Uśmiechnęła się do Anthony’ego, przymrużając swoje duże, ciemnobrązowe oczy. Akurat jej uśmiech w tym towarzystwie był szczery – teraz już była pewna, że przyjście na ten kiermasz, to była dobra decyzja, nawet jeśli miała się tutaj pokręcić tylko przez chwilkę. Była szczęśliwa, a rozpierało ją szczęście, że mogła pomóc temu biednemu kotkowi, którego teraz trzymała w ramionach, i który rozglądał się z ciekawością na boki, węsząc swoim małym noskiem tak, ze aż mu się wibrysy trzęsły. Na pewno się wyróżnił – niebiesko umaszczony kot, na czarnym płótnie, jakim była sama Victoria i jej ubiór.

– Wybacz, tak było najprościej wszystko opisać jednym słowem – to znaczy skąd się znają i kim dla siebie są – to jest rodziną, co nie było ani trochę oczywiste, zważywszy na jej nazwisko i jego nazwisko… Ktoś musiał głęboko siedzieć w ich drzewie genealogicznym, by było to jasne. Uśmiechnęła się raz jeszcze i ponownie zanurzyła usta w winie. Jej akurat nie przeszkadzało, że było tak lekkie – a przynajmniej nie przeszkadzało jej dzisiaj. – Tak, kilkoro mam w rodzinie – zaśmiała się cicho, bo rzeczywiście daleko nie trzeba było szukać: Loretta i Louvain Lestrange, albo Vakel Dolohov, nie jej bezpośrednia rodzina, ale mąż drogiej kuzynki, Annaleigh Lestarnge. No i Anthony, ale on akurat od drugiej strony rodziny, tej znacznie… spokojniejszej. A przynajmniej spokojniejszej pozornie, bo kto wie, co wyrabiała na przykład taka Elizabeth, jej babcia… oooch.

– Dobrze, później cię znajdę – uśmiechnęła się do Laurenta, gdy postanowił się odłączyć. Może potrzebował pobyć sam? Nie zamierzała się więc narzucać – niech spedzi chwilę czasu sam na sam ze swoją kicią… A może z kimś się tutaj umówił? Ostatecznie to ona się do niego dokleiła. Miała jednak na tyle wyczucia, by nie zmuszać go do swojego towarzystwa, jeśli nie miał na nie ochoty… Kiwnęła więc do Laurenta, gdy ten odchodził, i zaraz swoją uwagę przeniosła na powrót do Anthony’ego.

– Były cztery koszyki – uniosła rękę, na której wisiało jej ucho jednego z nich, które wzięła, by za jakiś czas schować tam Kwiatuszka. – I cztery kotki. Wszystkie to takie biedactwa, trochę skrzywdzone przez czarodziejów, albo dzieci. Na przykład na Kwiatuszka rzucono czar i nie da się go nijak rozproszyć, dlatego jest niebieski. Podobno świeci w ciemności – pogłaskała kota po głowie, a ten spojrzał na nią, jakby rozumiał, co mówiła. – Kiedy tam byłam, to prawie wszystkie znalazły nowego właściciela, został jeden. Ale jestem pewna, że i on szybko dostanie nowy dom – mówiła dalej i ponownie sięgnęła po kieliszek. – A co, szukasz mruczącego towarzysza dla siebie? – zapytała i przymrużyła oczy. – Możesz pogłaskać Kwiatuszka, pewnie nie będzie miał nic przeciwko – zachichotała. To pewnie był dla kota dzień pełen wrażeń. Normalnie dałaby go potrzymać Anthony’emu, ale przyszło jej do głowy, że to może być dla kota nieco zbyt wiele stresów i wrażeń na raz, dlatego jednak tego nie zaproponowała. – Chętnie wezmę ze sobą jakąś butelkę, tak swoją drogą – dobrego wina nigdy w domu za wiele, prawda?

Jak przystało na dorosłego czarodzieja Philip nie zamierzał tłumaczyć się nikomu ze swojego zamiłowania do słodyczy, jedzonych i tak ze stosownym umiarem. Niektóre z nich można było dostać wyłącznie podczas tego rodzaju wydarzeń, jak chociażby spożywana przez niego wata cukrowa o magicznych właściwościach przypominających wyłącznie jeden ze szczeniackich psikusów. Zmiana koloru włosów nie okazała się trwała, na szczęście. Tak przeszkadzająca Robertowi czerń jego włosów miała zniknąć w przeciągu paru chwil. Jak dotąd jedynymi zabiegami, jakim poddawał swoje włosy było regularne mycie i strzyżenie. Pomimo osiągnięcia trzydziestego szóstego roku życia nie znalazł jeszcze żadnego siwego włosa.

