– Fanki?– roześmiał się szczerze – Może dziesięć lat temu, ale teraz... wymiana pokoleniowa moja droga. Młodsi kawalerzy czekają na ożenek, a panny ustawiają się do nich sznurem. – Sam był już wdowcem, więc swoje prawilne, choć bezdzietne pożycie miał już odhaczone. Co prawda, z żoną całował się raz i to na ślubnym kobiercu, ale szczęśliwie dzięki służbie na misji dyplomatycznej we Francji, ominęło go zaglądanie prasy plotkarskiej do sypialni państwa Shafiq.

Odruch sroki, która teraz wczepiona w jego ramię ciągnęła do srebra, wywołał w nim tylko uśmiech. Dał się pociągnąć, ba! nawet nadstawił swoją dłoń z długimi pianistycznymi palcami i... stalowym sygnetem zdobnym w celtycki symbol ochronny na serdecznym palcu, którego wcześniej tam nie było. Gdy myślał o tym w perspektywie czasu, uznałby za zabawne, że wspólne wybieranie ozdoby z Erikiem było dlań tak wyjątkowym doświadczeniem, gdy zakupy z Lorein zdawały się oczywistą rutyną. Czy z pierścieni które wybierze dałoby się, za dziwaczną radą detektywa, stworzyć kastet? Wątpił.
– Agat i srebro... szczyt bezguścia. – Poddał się jej testom, skupiając stalowy wzrok na osobie Olivii. Ani brewka mu nie tykła na środek czyszczący dorzucany do zakupu zupełnie tak jakby to on miał się zajmować czyszczeniem swoich skarbów. Tak to jest mieszać się z niższą klasą społeczną. – Chciałbym kupić zestaw eliksirów wiggenowych, jeżeli dysponujecie jakimś eleganckim sposobem przenoszenia go... najlepiej pasem? może być też bandolier, jeśli nie jest zbyt zwracający na siebie uwagę. – Trwał ze stoickim spokojem czekając odpowiedzi, mimochodem przysłuchując się wcale nie awanturze, a konwersacji między jego zastępcą Jonathanem a Lyssą, którzy stali obok nich.

To nie było tak, że unikała rozgłosu. Starała się nie zwracać na siebie uwagi. Celine po prostu przebywała na urlopie. Zwyczajnie korzystała z możliwości odpoczynku, który jej się należał. W ostatnich miesiącach dużo podróżowała i jeszcze więcej pracowała. Jak długo można było tak funkcjonować? W pewnym momencie należało powiedzieć stop. Zaczerpnąć powietrza. Zresetować się. Zebrać siły na nowo. Na to miało jej pozwolić to lato.

Wzruszyła ramionami, kiedy Matthias zaproponował jej pierwsze stoisko. Jaka to różnica? Eliksiry, dewocjonalia, stoisko z winem? Tak po prawdzie, to nie sądziła, żeby gdziekolwiek znajdowało się coś, co mogłoby przyciągnąć jej uwagę. Ile jeszcze tutaj zostanie? Dwa stoiska, tylko dwa stoiska. Obiecała sobie w myślach. Robiła to dla ciotki, obiecała jej. Nie mogła tak po prostu dzieciaka wystawić, skoro obiecała się nim zająć.

Nigdy jednak nie mówiła, że spędzi z nim cały wieczór.

Do stoiska kowenu podeszła zaraz za Matthiasem.

- Bonsoir. - również przywitała się po francusku. Miała w zwyczaju wtrącać w tym języku pojedyncze słowa. Przy Matthiasie robiła to częściej niż zwykle, przestawiając się na ojczysty język swojego ojca.

Spojrzała na zaprezentowane przez Sebastiana rzeczy. Na koszulki. Rzeczywiście młodzieżowe. Odpowiednie dla Matthiasa? Pochyliła się nad jedną z nich.

- Mogę? - zapytała co prawda kapłana, ale na odpowiedź już nie zaczekała. Po prostu jedną z nich podniosła. Wybór padł na Lammas '72: Mój pierwszy sabat. Pozwoliła sobie przyłożyć ją do Matthiasa. Zobaczyć czy byłoby mu w takowej do twarzy. - Wydaje się wprost idealna dla takiego sabatowego prawiczka jak Ty. - skomentowała przy tym, już po angielsku. Czy trafnie? Zapewne tylko częściowo. Bo Lammas nie było raczej jego pierwszym sabatem. Natomiast Lammas zorganizowane w Londynie? To już inna para kaloszy.

Chwilę jeszcze się zastanawiała, wreszcie jednak odwracając się w kierunku Sebastiana. Posłała mu uśmiech. Ten wystudiowany uśmiech, który niejednokrotnie można było podziwiać na pierwszych stronach gazet. Tyle tylko, że kiedy spoglądała na ludzi z tych pierwszych stron gazety, to na jej twarzy gościły tony tapety, a usta wydawały się niemalże krwistoczerwone.

- Ile to kosztuje? - zapytała, tym razem zatrzymując na mężczyźnie spojrzenia o tych kilka chwil dłużej. Jakby się nad czymś zastanawiając. Jakiś taki znajomy? Nie zamierzała jednak o nic dopytywać. Gdyby jednak sam Sebastian się zastanowił, mógł ją bez trudu rozpoznać i zapewne miałby tutaj dużo mniej skomplikowane zadanie. W Hogwarcie byli w tym samym domu, tylko Celine była o rok niżej. Później zaś, później... no później to się stała sławna.

Obsługuję stoisko.

