Rozmawiam z Heather, Vior i Cedriciem. Witam się z Florence i Atreusem, po czym odchodzę z Heather w stronę innego stoiska.

— Dzień wolny? — powtórzył niemrawo po bracie. — Mama wie? O twoim wolnym i twoim wyjściu? — Przemawiał z wręcz rozbrajającą powagą, jakby sugerował, że dzieciaki Lupinów nawet jako osoby w pełni dorosłe (bo przecież nie dojrzałe) musiały konsultować swoje wyjścia i dobór znajomych ze swoimi rodzicami. — Jeszcze tata jak tata, ale mama...

Nie bardzo wiedział, czy powinien mu wierzyć, że ''akurat'' wypadło mu wolne. Otaksował jego sylwetkę od stóp do głów, jakby szukał brakującej kończyny czy jakiegoś urazu fizycznego, który uniemożliwił mu odbycie dwudziestoczterogodzinnego dyżuru w trzewiach magicznej kliniki w Londynie. Oczywiście, nawet ktoś pokroju Cedrica musiał od czasu do czasu wziąć dzień wolny od pracy, jednak przypadki te były nadzwyczaj rzadkie.

Osobiście wydawało mu się, że wówczas to przełożeni brata posyłali go na przymusowy odpoczynek, nie potrafiąc znaleźć mu wystarczająco dużej ilości zajęć. A może obawiali się, że kiedyś napotkają pod gabinetem Gaję i Ashleya, żądających zwolnienia syna do domu. Któryś z tych scenariusz zdecydowanie był bardziej prawdopodobny od drugiego, jednak akurat teraz Cameron chyba wolał nie dociekać, co skłoniło brata do powrotu ze szpitala.

— Siemasz — rzucił do Viorici, zerkając ciekawsko to na nią, to na brata. Dopiero po chwili zorientował się, że wypadałoby przedstawić też i jego partnerkę. — Eee... to jest Heather. Moja dziewczyna. — Uśmiechnął się, gdy Cedric nawiązał do umiejętności właścicielki stoiska. — Tak, właśnie widzieliśmy, że sobie świetnie radzi. Nawet zrobiliśmy małe zakupy!

Wskazał na drobiazg, na który zdecydowała się Ruda. Już miał coś jeszcze dodać, gdy nieoczekiwanie do ich grona dołączyła dwójka innych gości festynu. Wzrok Camerona prześlizgnął się po Atreusie, aby zatrzymać się ostatecznie na środku czoła nikogo innego, jak Florence Bulstrode. Otworzył usta, nie wiedząc, co powiedzieć. No normalnie zabrakło mu języka w gębie. Dlaczego ja jestem Pan, a jemu mówi po imieniu?, pomyślał półprzytomnie. Po chwili połączył osobę Atreusa z przedziwną wizytą Heather w Dolinie Godryka, która skończyła się ich wspóllną wizytą na dywaniku Brenny.

— Dzień dobry, p-pani p-profesor — wydukał Cameron, mocniej zaciskając palce na dłoni Heather. Nawet w dzień wolny nie mógł uwolnić się od pracy. Przekleństwo Szpitala św. Munga. — Tak, t-to my już pójdziemy, tak Ced? — Zerknął nieco panicznie w stronę brata. — Zobaczymy się później! Doniesiemy wam lemoniadę... Czy coś tam.

Uśmiechnął się krzywo i pozwolił Heather poprowadzić się przez tłum do następnego stoiska. Co za dużo osób na raz to nie zdrowo. A bądź nie bądź, trochę bał się, co by się stało, gdyby Ruda i pani Bulstrode faktycznie zaczęły ze sobą rozmawiać. Brr. Straszne.

Gastronomia — Bar
Ubranie Morfiny.

Pierwszy dzień sierpnia oznaczał zakończenie okresu trzech miesięcy żałoby po zamordowanym bracie. Po raz pierwszy od trzech miesięcy, pojawiając się w miejscu publicznym, Morpheus Longbottom złamał czerń swojej magicznej szaty kwiatowym szalem z cienkiego jedwabiu. Niemal przejrzysty, ręcznie tkany żakard sprowadzony z indyjskich warsztatów lśnił przy każdym ruchu, uwydatniając zaczarowane kwiecie, które lekko poruszało się, rozkwitało oraz usychało w ciągłym cyklu życia zaklętego materiału. Nie przypominał już czarnej zjawy, wracając do zwykłego dla siebie z pracy, w ciemnych kolorach przełamanych czymś ekstrawaganckim.