— Powiadomić cię kiedy moja matka będzie organizować następny bankiet czy może wolisz znacznie bardziej kameralne przyjęcia? — Zadający to pytanie Nott doskonale wiedział, że niektórzy nie przepadali za uczestniczeniem w tego rodzaju przyjęciach. Pozostawał świadom tego, że wszystkie bankiety praktycznie nie różniły się od siebie. Pytając o kameralne spotkania rozważał zorganizowanie jednego dla bliskich znajomych na terenie swojej posiadłości w Dolinie Godryka, tym bardziej że lato z każdym dniem będzie zbliżać się do końca. Warto było skorzystać ostatniego miesiąca pełnego słońca. — Nie przepadasz za słodyczami? — Zapytał dla potwierdzenia swojego przypuszczenia, gdyż to teraz wydawało się być istotnym niuansem. Jeśli miał rację to jego kuzyn nie był pierwszą w jego otoczeniu, która nie przepadała za słodkościami. Podejście po to aby się z nim przywitać wydawało się bardzo miłe. Nie doszukał się fałszu w głosie tego mężczyzny.

— Nie mam nic przeciwko temu. Tobie, kuzynie, poświęcę tyle czasu, ile potrzebujesz. — Zapewnił swojego towarzysza. Pomimo bycia postacią szeroko rozpoznawalną to uczestniczył w tym kiermaszu wyłącznie prywatnie. Zamierzał w pierwszej kolejności odwiedzić wszystkie stoiska i zakupić na nich wszystko co wpadnie mu w oko oraz poświęcić parę chwil na obserwowanie występów. Rozmowa z kuzynem, znajomymi i przyjaciółmi doskonale wpisywała się w przebywanie tutaj prywatnie. Nie wykluczał jednak nawiązania kontaktu ze swoimi fanami.

— Bardzo chętnie. Po zjedzeniu tej waty cukrowej mam na razie dość słodyczy. Z tego co wiem to mój przyjaciel rozstawił tutaj się ze stoiskiem swojej winnicy i właśnie tego wina bardzo chętnie się napiję. — Nie widział powodu, dla którego miał się wzbraniać przed zajęciem miejsca przy jednym ze stolików. Ktoś powiedziałby, że to za wcześnie na spożywanie alkoholu, jednak Philip zamierzał raczyć się tym winem zamiast po prostu się spić. Do Château des Dragons nie było daleko i z pewnością po powrocie znajdą jeszcze wolne miejsce przy jakimkolwiek stoliku.

Wood przyglądała się dłuższą chwilę biżuterii, którą wyciągnęła Vioricia. Dokładnie o to jej chodziło. Mimo, że nie grała już zawodowo, to nadal quidditch miał specjalne miejsce w jej serduszku. - Wezmę jeden zestaw z miotłami, i jeden ze zniczami, są super. - Nie lubiła się ograniczać, zresztą nigdy nie musiała dlatego stwierdziła, że weźmie obydwa.

Kolejnym przedmiotem, który pokazała jej kobieta była opaska. Spoglądała na nią nieco sceptycznie, bo Ruda nie znosiła, kiedy coś uciskało ją w głowę. Takie przedmioty nie były czymś, co leżało w jej zwyczajnych zakupach, jednak był to jarmark, może mogła sobie pozwolić na odrobinę odejścia od normy? Najwyżej rzuci ją w kąt i nigdy nie założy, nie byłaby to pierwsza taka rzecz w jej szafie.

Cameron chyba również sądził, że opaska to dobry wybór, zachęcił ją do podjęcia decyzji. - Niech będzie, kupmy ją. - Pozwoliła Lupinowi dorzucić trochę pieniędzy do puli, chociaż nie było to potrzebne, ale wiedziała, że taki mały gest może dla niego wiele znaczyć. Zdawała sobie sprawę, że trochę nie do końca był oswojony z tym, że ona po prostu była bogata. Nie miała najmniejszego problemu z tym, że on nie był taki majętny, jak ona. Zupełnie jej to nie przeszkadzało.

- Koszulka to świetny pomysł, z alkoholem się nie zgodzę i tak mu się nudzi, jakby zaczął do tego pić, to mogłoby się to źle skończyć. - Charles i bez tego był nieprzewidywalny, nie powinni mu dokładać alkoholu, który mógłby zamroczyć jego umysł i nakłonić do robieni głupot.

Wtedy pojawił się Cedric z lemoniadą. Jego się tutaj nie spodziewała, zaskoczona była jego nadejściem niemalże tak, jak Cameron. Z tego, co opowiadał starszy z braci spędzał w Mungu jeszcze więcej czasu niż on sam. Ciekawe.

