Nie, zdecydowanie nie było mu przykro. Nie widział tego w tych pieskich oczach, które czekały na to, żeby go wymiziać za uszkiem. Oczekiwał tego, że będzie? Chyba nie? Sam nie wiedział - wtedy wydawał się mieć wyrąbane na to, że w niego rzucają i go obrażają, teraz nic się nie zmieniło. Złe pytanie zostało zadane. Powinien pytać samego siebie, czy był do tego przyzwyczajony. Czy Flynn był przyzwyczajony do takich zachowań. Pewnie tak. Nawet na pewno. Stygmaty czasami nosiło się na czole i nie potrzeba było krwi, żeby je ujawniać. Tylko jak inni to widzieli? Laurent nie wiedział, czy tamta dwójka byli półkrwi, czy jednak czystej. Przecież nie mieli tego wypisanego na czole - wydawali mu się zupełnie nieistotnymi jednostkami w grze błękitnej krwi, ale z drugiej strony strony nie był ani nieomylny, ani nie był w stanie nadążyć za wszystkimi zmianami tego świata i wszystkimi uczestnikami tej gry.

Odetchnął cichuteńko słysząc jego potwierdzenie - nie oczekiwał żadnego zaprzeczenia. To był fakt. Mógł to zignorować, ale powiedzieć, że to nie było warte reakcji? Nie znosił takiego zachowania. To, że był to akurat Edge dodawało stopni Celsjusza do rozgrzanego termometru, ale nie potrafiłby obojętnie przejść obok kogokolwiek tak traktowanego. Życie nie było sprawiedliwe, ale nie było potrzeby, by czynić je jeszcze gorszym, niż już było. Owszem, czasem wystarczyło spojrzenie. Potrafiło rozpalać, potrafiło całować bez udziału ust, potrafiło wsuwać się w najskrytsze zakamarki twojego ciała nie muskając go palcami. Słowa nie zawsze były potrzebne - i wiedział to nawet on, osoba, która lubiła mówić dużo. Różnych rzeczy. Czasami miał wrażenie, że to było już chyba na jakimś tle nerwowym. Ktoś jednak, z kim można pomilczeć i nawet nie męczy cię, żeby tę ciszę przerwać? Cisza, która nie była dziwna, nie była pusta, nie była nijaka? Bezcenne.

- Myślisz, że mógłbym stać obok, jak jakiś degenerat cię obraża i jak dzieciak rzuca czymś w ciebie? - Gdyby nie to, że stali teraz tak blisko siebie, to zaplótłby ręce na klatce piersiowej. Zamiast tego złapał palcami szlufkę spodni Flynna. Być może jego osoba wystarczy do zamknięcia samego siebie w swojej strefie komfortu. - Mogłem zareagować na 10 lepszych sposobów. - Opuścił wzrok na wysokość obojczyków Edga. - Nie. Możemy zaraz iść pooglądać koncert. Muszę jeszcze dzisiaj gdzieś pójść. - Potrząsnął ręką, żeby obrócić zegarek na nadgarstku i spojrzeć na jego tarczę wiernie odliczającą godzinę. A przy tym przyłapał Divę, jak wychylała nosa spod koszulki.

- Śliczny kot. - Laurent podniósł wzrok na sprzedawczynię przy stoisku wyrobów Zamfir w fikuśnej chuście, która obdarzyła ich ciepłym uśmiechem. Miłym, dla odmiany od interakcji jeszcze sprzed chwili. Pewnie ta kobieta (dziewczyna?), która do nich wyszła również była do rany przyłóż. Wyglądała na taką. Chyba też stała się ofiarą tego wydarzenia. Odwzajemnił uśmiech kobiety i przesunął wzrokiem po stoisku, ale kobieta już zajęła się następnym klientem, a on wrócił spojrzeniem do Flynna. Ach, łakocie... Laurent się jeszcze nie przekonał, jak bardzo zastępowały one Flynnowi jakiekolwiek jedzenie.

Tego już było za wiele i wszelkie próby zrobienia porządku z obydwoma rudymi nie przynosiły za bardzo sukcesów. W takiej sytuacji nie było innej opcji, niż ta, która mówiła "trzeba się oddalić".

Stanleya też nie trzeba było jakoś szczególnie do tego nakłaniać, wszak nie widziała mu się wizyta brygadzistów przy tym stoisku. Nie miał zamiaru wchodzić z nimi w dyskusję.