— ...przez niemal pół godziny przekonywałem panią Potts, że nie, jej córka nie ma daru jasnowidzenia, tylko cierpi na epilepsję i powinna zabrać ją do świętego Munga. Przykra sprawa — kontynuował swoje zdanie Morpheus, jak gdyby nigdy nic, gdy pojawili się z Verą Travers na jarmarku z okazji Lammas. Longbottom teleportował ich razem z Ministerstwa Magii, gdy zakończyli pracę. Rozejrzał się po przestrzeni i wskazał głową strefę gastronomiczną. Sam nie jadł jeszcze obiadu, a czuł już, że spada mu cukier, a takie miejsca są zawsze dobrym pomysłem, aby na spokojnie rozpracować plan działania.  — Drinki? Ja stawiam.

Normalnie unikał takich miejsc, bogowie wiedzieli, że wizje, plany, intencje ludzi dookoła przyprawiały go o ból głowy, gdy wszystkie te nici przyszłości wdzierały mu się pod czaszkę i ukazywały przed oczami, jest jednak wiele rzeczy, które robi się z miłości, a największą z nich jest cierpienie.

Otworzył się delikatnie na wieszczenie, szukając pośród nici splatających tkaninę tego święta zamiarów związanych z cierpieniem, ze słabą naturą poniżenia i chęcią czynienia zła, z przemocą. Wiedział, że to uczyni mu krzywdę, bo ludzie nie dzielili się na dobrych i Śmierciożerców. Ktoś pozornie normalny mógł dokonywać aktów przemocy wobec małżonka, mógł ujrzeć wewnętrzne cierpienie, personalne dramaty, ale podjął to ryzyko. Beltane nie mogło się powtórzyć.

Wrócił myślami do swojej partnerki.

— Wykonałaś już rytuał czy raczej jesteś niewierząca? — wskazał jej głową stragan kowenu z koszulkami, gdy wchodzili na podwyższenie, aby zapoznać się z ofertą jarmarku. Najpierw dla ciała, później dla ducha, a na koniec dla sumienia, wpłacić trochę galeonów na biedne sierotki. Czy coś. Właściwie nie wiedział, czy kapłani matki zbierają na jakiś szczytny cel, czy nie. Nie pamiętał, czy rozmawiał z Verą kiedykolwiek o religii, ale mieli Lammas, więc nieco go natchnęło. Wcześniej był zajęty zdecydowanie czymś innym, niż rozmowy teologiczne. 

[roll=PO]
Korzystanie z Przewagi: Chcę skorzystać z przewagi Czasozmieniacz i sprawdzić, czy Lammas będzie bezpieczne przez najbliższe 8 godzin. Jeśli ma się pojawić drugi Morpheus, z przyszłości, da mu karteczkę z informacją i zniknie, zanim ktoś zauważy podobieństwo i będzie miał na głowie "hijab" odwróconego rewersem szala, aby nie wydać swojego klona.

Mijam się z Brenną przy stoisku Mulciber Moonshine, a potem przechodzę do świeczek i kadzideł, żeby zrobić małe zakupy.

Nie powinno go w najmniejszym stopniu dziwić to, że spotkał Brennę na festiwalu. Odkąd po Departamencie Przestrzegania Prawa Czarodziejów rozeszły się grafiki na najbliższe dni, dosyć łatwo było wywnioskować, kto będzie się cieszył z obchodów, a kto będzie w tym czasie kisił się w biurze lub przygotowywał do wielogodzinnego patrolu. A że oboje dostali dzień wolny na Lammas, Erik wręcz spodziewał się, że jego siostra tutaj zawita. Nie była typem osoby, która odpuściłaby sobie okazję, aby spotkać się ze znajomymi. A sabat, bądź co bądź, był dosyć ważnym wydarzeniem, nawet jeśli nie wszyscy byli wiernymi wyznawcami kultu Matki Natury.

Mimo to, gdy tuż po napoczęciu degustacyjnej porcji nalewki Zamfirów dobiegł do niego głos jego własnej siostry, podskoczył machinalnie, a niepokój tylko wzrósł, gdy poczuł, że Bren klepie go po ramieniu. Z niemałym trudem przełknął płyn, który rozlał mu się po gardle, pozostawiając po sobie orzeźwiający posmak ctrryny, przełamany delikatną słodyczą z nutą goryczy. Dobrze, że z zaskoczenia nie wypluł wszystkiego na ziemię, bo niezbyt mu się uśmiechało znowu płacić za to samo. Kto wie, jakie zakupy będzie musiał zrobić przy innych stoiskach?

