Wystawka wyglądała krzywo, gdyż Charles zaczął w niej grzebać. Upomniał syna, żeby to zostawił. Jeszcze trochę, to przyjdzie Leonard i też zacznie poprawiać, bo mu coś nie pasuje.

Po obsłużeniu klientów i odczekaniu aż się oddalą od ich stoiska, zanim podszedł do syna, aby zacząć tę ważną część rozmowy, sam poprawił na stoliku to, co zostało naruszone. Obojętnie przez kogo. Miało być wszystko elegancko poukładane. Natrętne spaczenie rodzinne.

Skrzynie mogły być spokojnie dwie, skoro wcześniej zasiadali na nich Philip i Robert. Teraz te miejsca były dla nich przeznaczone. Richard zadał pytanie, odnośnie pomysłu tych kontrowersyjnych świeczek, oczekując szczerego wyjaśnienia.

Tylko właśnie. Jak można nie wiedzieć, skąd wziął się pomysł? Czym on się sugerował? Swoim przyrodzeniem? Co z tym wszystkim mają wspólnego ostrygi mandżurskie? To w ogóle istnieje? Czy Robert pozwalał mu sięgać po coś, co było dawno nie używane?

- Chwila. Charles.
Nie nadążał za wyjaśnieniami syna. Może nie umiał, nie miał talentu do tworzenia świec i czegokolwiek, ale podstawową wiedzę z zakresu składnikowego świec i kadzideł posiadał.
- Co wspomniane przez Ciebie ostrygi mają wspólnego ze świecami, jakie zrobiłeś? Pytałeś Roberta, czy możesz ich użyć? Czy może potrzebować ich będzie później?
Zadał mu trzy pytania, patrząc na niego poważnie. Próbował znaleźć w tych jego wytłumaczeniach logikę. Sens.
- Robiąc z tego żart, zdawałeś sobie sprawę z tego, do czego może to doprowadzić?
Kolejne pytanie, czy w ogóle Charles myślał o konsekwencjach, reputacji rodziny, jak ludzie na to spojrzą z boku? Wyszło to z jego rąk. Ale sprzedał pod działalnością Roberta. To nie powinno mieć miejsca.

Ostrygi... mandżurskie. No tak powiedział też wcześniej Charles. Tylko, Richard od razu nie załapał że mowa tutaj o afrodyzjaku. Mogło mu się pomylić z innym nazewnictwem. Mając świadomość, że jego rodzina zajmowała się badaniami mózgu Departamencie Tajemnic, to nie zdziwiłyby go jakieś słoiki czymkolwiek żywym wypełnione w piwniczej pracowni. Dlatego tutaj mógł coś źle zrozumieć. Poprosił syna, aby nie spieszył się i powoli mu wyjaśniał. Nie wszystko na raz.

Oparł się łokciami o swoje uda i dłońmi przetarł twarz, słuchając dalszych słów syna, że nie zapytał Roberta o możliwość użytkowania składników, znajdujących się głęboko schowanych. Westchnął trochę zrezygnowany.

- Charles. Pytaj za każdym razem, jak nie jesteś czegoś pewny. To, że Robert zezwolił ci korzystać z pracowni, podstawowych składników i narzędzi, nie znaczy, że możesz grzebać wszędzie i wykopywać stare składniki.
Poprosił go, stanowczym tonem. Mając nadzieję, że to się nie powtórzy. Chyba że było inaczej. Tego musiałby się i od Roberta dowiedzieć.

Przyjął do wiadomości, że chłopak odkupi zużyty składnik. Wręcz powinien to zrobić, jeżeli nie chce przeżyć kolejnego gniewu wujka. Richard wolał uczulić chłopaków na różne zachowania brata. Bo sam nie lubił, gdy ktoś grzebie w jego rzeczach (tylko brat może).

- Odkup. I jemu o tym powiedz.
Rzekł krótko, zdecydowanie. Dzięki temu może Charles dowie się, czy będzie mógł nadal korzystać z pracowni. Po tym wyskoku, Richard nie widział tego dobrze. A słysząc po raz kolejny o tym, że te świeczki to żart. Chyba chłopak zapomniał już, do czego ten żart doprowadził.
- Nie uprzedziłeś mnie. Nie poinformowałeś Roberta o tym, że coś jeszcze będziesz miał na stoisku. Jeżeli nikt nie miał tego widzieć, to nie powinno się to tutaj znaleźć. Rozumiesz?
Mówił spokojnie, lecz ton głosu miał mocniejszy, aby uświadomić chłopaka, gdzie popełnił błąd. Czy w ogóle rozumiał, co zrobił i co powiedział? Nikt by tych świeczek nie widział, gdyby nie pojawiły się na tym stoisku, gdyby nie zostały komuś zaprezentowane w miejscu publicznym.
- Sprzedając je pod naszym nazwiskiem, pod rodzinnym interesem, naruszyło naszą reputację. Rozejdą się plotki na temat tego, że zaczęliśmy produkcję świec o intymnych kształtach. Jakby sam problem z cytrynówką Sophie nie był wystarczający. To teraz to.
Tutaj już zszedł z tonu, wyjaśniając synowi jak to może zostać odebrane przez innych. Jak on to widzi z boku.

