Laurent

Laurencie, dopadłeś do burty i wytężyłeś wzrok. Mimo niesprzyjających warunków udało ci się dostrzec "skały". To było dokładnie to, co założyłeś przed chwilą i krzyknąłeś do kapitana - miałeś 100% pewności, że to był wąż morski. Wiedziałeś, że w ten sposób czekają na swoje ofiary. Wnioski musiałeś wysnuć sam.

Leviathan

Leviathanie, musiałeś patrzeć nie w tym kierunku, co powinieneś, jednak doskonale słyszałeś słowa Laurenta. Wiedziałeś kiedy węże tak robią i po co - musiałeś wysnuć wnioski sam, czy stanowią dla was zagrożenie.

Victoria

Rozglądałaś się po drugiej stronie burty, żeby wypatrzeć zagrożenie. Nie widziałaś go, a morze było wzburzone - mrużyłaś oczy i wytężałaś wzrok, ale nie dostrzegałaś nic, więc... Chyba mogłaś założyć, że na horyzoncie czekała was jedna sztuka, którą zauważyła załoga statku. Miałaś pewność, że z drugiej strony nic was nie atakuje.

Geraldine

Poszłaś razem z Benjym na rufę i patrzyłaś w wodę, ale z początku nic nie zauważyłaś. Twój wewnętrzny alarm bił jednak głośno, sprawiając że całe ciało się spinało. O jednym wężu wiedziałaś, wiedział już o nim każdy na tym statku, ale coś... Coś nie dawało ci spokoju. Statek wykonywał gwałtowny manewr, ale mimo wzburzonej wody dostrzegłaś cień tuż pod powierzchnią wody. Długi, wijący się, zbliżający do was od tyłu. Twój zmysł i wiedza nie zawiodły, podobnie jak twoje oczy - nie byliście sami, były tu dwa węże, nie jeden. Ten drugi zachodził was od tyłu i płynął spokojnie, miarowo, za statkiem, utrzymując dość sporą odległość.

Benjy

Poszedłeś za Geraldine i chyba nie spodziewałeś się, że cokolwiek zobaczycie. A jednak w pianie i wzburzonej wodzie widziałeś jakiś dziwny kształt. Płynął za wami w sporej odległości, utrzymywał prędkość ale nie miałeś pojęcia, co to jest. Ale czy w tej sytuacji musiałeś mieć 100% pewności, co za wami płynie?

Hestia

Rzuciłaś się w stronę dziobu i wytężyłaś wzrok, ale nie widziałaś nic. Mógł to być stres, ale także gwałtowna zmiana kursu statku. Nie miałaś pewności, czy na pewno nic nie widzisz, czy to wzrok płata ci figle, ale wydawało się, że jest... Bezpiecznie?

Człowiek doszukiwał się sensu w skakaniu Kapitana po maszcie, a pewnie prawda była znacznie prosta: mężczyzna był samcem i jak na samca przystało - musiał się popisać na swoim terenie. Takich samców alfa to na wśród szczurów lądowych nie znajdziesz, nie.

- Tak, to węże! - Potwierdził, zadzierając głowę w stronę kapitana, ale zaraz odnalazł wzrokiem majtka, który go przytrzymał i pomógł w tej chwili piekielnej słabości. Chciał mu mówić, żeby poszedł po mapę i przyniósł - z nią łatwiej byłoby ocenić, skąd węże się tutaj wzięły, w nienaturalnym dla siebie środowisku. Nie dlaczego - skąd. Powód będą musieli zbadać. W każdym razie - miał. Statek wykonał nagły manewr i nagle jedyny (a jaki niepewny) ląd osunął się Laurentowi z nóg. Automatycznie więc spróbował do niego przylgnąć, żeby się ratować.

Bez względu na to, czy na nogach się utrzymał (z czyjąś pomocą, bo przecież nie sam), czy też wyrżnął, spróbował się jak najszybciej otrząsnąć.

- Mapa! Dajcie mi mapę! Leviathan, pomóż mi! Ustalimy, skąd mogły przypłynąć. Spróbujemy je zwabić z powrotem do ich naturalnego środowiska! - Zignorował przytyk Geraldine, że nie on tutaj dowodził. Dowodził Kapitan, to prawda, ale Kapitan nie znał się na magicznych stworzeniach tak, jak on. Nie pozostawiał więc decyzyjności w dłoniach człowieka nieprzygotowanego pod tym kątem. Za to z całą pewnością pozostawiał mu decyzyjność odnośnie statku i kontroli nad nim. Na tym to nie znał się on, mimo całej miłości do morza. - Benjy, Geraldine! - Spojrzał na kobietę i jej towarzysza, krzycząc w ich kierunku. - Możecie to ustalić? - W końcu na samym polowaniu nikt się nie znał tak, jak Geraldine. Benjyego zdolności nie znał, ale ufał profesjonalizmowi Artemis. - UWAGA! Węże wyczuwają drgania wody! Mogą być spłoszone i zaatakować! - Tak gdyby ktoś chciał się do nich zbliżać... a Laurent sam w zasadzie chciał. - Wykorzystując to możemy je łatwo wywabić. Hestio! Możesz mieć oko na te pagórki? Daj znać, gdyby cokolwiek się zmieniło lub drgnęło. - Przy tych drganiach zastanawiał się, czy nie lepiej byłoby mu już siedzieć na tej ziemi. Albo przywiązać się do masztu... - Victorio, pomożesz proszę Leviathanowi? Dziękuję... - Nie czekał nawet na odpowiedź kobiety z "dziękuję", za to trochę zakaszlał. Sam zaraz odbiegł wzrokiem dalej, odnajdując się w całym tym otoczeniu.

