Tak to bywało z komunikatami, szczególnie tymi zawierającymi informacje emocjonalne, że ich odbiór bywał zupełnie inny od tego, co chciałeś nadać. Dla Crowa to ostre nie było - dziwne? Ani trochę. Wrona miała ostry dziób, ostre szpony, ale najlepsze chowała i tak po kieszeniach. Noże i nożyki, którymi tak precyzyjnie rzucał, by nie trafić w Elaine przyczepionej do koła, które w dodatku się poruszało. Na delikatnym ciele dziewczyny nie było żadnego śladu. Ostry też miał język i swoje komentarze. Czasami chlaśnięte, żeby tylko pojawiła się krew na wargach innych, innym razem przypadkowe, w trzeciej opcji byłyby żartami, co miały rozbawić, a nie doprowadzić do łez. Nie, nie dało się w tym świecie powstrzymywać emocji. Można było je tylko wylać, bo jeśli je powstrzymywałeś to zaczynałeś się dusić.

- Zależy ci na niej. - Czy go to w ogóle obchodziło i miało znaczenie? Pewnie nie. - Na Viorice. - Nie, to nie było pytanie, to było stwierdzenie. - Nie zwróciłem dużej uwagi na to, co robił... Cedric. - Zawahał się dłuższy moment próbując sobie przypomnieć imię, które padło. - Ale może wyjdzie im to na dobre. - Ach, optymizm. Laurent się starał tego optymizmu trzymać - szczególnie starał się go trzymać dla innych. Starał się widzieć jasną stronę, bo ta ciemna i ponura była zbyt zniechęcająca. Za bardzo odtrącająca. Powodowała, że człowiek tracił siłę i zachętę do działania.

Grzecznie szedł za swoim podśmiewującym się do własnych myśli taranem, więc pewnie ten taran niekoniecznie zobaczył średnio zadowoloną i trochę zdziwioną minę Prewetta. Bo tak - to było NAGŁE pytanie.

- Na nic konkretnego nie choruję... - odpowiedział po chwili dość ostrożnie. - Zawsze miałem słabe ciało... - zastanawiał się, jak w ogóle dobierać słowa do tej odpowiedzi - ale ostatnio chyba mocniej straciłem na wadze przez... stres. - Stres. Przy którym człowiek tylko się dusił. Wyciągnął rękę po koszyk, kiedy dotarli do koła, żeby Flynn mógł w końcu spełnić swoje małe marzenie Lammas i coś dla siebie wylosować.

Czy Stanley vel Matthew mówił niewyraźnie? Być może. A może Penny nie wygrała nigdy peleryny stąd wynikało jej zdziwienie? To też było prawdopodobne. Cóż, miała dzisiaj dużo pecha, więc nie mogła być jedną z tych osób, które wygrały taki przedmiot... i w sumie to jakikolwiek przedmiot.

- Mhm... - potwierdził, chociaż było to pod nosem, więc rudowłosa mogła nie usłyszeć tych słów.

Zresztą nie zdawała się chyba tym zbytnio przejmować, ponieważ była gdzieś z własnymi myślami. Podążała w jednym, upragnionym celu, który był jednak dla Borgina nie znany. Co te dziewczę miało w głowie? Zastanawiał się, starając się nie zgubić czy nie połamać. I szło mu całkiem dobrze, a jeszcze lepiej, kiedy w końcu puściła go i zajęła się zadaniem równie przydatnym - torowaniem drogi do punktu docelowego.

Stanley nie miał zamiaru się samemu przepychać, więc skorzystał z drogi, którą przygotowała mu Penny. Ta zdawała się nie kontaktować ze światem zewnętrznym, więc i on nie próbował tego zmienić.

Widząc, że jego towarzyszka zajęła się zakupami, stał po prostu za nią i przyglądał się temu wszystkiemu. Nawet wiedziała, który kamień to który. Sam Matthew zapewne mógłby określić go jako "ładny" czy "drogi", bo taką posiadał wiedzę w jubilerstwie.

Zaraz wspomniała o jakiejś broszce. Poszukiwała takiej? Może miała upatrzone od początku tego całego Lammas? Grunt, że chociaż ona miała jakiś cel, którym nie było szlajanie się dla samego faktu szlajania się.

