[Lato 1972] Święto Żniw - Kiermasz (Wątek główny)

Leon zaczął się zastanawiać, kiedy ta sytuacja wymknęła się spod kontroli i przerodziła się w pełnoprawną awanturę. Najpewniej był to moment wyrwania przez tę kobietę należącego do Tristana notesu i reakcji Olivii na działanie kobiety. Przystał na prośbę Olivii i w tamtym momencie Tristan dał mu do zrozumienia, że nie potrzebuje jego pomocy.

— Olivio, nawet jeśli ta kobieta zachowała się w godny potępienia sposób to nie zniżaj się do jej poziomu, nie kiedy prowadzisz stoisko i widzą to twoi klienci. Czekają też na obsłużenie. Przemoc też nie jest żadnym rozwiązaniem. Nie jesteście w podrzędnym barze. — Zwrócił się w pierwszej kolejności do swojej przyjaciółki, przemawiając do niej spokojnie, ale i stanowczo. Tylko spokój może nas uratować. Leon jest skrajnym pacyfistą i zawsze będzie starać się rozwiązać tego typu sytuacje w pozbawiony przemocy sposób. Nie był pewien, czy jego przyjaciółka go w ogóle słuchała, patrząc na to jak przystąpiła do próby wyrywania notesu rudowłosej i z tego co zauważył to zamierzała uderzyć nim tę kobietę. Poza tym nie zamierzał ingerować w prowadzenie tego stoiska. Wiedział, że wszystkim po tej całej awanturze wszystkim dobrze zrobi filiżanka dobrej herbaty.

— Neil, obawiam się, że twoje pytanie o pierścienie będzie musiało chwilę poczekać... ale ogólnie to są całkiem ładne. — Zwrócił się jedynie do swojego sąsiada, na którego zwrócił uwagę chwile później. Nie była to forma obsługiwania tego czarodzieja, gdyż w tym momencie dzielił się z nim swoją opinią na temat tego produktu, który zauważył jak sam szukał czegoś dla siebie na tym stoisku. Nie posiadał wiedzy co do ich magicznych właściwości.

Tirititi, czeresienki i takie tam. Jakieś wybuchu i pościgi. Borgin dostrzegł, że obok niego coś przeszło. Co to było? Ludzkie pojęcie, ponieważ to była tak zajebiście wolna kłótnia, że nie wiedział co zrobić. W myślach zdążył już nawet wygrać kłótnię z Brenną, chociaż do żadnej nie doszło, a szkoda, bo i tak by jej nie odpowiedział, pozwalając sobie na uśmiech w jej kierunku.

Ward chyba zapomniał, że kłótnie polegały na szybkiej wymianie słów, wzajemnym się oskarżaniu, pleceniu rzeczy bez sensu i wyciąganiu brudów na swojego przeciwnika. Gdyby Stanley musiał się listownie wyzywać z Alexandrem w takim samym tempie, co pisał Tristan, do dzisiaj mieliby pierwszą rundę, a nie finał mistrzostw. Oczywiście po takiej walce należało sobie strzelić po pysku i pójść na piwo, wszak nikt się nie obrażał. A na pewnie nie obrażał się Aleks Mulciber, którego mimo wszystko gdzieś tam lubił.

A może Tristan brał udział w jakimś turnieju kaligrafii? Cóż, być może. Szkoda tylko, że nikt nie powiedział rudowłosej i jemu, ponieważ się denerwowali, a Ward, zapewne, mógł walczyć właśnie o to, aby pani przedszkolanka pozwoliła mu pisać długopisem zamiast ołówkiem.

Nie mniej jednak, szło mu całkiem dobrze i Matthew byłby skłonny to przeczytać, ale nie było mu dane. Penny była w gorącej wodzie kąpana i ów notes mu po prostu wyrwała. To nie wróży nic dobrego... Stanley obstawiał we własnych myślach, nie widząc przyszłości dla tego konfliktu. Zwłaszcza po tym wszystkim - aktywacji ciętej gadki u Weasley i jej pomysł. Jaki? Kurwa sprytny. Wszystko wskazywało na to, że sama postanowiła zadbać o sprawiedliwość we wszechświecie.

