[23.09.1972, Snowdonia] ceremonia ślubna

Prezent nie był problemem. Sprowadzone z Francji, pokryte srebrem jajo, zawierało w sobie zestaw srebrnej zastawy śniadaniowej, idealnej na miesiąc miodowy. Tak zachwalano to mu w każdym razie, gdy wspomniał, iż jest to prezent ślubny. Nie miał doświadczenia w kwestii otrzymywania takich prezentów. Problemem nie był czas, tego zawsze miał trochę wiecie niż inni i nawet niefortunna data tuż po Mabon i pożarach, w końcu czym były te dwa tygodnie, jedynie wyceną strat i początkiem dzieła odbudowy. Mógł siedzieć pośród zaproszonych gości i jednocześnie zajmować się sprawami wyższej wagi w zaciszu jednego z pokoi w apartamencie Shafiqa na Horyzontalnej, który mu zarekwirował jeszcze przed wydarzeniami Spalonej Nocy, tylko i wyłącznie dlatego, że wygodnie było mieć jakieś miejsce w centrum życia magicznego, a jeszcze wygodniej, gdy całym zarządzaniem zajmuje się ktoś inny. Problemem nie były krótkie wiadomości od Vasilija. Jedyne trzy jakie mu pozostały po upadku Warowni. Pierwszy, zatroskany, drugi, pełen groźby i trzeci, szyderczy. Taki obraz jego dobytku na ten moment. Z kolekcji setek talii kart Tarota pozostały dwie, ta którą miał przy sobie oraz ta, którą zostawił u Antoniusza i była przeznaczona na wróżby dla niego.

Problemem było ubranie, jakie miał założyć. Żaden z jego przyjaciół nie nosił podobnego rozmiaru, żeby próbować zrobić jedynie poprawki, a w szafie na Horyzontalnej wisiały jedynie utylitarne stroje do pracy, nic odświętnego, dlatego zdecydował się na innego krawca, który uszyje mu szatę w terminie. Dosłownie udawał się na przyjęcie bezpośrednio po odbiorze. Zabrakło więc biżuterii, którą zwykle nosił Morpheus, nie było kukułczego diademu, jak u Blacków, chociaż wyglądał dość podobnie.

Ogolił się, nie z chęci, ale dlatego, że jego broda przypaliła się w jednym miejscu i poddał się podczas próby wyrównania jej bez użycia lustra. Czarne loki zaś były dużo mniej krucze, a dużo bardziej szpakowate. Wyglądał dobrze z fałszywym uśmiechem na twarzy.

Nie dlatego, że nie lubił Geraldine, wręcz przeciwnie. Ambroise właściwie nie znał, ale wysoka kobieta zawsze wzbudzała w nim swojego rodzaju podziw, lubił specyficzną dzikość panny młodej, klasyczną dla całego rodu, organiczną siłę natury, ukrytą pod ludzką skórą. Cieszył się, że jej historia miała szansę na dobre zakończenie, biorąc pod uwagę tragizm ich ostatniego spotkania. Wtedy obawiał się, że widzi ją po raz ostatni i niedługo jej życie tragicznie się skończy.

Odpłynął myślami, idąc w stronę miejsca ceremonii, za tłumem gości, wyginając sobie palce dłoni, aby nikt nie zauważył, jak dziwnie drga. Jeszcze nie umiał nad tym zapanować.

Wpatrywał się bardziej w swoje lakierki, idąc, niż w mijanych ludzi, nadsłuchując dźwięku rozpalanych papierosów, aby uniknąć widoku żaru. Żaru który pali i pali i spala kości, topi włosy, śmierdzi bólem i histerią i pali i pali i...

Właściwie nie chciał podchodzić do Vakela, ale to zdarzyło się samo, jakby jego serce szukało własnego echa i było przyciągane do tych podwójnych rytmów. Chciał znaleźć Antoniusza lub Charlotte, ale tak się nie zdarzyło. Znalazł Vasilija i jego żonę... Która przywoływała go do siebie. Zmrużył oczy, zastanawiając się do jakiej pułapki wchodzi.