Geraldine i Benjy znajdowali się na rufie. Z dala od swoich kompanów, z którymi nie mogli się porozumieć, zresztą każdy z nich zajął inną pozycję. Yaxley nie zrobiła tego bez powodu, chciała zobaczyć, jak wygląda morze za nimi - dlatego właśnie znalazła się wraz z Feniwckiem na końcu statku. Miała świadomość, że węże mogły się rozdzielić. Mówiono przecież o trzech sztukach.

Na początku nic nie zwracało jej uwagi, oparła się więc o falszburtę i obserwowała morze. Zdawała sobie sprawę, że te skały, które znalazły się przed nimi były wężem, bo wiedział o tym już cały statek, jednak to nie mógł być koniec. Wtedy też odezwał się jej szósty zmysł, ciało się spięło i informowało Yaxley o tym, że coś się zbliża. Później zobaczyła cień pod wodą, dosyć szybko zrozumiała, co za nimi płynie.

- Drugi jest za nami. - Pewnie sam zauważył, ale postanowiła mimo wszystko przekazać mu jasną informację. - To na pewno wąż, nie wiem gdzie jest trzeci. - Póki co jeszcze nie wyczuwała kolejnego zagrożenia. - Jest dosyć daleko, możemy więc poczekać, aż sam nas zaatakuje, wtedy nie będą mieli argumentów, żeby się do nas dojebać, widziałeś, że tam nie ma z kim rozmawiać. - Geraldine nie była zadowolona z tego, jak przebiegły przygotowania do akcji. Lepiej było poczekać i sięgnąć po przemoc, bo zwierzęta i tak były rozjuszone i agresywne, więc spodziewała się, że skończy się to w jedyny, możliwy sposób. Spokojne i pokojowo nastawione zwierzęta nie rozdzielały się w ten sposób i nie szykowały się do zasadzki. Jako, że sama była łowczą wiedziała, w jaki sposób przeprowadza się podobne działania, niejeden raz zdarzyło jej się korzystać z podobnych metod podczas polowania. - Najprawdopodobniej szykują na nas zasadzkę, myślę, że najlepiej będzie się ich pozbywać pojedynczo. Zaczniemy od tego, to może ten trzeci postanowi się dołączyć. Możemy atakować go równocześnie, Ty strzelisz  kuszy, ja rzucę harpunem, we dwójkę powinno nam pójść szybko pozbycie się jednego osobnika. - Mimo tego, że z Benjym miewali problemy z komunikacją, to w tym przypadku wiedziała, że może liczyć tylko na niego i Johna i Toma, bo cała reszta chyba nie do końca rozumiała powagę sytuacji, w której się znaleźli. Węże miały już pewne naleciałości w stosunku do ludzi wynikające z ich przeszłych doświadczeń, była więc pewna, że nie będą łagodne, bo zwierzęta dostosowywały się do tego, co przeżyły, a te miały podstawy, by traktować ludzi jak zagrożenie, przez co mogli mieć pewność, że podejdą do nich agresywnie.

Widząc drugiego węża postanowiła pozostać w gotowości do ewentualnej obrony. Nie uważała, żeby zaistniała potrzeba, aby wracać się do reszty, bo znajdowała się tam większość osób z ekspedycji. Musieli pilnować tyłów, skoro jeden wąż ich śledził. Nie poinformowała nikogo o tym, że go dostrzegli, wiatr był zbyt silny, fale również zagłuszały dźwięki płynące z otoczenia, a do tego nadal miała podrażnione gardło po pożarach.

Statkiem zaczęło kołysać dosyć mocno, opierała się więc ciągle prawą ręką o nadburcie, żeby się nie potknąć, a w lewej dłoni miała przygotowany harpun do ataku, nie unosiła go póki co, czekała na moment, w którym będzie to jedynym wyjściem. Była zwarta i gotowa do tego, żeby zareagować.

Miała nadzieję, że do tego nie dojdzie – do tego konfliktu, który wyraźnie wybuchnął pośród zebranych na statku ludzi, ale nie była też zaskoczona takim obrotem sprawy. Tam, gdzie zbierali się ludzie o silnych charakterach, prędzej czy później dochodziło do spięć, zwłaszcza, jeśli przyświecał im inny cel… Nie, nie inny cel – bo ten mieli taki sam: w jakiś sposób zrobić porządek z potencjalnym zagrożeniem na morzu. To droga do tego celu była inna. Wyłapała pytające, zmieszane spojrzenie Hestii posłane w jej stronę, lecz nie było już czasu na wyjaśnienia, bo na pokładzie powstało zamieszanie w związku ze skałami widocznymi w oddali. Czy raczej „skałami”.