- To bardzo specyficzny opis produktu. Czyżbyś na taki polowała? - zapytał z ciekawości. Gdyby tylko wiedział, że afera wisiała na włosku, zapewne mógłby powiedzieć coś innego albo chociaż nie dorzucać do pieca. Niestety niewiedza mogła przynieść niespodziewane obroty w niektórych sprawach.

Kiedy na stoliku pojawiły się ów produkty, sam rzucił okiem, aby je ocenić. Oczywiście bardziej pod kątem podziwiania tego, co potrafili zrobić ludzie. Te, które zostały im pokazane były prawdziwie pięknie.

- No bardzo ładne - pokiwał głową z uznaniem - Który kamień to ten idealny? - dodał, nie widząc żadnej różnicy. Żadnej różnicy, która była czymś innym, niż innym kolorem. Ot, taki ten biznes jubilerski był bez sensu. Kazali płacić miliony monet za wszystko, co wyglądało tak samo i różniło się kolorem. Dramat.

Aaach, kto na co zasługuje, a co nie powinno mu być dane... Najwyraźniej tego dnia, w tej chwili, decydował o tym właśnie Fleamont Bell - osoba o szemranej reputacji i wątpliwej moralności. Hej - przynajmniej był osobą, która nie chciała przekręcać każdego karku. Która chciała kogoś chronić. Więc? Takie złe było złożenie losu co poniektórych w jego dłonie? Gdyby składać te miłosne, jak u ołtarza Afrodyty, wyszłoby z tego wielkie poplątanie. Każdy byłby przynajmniej szczęśliwy? Wątpliwe. Na pewno jednak Flynn mógłby powiedzieć, że każdemu to szczęście próbował dać. Intencje ponoć miały znaczenie w tym świecie i baczyło się na nie. Kto ci dobrze życzy, kto życzy źle. Więc... jakkolwiek "mocno" by nie zależało Flynnowi na tej kobiecie, jakąkolwiek relację mieli, to dobrze jej życzył. O tym, jak wiele przekładał na nią swoich braków, pragnień i innych tego typu rzeczy pojęcia nie miał. Jak zresztą o mnóstwie rzeczy dziejących się w głowie Flynna. Dzisiejszego dnia czarnowłosy wyjątkowo nie chciał mu odpowiadać na wiele pytań, a Laurent wcale nie zamierzał być nadmiernie upierdliwym. Był głównie zniechęcony.

A teraz może po prostu trochę smutny, może zmęczony, może przebodźcowany. I tak jak Flynn dobrze życzył Viorice, tak Laurent życzył dobrze jej, temu uroczemu chłopakowi, Cecilowi i Wronie, która stanęła przy kole i chciała nim kręcić. Życzył mu szczęścia w tej miłości, która nie chciała go widzieć i w tym, żeby mu poleciał coś... coś fajnego. Cokolwiek by sobie nie zażyczył. Blondyn się zastanawiał, jakie prezenty mogłyby go zachwycić, poświęcał temu swoje myśli, a najlepszym i najbardziej wstydliwym było to, co próbował dla niego stworzyć. Czy to miało sens, czy nie - robił to. I być może nigdy mu tego nie da, albo będzie musiało poczekać, bo pochłaniało to dużo czasu, którego czasami było mu aż nadto brak. Aha. Przyjął kota, który wychylił na moment łeb, żeby zobaczyć, co się dzieje i schował go z powrotem w koszulkę. Mógł tylko wzruszyć ramionami, albo nie zrobić nic. Uśmiechnął się zachęcająco.

- Czy w takim razie powinniśmy poszukać jakichś, jeśli żadne ci nie wypadną? - Kapcie, się znaczy. Tradycji w końcu miało stać się zadość. Z ciekawością spoglądał na kolejne rzeczy, które kończyły w dłoniach Flynna. - Poczekaj... mam parę biletów, więc możesz zrobić kilka losowań, jeśli chcesz. - Jeśli sprawiało mu to frajdę... Laurent wszedł z tym kotem do tego koła i albo podał bileciki, żeby to Flynn zakręcił za niego, albo wymienił się z nim miejscami - i zakręcił sam.