Podchodzę do stoiska razem z Heather, a kiedy zwalnia się kolejka, wykorzystuje losy, które jeszcze mi zostały.

Każdy mistrz eliksirów potrzebował swojego własnego ekwipunku. Chociaż Lupin przywykł do korzystania z ogólnodostępnego wyposażenia do warzenia mikstur, czy to w Szkole Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie lub Szpitalu św. Munga, tak zdecydowanie wolał korzystać z przedmiotów, które były dostosowane do jego potrzeb i zachcianek. Tym bardziej więc ucieszył się, że zakup półki nie nadszarpnął zbyt wielu z jego cienkiego budżetu.

A tak było po prostu łatwiej. Zwłaszcza że w dużej mierze był samoukiem. Sporą liczbę technik alchemicznych przyswoił w dużo bardziej domowych warunkach niż znaczna część studentów Akademii Munga. A chociaż cierpiał obecnie na dosyć mocny deficyt czasu wolnego poza pracą, tak wolał mieć własny sprzęt, gdyby przyszło co do czego i musiał uwarzyć parę eliksirów po znajomości. Lepsze to niż latanie do apteki albo czekania na zwolnienie pracowni alchemicznych w miejscu pracy.

— Powinniśmy później skoczyć na Horyzontalną. Albo na kebaba do mugolskiej dzielnicy — zaproponował, gdy odszedł wraz z Heather od Magicznych Różności i zaczął kierować się w stronę stanowiska z loterią. Dalej miał parę losów do wykorzystania. — Skoro wszyscy się zebrali tutaj, to w innych dzielnicach powinno być nieco luźniej. To jest, w dzielnicach czarodziejów.

Obchody Lammas raczej nie zmieniły zbyt wiele w niemagicznym centrum Londynu. Mugole pewnie dalej latali za swoimi sprawami, nieświadomi tego, że parę ulic dalej odbywała się dosyć huczna impreza. Mimo to dobrym kebabem Cameron nie wzgardziłby w żadnych warunkach. Chłopak otoczył swoją narzeczoną ramieniem, czekając na swoją kolej pośród ludzi ustawionych do stoiska z losowaniem. Kiedy w końcu przyszła jego kolej, zdecydował się jako pierwszy podjąć walkę z losem. Kto wie, może jeśli jemu źle pójdzie, to przynajmniej Heather uda się wylosować parę niezłych fantów?

- Porozmawiaj. Ja znawcą nie jestem. Może Robert lepiej to wyjaśni.
Zgodził się z synem, że temat lepiej zostawić pod dyskusję z odpowiednią osobą, która stworzyła te świeczki. I choć było wszystko napisane na opakowaniu, to tajemnica zawsze pozostawała w wykonaniu. Kto lepiej tego nie powie jak ich specjalista i twórca Robert Mulciber?

Przynajmniej im czas jakoś zleciał na luźnej rozmowie i sprzeczaniu się o nazewnictwo. Richard mógł i nie musiał mieć racji, co do tych świeczek. Znał jednak większość produktów stworzonych przez brata, pamiętając co mu o nich mówił.

Zaciągnął się papierosem ponownie, słuchając Charlesa. Wypuścił dym gdzieś w bok. Spojrzał na Charlesa, kiedy po jego uwadze odnośnie palenia czegoś, czego on sam nie jest wstanie zrozumieć, wspomniał iż sam już próbował.

- Idzie się przyzwyczaić.
Odpowiedział krótko, w kwestii pytania, patrząc na swojego wypalonego do połowy papierosa. Już w okresie szkolnym zaczął palić. Udało się dopiero, kiedy w końcu z bratem dostali przepustkę do Hogsmeade. Udało mu się przekonać starszego kolegę z domu Slytherina, aby mu załatwił paczkę.
- Smakowe są łagodniejsze, wydają z siebie nawet inny zapach. Też takie paliłem, jak mnie częstowali. Ale bardziej preferuję tradycyjne.
Wyraził swoje zdanie na ich temat. Lecz nie przypuszczał, że Charles taki chętny i otwarty będzie na rozmowy o tytoniu. Dzieckiem nie był. Richard palić mu nie bronił, jeżeli chciał spróbować. Droga wolna.

Młodzieńca jednak świerzbiła dupa, że musiał wstać, podejść do ich straganu i poprawić świeczki czy co tam według niego stało krzywo. Richard tylko się lekko uśmiechnął i pokręcił głową. Dał już sobie spokój z tym. Byleby młody nie kombinował za jego plecami.

- I słusznie.
Zgodził się i tematu już nie ciągnął. Chłopak chociaż pod tym względem wiedział, że mugolom nie należy pomagać. Ani finansować ich pracy.

Strzepnął popiół z papierosa i spojrzał w stronę sceny, gdzie zaczęli najpewniej wprowadzać jakąś piosenkarkę, co będzie się darła na całą ulicę. Westchnął, ponownie się zaciągnął i spojrzał na zegarek. Jakoś to przeżyje.

Obsługuję stoisko. Rozmawiam z Morfeuszem, Anthonym, Jonathanem, Lorien i Lyssą.

Wyprostował się, gdy zorientował się, że do stoiska z dewocjonaliami podszedł nikt inny jak Anthony Shafiq. Nie nazwałby go przyjacielem, czy nawet bliskim znajomym, jednak... Znali się. Głównie przez inwestycje, jakich dokonywał Anthony, a które bardzo pozytywnie wpływały na obraz pomniejszych miejsc kultu zlokalizowanych poza granicami Londynu. Gdyby nie całe góry galeonów przeniesione do skrytki kowenu, wiele kapliczek zapewne obróciłoby się już w ruinę. Macmillan pochylił lekko głowę, aby powitać czarodzieja.