Borgin był skłonny po prostu coś tam komentować i ewentualnie pilnować, aby Penny nie rzuciła się ze szponami w kierunku Tristana. Interwencja brygadzistów to było ostatnie czego mógł chcieć tego dnia.

Nie spodziewał się jednak tego, co się właśnie wydarzyło. Tego chyba nikt nie przewidział.

- Pojebało Cię do reszty? - zapytał kobiety, która zamierzała się przyłączyć do pojedynku. A nie, wróć. Zrobiła to, a nawet pacnęła Weasleyową w głowę. Teraz to się zacznie Swój do swego ciągnie, ponieważ teraz był pojedynek rudowłosa kontra rudowłosa. Każda też miała swojego sekundanta w postaci byłego funkcjonariusza z Ministerstwa. Do broni?

- Kurwa mać. Spokojnie - odezwał się z widocznym bulwersem na twarzy - Penny, nic Ci nie jest? - zapytał się swojej towarzyszki, spoglądając w jej kierunku - Spróbujmy to jakoś rozwiązać bez rozlewu krwi. I ten zbrodniczy przedmiot... - wskazał na zeszyt - Lepiej gdzieś schować, bo będzie draka za chwilę - próbował coś zrobić. Czy jakoś szczególnie mu zależało? Nie ale byłby straszny problem jakby Weasleyowej coś się stało. Coś więcej, niż uderzenie zeszytem w głowę.

Stoisko Magiczne Różności
Utrata źródła komunikacji, jakim jest notes. Próba uspokojenia Olivii.
Szukanie pomocy u Lorien, przez kontakt wzrokowy.

Na prośbę Tristana, Leon pozostawał na uboczu. Ward chciał samodzielnie spróbować rozwiązać problem. Był świadom tego, że konflikty nie rozwiąże za pomocą pisania w notesie, lecz nie miał innej możliwości. Nie użyje języka migowego, którego nikt z obecnych najpewniej nie znał. Poza Olivią. Lecz ona wciąż się uczyła. Nie użyje umiejętności Fali, gdyż nie miał pojęcia, czy ktokolwiek z obecnych tutaj to samo potrafił.
Sytuacja była poniekąd patowa.

Rozpisał się z wyjaśnieniami. Pokazał rudowłosej dziewczynie za stolikiem (Penny). Nie wiedział, czy przeczytała. Zaskoczyła go swoim działaniem, zabierając mu notes, dobijając słowami o upośledzeniu. To działo się za szybko.

Nagle jego Olivia się odpaliła, wyrywając dziewczynie (Penny) jego notes, wykorzystując go jako broń do okładania jej. Leon próbował przemówić do rozsądku, ale mówcą dobrym nie był. Tutaj trzeba było działać, a nie stać jak kościelny i kazania prawić.
Tristan rzucił narzędzie do pisania na stolik, po czym podszedł do Olivii, aby złapać jej ręce, obrócić tyłem do siebie i zamknąć ją swoich ramionach, aby się uspokoiła i nie dopuścić do pobicia klienta. "Błagam, uspokój się." – pomyślał, choć chciał jej te słowa mentalnie przekazać. Może ktoś inny je odbierze i przekaże?
Towarzysz awanturnicy (Matthew/Stanley) też próbował coś zdziałać.

Ward rozejrzał się niespokojnie po klientach. Shafiq, Crouch, pozostałych nie kojarzył. Cofnął się wzrokiem na Lorien, którą pamiętał pod nazwiskiem Crouch. Nie zarejestrował, że jest już mężatką i nosi inne nazwisko. Sędzina Wizengamotu. Ten sam Departament. Pracowała tam jeszcze? Nie było już tajemnicą, że był niemową. Olivia oświadczyła to przy wszystkich tutaj przebywających. Mężczyzna wpatrywał się w Lorien, jakby chciał prosić o pomoc w rozwiązaniu sporu? Uspokojenie otoczenia, sytuacji? Może go lubiła, może nie. Czy też może zdążyła o nim zapomnieć, bo jest szlamą. Ale nie potrzebowali przecież tutaj robić kolejnego zamieszania.

