[Lato 1972] Święto Żniw - Kiermasz (Wątek główny)

Matthias zdawał się rozumieć to, że Celine nie do końca była właściwą osobą, która nieszczególnie mogła przysłużyć się jego sprawie. W chwili obecnej nie zamierzał już więcej tego tematu. Nierozsądnie było oczekiwać, że dla jego sprawy Celine wyrazi zainteresowanie tego rodzaju wydarzeniami. I bez tego była dla niego bardzo pomocna.

— Może tego dowiem się podczas uczestniczenia w kolejnych sabatach. — Stwierdził. Niewykluczone, że tego typu wydarzenia bardzo przypadną mu do gustu i zacznie częściej się na nich pojawiać. Zwłaszcza, jeśli będą obfitować w tego rodzaju atrakcje. W jego mniemaniu Celine była wyraźnym zaprzeczeniem celebrytki - w tym momencie zdawała się unikać tego całego rozgłosu, niosącego za sobą sporo niedogodności.

Skinął głową na słowa kobiety. Nie doszukiwał się drugiego dna w złożonej przez siebie propozycji i nie przejmowałby się tym, co inni ludzie mogliby sobie pomyśleć. Pod koniec występu sam nagrodził wszystkie osoby na scenie zasłużonymi oklaskami. Występu Eloise nie musiał oglądać na własne oczy - zdarzyło mu się być na koncertach piosenkarki. Z pewnością będzie doskonale słyszalna z dala od sceny.

— Tak właśnie myślę. Jestem ciekaw, co takiego sprzedają na tych stoiskach. Myślisz, że dostaniemy tutaj jadalne kasztany? — Bez wahania przystał na tę propozycję i wraz z kobietą skierował się w w stronę tych straganów. Jadalne kasztany były jednym z jego ulubionych przysmaków, jakimi raczył się podczas francuskich sabatów.

Pierwszym stoiskiem, do jakiego dotarli, było stoisko Kowenu. Tuż po podejściu do tego kramu mogli poczuć roztaczaną przez niego aurę spokoju i skupienia. Matthias przez chwilę przyglądał się przemykającym po zaklętym daszku i zdobionymi złotymi ornamentami. Oferta tego stoiska była naprawdę bogata, jeśli kogoś interesowały dewocjonalia.

— Dewocjonalnia... może tutaj znajdziemy coś wartego uwagi. Mają nawet koszulki! — W pierwszej kolejności zwrócił się do towarzyszącej mu blondynki. Sam nie postrzegał siebie jako gorliwego wyznawcę. Postanowił przyjrzeć się tym koszulkom, które w jego mniemaniu stanowiły jedyny towar wart nabycia. W pewnym momencie jego spojrzenie padło na prowadzącego to stoisko czarodzieja, którego w pierwszej chwili nie zauważył.

Południowe stragany - stoisko kowenu

Obsługuję stoisko.

Anthony, Lorien, Lyssa, Jonathan i Morfeusz
— Aha. Oczywiście. — Pokiwał głową, przyjmując do wiadomości zalecenia Anthony'ego i jego propozycję, odprowadzając go wzrokiem, gdy zabierał swoją ferajnę do kolejnego stoiska. — W takim razie życze przyjemnego i spokojnego Lammas. Pani też.

Tutaj skłonił krótko głowę przez Lyssą, która wcześniej odpowiedziała na jego sugestię odnośnie do sprzedawanych książeczek. Westchnął cicho, jednak na dobrą sprawę nie miał nawet chwili, żeby zastanowić się, kiedy miała odbyć się kolejna kwesta kowenu, bo zaraz do straganu przygnało kolejną grupę klientów. Święta Matko, niech ten dzień zacznie dobiegać nareszcie końca...

Neil Enfer
— Nie wiadomo — odpowiedział z nutką zrozumienia w głosie. Bądź co bądź, pytanie było dosyć zasadne, jeśli ktoś nie zgłębiał się zbyt głęboko w historie na temat tego, jak przedstawiano Matkę na obrazach, rycinach czy pomniejszych rzeźbach. Sebastian westchnął cicho. — W miejscach kultu rozsianych po Wyspach można znaleźć wiele wersji, ale ogólnie przychylamy się do tego, że wizerunek z oferowanych tutaj obrazów jest poniekąd fuzją kluczowych elementów, jakie łączy się z Matką na terenach, gdzie wiara w nią jest największa.

Trudno byłoby w jednoznaczny sposób przedstawić bóstwo, którego na dobry sposób nikt nie widział z wyjątkiem objawień czy wizji, które można było bardzo łatwo podać w wątpliwość. Bądź co bądź, Pani Księżyca uosabiała poniekąd cykl natury, porządek wszechświata, ewolucję świata i ludzkiej historii, odzwierciedlając tym samym i ludzkie życie, które zaczynało się od niemowlęcia, a kończyło na podstarzałej, zgarbionej kobiecie o siwych włosach. Kogoś, kto uosabiał tak wiele aspektów życia, nie było łatwo przedstawić.