— Dzień dobry pani Dolohov, panie Dolohov — przywitał się kurtuazyjnie i chociaż wcale nie chciał, to jeżył się cały w sobie. Bał się, że pojawią się maski. Że coś się stanie. I to będzie jego wina. Jego. Jego wina. — Jak odnajdujecie państwo wystrój? Obiecuję, że nie powiem nowożeńcom, słowo Niewymownego.

Zabrzmiało to mocno sztucznie, ale o czym miał z nimi rozmawiać, kiedy chciał krzyczeć w eter swoją frustrację i ból porażki, wyrwać sobie żyły i ułożyć na nowo układ nerwowy.

— Może zajmiemy miejsce i mi opowie pan jak przebiegają prace nad pana projektem i czy pożary mocno ją sabotują

I będzie jak w słowach proroka, które sam rzekłeś, chuju. Samospełniająca się przepowiednia.

Zgromadzenie powoli nabierało kształtu. Ruchy gości traciły już swój przypadkowy rytm, układając się w coś na kształt wspólnego porządku. Subtelnego, jeszcze niepełnego, ale coraz bardziej spójnego. Z każdym kolejnym oddechem atmosfera stawała się gęstsza, pełna tej szczególnej, przedrytualnej ciszy, która rodzi się między ludźmi na chwilę przed. Gdy jeszcze nic się nie zaczęło, ale już nikt nie ma wątpliwości, że to moment graniczny.

Za minutę siedemnasta.

Wśród zgromadzonych przetacza się cichy szmer. Rozmowy ustają, śmiechy gasną, a dźwięk kroków na deskach powoli cichnie. Goście zajmują miejsca w półkolu, tworząc naturalny krąg wokół ołtarza, wybierając jedną z dwóch stron. Niektórzy jeszcze poprawiają płaszcze, inni unoszą kieliszki, by wypić ostatni łyk przed rozpoczęciem ceremonii. Nad ich głowami unosi się ledwie wyczuwalna mgiełka kadzidła, która w świetle pochodni przybiera barwy popielu, bursztynu i złota.
W oddali, ponad horyzontem, słońce zaczyna dotykać linii gór. Niebo przybiera barwy głębokiego bursztynu, fioletu i popielatego błękitu. Światło dnia z każdą kolejną minutą coraz bardziej dostrzegalnie traci ostrość. Staje się miękkie i rozmyte. Zapada zmierzch. Przestrzeń wokół ołtarza staje się coraz bardziej skupiona i cichsza, jakby czas tu, na tej polanie, płynął już inaczej niż przed paroma chwilami.
Z lasu dochodzi przeciągły szelest brzmiący tak, jakby coś lub ktoś przeszło między drzewami. Zgromadzeni kierują spojrzenia w tamtą stronę, ale przez kilka sekund nikt nie wypowiada ani jednego głośnego słowa na ten temat. To znak, powtarzają sobie niektórzy w myślach. To tylko wiatr, zakładają inni, choć każdy czuje, że granica między światem widzialnym a tym drugim staje się coraz cieńsza.
Niektórzy z przybyłych pochylają głowy. Nie z obowiązku, lecz w odruchu, którego nie potrafią do końca wytłumaczyć. Wrażenie bycia częścią czegoś starszego, niewymagającego słów, zdaje się spajać ich w cichą wspólnotę, prowadzoną w tym momencie przez Sebastiana modlącego się do Matki.
Tej, której obecność czczi się nie w symbolu, lecz w każdym elemencie tego miejsca: w liściach, kamieniach, dymie kadzidła i w powietrzu, którym oddychają zebrani. Ciche słowa modlitwy nikną w szmerze wiatru, który przesuwa się między drzewami, niosąc ze sobą zapach ziół i wilgotnej ziemi.
W tym samym momencie, niemal niezauważalnie, bokiem wchodzi pan młody. Nie ma zapowiedzi, nie towarzyszy mu muzyka. Jego strój łączy czerń z głęboką zielenią, w której połyskują ledwie dostrzegalne akcenty złota. Zatrzymuje się na swoim miejscu, w pobliżu świadków, nie ściągając na siebie uwagi zbyt wielu osób. To nie jego wejście ma skupić spojrzenia.