Rzut na aktywność fizyczną, czy dam radę uspokoić Olivię trzymając w swoich ramionach.
[roll=PO]

Kolejka odpisu dla osób związanych z zamieszaniem:

@Penny Weasley @Olivia Quirke @Stanley Andrew Borgin @Tristan Ward

Klienci: Dla Was kolejka nie obowiązuje. W obecnej sytuacji Olivia i Tristan nie mogą was obsłużyć. Możecie zadecydować czy: zostajecie jako gapie i obserwujecie, postanawiacie się oddalić, zareagować w jakikolwiek sposób.

@Leon Bletchley @Anthony Shafiq @Jonathan Selwyn @Neil Enfer @Lorien Mulciber @Lyssa Mulciber

Wywłoko?! Okrutna wywłoko?! Niewiele więcej do jej główki dotarło. I cóż... jeśli po czymś takim, ktoś naprawdę uważał, że Penny się uspokoi, musiał mieć coś nie tak z własną głową. Już wcześniej była na nich cięta, ale teraz... teraz, kiedy nie szło załatwić tego po dobroci, w sposób który zadowoliłby wszystkich... no nie odpuści zbyt łatwo, to było pewne.

Nie zdążyła zaatakować notesem Tristana. Ten został jej zabrany, przez Olivie, która następnie zdzieliła ją nim po głowie. Typowy notes, na szczęście w miękkiej okładce, nie mógł jej zrobić krzywdy, ale i tak zdarzenie nie było z tych przyjemnych. Trochę zabolało. Zaskoczyło. Z pewnym niedowierzaniem odmalowanym nagle na twarzy spojrzała na tą cholerną straganiare. Prawa dłoń powędrowała w kierunku miejsca, które oberwało. Palce zbadały okolice, prześlizgnęły się po niej.

- Jesteś wariatką! Pierdoloną wariatką! - wrzasnęła, nie będąc przy tym nawet odrobinę cichszą od Olivii. No cóż. O tym, kto był tutaj wariatką, to można było dyskutować. A może wręcz przeciwnie, dyskutować nie trzeba było wcale? Też możliwe. Wysoce prawdopodobne. Pewne rzeczy widać było bowiem jak na dłoni.

Interwencja Stanleya... znaczy się Matthew... tak, coś tam zarejestrowała. Coś tam jej zabrzęczało w uchu. Zarazem nie do końca do niej dotarło, bo Penny nie słuchała. Wkurwiona, urażona, przecież nazwala ją wywłoką! I to jeszcze ona. Ta paskudna straganiara bezczelnie wprowadzająca w błąd klientów. Olivia miała naprawdę dużo szczęścia, że oddzielało je od siebie stoisko, bo rzuciłaby się jej do oczu. Szarpnęła porządnie za te rude kudły. Należało jej się. Przecież to jasne jak słońce, że należało jej się, żeby za to oberwać.

Kiedy oderwała dłoń od miejsca na głowie, w które oberwała notesem, nie zastanawiała się długo. Chociaż Tristan postanowił złapać Olivie i od wszystkiego odciągnąć, ona, Penny, nie miała zamiaru odpuszczać. O nie. Co to, to nie. Nie tym cholernym razem. Nie zwracając uwagi na to, że tuż przed nią było sporo przedmiotów, stał również stół, starała się jakoś kobietę dorwać. A że coś po drodze przewróciła, popchnęła? No przecież to nie miało teraz znaczenia. Żadnego znaczenia.

Rzuciła się więc przez ten cholerny stół, a może nawet bardziej na ten stół, wyciągając ręce w kierunku głowy Olivii, jej włosów. Starała się złapać ją za te kudły i za nie pociągnąć. Tak porządnie pociągnąć, raz i drugi.

- Nie będziesz mnie tutaj obrażać, Ty straganiaro przebrzydła! - wrzeszczała przy tym, kontynuując przedstawienie i wydawało się, że mając w kompletnym poważaniu to, ile osób wszystko oglądało. Co za różnica? A z resztą... niech się dowiedzą co to za ludzie prowadzili ten interes. - Ty oszustko! Kłamczucho! - dorzuciła, całkiem świadoma tego, co robi. Nie było to przypadkowe, choć oczywiście miało miejsce pod wpływem emocji.