Nic złego się nie dzieje? Naprawdę? Jakoś tego nie kupował. I nie rozumiał. Nie dzieje, a jednak COŚ się dzieje? Coś jest inaczej? Czy to już jego mózg zupełnie wariował i tylko sobie dopisywał wszystko? Znowu? Czy to znowu były jakieś dziwne zabiegi Edga, żeby… nawet nie wiedział w zasadzie żeby CO. Czego on chciał, co chciał osiagnąć, kompletnie już tracił w tym rozeznanie. Albo to dlatego, że przecież był zmęczony po występie, że… aach. Nie ważne. Czemu miał tracić energię na zastanawianie się nad tym? Myślał sobie o tym tak jakże wygodnie, a wiedział, że i tak będzie musiał to odreagować w JAKIŚ sposób.
Nie załapał od razu tego żartu - czyli co celebryci mają wspólnego z Voldemortem, więc jego zagubione spojrzenie, niezrozumiałe, zawisnęło na chwileczkę na ludziach, przy których stali. Na szczęście jego niezrozumienie mogło szybko w tym przeminąć. Udawać, że wcale nie miał zawieszenia, którego mieć nie powinien (bo przecież jeśli nie mógł liczyć na własny umysł, to czy już na COKOLWIEK mógł liczyć?).

Prawie znowu użył magicznego synonimu dla słowa "przepraszam", ale się powstrzymał. W ostatnim momencie!

- Nie do końca się skupiłem na treści... Uderzyłeś w moją słabość. - Przyznał bez bicia. Biżuteria, och, uwielbiał ją prawie tak samo jak kwiaty! A może nawet bardziej? To na biżuterii, złocie i klejnocie mógłby się wylegiwać, a jakoś... no zgoda, nie, na płatkach róż też mógłby sypiać. Ale to nie było aż tak chorobliwe, jak z relacją łączącą go z błyskotkami. - Coś jeszcze było na tej kartce? - Rozczytał się, że to pierścionek do ratowania… coś w tym stylu. Być może rzeczywiście mieściła się tam krótka instrukcja obsługi, ale skoro mógł ją teraz dostać z pierwszej ręki… Czemu wręczył mu ten pierścionek? Powróciła myśl o litości. Nie! Zastąp to ładniejszym słowem: troska. Przybliżył z powrotem rękę, żeby czasem nikogo nie szturchać. Teraz było jakoś… lepiej. Trochę lepiej, bo przy tym, jak bardzo niepewnie się czuł przy samym Flynnie w kompletnym rozstrojeniu, w próbach ustalenia emocji drugiej strony, daleko temu było do ideału. Chciał zwiedzić ten kiermasz, a teraz myślał, że bardziej chciał wrócić do domu. Do domu… nie. Nie chciał do domu. Wrócić do domu Bulstrodów. - Och… - To był zawsze świetny komentarz, kiedy mówią “ktoś umarł” albo “ktoś próbował kogoś zabić”. Och. Onomatopeja, która wyrażała więcej niż tysiąc słów. - Musiałem to przegapić w prasie... - Co też go trochę niepokoiło, bo starał się nadążać. - Kiedy właśnie ten instynkt… z nim chyba jest coś nie tak. - Niezależnie od tego, jak źle jest. Jak źle było. Miałby zostawić ludzi, kiedy coś się działo, żeby tylko ratować WŁASNY tyłek? Ha… ale poniekąd tak zrobił. Był tak naładowany strachem, że rzeczywiście zawrócił z miejsca wydarzenia. Gdyby tam jednak naprawdę leciały czary - zawróciłby? Świadomość tego tłumu, w którym byli, jakoś przypomniała mu o tym, jak się niepewnie czuł. Mały, nic nie znaczący paniczyk. - Co zrobiła? I właściwie… chcesz się przejść, skoro i tak jest kolejka? - Przesunął dłoń za nich, pokazując po prostu ten kiermasz. - Nora ma swoje stoisko. Stamtąd były pralinki. - Tak apropo słodyczy pomyślał, że jeśli było jakieś stoisko to może właśnie to chciałby odwiedzić...

