ZASADY KONKURSU

Pierwsze trzy osoby, które będą chciały wejść na scenę od razu opisują swoje wejście i atak na wybranego manekina. Liczą się dwa rzuty na końcu posta:

Percepcja (na ile udało się dobrze zaobserwować ruchy Millie)

Aktywność Fizyczna (na ile wyprowadzone ciosy były płynne i skuteczne)

Efekty ataków opisze w swoim podsumowaniu.

Każdy uczestnik posiadający los na loterię dostanie fancy gwizdek (atest mg!), a dla zwycięzcy przewidziana jest nagroda niespodzianka

Spotkania znajomych. Tak. Coś było z nim nie tak od jakichś ostatnich trzech miesięcy, a może nawet i więcej. Może to się zaczęło przed Beltane, a może zaraz po nim. Nie miało to znaczenia - znaczenie miało to, że sie tak pogłębiało i pogłębiało i pogłębiało... Może rzeczywiście zamknie się w swoim nowym domu jak księżniczka w wieży, kupi sobie smoka (ochrona nie była taka droga) i będzie obserwował słońce wędrujące po niebie i gwiazdy, które się pojawiają. W końcu. Wyczekiwane i wypatrywane, prawdziwe, nie te ze sztucznego nieba. Zupełnie niepotrzebnie próbował nauczyć się konstelacji i poznać ich głębsze sekrety. Nie miało to żadnego znaczenia.

Małe znaczenie miało też to tu i teraz, w którym jego oczy błądziły po lśniącej biżuterii mamiącej i wabiącej. To nie smoki spały na klejnotach, to selkie! Powinien stworzyć swój własny skarbiec, w którym bywałby częściej niż we własnej sypialni - na szczycie morza złota i klejnotów leżałby ten pierścionek, który teraz Laurent obracał palcami - własnoręczny wyrób Viorici. Albo schowałby go właśnie najgłębiej, pod wszystkimi stosami, zazdrośnie go strzegąc. W innej wersji - nie chcąc dawać się zwieść na pokusę jego blaskowi. I wspomnieniom myśli, jakie mógł przywodzić.

Dopiero głos Cedrica i Vioricy wymusił na nim oderwanie błękitnych oczu od tych cudeniek. Uśmiechnął się najpierw do nieznajomego Cedrica. Już-w-zasadzie-znajomych. Wyciągnął do nich dłoń, tą Viorici szarmancko ucałował, jak przecież kurtuazyjnie wypadało. Albo i nie, bo skoro to była znajoma Flynna to może takie gesty były jej nie w smak. Laurent jednak nie zakładał, że jakiejkolwiek kobiecie taki gest mógłby się nie podobać (nawet takiej przeklinającej, co przeczyło byciu damą). Miał przed sobą piękną kobietę, która z pewnością miała swoich adoratorów. A czy z takimi grzecznościami spotykała się częściej czy też nie..? Oto było pytanie...

- Czasem mam wrażenie, że ludzki język jest zbyt ubogi, by wyrazić dostateczny zachwyt nad dziełem tworzonym przez ludzkie ręce. O ile coś tak pięknego mogło wyjść spod dłoni człowieka. - Teraz uśmiechnął się do niej. - Jest piękny. - Parę zdań przeszło mu przez myśl, które mógłby z siebie wykrzesać w o wiele bardziej poetyckich określeniach, ale jakoś nie potrafił się na to zdobyć. Wszystko wydawało się za miałkie, albo to tylko zrujnowana tego fantastycznego dnia pewność siebie nakazywała zamknąć pysk i ograniczyć przekaz informacji do minimum, skoro już i tak trochę popeplał, żeby posłodzić twórczyni. Zrobił drobny kroczek na bok i obrócił się w stronę sceny, gdzie była młodo wyglądająca dziewoja z Morpheusem, którzy wprawili Flynna w kiepski nastrój. Ewidentnie urządzona została kolejna zabawa.

Zajadając watę cukrową, przyglądała się jak pan Longbottom jest ogrywany przez nadmiernie energiczną i głośną brygadzistkę. Rozpoznała go dość prędko i nawet uśmiechnęła się pod nosem, widząc rozprysk… brokatu, który go oblepił, nim niziutka kobietka przeskoczyła na dach jakiegoś straganu. Na ile zdołała go poznać, nie dziwiła się, że nie był zbyt chętny do tego, by przed oczami wpatrzonych weń ludzi robić pokaz, dlatego wcale nie dołączyła do tłumu klaszczących na zachętę ludzi, a gdy tamta wyprowadziła kilka ciosów, którym McGonagall przyglądała się z uwagą, i wręcz złożył się biedny, to aż zasłoniła sobie usta dłonią. Nawet jeśli był to tylko pokaz, nic naprawdę, to niewprawna osoba nie mogła się czuć komfortowo. A już na pewno nie po tym ostatnim ciosie.

Konkurs.

To słowo zawsze elektryzująco działało na Ginewrę. Przez moment ze sobą walczyła, bo wcale nie chciała dokładać biednemu Morpheusowi, któremu współczuła teraz z całego serca, męska duma to była przecież tak ważna rzecz… ale kiedy brygadzistka się, ekhem, poprawiła i okazało się, że nie trzeba będzie próbować odtworzyć tej sekwencji na nim, to odetchnęła i potrzebowała tylko kilku sekund więcej na zastanowienie, po czym zaczęła się przeciskać przez tłum i zamachała jeszcze do tego ręką, że jest chętna.

Miała nadzieję, że gdzieś Longbottoma usadzą i sobie odpocznie w spokoju, i że nic mu się właściwie nie stało… Ale ostatecznie przedarła się do sceny, na którą weszła, gratulując sobie w myślach, że jednak ubrała dzisiaj lniane spodnie, a nie sukienkę w barwne kwiaty, bo to by dopiero było… Włosy miała proste, rozpuszczone i całkowicie fioletowe od waty cukrowej, którą jeszcze przed momentem się zajadała, nadal kompletnie nieświadoma, że nie są w swoim naturalnym kolorze.

Uśmiechnęła się promiennie do Millie, Morpheusowi puściła oko, przedstawiła krótko z imienia, odłożyła torbę na bok, by nie przeszkadzała i zmierzyła czujnym okiem manekiny, ostatecznie wybierając tego, z fantazyjnym Zawijanym Wąsem. Może i nie była mistrzynią walki, ale co z tego? To tylko zabawa. Zabawa, w której można coś wygrać, a Ginny bardzo lubiła wygrywać…

Tłum jej nie onieśmielał, nie przeszkadzał. Zmrużyła oczy, odtwarzając w pamięci ruchy, jakie wykonała Moody i teraz planowała to samo powtórzyć na całkowicie nieruchomym i, całe szczęście, nieżywym manekinie. Łokieć, pięta, nie ma klienta. Za to ostatnie, kopniak w klejnoty rodowe – o ten ruch przynajmniej znała!

Za opakowanie nie trzeba było dopłacać. Było ono formą podstawową zabezpieczenia sprzedawanego towaru, nawet jeżeli zakup był w jednej sztuce i to w przypadku świec. Nie wszystkie egzemplarze świec były od razu zapakowane, żeby nie zamykać ich efektów zapachowych. Inaczej też miała się sprawa z kadzidełkami, które od razu były zapakowane w pudełkach.

Oczekiwany syn pojawił się w końcu przy stoisku. Na jego komunikat, Richard pokiwał głową.