- Siemanko Ced, kopę lat. Myślałam, że nie wychodzisz z Munga. - Dodała jeszcze na przywitanie. Jak widać jeśli znalazł się powód to nawet wampir mógłby opuścić swoją trumnę, przeniosła wzrok na Vioricię, całkiem ładny powód do wyrwania się z murów szpitala. - Cameron i sprawianie problemów? Coś ty, to raczej ja jestem jego wrzodem na tyłku. - Dodała lekko, po czym zaśmiała się w głos. Niby żart, a jednak dużo w tym było prawdy. W końcu jeszcze nad ranem składał jej nogę po kolejnej wizycie na Nokturnie. Wolała jednak, żeby nikomu o tym nie wspominał.

Wtedy też zauważyła stojącego niedaleko nich Atreusa, był to idealny moment, żeby się stąd wycofać, wolała nie doprowadzać do kolejnego konfrontacji, szczególnie, że Brenna na nich czekała, miała wrażenie, że ten typ ją śledzi, a Wood zdecydowanie nie była jego fanką. - Camiś, możemy już pójść do Brenny? Na pewno na nas czeka. - Powiedziała słodkim, aż przesadnie słodkim tonem, zaczęła przy tym ciągnąć go delikatnie w stronę panny Longbottom.

Znajome twarze, które jeszcze chwilę temu znajdowały się przy stoisku oddaliły się od niej. Mogła ponownie się skupić na pracy, fakt - zawsze miło się robiło, kiedy znajomi przychodzili się przywitać, jednak ona była w pracy, nie mogła poświęcić im odpowiedniej ilości czasu, mimo, że bardzo by chciała. Jarmarki jednak rządziły się swoimi prawami, dziki tłum pragnął jej słodkości.

Panna Figg dzielnie podawała każdemu chętnemu watę cukrową, lody i inne słodkości. Posyłała przy tym promienne uśmiechy na prawo i lewo, aby mieć pewność, że każdy z klientów odejdzie od niej odpowiednio zaopiekowany. To było ważne - pierwsze wrażenie, poświęcenie każdej osobie z kolejki odpowiedniej ilości uwagi, by poczuli się wyjątkowo. Wydawać by się mogło, że dokładnie wie, czego potrzebują osoby czekające na słodkości.

Z tyłu głowy ciągle miała myśl, że będzie się musiała stąd wyrwać w odpowiednim momencie, bo musiała zdążyć na występ Flynna, zająć przy tym odpowiednie miejsce - pod samą scenę, bo mu to obiecała, nie mogła więc w pełni wpaść w wir pracy, bo zapewne to przegapi, nie chciała tego zdecydowanie.

Dostrzegła dziewczynę, która wpatrywała się w Strachliwego Śnieżka, podeszła więc do niej. - Dzień dobry. - Rzuciła z uśmiechem, żeby się przywitać. - Ten piękny rudzielec to Strachliwy Śnieżek, potrzebuje specjalnej opieki i zrozumienia. Jego wzrok nie do końca działa, nie patrzy, gdzie idzie. Jest bardzo lękliwym zwierzaczkiem, przez co te włosy się jeżą. Ma alergię na duchy, szczury i poltergeisty, więc zwiastuje ich obecność kichaniem. Mimo wszystko to naprawdę przyjazny kociak, który potrzebuje nowego domu, czy jest panna nim zainteresowana? - Zapytała jeszcze Ulę.

Uśmiechała się promiennie do Sebastiana, może nawet wyglądała na zbyt wesołą, ale próbowała udawać, że wszystko u niej w porządku, średnia z niej była aktorka i chyba zaczynała się denerwować tym całym występem, który miał być już za niedługo. Powinna odmówić ojcu, ale gdyby to zrobiła, to nikt by jej nie zastąpił, to ona była nadzieją na to, że Artemis znowu wróci na czarodziejski piedestał.

- Tak, tak, koszulę. Tylko musi być duża, mój brat jest jeszcze wyższy ode mnie. - Wolała o tym wspomnieć, żeby Astaroth nie musiał paradować w koszulce sięgającej mu do pępka, wolała oszczędzić sobie tego widoku, chociaż niektóre panny mogły być jej za to wdzięczne. Miała świadomość, że jej brat był naprawdę przystojny.

- Tak właściwie to wezmę obie, W imię Pani Księżyca i tę drugą z matką, na pewno mu się spodobają. - Nie musiała szczędzić grosza. Wierzyła, że Astaroth doceni jej gest.

- Obrazek odpuścimy, myślę, że gryzłby się z częściami zwierząt wiszącymi na moich ścianach. Już płacę. - Wyciągnęła kilka monet, które wręczyła Sebastianowi. - Reszty nie trzeba, niech Matka doceni gest. - Skłoniła się mu jeszcze na odchodne, po czym ruszyła dalej, ku kolejnemu stoisku.

Tym razem znalazła się przy stole Pani Zamfir oczywiście nie odmówiła sobie kieliszeczka rakii, nie byłaby sobą, gdyby wylała go za kołnierz. Jak tak dalej pójdzie, to nim dojdzie do jej występu będzie już zalana w sztok.