To w takim razie Nikolai mógłby powiedzieć, że to czarodzieje mieli lepiej i byli lepsi, bo to wśród nich się urodził, wśród nich dorastał, edukował się i teraz również żył. Świat mugoli był mu wciąż obcy, chociaż były rzeczy, które zaczynał pojmować, bo ktoś mu wytłumaczył. Mimo to mógłby się kłócić o to, kto ma lepiej. W końcu, gdyby nie był czarodziejem, nie musiałby wyruszyć na obowiązkową wyprawę w szkole. Możliwe, że nigdy nie spotkałby tamtych dwóch pięknych, walczących ze sobą niedźwiedzi. Nie miałby możliwości nauczenia się transmutowania swojego ciała w ciało zwierzęcia, a gdyby nie to, nie nawiązałby ten więzi z Samuelem, która w jakiś sposób zaiskrzyła przy ich pierwszym spotkaniu w Kniei, gdzie uciekła mu przestraszona Suzie, a potem umocniła przy ich drugim spotkaniu, gdy w swoich niedźwiedzich skórach, nie znając swoich możliwości i zapachów, skoczyli sobie do gardeł. Gdyby nie urodził się czarodziejem, nie miałby szans na przeżycie tych wszystkich magicznych chwil, które przeżył w swoim krótkim życiu. Z pewnością ominęłaby go niejedna przykrość, niejedna rana, ale czy przez to zrezygnowałby z magii? Nigdy!

Dopił swoją kawę, szklanki zostały w salonie, i mogli ruszać.

Skoro czerwone to szybkie, zielone to hipisi, to co oznaczały kolory niebieskie, żółte, białe? Pomarańczowe? Też miały swoje znaczenia?

-Ale dlaczego akurat czerwone? - nie mogło być, na przykład, fioletowe?

Nie miał problemu z prowadzeniem, w końcu to nie było tak, że zapuszczali się w jakieś ciemne, nieznane tereny, w których w którąkolwiek stronę się nie odwrócisz, wszystko wygląda tak samo.

Brzoza? Brzoza... Brzozabrzozabrzozabrzoza... Zawiesił się na chwilę, pomyślał, otworzył usta, zamknął je, znowu otworzył i znowu zamknął.

-Wybacz, ale w tym ci nie pomogę. Mogę ci powiedzieć co najwyżej, gdzie są drzewa, ale brzoza? Nigdzie dotąd nie rzuciła mi się w oczy.

A raczej mała była szansa, by ją przeoczyć, gdyby już pojawiła się w zasięgu wzroku.

Gdyby nie był czarodziejem, a mugolem, z pewnością również nie tęskniłby za magią, bo wtedy by jej po prostu nie znał. Nie wiedziałby, ile mogły zdziałać czary, jak cudownym uczuciem było odnalezienie dopasowanej różdżki, latanie na miotle czy hipogryfie, A skoro by tego nie znał, to faktycznie, nie byłoby powodu do tęsknoty. Byłoby dla niego gorzej, gdyby urodził się charłakiem. Już pomijając kwestię obsesji wielu rodzin na temat czystości krwi i hańby, jaką sprowadzają na rody niemagiczni, ale żyć wśród tego wszystkiego i nie móc z tego korzystać? Nie móc na własnej skórze poczuć, jak magia przepływa przez żyły, jak przesuwa się przez ramię, by przepłynąć przez długość różdżki i ukształtować coś pięknego. Nie móc korzystać z tego, co rodzice powinni dać ci w genach. To byłoby okropne.

Nie do końca rozumiał te cały koncept "Ktoś tak kiedyś wymyślił i tak jest i na huk drążyć temat?", bo właściwie dlatego było tak, a nie inaczej? Dlaczego akurat ten kolor, a nie inny? Dlaczego taka nazwa? Dlaczego tak?!

Idąc wpierw ścieżką, a potem zbaczając z niej w dziką trawę, miał wrażenie, że wciąż widział ich ślady. Drobinki ziemi, które odpadły z podeszwy ich butów, odciski łap i kopyt Kalio. A może jedynie mu się wydawało? A w sumie, czy było to ważne? Nie miał to większego znaczenia, dopóki wiedział, gdzie ich prowadzi.