— Wtedy nie omieszkam wspomnieć, że moja rodzona siostra wolała kupować dżemy niż zająć się swoim biednym bratem z problemami wynikającymi z niezliczonych traum, jakich doświadczył z jej ręki — mruknął, uśmiechając się do niej przesłodko. — Będą się dosłownie zabijać o wywiad z tobą, żeby dowiedzieć się, co też wyprawia się w naszych czterech ścianach, kiedy akurat nie otwieramy się na socjetę. Już i tak pewnie podejrzewają cię o sporadyczny handel żywym towarem.

Skłonił przed siostrą lekko głową, a gdy ta ruszyła dalej, poszedł w przeciwną stronę. Takim oto sposobem znalazł się przy drugim stanowisku Mulciberów. W pierwszej chwili nieco się zdziwił, gdy zorientował się, że rodzina wystąpiła na aż dwóch straganach, jednak... Przecież Zamfirowie zrobili to samo: jedno robiło w jubilerstwie, drugie w domowych przetworach i alkoholach. W zestawieniu z tym, alkohole i świeczki Mulciberów nie wydawały się wcale takie dziwne.

— Macie może różane świece zapachowe? — spytał, rozglądając się po asortymencie. — Najlepiej w takim większym słoju około 600 ml? O ile przydałyby mi się te... eee... Nożyczki? Trymery? Trymery! Trymery do przycinania knotów.

Nie robił zakupów dla siebie, a dla matki. Ot, taki mały prezent, biorąc pod uwagę, że Elise postanowiła pozostać w Warowni, zamiast buszować pośród gości, którzy zjawili się na obchodach Lammas.

Na słowa Lorien, jedynie się uśmiechnął. Nie zamierzał jej tłumaczyć, jakie to teraz koweny czy sabaty są niebezpieczne. Niech żyje wizją, że nic się przecież nie wydarzy. To nie Beltane, gdzie będą ścinać głowy i rozpalać ogniska. Nie dzika Litha… Na której i tak go nie było. Wiedział tyle, co mu opowiadano i wyczytał z gazet. Z kolei o majowym sabacie wiedział dość dużo i nie musiał uczestniczyć.

Ruszył z Lorien dalej, spacerkiem, wolnym, że Richard zdążył wypalić swojego papierosa i przydeptać go do ziemi butem.
Jako uczestnik, na takich wydarzeniach dawno nie był. Może jak dzieciaki były jeszcze małe? Tyle, że w Norwegii nieco inaczej to wszystko wyglądało. Inny klimat, duża różnorodność w porównaniu z tutejszymi zwyczajami. Na przestrzeli lat, organizacja mogła się zmienić. Jak ten Lammas, który postanowili zorganizować w głównej części magicznej miasta, niż tam gdzie zawsze.

Mijali właśnie stragan, będący winiarnią o nazwie "Château des Dragons”. Rzucił tam spojrzeniem i uniósł brew ku górze. ”Shafiq, tutaj?” – pomyślał. Tego się co prawda nie spodziewał. Nie zdążył nawet się zatrzymać, kiedy w tym momencie, Lorien próbowała mu odpowiedzieć na jego potwierdzenie dotyczące zawodu, a zaraz został pociągnięty dwa stragany dalej. Dopiero wtedy zauważył, gdzie go Lorien zabrała. W liczny tłum okupujący stoisko "Biżuterii Viorici”. ”O Ty Sroko Mulciberska…” – pomyślał, powstrzymując się od wypowiedzenia tych słów na głos.

Westchnął, chowając ręce do kieszeni spodni. Musiał pilnować Lorien, aby nie zginęła mu tutaj. Nie wciskał się w tłum bab, które miały jakieś syndrom posiadania kolekcji biżuteryjnej. Stanął tak, aby mieć na widoku Lorien i nie utrudniać nikomu przejścia do stoiska Vioronici. Tym samym spojrzał raz jeszcze w kierunku straganu Shafiqa, a po chwili w drugim. Tutaj nie tylko zaskoczenie miał wymalowane na twarzy. ”Co ona tutaj odpierdala?” – skomentował w myślach, widząc… SOPHIE i jej cytrynówkę?