Godzina siedemnasta.

Cisza, która zapada jest gęsta, pełna oczekiwania. Utrzymuje się przez chwilę po ucichnięciu leśnego szmeru. Moment później, zupełnie nieoczekiwanie rozbrzmiewają trzy głośne, świszczące huknięcia. Trzy głośne, donośne wystrzały z łowieckiej broni przecinają powietrze, odbijając się echem od górskich zboczy. Gdzieś ponad pobliski las natychmiast wzlatuje stado spłoszonych dzikich ptaków.
Ich krzyk przecina powietrze, cichnąc stopniowo w subtelnych dźwiękach harfy dochodzących z boku zgromadzenia. Jej dźwięk jest miękki i subtelny, lecz wyraźny. Stara, walijska melodia przeplata się z szumem wiatru i szemraniem strumienia.
Goście wstają niemal jednocześnie. Słychać szelest tkanin, cichy stuk obcasów o drewniane deski, odgłos wciąganego powietrza. Spojrzenia kierują się ku górze alejki.
Tam, w miękkim świetle zachodzącego słońca, nadchodzi Geraldine Yaxley.

Ledwie chwilę przed godziną siedemnastą Geraldine Yaxley opuściła swoją własną sypialnię w rodzinnej rezydencji. Dzień minął jej szybko, wyjątkowo szybko, każdy czegoś od niej chciał, lub przychodził się upewnić, czy aby na pewno wszystko jest w porządku. Ostatnie do jej pokoju zajrzały Millie, Jennifer i Ursula, które zadbały o to by wyglądała idealnie. Zupełnie jak nie ona, ale był to na tyle wyjątkowy dzień, że wydawało jej się, iż tak właśnie być powinno.

Ubrana była w białą suknię, raczej z tych prostych, nie przesadnie udziwnioną, była to zasługa Lestrange, która oddała jej swoją własną kreację, której nigdy nie miała szansy założyć. Geraldine doceniała ten gest, wiele dla niej znaczył, była to jedna z niewielu osób na której aprobacie faktycznie jej zależało, a miała świadomość, że była dla Ambroise'a bliższa niż jego własna matka. Kobiety zadbały o to, aby żaden niesforny kosmyk z jej napuszonych włosów nie żył dzisiaj swoim własnym życiem, wpięły jej we włosy długi welon, no spowodowały, że faktycznie tego dnia czuła się wyjątkowa.

Czy mocno stresowała się tym, że zaraz miała wystąpić przed tymi wszystkimi ludźmi? Rodziną, przyjaciółmi, znajomymi, mniej znajomymi? Niby nie do końca, jednak odrobinę na pewno. Yaxley nie lubiła, kiedy wszystkie oczy były skierowane w jej stronę, nie w takich sytuacjach - inaczej wyglądało to, gdy mogła prezentować swoje faktyczne umiejętności, tutaj miała po prostu być. Na szczęście zaraz miała mieć to za sobą, był to tylko jeden dzień, no może dwa, czy trzy, góra tydzień - wiedziała, że jak w tym miejscu zaczyna się biesiadować to bardzo trudno jest się wyrwać. Jej ojciec potrafił osaczać swoich gości w taki magiczny sposób, że nie chcieli stąd wyjść, może nawet bardziej jego bimber niż sam on.

Co do Gerarda... zjawił się przed drzwiami do sypialni córki chwilę przed siedemnastą. Wystrojony jak nigdy wcześniej, sama Geraldine gwizdnęła krótko kiedy zobaczyła swojego ojca. Nie dało się nie dostrzec, że przeszedł sam siebie. W końcu taka okazja nie zdarzała się zbyt często... była jego pierwszym dzieckiem, które miało zmienić stan cywilny, więc odpowiednio podszedł do przygotowań. Zapewne kolejny raz nie miał się wydarzyć zbyt szybko, o ile wcale, bo jej starszy brat jakoś nie okazywał chęci powrotu do domu, ostatnio pisał coraz mniej, tak naprawdę nie mieli pojęcia, co właściwie się z nim działo, a młodszy... cóż z Astarothem ostatnio było bardzo źle, również został odesłany zagranicę.

