Nawet jak na chujowy humor cicho prychnął z rozbawienia i trochę niedowierzania tego, co słyszy. Uniósł wyżej brwi, spojrzał na Flynna sądząc, że ten żartuje... ale chyba nie żartował. Może nie powinno go to rozbawić. Może powinien siedzieć cicho, bo... bo lepiej było, jak się nie odzywał, ale potem słyszał, że ten czubek lubił, kiedy mówił. Mnóstwo sprzecznych informacji, tona niepewności i... i co? Czy on był właściwie tutaj na kogoś zły, czy po prostu już był zły na cały ten wielki świat?

- Flynn... ale ty się przewróciłeś biegnąc za mną. - I to znów było trooszkę jakby pytanie? Bo wcale nie był pewien, czy mężczyzna właśnie sobie z niego robił jaja i żartował, tylko był za bardzo przesiąknięty zmęczeniem i stresem po tym występie, czy może jednak mówił całkiem serio. Nie był pewien, bo ten obraz tego złego, hardego Flynna doskonale się tu przeplatał z tym całkowicie słodkim, uroczym, rumieniącym się. Uwielbiał obie te wersje - jedna była jak ekscytująca obietnica wściekłego wilka, z którym możesz zatańczyć i przekonać się, czy cię ugryzie, a druga słodkim labradorem, który będzie się do ciebie łaził i leżał pod nogami czekając na pogłaskanie. Chwilowo jednak nie potrafił docenić perfekcji tego szycia - jak skóra Fleamonta była ze sobą połączona, jak stanowiła idealną całość. Nakryta grubą łuską, ale jednocześnie miękka jak puchate włosie lisiego ogona. Człowiek ten widział tylko szarość, a prezentował sobą taki przekrój kolorów, że brak poznawania każdego odcienia jawiło się utratą czegoś ważnego. Ile odcieni mogła mieć czerwień? Przez jak wiele odmian przechodził róż? Ile zieleni mogliśmy w to wpleść, żeby zaznać spokoju? I nie ważne, ile tych barw dojrzy Laurent - nigdy nie będzie w stanie mu ich pokazać zwrotnie. Zawsze będzie to samo - tylko czerń i biel. Prawie jak kręcące się jak złośliwa mucha pod czaszką Flynna "być" albo "nie być".

Ugryzł się w język, żeby mu dalej nie odpowiedzieć. Tak, mam i co z tego! - mógł jeszcze unieść do tego podbródek. Ale nie chciał się wcale z nim kłócić, bo nie chciał wylewać na niego całego wiadra tego syfu. Jak zawsze. I jak zawsze nie wiedział i nie potrafił sobie poradzić z tym, jak dać mu ujście. To dusiło. Zdzierał sobie skórę paznokciami we własnych myślach, ale koniec końców chodziło o to, żeby oddychać, żeby pozostać spokojnym i żeby niekoniecznie inni musieli znosić te humory, nad którymi samemu się nie panowało.

Drgnął zaskoczony i spojrzał na te dłonie z lekkim przestrachem. Wspomnienie pytania, które mu zadał, powróciło. Więc... a czy LUBISZ ból? Tamto pytanie pozostało bez odpowiedzi, a teraz znowu ciężarem zawisło na moment w powietrzu. Drobny moment, bo zaraz Laurent pacnął dłoń Flynna ostrzegawczo i wziął tę jego rękę, żeby zobaczyć, czy sobie trochę tylko zdarł skórę. Wariat. Oczyścił skórę zaklęciem.

- Czy ty mnie celowo wykorzystujesz do swoich masochistycznych zapędów, żeby się nade mną znęcać? - Bo był tym skonfundowany. W jego głosie zabrzmiała lekka irytacja. Westchnął. - Ludzie mają różny próg bólu. - Wyjaśnił spokojniej. - Nie wiem, czy zgiął cię stres, czy się zatrułeś, czy stało się cokolwiek innego, dlatego zadaję pytania. Tak się zachowują ludzie. Martwię się o ciebie. Dlatego pytam. - Po prostu... brakowało mu pozytywnych emocji, żeby to okazać.

Ludzie gadali, coś tam między sobą szeptali i chyba ominęło go coś naprawdę ciekawego.

