Postać Merlina była już przerobiona na każdy możliwy format. Śmiało można było strzelać, że to najczęściej interpretowana postać w całej magicznej kulturze masowej. Przynajmniej w na terenie Wielkiej Brytanii. Ciężko było tutaj odnaleźć coś nowego i postawić staruszka w nowym świetle. Zapewne dlatego Selwyn musiał momentami eksperymentować, a z eksperymentami była różnie. Raz lepiej, a czasami gorzej.

- Klasyczna dychotomia. Odtwórcze i bez smaku. - odpowiedział Cynthi, nawet nie starając się ukrywać swojej irytacji przeplatanej z zawodem. Chociaż nie było to powiedziane wprost, ale z jakiegoś wymuszonego powodu, zdaniem Louvaina droga Ambicji do potęgi była odgórnie naznaczona ciężarem tego co niewłaściwie, złe i mroczne. Albo przynajmniej stwarzano wrażenie, że droga ku potędze musi odbywać się kosztem dobra. Okropne spłycanie tematu. I dobrze wiedział o czym mówił, zwłaszcza kiedy odsuwał krzesło, przepuszczał w drzwiach i podawał rękę na schodach swojej wybitnej nekromentce. Nie odpuszczał swojej blond partnerki nawet na dwa kroki, nieustanie trzymając rękę na jej plecach.

- Lubię szkołę Stanisławskiego, ale akurat ten bicz? Odrobinę przerost formy nad treścią. Rosyjski system przeżywania, a nie wyłącznie odgrywania dodawał wiele smaku i zdecydowanie poszerzał sceniczny wokabularz. Jednak musiał być apropo, a ten tutaj pojawił się chyba bardziej, żeby szokować niżeli co innego. Jednak nie sposób odmówić, że faktycznie zadziałało. Patrzenie z loży, tam z góry, na fizyczne obrażenie i jaki wywołał on strach w pierwszych rzędach skutecznie pobudził synapsy Louvaina. Nie spodziewał doświadczyć się tego typu brutalności akurat tutaj, ale nawet taka wpadała w jego gusta podłości. Leniwym wzrokiem spojrzał w kierunku prac Lyssy, które niewątpliwie musiały być w pewien sposób zaczarowane. Nie uwierzyłby, że pyskata trajkotka nie wykorzysta okazji, żeby przemycić coś od siebie. Coś od czego mało odporny widz, może ulec artystycznym wpływom fuczki i doznać jakiegoś wewnętrznego wstrząsu. I dobrze zgadywał, bo przechodząc obok czuł magiczne wibracje, a oklumencka nadwrażliwość na wpływy z zewnątrz nie oszukiwały go. Jednak nie przyglądał się plakatom zdecydowanie dłużej żeby wejść z nimi w interakcję. Może później. Jednak z wielką obojętnością przeszedł obok zbiórki i tych wszystkich cegiełek. Był sceptyczny do przekazywania w ręce Salwynów pieniędzy jeszcze przed wydarzeniem, a po obejrzeniu sztuki był już zdecydowany, że nie zasługują nawet na jego jednego złamanego knuta.

- Magiczny, niemagiczny, ważne żeby niszczył. Zaśmiał się, a potem spojrzał raczej w stronę swoich chłopaków z sarkastycznym uśmieszkiem, licząc, że docenią jego wyrafinowany humorek. Jednocześnie skinieniem głowy zasugerował całej paczce, że skoro już się tutaj przy barze znaleźli można sobie na coś pozwolić. Wątpił, żeby ktoś pokusił się na taką frywolność wnosząc tu magiczne drinki, dostojność dzisiejszego wieczoru raczej nie pozwalała na takie figle. Ale gdyby były to i siłą wlałby Atreusowi kilka do mordy, żeby zobaczyć jak znowu przemienia się w włochatego gryzonia.

- Grunt to podążać za swoimi ideałami, nie warto się przejmować zdaniem innych. - Łatwo było jej prawić takie mądrości, bo przecież ona nie należała do grona uprzywilejowanej elity, bardzo dobrze znała swoje miejsce w hierarchii społeczeństwa i nigdy na nie narzekała. Przykro jej było, że jej przyjaciele musieli ponosić konsekwencje tego, że byli wyjątkowo tolerancyjni i nieobojętni na krzywdę innych, jednak kiedyś ktoś to doceni, czuła wobec tego pewność.

- Mój Drogi, mam dużo do powiedzenia na wiele tematów, jednak nie wszystkimi myślami powinnam się dzielić, wiesz, jak jest. - Panna Figg bardzo dobrze wiedziała, kiedy powinna się ugryźć w język. Miała w sobie ogładę, umiała dedukować, była całkiem rozsądną i obytą osobą, dzięki czemu potrafiła odnaleźć się w każdym towarzystwie. Nie bez powodu miała znajomych i przyjaciół w najróżniejszych kręgach.

- Znasz mnie, nie odmawiam alkoholu. - Oczywiście w granicach rozsądku, wiedziała na ile może sobie pozwolić, jeśli tego potrzebował Erik, to chętnie potowarzyszy mu przy barze, sięgnie po lampkę wina, czy cokolwiek innego, może to nie były jej kolorowe drinki... ale nie zamierzała narzekać.

Nie wszystko poszło po jej myśli. Longbottom postanowił zahaczyć o grupkę czarodziejów, w której i ona dostrzegła znajomą twarz. Uśmiechnęła się ciepło do Elliotta na przywitanie, darzyła go sympatią, szczególnie po tym, co wydarzyło się w Beltane, gdy ich losy nieco się ze sobą splotły. Pamiętała o tym, że miał specjalne miejsce wśród znajomych jej przyjaciela.

Dygnęła również na przywitanie do pozostałych, jak wypadało. Zauważyła, że najmłodszy w towarzystwie się jej przyglądał, chyba coś mu zaszkodziło? Nie wyglądał, jakby wszystko było z nim w porządku... Później zaczął się jąkać, najwyraźniej przytłoczyło go to wydarzenie, nie miał chyba obycia w podobnych przyjęciach. Tak to już jest, kiedy dopiero zaczyna się bywać na salonach i nie ma w tym doświadczenia. Musiał się zestresować tym, co działo się wokół, młodośc jednak rządziła się swoimi prawami. Posłała mu pocieszający uśmiech, mający go wesprzeć, skoro już tak na nią spoglądał z tym grymasem na twarzy... Nie słuchała specjalnie tego, co miał do powiedzenia, trudno bowiem wyłapać coś z tego słowotoku, czy tam monologu który wygłosił. Zwłaszcza, że wokół było dość głośno i tłoczno.