Victoria, na ile się orientowała, z Mulciberami nie była spokrewniona, może jakaś piąta woda po kisielu, ale nie. Na pewno nie z nikim, kto dzisiaj sprzedawał świeczki na jarmarku, mówiła Saurielowi wyraźnie, ze zna Lyssę, bo jest córką Vasilija Dolohova, z którym jest spowinowacona i na tym kończyły się jej koligacje rodzinne. Wspominała też chyba o tym, że ktoś tam dostał jakiegoś ataku? Ale wtedy się ulotniła, a uzdrowiciele zajęli się sprawą, bo byli na miejscu, tylko by przeszkadzała, zabierając potrzebny tlen.

– Dziwię się, że dopiero teraz – prawdę mówiąc, to Victoria sądziła, że nie wynosił się z trzech powodów: że chodziło o kasę, Eryk mu zabronił albo Joseph mu zabronił. Albo nie chciał doprowadzić matki do jakiegoś zawału, nie wiedziała. Był to też powód, dla którego po ślubie chciała go wyrwać z domu, żeby nikt już nie piszczał nawet, że jak to tak. Bo nie zamierzała go zostawiać w tym domu, który tak źle na niego wpływał. A tu… jednak okazywało się, że to takie proste. Po prostu stwierdzić, że eee jednak się wyprowadza. Znaczy Victoria bardzo się cieszyła, że Sauriel dorósł do takiej decyzji, że sam poczuł potrzebę, żeby wynieść się z domu – być może zainspirowany jej własną decyzją? – Może potrzebowałeś tego spokoju, żeby zrozumieć, że tak może być zawsze i że nie zaznasz go w tamtym domu? – zasugerowała. Ona z kolei potrzebowała jednej kłótni za dużo, by w końcu nabrać na to odwagi. W sumie to do teraz mu nie powiedziała jak to się stało i co zrobiła Isabella, gdy zerwał zaręczyny.

– Nie dałabym ci tego – chociaż Sauriela by nie udusiły, bo nie oddychał. Ale nie, żadnych diabelskich sideł. – Biegające rośliny? Są takie, które się ruszają… Mandragora na ten przykład, bijąca wierzba, diabelskie sidła właśnie, ale żeby biegać to hmmm – zamyśliła się. – Może gdyby je potraktować jakimś silnym zaklęciem transmutacyjnym – to było czysto teoretyczne zagadnienie, po prostu jak zwykle, wystarczyło jedno zdanie, by jej myśli same pofrunęły w odpowiednim kierunku. – Nie mówiłam, że na stałe. Po prostu mnie i tak często nie ma w domu – to była tylko opcja, nic więcej, żadna łaska czy jej brak. Kamienica była duża, a towarzystwo Sauriela jej nie przeszkadzało, no i tyle. Ale nie zamierzała go namawiać, nie to nie, już i tak miała wrażenie, że jest zbyt nachalna.

– Twój nowy idol poszedł przecież pomagać przy tym stoisku z cytrynówką? – chyba już nie nadążała kto był jego idolem, ale sądziła, że to chodzi o te świeczki właśnie. To mówiła mu przecież bardzo wyraźnie, że robił je tamten chłopak, który pojawił się przy cytrynówkach. – I nie, nie zostaję. Chyba za dużo jak dla mnie, plus myślę, że Kwiatuszek chciałby już trochę spokoju, a i tak czekają go jeszcze dzisiaj wrażenia – wrażenia z tego, że dostał nowy dom i to duży, i że jest w nim już jeden kot, co prawda malutki, ale jednak.