Zamyślił się tak, bo próbował sobie przypomnieć, czy kiedykolwiek widział gdzieś w pobliżu brzozę. Nie był może specem od Zielarstwa, jak ci Sproutowie, których szklarnie Brenna mu pokazała, ale wiedział już więcej, niż dawniej, więc i niektóre rośliny zaczynał bardziej kojarzyć. A brzoza była całkiem charakterystycznym drzewem.

-Tak, a co? Wysokie drzewo, biała kora, śmieszne szyszki. Z pewnością by mi się rzuciła w oczy, gdybym ją widział, ale wybacz, nie widziałem.

Rozejrzał się jeszcze raz, pochylił się nad ziemią, wyszczerzył zęby i odwrócił się do Neila.

-To tutaj - powiedział, wskazując palcem ślad po tym, jak Neil elegancko padł na tyłek, wystraszony przez Kalio. -Więc? Gdzie jest ten twój "samochód"?

Nikolai sam nie należał do najlepszych tropicieli, którzy z zamkniętymi oczami mogliby naprowadzić drugą osobę do miejsca, w którym był kilka godzin, albo dni temu, kierując się jedynie zapachem. Miał jednak to szczęście, że nie zapominał szybko otoczenia, więc odtwarzając w pamięci moment ich spotkania i trasę, jaką przeszli, był w stanie odszukać miejsce, w którym byli wcześniej. A jeśli zostawili po sobie jakiś ślad, było to jeszcze łatwiejsze.

Cofnął się, kiedy drugi chłopak znalazł się obok niego, wsunął dłonie w kieszenie spodni i obserwował go, kiedy tak się obracał, rozglądał, myślał i wskazywał palcem kierunek, z którego "chyba" przyszedł i w którym powinni się kierować, by dotrzeć do tego "samochodu".

Nikolai naprawdę był ciekawy, jak ten "samochód" wyglądał i w jaki sposób działał. Neil mu w końcu nie odpowiedział, czy był on kierowany. Nie ciągnęły go testrale i Nikolai podejrzewał, że nie robiły tego również żadne innego magiczne stworzenia, i samemu się tym pojazdem kierowało, ale w jaki sposób? Stała za tym jakaś magia?

Nie trwało to długo, zanim Neil w końcu przestał się kręcić i wreszcie narzucił konkretny kierunek. Nikolai wzruszył lekko ramionami, założył ręce za głowę i ruszył za drugim chłopakiem, bez wahania włażąc w wysokie zarośla.

-Opowiesz mi coś więcej o tym "samochodzie"? Mówiłeś, że trochę hałasuje. Dlaczego hałasuje? Nie można go jakoś uciszyć? I jaki wydaje z siebie dźwięk?

I kiedy tak szli, starał się co jakiś czas rozglądać, czy może w oczy nie rzuci mu się jakiś czerwony punkt, czerwone coś, co nie pasowało do krajobrazu i mogło być tym pojazdem, które Neil zostawił nie wiadomo gdzie.

Dlatego dobrze było chodzić tylko po tych terenach, które mniej więcej się znało, jeśli miało się kiepską orientację w terenie, albo chodzić tam z kimś, kto te tereny znał. Niby nie było nic złego w zwiedzaniu nowych obszarów, bo przygoda, bo w końcu coś nowego no i wypadałoby chociaż trochę tego świata zmienić, póki było się młodym, miało się mniej zobowiązań, więcej czasu, sił i chęci, ale z drugiej strony, zgubić się w terenie, który z każdej strony wygląda tak samo, z małą szansą na jakąkolwiek pomoc, bo jak zaczniesz wołać, to prędzej cię jakiś potwór usłyszy, niż człowiek. Nawet jeśli jesteś czarodziejem - no możesz wypuścić w niebo snop czerwonych iskier, ale jeśli okaże się, że wlazłeś gdzieś, gdzie włazić nie powinieneś, to potem jeszcze dopadną cię konsekwencje. Same problemy.

-Nie da się go naprawić jakoś magią? Wtedy kosztowałoby to mnie. Albo trochę go magią podreperować, a potem dać komuś, kto się na tym zna, żeby ci go naprawił, ale nie będzie od ciebie wyciągał za dużo kasy? - dopytywał, kiedy przechodzili przez wysoką trawę i wchodzili znów na ścieżkę, zostawiając za sobą las.