Jessie nie był w stanie dosłyszeć szczegółów zdarzenia, które z pewnością zapadnie w pamięci wielu osobom, ale widział, jak ktoś tam chichotał, ktoś tam się zarumienił, więc musiało być to coś naprawdę zachwycającego. Albo skandalicznego. Cokolwiek to było, trochę mu było szkoda, że go to ominęło. No ale może uda mu się dowiedzieć więcej, jeżeli świadkował temu ktoś znajomy...

Zatrzymał się na chwilę, zerkając na scenę. Czy tam był wuj Anthony? A może ktoś bardzo podobny, chociaż czy była osoba, która aż tak mogła przypominać jego wuja? Cóż, może go o to spyta następnym razem...

Przeszedł się powoli wzdłuż straganów, spoglądając, co tam ciekawego mieli. Jeśli coś rzuciło mu się w oczy, zatrzymał się na chwilkę, ale nie wpychał się między ludzi, przeglądających wystawione towary. Chwilę postał, popatrzył i poszedł dalej.

Koło fortuny go zainteresowało, a raczej rzeczy, które można było wygrać. W sumie czemu by nie spróbować? Może akurat trafi się coś ciekawego... Kupił dwa losy i zakręcił kołem, a potem oddalił się i znowu zaczął łazić między straganami, bo może coś ciekawego jeszcze zobaczy.

Była kropka, po której Laurent niczego nie dodał. Nie przeszkadzało mu odtworzenie tego w TAKIM ujęciu rzeczywistości, w której Flynn unosił się dumą, albo... nie bardzo wiedział, czego dokładnie był to wyraz, ale przecież nie był niczym złym. Przynajmniej dla niego. Uśmiechnął się na moment z akceptacją i wyrozumiałością. Zdziwiłby się, gdyby ktoś miał ochotę biegać dalej po takim upadku. To było całkiem mocne zderzenie z rzeczywistością, kiedy widzisz kogoś w tak zgrabnych ruchach, z taką gracją, zręcznością i zwinnością, a zaraz po tym widzisz jak ta sama osoba nie radzi sobie z wstaniem z ziemi, więc upada na pierwszej prostej w nieudolnej próbie biegania. I znów - obie te wersje idealnie opisywały Flynna. Jego sprzeczności, piękno w brzydocie. Och, jakże wspaniałe potrafiły być te wszystkie rozmyte, rozbabrane obrazy, z których ram dawno poodpadały zdobienia..! Jak człowiek potrafił się kochać w braku ideałów i porażkach. Błędach. Ciekawe w ilu kategoriach Flynn tak o sobie myślał - jak o "błędzie". Pewnie większości.

- Dlaczego się teraz odsuwasz? - Znów - nie rozumiał. Nie pojmował zasad tego push-pull, który był uprawiany przez czarnowłosego. Nie miał ochoty się domyślać i zaczynał zauważać, że próby domyślania się w przypadku tego człowieka całkowicie mijały się z celem. - Chyba każde nasze spotkanie i dotyk kończysz robiąc sobie krzywdę. Teraz też, nawet w tak prozaicznym problemie jak zdarta skóra. Wybacz, Flynn, ale ja... Ja nie chcę, żeby cię coś bolało - Ale może to lubił? Może tego potrzebował? Jak bardzo Laurent był w stanie przesunąć swoją linię i co by za nią znalazł? Miał wrażenie, że wszystkie jego chęci i dobra wola po prostu rozbijały się na tej nieznanej wyspie, jaką był Fleamont Bell. Że cokolwiek by nie zostało powiedziane czy zrobione to nadal będzie tą wyspą przeznaczoną tylko dla tych dwóch osób. Albo dla jednej. Nie wypowiedział się na ten temat konkretnie. Z drugiej strony potem Flynn miał swoje momenty starania i gimnastykowania się, jak ten prezent, na którym spoczął opuszczony teraz wzrok Laurenta.

- Po części. - Odparł cicho. Chciał go pytać dalej - dlaczego pił przed występem? Ile to "pić za dużo" dla niego? Czy to mu pomogło na występie? Zamiast tego zmusił się ponownie do wyprostowania i otworzył ten pakunek od Flynna, żeby wyciągnąć jego zawartość.