Opuścili więc razem rezydencję, nie szli w ciszy, nigdy tego nie robili. Geraldine była oczkiem w głowie swojego ojca, także, jeszcze trzy razy się upewnił, że na pewno chce to zrobić (w przeciwieństwie do jej matki nie miał, aż takiego parcia na to, aby jego córka wyszła za mąż, mimo tego, że nie należała do najmłodszych kobiet i mogła już zostać uznana za starą pannę). Nie dlatego, że nie lubił jej przyszłego wybranka, wręcz przeciwnie znali się bardzo dobrze, po prostu chciał mieć pewność, że właśnie tego pragnie. Sama Yaxley była tego pewna, jak niczego innego wcześniej. Jasne, decyzja został podjęta spontanicznie, wszystko przygotowane szybko, jednak nic nie działo się bez przyczyny. Więź, która łączyła ją z Ambroisem trwała od lat, wiedziała, że jest jedyną i właściwą osobą, wiedziała, że to właśnie z nim chce spędzić resztę życia. Pożary okazały się być impulsem, który spowodował, że stwierdzili, że warto to zrobić teraz, w końcu nic już nie mogło być pewne, a skoro mogli razem radzić sobie w tym pojebanym świecie, to dlaczego mieliby tego nie zrobić?

W końcu przystanęli na górze alejki, schowani jeszcze przed wzrokiem gości, którzy na pewno już zdążyli zająć swoje miejsca. Przestali gawędzić, oczekiwali ustalone sygnału, który miał dać im znać, że to już ten moment, kiedy mieli się pojawić między zgromadzonymi. Nadszedł. Yaxleyówna wzięła głęboki oddech, ścisnęła mocniej bukiet, który trzymała w prawej ręce i ruszyli wraz z Gerardem między krzesłami pełnymi ludzi. Yaxleyówna nie rozglądała się po bokach, nie przyglądała się temu, kto gdzie siedział, kto się pojawił, a kto nie. Skupiona była póki co na tym, aby pokonać tę drogę jak najbardziej zgrabnie, sukienka bowiem nieco krępowała jej ruchy, do tego ten długi welon... nie był to najłatwiejszy spacer w jej życiu. Ojciec jednak stanowił całkiem stabilne oparcie, był od niej wyższy o jakieś piętnaście centymetrów, więc miała się czego trzymać. Szli powoli, ich ruchom towarzyszył dźwięk harfy, który rozchodził się po okolicy.

Wpatrzona była w ołtarz, który był ich celem. Znajdowali się tam już wszyscy, którzy powinni tam być, brakowało tylko jej, w końcu udało im się dotrzeć do celu bez żadnych problemów. Mogli zaczynać.

Geraldine uśmiechnęła się do Corneliusa i do Millie, naprawdę cieszyło ją to, że to właśnie oni się tutaj z nimi znaleźli. Millie w końcu była jej przyjaciółką od lat, a Corio, który znalazł się w jej życiu właśnie przez Ambroise'a mogłaby nazwać swoją rodziną, chociaż w ich żyłach nie płynęła ta sama krew. Nie mogła sobie wymarzyć lepszego towarzystwa w tym miejscu. Skinęła głową kapłanowi, i dopiero wtedy, w końcu mogła spojrzeć na swojego wybranka. Roise prezentował się wspaniale, zresztą jak zawsze, przynajmniej w jej oczach, chociaż chyba nigdy jeszcze nie widziała go w tak bardzo eleganckiej odsłonie.

Ojciec zostawił ją przy ołtarzu, witając się wcześniej oficjalnie z panem młodym (jakby wcale nie widzieli się w ciągu tego dnia). Szybko zajął miejsce u boku swojej żony.

- No to zaczynamy. - Szepnęła cicho, bardzo cicho, tak, aby nie usłyszał tego nikt poza Ambroise'm, no może świadkami i kapłanem, ale nie powinni na to zwrócić większej uwagi. Jeszcze chwila, jeszcze moment, a zostaną małżeństwem, już nic nie mogło im przeszkodzić.

