Nie chciał być wredny... cóż, przy ostatnim niepozbieraniu myśli i emocji prawdopodobnie był jedną z osób, które nie powinny wytykać chaosu głowy Fleamonta i niemożności ogarnięcia jego akcji i reakcji. W jednej chwili się do ciebie słodko uśmiechnie, w drugiej nakazuje ci spierdalać, a ty się musisz domyśleć, o co mu chodzi, bo nie jest skłonny do tego, żeby to wyjaśnić. Czy teraz było lepiej, niż na początku tego spotkania? Chyba tak. Skoro nie było negatywnych odczuć to znaczy, że jest lepiej. Albo właśnie nie. Bo skoro już niema nawet odczuć negatywnych, a te pozytywne się nie pojawiają, to tak naprawdę jest gorzej. Związki międzyludzkie rozpadały się, kiedy już niczego między nimi nie było. Myśli Laurenta nawet nie muskały tego tematu. Ta sytuacja nie była zero-jedynkowa, a całe święto żniw było wykańczająco męczące. Włącznie z przejażdżką, jaką zaoferował Flynn.

- Nie mogłem, ponieważ żeby kogoś gdzieś zostawić to najpierw musi się znaleźć w tym miejscu. - Jego powóz z abraksanem czekał na powrót do domu, a on jeszcze chciał zajrzeć do Florence, Atreusa i Oriona. Długi, bardzo długi wieczór. - Wziąłem Divę tutaj, od schroniska Figgów. Była jednym z dręczonych zaklęciami kotem.- Przez dzieci, albo i nie przez dzieci - była męczona. Zastanawiał się, czy przecież ktoś nie weźmie takiej piękności, ale, no właśnie - była piękna. I przede wszystkim było mu jej szkoda. Pochylił się nad buteleczką i w pierwszej chwili zmarszczył brwi. W drugiej dotarło do niego, co Flynn trzyma i obejrzał się ze zdziwieniem i grozą na loterię. - Co oni dodają do tych losów... - Czy Laurent miał zaufanie, że ta zawartość nie znajdzie się w jego pobliżu? Ha... procent zaufania do Flynna był bardzo chwiejny. Z jednej strony za duży, a potem okazywało się, że potrafił się diametralnie skurczyć w jednej chwili. - Mam nadzieję, że to był jakiś unikat... - I że połowa tutejszych czarodziei nie będzie teraz z nim chodzić w kieszeni.

- Dobry chłopiec. - Wyciągnął dłoń do jego głowy i czule go  pogłaskał po tych brudnych kudłach. Z łagodnym uśmiechem. To, że mężczyzna przed nim zdawał się starszy od niego wyglądowo jakoś traciło na znaczeniu w tym rozrachunku. To było lekko żartobliwe z jego strony. Tak też chwalił swojego psa albo hipogryfy, kiedy były grzeczne i słuchały - w tym kierunku żartobliwe. Bo co w zasadzie miał powiedzieć na to, że został tutaj... dla niego? Przez niego? Nawet nie wiedział, w którą stronę to skręcało. Jakiejś durnej litości czy może potrzeby pokręcenia się w jego towarzystwie z jakiegoś powodu. - Bardzo chętnie skorzystam z twoich silnych ramion. - Wystawił w jego kierunku koszyk z Divą, obracając się w kierunku uroczej dziewczyny, która obsługiwała stoisko. Uśmiechnął się teraz do niej - ciepło i sympatycznie - ale pokręcił głową odmawiająco w jej kierunku. - Wiem. Ciężko o tym zapomnieć. - Ale zeżarł czekoladki i nic mu nie było, a czasami shot po zatruciu alkoholem wcale nie bywał głupi. Czasami. Laurent był mocno skonfundowany stanem Flynna, ale nie chciał na to naciskać. To powiedział do Fleamonta, rzecz jasna.  - Innym razem, madame. Dziękuję za zaproszenie. - A to już powiedział do samej Sophie, kiedy mijali stoisko, idąc w stronę stoiska Kosmetyków Pottera. - Może od tego samego momentu, w którym niedoszły dziedzic Prewettów zajął się kurwami. - Żeby nie powiedzieć "kurwieniem się", bo to miał na myśli, ale złe ujęcie słowa było tu celowe. - Chyba nie wszyscy muszą chodzić tymi samymi drogami. Mówiłeś, jak nie lubisz tych granic, więc czemu znów sam je budujesz? - Granic, w których wszystko i wszyscy mieli swoje miejsce.