— Nie sposób temu zaprzeczyć, że pan Shafiq potrafi się zaprezentować na zdjęciach. — Stwierdził po przyjrzeniu się ruchomemu zdjęciu właściciela winnicy. Pod wieloma względami mógł to być to powód do odczuwania ukłucia zazdrości. Z tego powodu on go nie doświadczył - tego jednak nie można powiedzieć o istotnym fakcie trzymania przez czarodzieja tego smoka. Spoglądanie przez dłuższy czas na tę właśnie fotografię sprawiło, że przez myśl mu przeszło to pytanie, czy ten smok pochodził z legalnego źródła. Nie jest z zawodu smokologiem i nie pracuje w smoczym rezerwacie, jednak wydawało mu się, że tego typu placówki nie udostępniają swoich podopiecznych do zdjęć i nie wydają małych smoków w prywatne ręce. Posiadał jednak wiedzę, że hodowla smoków przez prywatne osoby jest zakazana.

— Jeśli mogę zapytać, ten smok ze zdjęcia pochodził z legalnej hodowli, prowadzonej przez jeden z rezerwatów? — Prawdopodobnie większość ludzi zachwycała się niewątpliwie charyzmatycznym panem Shafiqiem albo pięknym smokiem i chociaż on był tego bliski, jeśli chodzi o drugą kwestię, to jednak pracował w Departamencie Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami. Co prawda, nie pracował w Biurze Badań i Hodowli Smoków, ale to nie znaczy, że nie powinien zareagować, jeśli uzyska tak istotne istotne informacje. Los magicznych stworzeń, niezależnie od ich rodzaju, nie był mu obojętny.

— Czy pan Shafiq jest w stanie sprowadzić do tego kraju wszystko i to całkowicie legalnie? — Zadane przez niego pytanie miało związek z tym pierwszym, dotyczącym smoka. Wspaniale byłoby mieć możliwość zaopiekowania się takim magicznym stworzeniem, jednak nawet jakby to nie było nielegalne to zostanie odpowiednim opiekunem dla takiego gada przekraczało jego wszystkie możliwości. Ta informacja mogła okazać się kluczowa, gdyby kobieta potwierdziła jego przypuszczenia. Na podstawie tego krótkiego opisu mógł odnieść wrażenie, że pan Shafiq może być w stanie sprowadzić też to, co nie jest dostępne legalnie. Z pewnością to wszystko miało swoją cenę, a ona była wysoka. W tym świecie bardzo niewiele rzeczy było za darmo.

— W takim razie wezmę nie tylko te kubeczki, ale również zapłacę za dwie butelki tego wina. — Przekazał czarownicy, poświęcając w tym momencie chwilę na wyciągnięcie z portfela odpowiedniej ilości monet po to aby mógł przekazać je czarownicy.

— Nie mówiłem o tym, że powinna pani zamknąć na stałe to stoisko, tylko o zrobieniu sobie chwilowej przerwy. Z pewnością pani na nią zasłużyła. Rozumiem to, że wszyscy mamy swoje zobowiązania. — W jakimś stopniu mogło dojść do nieporozumienia, które w obecnej sytuacji postanowił spróbować naprostować. Żyli w względnie cywilizowanym świecie i prawo do przerwy przysługiwało każdemu, kto pozostawał zatrudniony. Jednocześnie ostatnie wydarzenia w świecie czarodziejów sprawiały, że poddawał w wątpliwość ucywilizowanie niektórych obywateli - tych, którzy dopuszczali się ataków na mugolaków i mugoli.

— A ja... w chwili obecnej tak. Wydaje mi się, że obrałem właściwą ścieżkę, nawet jak nie należy do najłatwiejszych. Nic co dobre, nie powinno przychodzić z łatwością, prawda? — Odparł bez cienia wahania w głosie. To, co sam czuł odnośnie swojej drogi życiowej to jedno, ale zawsze to zostanie zweryfikowane przez życie.

Czasami lubiła się z Saurielem podroczyć i go za ten ogon pociągnąć, ale zwykle robiła to bardzo delikatnie i było chyba dla obojga oczywiste, że to tylko ŻARTY i ZABAWA, Victoria miała tendencję do tego, żeby tłumaczyć Saurielowi pewne swoje ruchy, albo co ma na myśli, bo potrafił się w moment na coś obruszyć i zmieniał mu się humor, a ona nie zamierzała się bawić w typowo damską zagrywkę z cyklu „domyśl się”.