Nie było dobrym pomysłem zapuszczanie się głębiej pomiędzy te drzewa, o czym Nikolaiowi zdarzało się zapominać i przypominać dopiero po czasie, kiedy z tyłu głowy zacznie wrzeszczeć "głos rozsądku". Chyba nie miał ochoty w najbliższym czasie spotkać tych widm, o których wcześniej wspominał. No i obiecał coś Samuelowi...

-Nie wiem, czy to, co widziałem, to był ten "samochód". Jakoś nikt się nie kwapił, żeby mi o nich cokolwiek powiedzieć - w końcu, gdyby były to maszyny magii, z pewnością ktoś by o nich opowiadał. Ale o mugolskich narzędziach nikt nie chciał mówić.

Kolejne nazwy padały i Nikolai poczuł się trochę dziwnie. Powinien znać te nazwy? Czy wyjdzie na idiotę, jeśli przyzna, że nie kojarzy tego "miksera" czy "suszarki do włosów"? Znaczy, ich działania można było się domyślić, jeśli nie było się kompletnym idiotą, bo przecież nietrudno było się domyślić, co robi "suszarka", ale Nikolai nie mógł powiedzieć, że którekolwiek z tych rzeczy widział, a co dopiero używał.

-W tamtą stronę? - wskazał ręką kierunek, który wcześniej wyznaczał Neil.

Gdyby przeszli przez las, byłoby zdecydowanie szybciej, ale ścieżką również mogli tam dotrzeć, trochę nadrobią drogi, ale to akurat nie był problem.

-Dlaczego? Znaczy, w szkołach przecież uczą, jak używać magii więc to nie tak, że próbujesz czegoś nowego, prawda? Dlaczego nie ufasz swojej magii? - jako czarodziej, którego rodzina posługiwała się magią przez większość dnia, nie wyobrażał sobie nie ufać magii.

Oczywiście, zdarzały się wypadki, gdy magia nie działała tak, jak powinna, ale najczęściej było to spowodowane niepewnością czarodzieja, nie samej mocy, albo uszkodzeniem różdżki. Nikolai nie potrafił sobie wyobrazić, jak można było nie ufać magii, skoro była to tak naprawdę część życia. Jeżeli wolał oddać samochód do naprawy mechanikowi, to było to w pełni zrozumiałe - w końcu ktoś, kto ma większe doświadczenie, szybciej odnajdzie źródło problemu oraz zaproponuje rozwiązanie, które tego problemu się pozbędzie, albo zapewni niezawodną pracę na dłuższy czas. Ale żeby nie ufać magii? Hm...

No skoro w tamtą stronę, to w tamtą stronę. Nikolai bez wahania szedł za Neilem.

Widząc czerwoną bryłę o lekko zaokrąglonych krawędziach, Nikolai przystanął na chwilę, szeroko otwartymi oczami wpatrując się w... to coś.

Faktycznie bryła. Maszyna z metalu o trochę śmiesznym kształcie. Nikolai przechylił głowę, pochylił się, podszedł bliżej, obejrzał samochód z każdej strony.

-I... Jak to działa? W sensie... To musi jakoś się napędzać - widział koła, widział też to śmieszne kółko w środku samochodu, ale nie widział nic, co mogłoby mu od razu zasugerować, w jaki sposób ta maszyna miała niby ruszyć i jechać.

Ktoś, kto patrzył na niego z tyłu, mógłby powiedzieć, że maszyna nie wywołała na nim wrażenia. Po prostu się przygląda i zadaje pytania. Jeżeli jednak ktoś przyjrzałby się mu bliżej, zobaczyłby, jak jego oczy zaczynają delikatnie błyszczeć, gdy chłonął wzrokiem wszystko, co mogły w samochodzie dojrzeć jego oczy. W jego głowie już rodziło się mnóstwo pytań. Jak pojazd został zbudowany? Dlaczego? Do czego służą te pedały? A ta dźwignia? Co jest pod maską? Co robią te śmieszne "oczy" z przodu samochodu. Po co to robią? Co jest pod maską?