— Co chcesz, abym zrobił? — zapytał, błądząc palcami po nagim biodrze Rodolphusa. Oczywiście, że wiedział, czego od niego oczekuje, ale chciał to usłyszeć, chciał patrzeć prosto w jego błyszczące oczy i czytać z ruchów jego warg prośbę, którą i tak zamierzał spełnić. Zaraz potem jego dłoń ześlizgnęła się na jego udo, które złapał od spodu i nieznacznie uniósł, a sam naparł na sylwetkę czarodzieja i przyszpilił go do zimnych płytek za jego plecami. Chwilowy dyskomfort wydawał mu się małą ceną w zamian za chwilę uniesienia, ale mimo wszystko Perseus poczuł się winny, dlatego pocałował go w ramię przepraszająco. A zaraz potem wbił w nie swoje zęby; mocno i głęboko, aż dna kraterów w jego skórze nabrzmiały od zbierającej się pod nimi krwią.

— Chcesz żebym cię tutaj wziął? — zapytał z seraficznym uśmiechem, choć w sposobie, w jaki zaciskał palce na jego skórze nie było nic boskiego; było jedynie pożądanie ogarniające każdy zmysł. Zdawało się, że woda zmyła z niego resztki pruderyjności, która jeszcze kilka chwil wcześniej ukrywała jego rozpalone policzki w pościeli.

To nie była dla niego nowość. Zamiana ról była w jego przypadku czymś zupełnie naturalnym - od lat prześlizgiwał się między ludźmi, zakładając różne maski i udając kogoś, kim nie był. Dla jednych ludzi potrafił być stanowczy i dominujący, prezentując swoje mocniejsze cechy charakteru. W przypadku innych potrafił jednak pokazać drugą, zupełnie inną stronę. Kim jednak naprawdę był Rodolphus Lestrange? Czy bliżej było mu do osoby, która brała to, co w jego opinii mu się należało, czy być może lepiej odnajdywał się w roli zupełnie odwrotnej? A być może sam jeszcze tego nie wiedział? Był młody, praktycznie całe życie miał przed sobą, chociaż ta młodość widoczna była wyłącznie w jego ciele, nie zachowaniu.

Teraz jednak, gdy pierwsze słowa opuściły pełne usta Perseusa, mimowolnie poczuł, że zalewa go fala gorąca, potęgowana temperaturą wody oraz stanowczym dotykiem. Nie, to nie był pierwszy raz, gdy ktoś złapał go w ten sposób i popychał na ścianę, by skóra zderzyła się z gładkimi, zimnymi płytkami. Przecież jego pierwszy raz z mężczyzną właśnie taki był: pełen bólu, agresji i przemocy. I chociaż wtedy to on wykonał ten pierwszy krok, to druga strona zdominowała go błyskawicznie. Skłamałby, jeżeli by powiedział, że mu się to nie podobało.

Jego postawa się zmieniła. Mimo że był wyższy od Perseusa, to teraz wydawał się być zupełnie inny: niższy, kruchy, bardziej uległy. Ramiona nieco opadły, a ruchy nabrały miękkiej lekkości, gdy wodził palcami wzdłuż kręgosłupa, rozmazując ciepłą wodę po jego plecach. Jedną ręką oplótł szyję Blacka, chcąc przyciągnąć go bliżej siebie. Nie chciał, żeby przestawał.
- Tak - głos, który wcześniej był pewny i mocny, teraz zmienił się w rozedrgany szept. Podniósł wzrok, by spojrzeć Perseusowi w oczy. Były zamglone i błyszczące, pełne wyczekiwania i napięcia, które się między nimi wytworzyło. Wzmocnił uścisk, nie chcąc by odsunął się od niego chociaż na milimetr. Nieznacznie uniesioną nogę podniósł wyżej, by oprzeć ją o kość biodrową. Rozkosznie wbijała się w jego mięśnie. - Zerżnij mnie tak, żebym nie mógł powstrzymać krzyku.
Kolejny szept, tym razem skierowany prosto w jego ucho, zwieńczony delikatnym muśnięciem warg i nieznacznym wbiciem paznokci w ramię. Nie oczekiwał, że będzie delikatny. Oboje potrzebowali w tej chwili siebie nawzajem i to jeszcze bardziej intensywnie, niż chwilę temu.

Nie musiał powtarzać dwa razy; chuć otuliła umysł Perseusa szkarłatnym nimbem, w którym ginęły wszystkie inne myśli. W kontrze do łagodnej uległości Rodolphusa jego ruchy stały się bardziej zdecydowane i szorstkie, paznokcie wbijały się w bladą skórę i zostawiały w niej różowe półksiężyce, usta wpijały się w drugie do utraty tchu, a ciało napierało na ciało, jakby chciał zamknąć młodego czarodzieja w wiecznym uścisku pomiędzy swoimi ramionami, a zimnymi kafelkami. Przez krótką chwilę rozważał nawet odwrócenie go twarzą do ściany i spełnienie jego prośby z brutalnością, jaką podsuwało mu pożądanie; prędko jednak uznał, że nie byłoby to w pełni satysfakcjonujące. Pragnął posiąść go całego - nie tylko jego ciało w szybkim, wyzutym  z czułości akcie. Chciał mieć go na własność, przekraczać cienką granicę przyjemności i bólu, mieć nad nim całkowitą kontrolę.