— Chodzi o miłość Matki — wytłumaczył, mamrocząc pod nosem, gdy wychwycił nutę zwątpienia w tonie głosu Shafiqa. — A w obecnych czasach jej nigdy nie ma za dużo. Można się nią wręcz zachłysnąć, jeśli zaczerpnie się z jej źródełka za dużo za jednym razem.

Sebastian wykorzystał moment rozproszenia swojego klienta i zaczął pakować poszczególne produkty wymienione przez Morfeusza, dając mężczyźnie czas na przywitanie się z resztą ludzi, która podeszła do stoiska.

— Niech Matka to panu w dzieciach wynagrodzi, panie Longbottom — odparł, gdy Morfeusz odmówił odebrania reszty. — Poproszę o odśpiewanie kilku pieśni na cześć pana hojności wobec kowenu.

Na wspomnienie o Brygadzie Uderzeniowej, zagryzł dolną wargę. Ledwo zdołał się powstrzymać przed pytaniem, czy i w kwestię brokatu była zamieszana niejaka BRENNA LONGBOTTOM. Na tym etapie kobieta stanowiła dla niego synonimem działań sił bezpieczeństwa. Eh, czemu nie mógł kojarzyć ich z kimś innym, tylko z tą namolną czarownicą, która co rusz wpadała w jakieś kłopoty, a potem rzucała je z impetem na jego biurko w ministerialnej kanciapie? Czemu Departament Przestrzegania Prawa Czarodziejów nie mógł mu się kojarzyć z Patrickiem Stewardem albo tym całym Bulstrodem?

— Niech chwalone będzie słowo Matki i jej wyznawców — powitał sztywno zgraję sprowadzoną do stoiska przez Shafiqa, przeskakując wzrokiem z Jonathana na Lorien, aby koniec końców utkwić go w najmłodszej uczestniczce tej wycieczki, czyli Lyssie. — Polecam książeczki ''szukam i znajduję''. Podobno są świetne na ćwiczenie pamięci i spostrzegawczości.

Zerknął kątem oka na swojego asystenta, który zdawał się robić, co w jego mocy, aby ignorować klientelę, która w mig znalazła się pod ich stanowiskiem pracy. Chociaż ten jeden raz jestem po twojej stronie, pomyślał Sebastian, zduszając ciężkie westchnienie w zarodku, zanim to zdołało zatańczyć na jego żołądku. Nie miał nic przeciwko liczebności gości, ale wolałby, gdyby ci faktycznie zadeklarowali na wejściu, czy chcą coś kupić, a może jedynie popatrzeć, bo na dobrą sprawę nie wiedział, na kim powinien się skupić. Macmillan przełknął ślinę i wbił wzrok w pustą przestrzeń tuż nad głową Morfeusza.

Leon wręczył Olivii jakieś książki. I to najwyraźniej musiały być kucharskie, gdyż Tristan usłyszał ten charakterystyczny znany mu dobrze fragment wypowiedzi swojej dziewczyny: "... chyba o to, żeby nie spowodować u nikogo bólu brzucha". Wtedy na moment przeniósł na nich swoje spojrzenie, jakby nie do końca wiedział o co chodzi. Ale, z bólem brzucha zmagał się czasami, kiedy coś Olivia gotowała samodzielnie. Nie bez powodu poszukał jej informacje o kursach czy szkoleniach kulinarnych. O tyle dobrze, że w ich związku, to on umiał coś przygotować, co nie szkodzi na żołądek.

Po obsłużeniu mężczyzny (Cameron Lupin), który zakupił półkę i oddalił się ze swoją towarzyszką, Tristan skupił spojrzenie na rudowłosej i jej towarzysza, który dołączył po chwili. Wydawało się wymieniali zdania między sobą, do czasu, aż dziewczyna zwróciła się do niego.

To co usłyszał, nieco go zaskoczyło. Ta dziewczyna (Penny Weasley), prowadziła sklep na Alei Horyzontalnej? Nie zwrócił na to uwagi, kiedy szukał tam lokalu dla siebie. Przyglądał się temu jak przyglądała się broszkom. Jakby badała wykonanie. Była znawcą? Doświadczona w tej dziedzinie? Na wszelki wypadek sięgnął po swój notes i długopis, aby móc w razie czego coś napisać, gdyby się o coś pytała.

Na pierwsze jej pytanie, brzmiące na stwierdzenie, skinieniem głowy potwierdził. To był jego wyrób, który sprzedał. Właśnie zmarszczył brwi widząc tę broszkę w jej dłoniach. "Co jest grane?" – zadał sobie pytanie.

Nie rozumiał o co jej chodziło i dlaczego niby wprowadzał kogoś w błąd? Otworzył notes i zaczął pisać wyjaśnienie:
"Nie mam pojęcia, o czym Pani mówi. Nikogo nie wprowadzałem w błąd. Jaki jest problem z produktem?"
To napisawszy, pokazał dziewczynie do przeczytania. Pisał bardzo wyraźnie i ładnie. Wyrobił sobie pismo przez te lata, a szczególnie przez ostatnie miesiące. Być może była zaskoczona, że nie rozmawiał z nią, a jedynie komunikował pisemnie.
Jej towarzysz (Stanley/Mattew), powinien być kojarzyć Warda z pracy w Biurze Aurorów. Choćby z widzenia. Być może znał, lub pamiętał przez co mężczyzna przeszedł.