– No mówiłam ci. Robert albo drugi Robert, nie rozróżniam ich, ale jeden z nich – wzruszyła ramionami, bo w sumie nie miało to znaczenia kto dokładnie, ważne, że scena została zrobiona. – Młody wyciągnął swoje autorskie falliczne świeczki, bo chciał je komuś pokazać, jakiś dziennikarzyna przy tym był, zrobił zamieszanie i machał tym fiutem na lewo i prawo i nagle przyszedł Atreus z Florence, tą klątwołamaczką, pamiętasz… I zobaczył tamtego zjeba i po prostu… No nie wytrzymał, akurat oglądał tę świeczkę i po prostu poszedł mu walnąć. I potem znikąd zjawił się ten stary Mulciber i zrobił scenę – i wtedy Victoria kupiła trochę tych penisoświeczek, żeby jakoś zrekompensować chłopakowi całą sytuację, niepotrzebnie rozdmuchaną przez tamtego starego, a potem ktoś jeszcze przyszedł drzeć pizdę i jakiś brygadzista temu komuś dał w ryja, zjawił się Alastor, a Kwiatuszek zwiał… Resztę tej historii już znał, bo od tamtej pory kręcili się po tym festynie razem.

Sauriel miał dla niej jakiś plan, ale nigdy nie zapytał jej o zdanie. Nie zapytał, czego ona by chciała, nie zapytał, co sprawiłoby jej radość, spokój i dawało szczęście. Snuł w swojej głowie dla niej bajkę, ale czy to byłaby bajka dla niej? Nie, nie byłaby, bo czegoś ciągle by brakowało. Bardzo nie chciała, by ktokolwiek więcej sterował jej życiem, mówił jej, z kim ma być, a z kim nie, z kim założyć rodzinę, kogo kochać. To miał być całkowicie, tylko i wyłącznie jej wybór, jej decyzja, miała serdecznie dosyć słuchania, że tego nie może, a to musi, bo ktoś ma taki, a nie inny dla niej plan. Nie.

– Och no dobrze – odparła i złapała Sauriela pod ramię, czując to dziwaczne napięcie w powietrzu i po prostu pożegnała się z Tahirą skinięciem głową. Odsunęli się więc od stoiska, kręcąc w tłumie niespiesznie. Słuchała słów Sauriela, chociaż jej mózg zatrzymał się przy tym całym  Skrzynku i zawiesił, nie potrafiąc tego jakoś sensownie do niczego dokleić. – Na pewno będziesz miał tam spokój od rodziny – a doskonale wiedziała, jakie to może być zbawienne… Tylko sama bała się, że zacznie jej niedługo doskwierać samotność, całe życie była przyzwyczajona, że ktoś był obok; w szkole koleżanki z dormitorium, w domu siostra, rodzice, skrzaty… A teraz co. Teraz miała kota. Dwa koty. Ale sama musiała się już wyrwać z domu, musiała. Miała po prostu już tego wszystkiego serdecznie dość. – Kocie, masz gówniane pojęcie na temat roślin. Wiesz, jak dużo jest takich, które mogą żyć w mroku i wcale nie muszą być ciągle podlewane i mają się znacznie lepiej niż te, które potrzebują słońca? – bardzo dobrze myślał, że zalałaby go roślinami. OCZYWIŚCIE, że by to zrobiła, duuuh. – Jakbyś wystarczająco uważnie słuchał na zielarstwie, to nawet posłuchałbyś co nieco o takich… Na przykład diabelskie sidła – zachichotała, bo rzecz jasna czegoś takiego by mu nie sprezentowała… Ale to był bardzo ładny przykład na to, że w ciemności też może być życie. Życie, które nie lubi światła. Dałaby mu za to fruwokwiat – podobny do diabelskich sideł, ale całkowicie niegroźny. – Ale wiesz, jak potrzebujesz spokoju, to się nie krępuj, możesz zawsze się schować u mnie, póki czegoś dla siebie nie znajdziesz – dom w kamienicy miała duży, bo cała kamienica należała do niej, miała tam też sporą piwnicę, z czego jedno pomieszczenie w niej przerobiła na pracownię alchemiczną, a potem miała jeszcze parter i dwa piętra w górę. I dwa puchate i żądne miłości kocie szczęścia.