- Podejrzewam, że nawet jeśli widać Cię na milę to i tak jesteś w stanie zaskoczyć każdego pojawiając się zupełnie znikąd. - Może brzmiało to trochę jak masło maślane, ale Benjy na pewno wiedział o co jej chodzi. Fenwick posiadał tę nadzwyczajną umiejętność wychodzenia z cienia, miała szansę się o tym przekonać nieraz, i ostatnio i kiedy była młodą czarownicą. Kiedyś okropnie ją to irytowało, aktualnie raczej jej imponowało, jak widać punkt widzenia mógł się zmienić o sto osiemdziesiąt stopni.

Faktycznie to krótkie oderwanie się od tego całego ślubnego zamieszania pomogło jej uspokoić myśli. Bletchley miewała problemy z socjalizacją, to nie było żadną tajemnicą, niezbyt dobrze czuła się wśród tłumu obcych ludzi, widać jednak wystarczyła u jej boku odpowiednia osoba, a ta zupełnie niepotrzebna niepewność przestawała istnieć.

- i bardzo dobrze. - Rzuciła całkiem lekko, jednak w jej oczach pojawił się ten charakterystyczny dla niej błysk, chyba naprawdę cieszyła się z tego, że nikomu nie będzie dane się pomylić z kim się tutaj pojawiła. Mając u swojego boku kogoś jak Benjy będzie czuła się niepewnie i nie będzie się musiała martwić interakcjami z nieznanymi ludźmi, coś czuła, że to faktycznie może zadziałać.

- Staram się uważać. - Powiedziała jeszcze cicho, ale nie mogła przecież zignorować koleżanki... bo nie miała ich znowu tak wiele...

Usiedli na swoich miejscach, czekali na to, aż ceremonia się rozpocznie. Musiało to się to zdarzyć już za chwilę, bo na ołtarzu pojawił się Ambroise. Nie wyglądał na zestresowanego, co było całkiem normalne, miała wrażenie, że nigdy nie było po nim widać, kiedy faktycznie się czymś przejmował. Potrafił trzymać emocje na wodzy, jak nikt inny. To akurat nie było dla niej żadnym zaskoczeniem. Mimo tego, że nazywali się tylko i wyłącznie sojusznikami, nie byli swoimi przyjaciółmi, nie spoufalali się zbytnio to cieszyła się jego szczęściem, dobrze było wiedzieć, że jej partner w zbrodni znalazł swój spokój.

Wtedy rozległy się te trzy, bardzo głośne huknięcia, które spowodowały, że serce zabiło jej nieco szybciej, nie żeby mroczna panna Bletchley bała się czegoś tak prozaicznego... chociaż może, odrobinę? Na szczęście nie zareagowała nerwowo, chociaż po jej plecach przeszedł zimny dreszcz. Tuż po chwili można było usłyszeć melodię graną przez harfistkę, zrobiło się zamieszanie, co oznaczało, iż panna młoda pojawiła się właśnie na przyjęciu. Tak, to był moment, w którym uniosła się z krzesła, bo przecież wypadało wstać. Odruchowo spojrzała w stronę alejki, aby zobaczyć, jak prezentowała się przyszła żona Grenngrassa.

Ona kiedyś też miała być panną młodą, nigdy jednak nie doszła do tego etapu, bo narzeczony umarł kilka tygodni przed ceremonią, nie czuła jednak zazdrości, miała to wszystko za sobą, już dawno ułożyła sobie wszystko w głowie, wiedziała, że tak po prostu miało być, nie było sensu rozgrzebywać tych wspomnień, nie kiedy pojawiła się tutaj, aby celebrować czyjeś szczęście, zresztą aktualnie sama czuła się wyjątkowo jak na siebie szczęśliwa, chociaż sama nie do końca wiedziała, co przyniesie jutro. Najbardziej istotne było dla niej jednak tu i teraz.

Pozwoliła sobie dyskretnie złapać Benjy'ego za dłoń, kiedy tak stali i oczekiwali, aż Geraldine ich minie. Na twarzy Prudence gościł uśmiech, niewymuszony, zupełnie szczery.