Cathal Shafiq
— Nie nazwałbym tego nudą — odbił piłeczkę starego przyjaciela, przenosząc na niego wzrok. — Nadmiar wrażeń i wyzwań zawodowych też potrafi dać się człowiekowi we znaki. Zwłaszcza takiemu, który woli mieć plan na wszystko i nie działać w ciemno.

Jakby mało mu było problemów, jakie sprowadzała do jego kanciapy Brenna Longbottom, to przecież Departament Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami współpracował poniekąd jeszcze z Departamentem Przestrzegania Prawa Czarodziejów oraz Departamentem Tajemnic w sprawie Widm, które nawiedzały lasy w Dolinie Godryka. Dodać do tego jeszcze samą kwestię Limbo, a wychodziło na to, że Macmillan miał w pracy więcej atrakcji niż przed ostatnią dekadę. A że był osobą, która preferowała spokój i bardziej ''urzędnicze'' podejście do swego zawodu, to nie był to dla niego zbyt fortunny obrót spraw. Nic dziwnego, że zaczynał powoli tęsknić za kowenowymi szatami.

— …Jak idą prace na wykopaliskach? — spytał, przypominając sobie nagle, że znając Shafiqa to badania nad wioską dalej trwały. Bądź co bądź, nie należał on do ludzi lekkomyślnych i dążących do tego, aby jak najszybciej mieć sprawę z głowy. — Przez to wszystko nie miałem nawet okazji rozpytać, co się tam u was dzieje...

Matthias Delacour
— Dzień dobry — odparł po łacinie, gdy na ustach kolejnego klienta zagościł obcy język, aczkolwiek zgoła inny od tego, jakim był w stanie posługiwać się sam Macmillan.

Mężczyzna przez krótką chwilę napawał się ewentualnym zdziwieniem na twarzy chłopaka, po czym rozłożył przed nim i jego towarzyszką trzy modele koszulek: Tylko Matka może mnie sądzić, Wiara, nadzieja, miłość oraz Lammas '72: Mój pierwszy sabat. Bądź co bądź, były to nieco bardziej ''młodzieżowe'' hasła, więc kto wie, może przypadną młodym do gustu? Sebastian pokrótce przedstawił historię powstawania koszulek, nawiązując oczywiście do tego, ile to kapłanki nie spędzają czasu na dopracowywaniu wszelkich detali sprzedawanych przez nich ciuchów.

Stoisko Kowenu -> Stoisko Potterów

Ucałował powietrze nad dłonią Lyssy w kurtuazyjnym geście powitania, nie dając jej żadnych fizycznych oznak czy to znajomości czy też niechęci, która objawiła się jej w niciach. Jeśli spojrzała dalej, mogła zobaczyć, że większość nici Morpheusa jest po prostu czerwonawa, jakby darzył każdego spokanego człowieka, łącznie z jej ciotką przez spowinowacenie, chwilowym uczuciem podniecenia i nic więcej. Brzmiało to jak struny melodii wyparcia czegoś innego, mechanizm obronny. Silniejsze nitki prowadziły w tłum, do Erika Longbottoma, czyste uczucia rodzinne, a bardziej nasycone czerwienią do... Chłopaka, którego chyba Morpheus nie zauważył, skośnookiego klienta kramu.

— Coś w tym guście, Lorien, inscenizacja zaklęcia obronnego. Nie będę Was zatrzymywać, muszę zajrzeć jeszcze do mojej szwagierki — wskazał dłonią w kierunku pachnącego stoiska Potterów, pożegnał się z nimi elegancko i z uśmiechem, firmowym, całkiem przekonującym, skierował się ku Brennie i Elise, aby ta naprawiła mu twarz i zniwelowała zasinienie, tworzące się pod oczami od zetknięcia z pięścią Millie Moody.

Ból głowy po uderzeniu w nos był jak brutalne przypomnienie kruchości ludzkiego ciała. Pulsująca agonia rozprzestrzeniała się od miejsca uderzenia, jak fale na spokojnym jeziorze, burząc harmonię myśli. Każde uderzenie serca rezonowało w jego czaszce, jak echo tłuczonego szkła w ciemnej jaskini.

Festiwalowy gwar stawał się odległym tłem, zamglonym i przytłumionym przez ten nagły atak cierpienia. Morpheus zamknął oczy, próbując uciec od bólu, ale on trwał, nieustępliwy, ściskający jego skronie w stalowym uścisku.

W końcu jednak dotarł do perfumiarskiego stoiska ze zbolałą miną zbitego psiaka. Wszedł na zaplecze, ignorując innych gości, a jeśli ich znał, przywitał się tylko skinięciem głowy.

— Nie pytaj, kochana, mam dzisiaj pecha — przywitał się ze szwagierką i skorzystał z jej pomocy. Naprawa struktury twarzy znacznie mu pomogła.