Westchnął i wyjął papierośnicę, aby wyjąć z niej papierosa i zapalić. Coś czuł, że opróżni opakowanie do końca kiermaszu.

- To nie może się więcej powtórzyć.
Patrzył na syna poważnie, czekając na jego słowa obietnicy, że nigdy więcej nie zrobi takiego numeru. Że te pierdolone świeczki nie będą sprzedawane od strony rodzinnej. Jak tutaj.

Czuł się trochę rozczarowany, gdyż nie spodziewał się, że jego syn będzie zdolny do popełniania podobnych błędów co Sophie. Choć w innym kierunku.
Widać było, że Charles wykazywał jakąś skruchę, wciąż przepraszając. Jeżeli wziął do serca te uwagi, to mieć nadzieję, że wyciągnął z tego jakieś lekcje.

- Gdzie chcesz produkować swoje wyroby?
Zapytał od razu, marszcząc lekko brwi. Chyba nie będzie skakał między jednym domem a drugim? To w ogóle nie wchodziło w grę. Nie ma chłopak swojego miejsca zamieszkania a w pokoju nie bardzo są na to odpowiednie warunki. Miał jakiś plan?

Jaki to był zysk, Richard nie widział, ale był świadkiem sytuacji, gdzie mimo faktu, że kazał mu z bratem się wynosić, chłopak zadziałał odwrotnie i sprzedawał te świecki, odbierając pieniądze.

- Zysk? Kosztem zdrowia mojego brata?
Spojrzał dość poważnie i niezadowolonym z tego w jaki sposób pojawił się ten zysk. Nie widział tutaj tego zysku. Nie dla nich. W tych słowach dał mocny nacisk na to, że bardziej mu w tamtej chwili zależało na zdrowiu brata, a nie pieprzonym zysku z chujoświeczek. Czy naprawdę musiał synowi przypominać co tamtego momentu odjebał? Że się ich nie posłuchał? Trudno teraz było Richardowi uwierzyć w prawdziwość słów przeprosin syna, gdy wyskoczył z tym tematem.

Zapalił papierosa i schował papierośnicę. W tym czasie Charles przyznał mu rację i zapewnił, że wszystko odkręci. Oby ta cała sprawa zakończyła się dobrze. Wielka tylko szkoda, że ten dziennikarz Isaac, musi być ich klientem.

- Skoro już wiesz, że popełniłeś dzisiejszego dnia sporo błędów, mam nadzieję, że lekcje z tego wyniosłeś odpowiednią.
Rzekł, widząc że chłopak pochylił się, oczekując najpewniej ojcowskiego gestu, przyjętych przeprosin. Charles był jeszcze dzieckiem. W takich działaniach, szybko on nie dojrzeje do mężczyzny.

Obietnica. Składając ją, trzeba jej dotrzymać. Richard swoje składał bratu i zawsze dotrzymywał. Jak będzie z Charlesem? Zaciągnął się wypuścił dym ustani, gdzieś na bok, nie na syna.

- Trzymam Cię za słowo. Jeżeli chcesz żebym był z Ciebie dumny, daj temu odpowiedni powód. Dzisiejsze zachowanie było bardzo rozczarowujące. Jeżeli masz z czymś problem, rozmawiaj. Jeżeli czegoś nie wiesz, pytaj. Pamiętaj, Norwegia to nie Anglia. Tutaj panuje inna kultura.
Po tych słowach, poczochrał Charlesa po głowie. Mając nadzieję, że dotarło do jego łba. Przypomniał mu także, że zmieniając miejsce zamieszkania, w innym kraju panuje inna kultura i obyczaje.

Jeżeli to ten temat mieli za sobą, Richard spojrzał na zegarek, aby sprawdzić godzinę.

- Jak długo ma ten kiermasz trwać?
Zapytał. Aby wiedzieć, jak długo przyjdzie im tutaj zostać.