Neil Enfer
Skinął niespiesznie głową, walcząc sam ze sobą, aby nie przeprowadzić tu i teraz rozległej prezentacji na temat historii kowenu, jak i znaczenia Matki w kulcie religijnym w Wielkiej Brytanii, jak i za jej granicami. Każdy czarodziej nieco inaczej interpretował dzieło stworzenia Matki Ziemi, tak jak każdy człowiek postrzegał świat z konkretnej - swojej - perspektywy. I chociaż koweny często różniły się od siebie, a na kontynencie mogły istnieć odłamy, które utożsamiały symbole Matki z innymi bóstwami, tak tutaj była to kobieta. I wątpił, aby w praktykach kowenu nagle znalazło się miejsce na tak drastyczną modyfikację, jak utożsamienie natury z mężczyzną. Zwłaszcza tych bardziej konserwatywnych.

— Owszem — odparł twierdząco na pytanie chłopaka. — Jest Matką tego świata, powołała do życia nas, jak i naturę wokół nas. Dba o nas, ale szanuje naszą niezależność, pozwalając nam zgłębiać tajemnice jej stworzenia i wysnucie własnych wniosków. Jest z nami podczas spaceru po lesie, przygotowywania eliksirów z naturalnych składników, a nawet w samej magii przez potęgę żywiołów. Wieczna towarzyszka, która na każdym kroku pokazuje nam cuda, jakie mamy na wyciągnięcie ręki.

Nie widział dużego sensu w zanudzaniu chłopaka opowieścią o wieloletnich badaniach, sesjach medytacyjnych, opowieściach o błogosławieństwach i usłyszeniu głosu bogini przez jej najwierniejsze sługi. Część z tych aspektów na pewno sprawiłoby, że powieki chłopaka zaczęłyby się same zamykać, a drugie... Cóż, trafiały przede wszystkim do tych najbardziej uduchowionych i obeznanych w temacie. Poza tym, lekcja religii w chaosie kiermaszu, gdzie ich wymianie zdań towarzyszył szum dochodzący z sąsiednich stoisk, raczej nie wniosłaby za dużo do życia młodego chłopaka.

Cathal Shafiq
— Wygląda na to, że wiesz więcej na temat mojej przyszłości niż ja, mój obecny przełożony i obecny arcykapłan — rzucił z przekąsem, racząc Shafiqa komentarzem w dosyć sarkastycznym tonie. — Ale tak, jeśli przyjdzie co do czego... Będę krzewić religię Pani Księżyca. Przede wszystkim będę starał się trafić do serc, które nie zaznały do tej pory żaru jej miłości lub odwrócili się od niej z własnej ignorancji.

Do niedawna był całkiem szczęśliwy w Ministerstwie Magii, jednak wydarzenia ostatnich miesięcy... Atak na Beltane, skomplikowana współpraca między departamentami, opieszałość jego braci w wierze, incydent w trakcie wieczornych obchodów na Lithcie, Zimni...

To wszystko dobitnie pokazywało mu, jak bardzo ludzie potrzebowali kogoś, kto ich poprowadzi. Kto wskaże im drogę. Wprawdzie nie marzyło mu się stanięcie na czele armii, ale każdy czasem potrzebował wsparcia. Osobistego. Nie takiego od rodziny, przyjaciół czy ulubionej książki. Od czegoś większego od siebie. Czegoś dającego nadzieję. Matka świetnie wypełniała tę lukę.

— Byłem pewny, że już dawno poradziliście sobie z tą pętlą czasu. — Zmarszczył czoło na wzmiankę o duchu patrolującym mury. To go nieco martwiło. Sądził, że skoro był to jeden z pierwszych tropów na jakie natknęła się ekipa archeologiczna mężczyzny, to stanie się ona ich priorytetem. — Wygląda na to, że faktycznie będę musiał rozważyć wycieczkę do was... Może tym razem obędzie się bez przedzierania się przez podziemne tunele.

Wykonał jeden z gestów poznanych w kowenie w ramach ostatecznego pozdrowienia Cathala, gdy ten zdecydował się zakończyć ich pogawędkę i ruszyć w dalszą podróż. Nie był tym zbytnio zdziwiony. Wprawdzie nie wiedział, ile czasu czarodziej spędził na kiermaszu, tak... Obchody powoli dobiegały końca. Jeśli chciał załapać się jeszcze na jakieś zakupy i skorzystanie z lokalnych atrakcji, to po prostu musiał się pospieszyć.

Matthias Delacour + Celine Delacour

Mmm… Sami poligloci, pomyślał przelotnie, gdy kobieta powitała go w języku francuskim. Brakowało do tego wszystkiego jeszcze stadka Shafiqów ze swoim darem do języków obcych i paru Bagshotów, którzy przez dosyć częste w rodzinie zamiłowanie do poznawania historii czarodziejów zaznajamiali się z paroma zapomnianymi dialektami. Sebastian uśmiechnął się do siebie niemrawo, wyobrażając sobie wielojęzykową mszę w głównej siedzibie kowenu.

— Jeśli weźmiecie dwie, to wyjdzie taniej — odparł z niewinną miną, chwilę później dyktując i tak dosyć niską cenę.

Drgnął nieznacznie na słowo prawiczek, które zatańczyło na ustach Celine, jednak darował sobie jakąkolwiek uwagę, postanawiając po prostu trzymać się z daleka od tej dyskusji. Gdyby włączył się do rozmowy, mógłby niepotrzebnie zniechęcić do siebie jedno z rozmówców. A przecież dzisiaj zależało mu przede wszystkim na tym, aby ze stoiska kowenu zeszło jak najwięcej towaru, czyż nie?

— Mówią, że francuski to język miłości. Może ta koszulka Believer, to faktycznie jakiś znak — napomknął, wygładzając poły swojej odświętnej szaty.