Taaak, gdyby to było takie proste... Gdyby to było tak uroczo, niewinnie proste i tak zawsze działało: wyprowadzam się i nie ma tematu. Ale dopiero teraz tak w zasadzie zadziałało. Nie, stop, zatrzymaj się. Czas teraźniejszy? Stwierdzenie? Teraz przychodziło mu to lekko, bo już miał za nic... wszystko i wszystkich w tej rodzinie. Przynajmniej z tej całkowicie bliskiej, która wpłynęła na to, że stał na ruinie swojego życia. Fajnie tak przerzuca się całą odpowiedzialność, prawda? Miło byłoby zwolnić i spojrzeć na własne grzeszki, ale do tego również można przykleić łatkę "dorośli powinni być mądrzejsi"! Tak. Powinni. Dzieci wielu rzeczy nie rozumiały, przed wieloma trzeba było je bronić, a o inne pozwolić się sparzyć, żeby nauczyły się na swoich błędach.

- Taa... żeby to było takie proste... - Wracał do koła, w którym krążenie było... jakby to ładnie ująć - niemile widziane. Niemile widziane dla siebie samego. Nie chciał do niego wracać, tak jak nie chciał wracać do wszystkiego, co związane z tą mętną przeszłością. Powinien jej więcej opowiedzieć? Wiedziała niby tak wiele, a jednocześnie ledwo muskała taflę wody. O jego jednej z największych bolączek - Fergusie, za którym tęsknił, chociaż z perspektywy czasu może lepiej się stało? Albo właśnie gorzej, skoro ten głód krwi się uspokoił i miał pewność teraz, kiedy nauczył się z tym żyć, że nie skrzywdziłby tego ślicznego chłopaka. Wyjechał, nie było go - nie będzie. Z jego kuzynem, ślepym, w zasadzie też stracił kontakt. Te kontakty przesuwały się przez życie i umykały. A niektóre pojawiały się nagle i z dupy, bo na Beltane przypominałeś sobie, że masz best boy kumpla, kurwa ananaska swojego życia. Takie cuda właśnie działy się w tej naszej rzeczywistości.

- Umówimy się kiedyś to mi pokażesz obrazki z tych swoich mądrych książek przyrodniczych. - Tak, obrazki z książek... - A może się wybierzemy do jakiegoś muzeum? Kurwa, dawno nie byłem w żadnym mądrym miejscu. - Przechylił głowę w zastanowieniu. W takim przyrodniczym to nie był w ogóle - chociaż czy w ogóle coś takiego czarodzieje mieli? Na pewno mieli mugole... a może by chciała do... tak, wymagałoby to włamania się, bo po takich godzinach, szczególnie latem, gdzie słońce potrafiło być na niebie do 22, żadne muzeum już otwarte nie było. Ale dla chcącego nic trudnego. Chyba że miałeś włamać się do zoo w środku dnia i ukraść słonia.

- Może wróci. - Machnął ręką i wyciągnął fajkę z kieszeni skórzanej kurtki, żeby zapalić. - Ay, spoko. - Zaakceptował, kiedy zbliżali się do stoiska Mulcieberów... - Oooy, Robeeercik! Ciao bella~! - Wyszczerzył kły w uśmiechu, unosząc łapsko w geście pozdrowienia. Spojrzał na jego bliźniaka (i ewentualną resztę zbiorowiska, bo autor się do końca nie orientuje, kto jeszcze prowadzi debatę) - obaj bliźniacy mieli takie miny, że nie rozróżniłby chyba jednego od drugiego. Ciekawe, czy w szkole się zastępowali na jakichś zajęciach? - Przyszedłem was powkurwiać. - Obwieścił łaskawie. - Zajebiste kutaso-świeczki. Robercik, jestem dumny. - Uśmiechnął się szeroko, mówiąc to złośliwie, bo tak - szczególnie po tym, co mu powiedział Victoria był pewien, że to niekoniecznie ON zezwolił na sprzedaż kuriozalnych penisów. - Przedstawiam Victorię Lestrange. - Zaprezentował kobietę, prawie się zapędzając z "moją byłą narzeczoną".