— Regardez-moi — ujął podbródek Rodolphusa, lecz tak naprawdę pragnął zatrzymać jego spojrzenie; patrzeć na łzy zbierające się w kącikach jego oczu pod wpływem gwałtownych pchnięć i źrenice rozszerzające się z narastającej ekstazy— Je veux te voir jouir.

Pośpiesznie, szaleńczo, dziko niemalże. Unisona szumiącej wody, przyśpieszonych oddechów i westchnień. Impulsywność w narzuconym tempie, ale nie z powodu agresji, a łapczywości tęsknoty. Kiedy był ostatni raz, kiedy miał innego mężczyznę w ramionach? To było dawno, zdecydowanie zbyt dawno temu, zanim jeszcze zmuszono go do zaręczyn z kobietą, której nie kochał. A przecież to duże dłonie, szerokie klatki piersiowe i szorstkie policzki przynosiły mu największe ukojenie. Taki już był - i czuł się jak zdrajca we własnym małżeństwie, zanim w ogóle do niej doszło.

A gdy wreszcie wszystko opadło, oparł czoło na ramieniu Rodolphusa i trwał przez moment w bezruchu, starając się uspokoić przyśpieszone bicie serca. Dopiero po chwili uniósł głowę i pocałował go w policzek; czule i niewinnie.

Czy tak naprawdę mógł go mieć na własność? Czy był w stanie zatrzymać te ulotne spojrzenia i niewinne muśnięcia dłoni, by przekuć je w coś trwalszego, długotrwałego? Czy być może złapał go tylko na krótką chwilę, a gdy wzejdzie słońce, Perseus ponownie obudzi się w pustym łóżku, w zmierzwionej pościeli, bez ciepłego ciała przy boku? Nie, obiecał mu przecież, że gdy tylko uchyli powieki nad ranem, on będzie. Rzadko składał obietnice, lecz zawsze gdy to robił - dotrzymywał słowa. Tak samo zamierzał dotrzymywać słów, które przed chwilą wypowiedział. Nie wycofywał się, a gdy usłyszał znajomą, francuską mowę, jego oczy poruszyły się. Były dziwne, niezwykle jasne, niemalże bez obwódki wokół tęczówek. Sprawiały wrażenie nieco rozmytych, a jednocześnie jego spojrzenie zwykle było ostre jak brzytwa. Jasnostalowa barwa kontrastowała z czarnymi jak noc źrenicami, w tej chwili rozszerzonymi tak, jakby chciał zapamiętać widok, który miał przed sobą, na wieki.

Nie odpowiedział, lecz po jego spojrzeniu łatwo było odgadnąć, że doskonale rozumie co Perseus do niego mówi. Nie zamierzał odwracać wzroku. Czuł, jak jego ciało przeszywa przyjemny, niekończący się dreszcz. Najpierw lekki jak uderzenie skrzydeł motyla, by powoli zacząć nabierać na intensywności. Każdy dotyk drugiego mężczyzny na jego ciele powodował nową falę, która pieściła jego ciało i zmuszała do przymykania oczu. Nie zamykał ich, w kącikach nie pojawiły się łzy - lecz spojrzenie wyraźnie straciło na bystrości, zasnute mleczną mgłą pożądania, która wezbrała w nim zadziwiająco szybko. Rozchylone wargi poruszały się, lecz nie wydobywało się z nich żadne słowo, tylko coraz głośniejsze westchnienia, jeszcze szybciej przeradzające się w jęki. Łaknął tej gwałtowności jeszcze bardziej niż uległości, którą Black mu podarował wcześniej. To był język, którym mówił na co dzień - to była lina, po której stąpał z gracją godną największego akrobaty. To w końcu była scena, po której mógł kroczyć po doskonale znanej sobie ścieżce, bez obawy o to, że pomyli kroki. Oddawał mu się kawałek po kawałku w zastraszającym tempie, wytrzymując spojrzenie, którym pochwycił jego wzrok. Paznokcie mocno orały skórę na plecach, zostawiając na niej podłużne, nabrzmiałe krwią ślady, oddech gubił się w plątaninie jęków i krzyków, które zlewały się w jedno. Błagalne tony wybrzmiewały coraz dobitniej i głośniej, aż w końcu gwałtownie ustały. Zdawało się, że na moment stracił zdolność oddychania. Nie potrafił dłużej wytrzymywać tego spojrzenia, które zdawało się oblepiać go jeszcze dokładniej niż gorące powietrze i jeszcze bardziej potęgowało doznania. Zamknął w końcu oczy, odchylając głowę w tył. Wydawało się, że to była chwila, lecz ciało protestowało, sugerując, że w tej chwili czas ruszył z kopyta, a umysł spłatał im figla. To nie była chwila, to nie były dwa uderzenia serca.