. - odezwała się ponownie, nagle przypominając sobie, że przecież istniała organizacja, do której będący pisarzem Matthias, powinien najlepiej pasować. Powinien był najlepiej się w niej odnaleźć. - Nazwa jest tu trochę myląca, ale... po prostu sprawdź.

Spoglądał na Jima i nie można było powiedzieć, że miło czy przychylnie. Był najeżony. Zły. Zapędzony już w kąt nadmiarem kolejnych negatywów i pechowo trafiło na Jima, który już przelał czarę goryczy. Fakt, że to zrobił, wcale nie poprawiał jego nastroju. Nie powinien i przyjdzie w końcu moment, kiedy będzie żałował. Zaraz potem będzie się przed samym sobą tłumaczył, a może i w końcu by zapomniał, ale już zapowiedział, że wróci. I zamierzał tego słowa dotrzymać. Tylko... już na pewno nie dzisiaj. A teraz patrzył już z niepewną miną dlatego, że sam nie rozumiał, co ten religijny szaleniec do nich powiedział. Wizja jego leżącego pod krzyżem, jak to sam sobie Flynn wytłumaczył, brzmiała przekonująco. Na tyle, żeby odprowadził go spojrzenie i nie dopytywać, co to za słowo "abdukcja"... do sprawdzenia w słowniku. Nie lubił nie wiedzieć. Tym bardziej, że kiedy czegoś nie rozumiesz to wychodzisz na głupca. Przynajmniej w takim towarzystwie, gdzie już wszystko w nim krzyczało, żeby trzymać głowę wysoko i nie stracić nawet malutkiego cienia pozorności, że wszystko jest pod kontrolą.

- Jesteś kiepski w grę "domyśl się". - Trochę zabrzmiało to jak pytanie, ale jednocześnie było bardziej stwierdzeniem. Starał się bardziej rozluźnić, przyjąć spokojniejszy ton, starał się... znormalnieć. Nie był przekonany, czy dobrze mu to wychodziło, ale w żadnym wypadku nie robił z tego wyrzutów, właściwie potraktował to żartobliwie. Tą "obrażoną panienkę". - Kiedy obrażona panienka odchodzi to liczy na to, że się za nią pobiegnie. - Żartobliwie, bo w zasadzie on na to nie liczył i nie po to odszedł. Teraz spojrzał na nogi Edga, na jego dłonie, z myślą, że pewnie kolana też sobie zdarł jak tak wylądował. Biorąc poprawkę na ilość jego blizn pewnie na takie otarcia nie zwracał nawet uwagi. Z drugiej strony z doświadczenia Laurenta - otarcia i zdarta skóra od upadku była gorsza od przeciętej nogi pazurami inferiusa. Miał doświadczenie - wiedział, co mówi. - Uprzedzając twoje galopujące w zawsze zagadkowy dla mnie sposób myśli: nie zrobiłem tego z premedytacją i z taką kalkulacją. - Ponieważ był w stanie uwierzyć, że Flynn sobie coś takiego pomyśli, albo zrobi z tego jakąś regułę postępowań... sam nie był pewien. Ten człowiek w jednej chwili zachowywał się tak, w drugiej inaczej. - Obawiam się, że czasami trzeba wybrać. - Między osobami. Nawet jeśli chodzi o głupie zakręcenie kołem, które sobie Flynn wymarzył. I tego też nie powiedział z wyrzutem, ale akurat miał tak wspaniały humor, że jego nie zdzierżyłby towarzystwa osoby, która go powyzywała na "dzień dobry". Ruszył w stronę straganów.

- Owszem, nie muszę. Chcę. - Odparł spokojnie, ale rzeczowo. Trochę napiętym głosem przez to, jak trochę zeszły z niego emocje przez tknięcie tego głupiego serduszka tajemniczym podarunkiem. Laurent tylko namierzył pierwszą lepszą ławkę z brzegu, żeby na niej przysiąść i klepnąć miejsce obok siebie. Odłożył koszyk z Divą, która fuczała cicho obserwując czujnie Flynna wielkimi jak pięciozłotówki ślepiami. Pakuneczek położył na ławeczce przy sobie - między sobą a Flynnem. Wyciągnął do niego dłoń i wyciągnął różdżkę. - Daj rękę. - Albo daj łapę. Można się pomylić. - Czy ciebie w ogóle bolą takie rzeczy? - Akurat zapytał z troski, ale chyba jego głos zabrzmiał bardziej lakonicznie. - Jak się czujesz?