– Z drugiej strony czysto! – krzyknęła, słysząc najpierw potwierdzenie od strony Laurenta. Potem statkiem szarpnęło, gdy ten zaczął gwałtownie skręcać, a Victoria, zupełnie nieprzywykła do takich warunków, bardzo próbowała nie stracić równowagi i dość odruchowo wyciągnęła ręce, usiłując przytrzymać się burty.

To prawda, że węże mogły być spłoszone. Mogły ich wyczuć z oddali i próbować ich przestraszyć udając skały – zupełnie tak, jak przestraszony kot się napuszał, jeżył sierść, stawiał ogon i wyginał grzbiet w łuk, by udać większego, niż jest w rzeczywistości.

– Ile ich jest, jeden? – Victoria porzuciła drugą burtę, po której stronie nie widziała żadnego zagrożenia, by dołączyć do reszty ekipy, tym razem już z różdżką w ręce, w gotowości.  Spojrzała przy tym na Leviathana – jasne, mogła mu pomóc, ale bez mapy to mogła co najwyżej poślinić sobie palec, wystawić go i powiedzieć, że wiatr to wieje z lewej na prawo. Poza tym, była tu przede wszystkim po to, by czuwać nad bezpieczeństwem osób znajdujących się na statku.  – Gdzie były widziane ostatnio? – tu już zwróciła się do reszty załogi statku. Kapitan na początku mówił im, że do celu ich podróży, a więc tam, gdzie były widziane, jest kilka godzin…. A to z pewnością kilka godzin nie było.

Nie wszystko poszło po jej myśli. Statek dość gwałtownie się poruszył, a ona zachwiała się na nogach, nie spodziewała się po sobie swoim ciele takiego braku subordynacji, jak widać nawet osoby tak sprawne jak ona czasem potrafiły dać się zaskoczyć. Soczysta kurwa wymsknęła się z jej ust, znaczy nie wysmknęła się, rzuciła ją z premedytacją, kiedy dotarło do niej, że nie da rady ominąć bardzo bliskiego spotkania z pokładem.

Benjy próbował jej pomóc, wiedziała, że on również był wyjątkowo zwinny, powinno mu się to udać, tyle, że los chyba im nie sprzyjał. Nie udało mu się jej złapać, zamiast tego wylądował razem z Yaxleyówną na drewnianym pokładzie. W zasadzie to miał jeszcze więcej pecha od niej, bo Geraldine zaliczyła całkiem miękkie lądowanie na jego ciele, kiedy mu przypadło uderzenie o drewniane podłoże. Jej harpun potoczył się gdzieś dalej, nie była z tego powodu szczególnie zadowolona. Irytowały ją wszelkie błędy, które popełniała, więc na twarzy kobiety pojawił się grymas, który świadczył o tym, że zaczynała się robić naprawdę wkurwiona.

- Przepraszam. - Mruknęła cicho, gdy zaczęła się zbierać z pokładu, a wsumie to z Fenwicka. Zrobiła to jak najszybciej potrafiła, żeby uniknąć upokorzenia, jednak kapitan zdążył już wyłapać to jej drobne niepowodzenie. Nie odpowiedziała mu, nie było sensu komentować tej kompromitacji, która się przed chwilą wydarzyła.

Przejęła harpun od jednego ze swoich towarzyszy, widać było na jej twarzy zmianę nastawienia przez to, co się przed chwilą wydarzyło. Zdecydowanie była w bojowym nastroju. - Jebać to, jeden jest za nami, całkiem niedaleko, czas się go pozbyć. - Przeniosła wzrok na Benjy'ego bo najwyraźniej porzuciła już chęć oczekiwania na to, aż wąż pierwszy ich zaatakuje, wydawało jej się, że zrozumie jej intencje, zresztą od samego początku ich nie negował. Mieli pozbyć się problemu, najlepiej, aby zrobili to jak najszybciej, nie było sensu dalej zwlekać. Geraldine należała do dosyć porywczych osób, wystarczała drobnostka, aby ją rozruszyć, w tym przypadku tą drobnostką było wylądowanie na pokładzie.

- Bierzcie broń, działajmy razem, jak zaatakujemy go jednocześnie to nam nie spierdoli. - Nie wątpiła w to, że mężczyźni, którzy byli tutaj z ramienia Artemis będą zadowoleni z tego, że w końcu mogli zacząć działać.

Statek miał zacząć się unosić, był to idealny moment na to, aby znaleźć się przy falszburcie i w końcu przejść do akcji. Nie zamierzała dłużej zwlekać. Zacisnęła palce na harpunie, uniosła go w górę, uspokoiła oddech, musiała działać pewnie i szybko, nie mogła sobie pozwolić na żadne błędy.

Wychyliła lewą rękę, w której trzymała harpun do tyłu, aby się zamachnąć i rzucić nim w stronę węża. Wiedziała, gdzie powinna celować, aby szybko się go pozbyć. Nie zwlekała, po prostu nim rzuciła.