— Ja dowiedziałem się, że ten mężczyzna jest politykiem i filantropem. Wykonuje zawód, który pozwala mu na decydowanie o tym, co może być legalne w naszym świecie. Handel magiczny. — Odpowiedział na słowa swojej przyjaciółki, chociaż dopuszczał do świadomości to, że to nie będzie właściwe dla niej skojarzenie. Przecież Olivia nie musiała interesować się polityką. Jak dotąd nie zdradzała jakiegokolwiek zainteresowania tym aspektem świata czarodziejów, choć pozory mogły mylić. Jego polityka nieszczególnie interesowała.

Nie ukrywał, że w tym momencie najbardziej interesowała reakcja przyjaciółki na podarowane jej książki. To och, szeroki uśmiech i ten uścisk były tym, czego w jakimś stopniu oczekiwał. Było to bardzo miłe. Trzymając koszyk objął przyjaciółkę ramieniem, uśmiechając się radośnie.

— Cała przyjemność po mojej stronie. Z tymi książkami masz szansę nie tylko wywoływać bólu brzucha u swoich gości, ale również stać się doskonałą kucharką. — Zapewnił ją co do swoich intencji. Pozostawał optymistą, co do powziętego przez Olivię zamiaru. Gotowanie nie było tak trudne, jak się wydawało. W większości przypadków należało postępować według przepisu. Wtedy wszystko będzie dobrze. — Bardzo miło mi to słyszeć. — Po otrzymywaniu przyjacielskiego buziaka mógł uznać to za najlepsze podziękowanie, na jakie mógł liczyć. Nie było co doszukiwać się w tym geście drugiego dna.

— Jeśli ty twierdzisz, że żyjesz pod kamieniem to ja również... wiem tyle, że jest kapłanką. Tak jest napisane na okładce. Nie mogę powiedzieć, czy ona nawet istnieje i czy naprawdę ma na imię Fantazja. Kupiłem te książki na stoisku kowenu. — Odpowiedział półszeptem. Nie mógł powiedzieć, aby spotkał kapłankę Fantazję osobiście.

Mimo prowadzenia rozmowy z Olivią, Leon zwrócił uwagę na małe zamieszanie z udziałem jednej z klientek i jej towarzysza. Postanowił się w to nie wtrącać dopóki nie będzie tego wymagać sytuacja. Nie było to jego stoisko i nie został poproszony o pomoc.

Uśmiechnęła się miło, nie wyrywajac dłoni z delikatnego uścisku, kiedy Bertie Bott ucałował ją w ramach przywitania.

– Tak po prawdzie, to jestem fanką fasolek. Jak mi je znajomi pokazali, to uparłam się, że muszę spróbować wszystkich – i naprawdę tak było. Obrzydliwe smaki? Potrzymaj mi piwo (albo kawę, bo Ginny nie za bardzo piła alkohol). Wystarczyło, że zwietrzyła nosem jakąś rywalizację i rzadko kiedy umiała się powstrzymać. – Ale tort jest dobry, tak. Coś wymyślę – no i tortem będzie mogła się podzielić na wykopaliskach, nikt nie popatrzy na nią podejrzliwie, że podsuwa całą miskę podejrzanych fasolek. – Jestem magimedykiem – zachichotała, bo doskonale wiedziała, że na to nie wygląda. Ale z masą (a dopiero potem rzeźba) byłoby to chyba jeszcze dziwniejsze. – Pracuję na wykopaliskach archeologicznych – dodała jeszcze i darowała sobie, że zagląda też do szklanej kuli i stawia tarota, bo cały ten zestaw brzmiał tak absurdalnie jak wyglądał: historyk, lekarz, wróżbita. Brakowało jeszcze tylko filantropa i mielibyśmy celebryckie bingo.

Guinevere spojrzała we wskazanym przez Bertiego kierunku i aż zakryła sobie usta dłonią. Naprawdę coś tak intensywnego się tam podziało? Musiała wszystko ominąć i może to nawet dobrze.

– Ja? To nie do końca dla mnie – i to nawet nie była kwestia przesądów co tego, że zwyczajnie modliła się do innych bogów. Ale szanowała, że tutaj mieli takie, a nie inne wierzenia. Za to przynajmniej daty się w nich pokrywały. – Ale kupiłabym świeczkę i tak, babci na pewno się przyda – za to daleka była od kpienia z wróżbiarstwa.

Ruszyła więc razem z Millie i Bertiem do wspomnianego wcześniej straganu, i kiedy Moody w ten krzykliwy sposób mówiła, czego potrzebuje, to McGonagall przyjrzała się temu, co mieli wystawione na stoisku.

– Ja poproszę jedną. Najbardziej klasyczną jak się da – nie wiedziała o co chodzi z tymi cyckami na świeczce prawdę mówiąc. Przyszło jej do głowy.m, że Anglicy mają strasznie dziwne poczucie humoru, skoro muszą nawet w religijne świece wciskać motywy seksualne. Co prawda normalnie takie świeczki by ją bawiły w opór, ale nie, kiedy chciała przynieść taką swojej babci.