Dużo się wokół nagle zaczęło dziać. Kiedy niekoniecznie się było przystosowanym do tego, że miota tobą na wszystkie strony, to i jakoś ciężko było robić dobre wrażenie. Próba więc spięcia drużynowego na nic się zdała - Geraldine i Benjy robili swoje, ignorując prośbę i przymierzając do ataku, Leviathan wziął się za zarządzanie statkiem, a Victoria rozglądaniem w poszukiwaniu węży. Chaos wynikły z rzuconej akcji o podnoszenie statku wbił go wręcz w podłogę. Zaraz, to zaraz...

Wymierzył różdżkę w Geraldine na początku, trzymając ramy drugą ręką. Już mu się trzęsła od całego tego drżenia.

Dopiero potem się obrócił do reszty załogi, notując gdzieś w głowie zapytanie Leviathana.

- Mogę... ale musiałbym je lepiej widzieć. - Bo z tej perspektywy to chuja widział (a nawet i tego nie, ku swojemu nieszczęściu). Najchętniej to by przed sobą teraz widział piersi Victorii, żeby się jej (jakże mężnie) trzymać i nie puszczać. A pozostało mu wpatrywanie się w wodę. Czego też niekoniecznie zaznawał w tym momencie, gdy spoglądał po całym okręcie. I głównie chłonął hasło, jakie padło, że "wędrujemy w górę". Przy takim haśle wyobrażał sobie, że Victoria też najchętniej widziałaby przed twarzą cycki - tylko niekoniecznie swoje, a na przykład te jego. Jako suchoklates nie mógł się pochwalić takimi zasobami, jak ta dama, ale przynajmniej by ją trzymał... przez chwilę... zanim znowu coś by nie pierdolnęło w okręt...

- Victorio... jeśli będą ponosić statek... zejdę z tobą na dół. Opanujemy te węże, nie martw się. - A ponieważ RNGesus fuck you, to Laurent nie zachowywał takiej dobrej twarzy do złej gry, przebijał przez niego niepokój. Głównie tym, co działo się na tyłach statku (i wszystkim tym, o czym jeszcze nie wiedzieli).

Bardzo naiwnym było zakładać, że węże morskie zostaną w tym samym miejscu, w którym widziano je ostatnio, natomiast fakt, że przypłynęły taki kawał drogi i to tak blisko wybrzeża był tyleż zastanawiający, co alarmujący. Co je tutaj wabiło? Sama woda? Ryby? Drugą kwestią było to kiedy tu przypłynęły. Musiało to być stosunkowo niedawno – więc czy były zmęczone wielogodzinną wędrówką po nie do końca znanych im wodach? Węże – bo Victoria zakładała, że skoro pokazał się jeden, to i pozostałe gdzieś tu są, o ile coś ich nie zaatakowało po drodze, a ten jeden nie próbował ich właśnie odstraszyć. Zasadzka była możliwa. Tak jak możliwe było to, że próbował się bronić i do ataku na siebie nie dopuścić.

– Niedobrze… Albo tam na morzu dzieje się coś naprawdę złego, albo coś je tu faktycznie ciągnie – wymamrotała w odpowiedzi do Kapitana, gdy tak stali w trójkę z Leviathanem i dywagowali, nie będąc zadowolona z żadnego wniosku, który przychodził do głowy.

Odszukała wzrokiem Hestię, upewniając się, że kobieta po poprzednim manewrze statku stała na nogach i nic jej nie było. Kiwnęła zresztą do niej głową, jeśli ta i na nią spojrzała – wypatrywanie na morzu to najmądrzejsze, co mogli teraz zrobić, skoro mieli na widoku jednego węża.

– P-podnosimy? – powtórzyła za kapitanem, czując narastającą gdzieś w środku panikę. Tak, rozmawiali o tym wcześniej z Leviathanem, ale Victoria zakładała, że mieli się wzbić w powietrze w ostateczności. Tutaj mieli węża udającego skały w oddaleniu i brak innych przesłanek, że są w ogóle atakowani. A niestety doskonale zdawała sobie sprawę, że gdy będą w powietrzu, to ona będzie całkowicie bezużyteczna. Mogła biegać i skakać po bujającym na wszystkie strony statku, ale w powietrzu była boleśnie świadoma każdego metra, który dzielił ich od powierzchni. Upadek z wysokości nie był do przeżycia, a nawet woda robiła się wtedy twarda jak skała. Zacisnęła dłonie w pięści, próbując powstrzymać drżenie. Jeszcze się nawet nie wzbili w powietrze, a myśl o tym już pochłaniała jej umysł, przysłaniając część zdrowego rozsądku. Zamiast się rozglądać, to już wewnętrznie panikowała, że zaraz będą w powietrzu, nie zauważyła więc zamieszania przy rufie statku, dopiero wyciągnięta przez Laurenta różdżka i to, jak się zamachnął ją otrzeźwiło.

Byli atakowani? Weź się w garść Victoria. Dopadła zresztą do burty i wyjrzała za nią, próbując dostrzec to, w co czarował Laurent, myśląc bardzo naiwnie, że to musi być jakiś wąż w wodzie.

Co nie miało większego sensu, bo przecież Prewett by tak nie zrobił – zaatakowałby zwierzę tylko w ostateczności, a tu nic takiego się nie działo. Dopiero wtedy do niej dotarło, że to nie w morze celował, w przeciwieństwie do załogi statku, która zaczęła uderzać nimi w wodę. Victoria nie była przekonana, czy to dobry pomysł, na dwoje babka wróżyła tak naprawdę: mogło to tak rozproszyć zasadzkę, jak i rozjuszyć zwierzęta. Laurentowi kiwnęła tylko głową w odpowiedzi, wcale niepewna, czy w ogóle dałaby radę zejść z latającego statku.