- Chodź Penny. Starczy tego dobrego - odezwał się do swojej towarzyszki, odstawiając ją na ziemię z dala od stoiska Olivii i Tristana. Wszystko po to, aby przypadkiem nie mogła wyrządzić dodatkowych krzywd dla tej dwójki. Bo o ile Ward starał się nad tym jakoś pilnować, tak jego koleżanka była chętna do bitki i ewentualny brak ewakuacji Weasley, mógłby zakończyć się jednym - pełnoprawną galą walk, jakimś magicznym MMA? Pomysł ciekawy, ale na kiedy indziej.

Ruszył z dala od Magicznych Różności i skierował się w kierunku wyjścia z festynu. Oczywiście pociągnął za sobą Penny.

Nie minęło chwila, a zniknęli gdzieś w tłumie. Kilka minut później już ich tutaj nie było i każde poszło w swoją stronę.

Zaczął się rumienić pod tym spojrzeniem. Miał ochotę burknąć "no co?", tak całkowicie nieelegancko i już całkowicie pieczętując swój los kompletnego odklejeńca. Nie mógł nawet się wytłumaczyć, że był pijany. Nie był. Był zbyt trzeźwy na to, żeby zaliczać dzień taki jak ten w ten sposób, a kiedy już niemal sądził, że może się podziać coś lepszego to działo się coś takiego jak to sprzed chwili - bluzgi, wyzwiska, nienawiść. Sinusoida. A Flynn w tym wszystkim? Na pewno nie był tą białą, prostą linią. Linią był, ale poszarpaną, ostrą, wokół której oscylowanie było trudne. Laurent chciał zrozumieć, poznawać, drążyć, ale nawet na to nie miał przyzwolenia od tego człowieka. I to było zupełnie bez sensu, bo potem Crow spoglądał na niego właśnie w ten sposób i nie rozumiał, co się dzieje, albo rozumiał to tak, jak mógł - że słodkie słówka i manipulacje mają tylko jeden cel, całkiem oczywisty. W porządku. Tylko nie rozumiał, dlaczego przy tym nie chciał go dopuścić do siebie. To przez tego Wróżbitę, z którym dzielił wóz? Wolał się dystansować, a otworzenie się równałoby się z porażką na tym polu?

Flynn był słodszy, niż mu się wydawało i zyskiwał więcej, niż sądził przy tym poznaniu. Mistycyzm, bajki - Laurent je tworzył i o nich opowiadał, ale nawet w jego bajkach nie istniały doskonałości. Koniec końców była rzeczywistość, która nie pozwalała bajkom trwać. Nie było tu księżniczek, rycerzy - mieliśmy chociaż smoki, ale nie takie, o jakich opowiadano. Laurent zawsze wynosił ludzi wokół siebie na piedestał, nie ważne, jak długo ich znał, bo w jego oczach ci ludzie błyszczeli. I Edge też potrafił błyszczeć. Jeśli tylko sobie na to pozwalał.

Nie znał tej piosenki. Próbował pociągnąć jej nuty dalej w swojej głowie, jej tekst, zastanawiając się, czy to jedna z mugolskich piosenek. Niektóre z nich znał sam, ale nie było co porównywać się do osoby, która o mugolach wiedziała tak wiele jak Flynn. I ta piosenka rzeczywiście by się przydała, przynajmniej ta część wypowiedziana przez Edga. Wyśpiewana? Musiał się mocno skupić na tych słowach, niektórych bardziej się domyślił niż je faktycznie usłyszał.

- Całe szczęście, że wolę oglądać ciebie niż siebie. - Podłapał ten uśmiech i odpowiedział na niego swoim własnym. - I już się o ciebie troszczę. - Czasem sprawianie, żeby ktoś troszczył się bardziej było już tą toksyną, która niszczyła relacje. Flynn był w tym przecież mistrzem. - Niestety nie znam tej piosenki. Naucz mnie. - Laurent sobie nie zdawał nawet sprawy, jak specyficznie jego anielski, sopranowy w sowich najwyższych tonach głos brzmiałby w piosence Davida Bowiego.

Ruszył w kierunku ostatniego straganu, na który chciał zerknąć, ale to już z czystej uwagi na to, że był w centrum zamieszania, a martwił się o Charlesa.