Napięcie niemalże można było kroić nożem, a kiedy usłyszała zdanie rudowłosej dziewczynki, że [i]tamci panowie[i] lubią się wyżywać na innych, musiała wyglądać na zaskoczoną. Zaskoczoną, bo choć nigdy nie widziała, by Laurent tak brzydko się do kogoś zwracał, bo jego wężowa natura zdecydowanie wdała się we znaki, to na ile go poznała, był człowiekiem sporej tolerancji i nie był przy tym okrutny. Nie dogadałaby się wtedy z nim i nie zapraszałaby go do swoich dziadków, w tym nawet na śniadanie, jak to miało miejsce ostatnim razem, gdyby było inaczej. Ściągnęła więc brwi, kiedy zaproponowano jej bimber na osłodę, bo kontrastowało to mocno ze słowami Laurenta, które wypowiedział wprost do niej, a potem ją przeprosił, tym dość intymnym gestem dając jasno znać, że nie są sobie całkowicie obcy.

– Nie masz mnie za co przepraszać, Laurie – odparła miękko, po czym obróciła głowę do Bertiego, który się do niej zwrócił, gdy Laurent już się odwrócił i odszedł. Kiwnęła do Botta głową, zgadzając się z nim w pełni. Odchrząknęła i zwróciła się do Leonarda: – Dziękuję, nie piję – co w gruncie rzeczy nie było wcale jakimś większym kłamstwem.

– Dziwne towarzystwo i zachowanie – zagadnęła, kiedy już z Bertiem odeszli kawałek, dając mu się poprowadzić w stronę, gdzie zniknęła Millie. – Nie mam powodu nie ufać Laurentowi, nigdy go nie widziałam takiego wzburzonego. Musiało się stać coś dziwnego, zresztą wydawało mi się, ze ten mężczyzna rzucał w kogoś z tłumu – dodała, popierając tym samym wydarzenia, które bardzo krótko skwitował Laurent. – Nie wiem co im mugole zrobili, że nawet na kiermaszu z okazji święta nie potrafią się powstrzymać… – mruknęła i westchnęła nieco smutno, że nawet w taki dzień niektórzy nie potrafią odłożyć na bok swoich animozji.

Szli w kierunku stoiska, gdzie uciekła Millie i najwyraźniej dziewczyna wpadła na ten sam pomysł co oni, bo spotkali się po drodze, na co Ginny po prostu się uśmiechnęła nawet nieco z ulgą, że udało się ją spotkać bez problemu i w tym swoim nadmiarze energii nie odeszła gdzieś dalej.

– To, co? Może ta loteria? – zaproponowała, szukając teraz tego kierunku, który wcześniej wskazał jej Bott, gdy o nią pytała. – Naprawdę gobliny się tym wcześniej zajmowały? Nie sądziłam w ogóle, że będą chciały się dzielić z jakimiś swoimi zbiorami… czegokolwiek w zasadzie – nawiązała tutaj do tej części informacji, które cukiernik wcześniej przedstawił, a ona w końcu je przetrawiła.

Ustawili się więc w kolejce i Ginny przysłuchiwała się leniwej rozmowie, albo sama zagadywała, pytała o coś, albo opowiadała, uśmiechając się przy tym do nowych znajomych. A gdy przyszła jej pora, zapłaciła za kilka losów i zakręciła kołem, po czym odsunęła się, czekając na swoich towarzyszy.

– Chcecie iść na koncert? Chyba się zaczął – zaproponowała i chętnie wybrałaby się z nimi, lecz jeśli mieli inne plany – to po prostu się pożegnała, życząc miłego wieczoru i poszła na widownię posłuchać sama. Tak czy siak – została do końca koncertu.

Och nie, nie pchał ich w tłum. Pchał ich POZA tłum. Kierował się do celu początkowego - wyjścia stąd. Przebodźcowanie, co? Nie był wrażliwy na tłumy jak Flynn, ale dzisiaj zrozumiał, dlaczego niektórzy mówili, że najbardziej samotnym można poczuć się właśnie tu. W tłumie. Nie był więc tak wrażliwy na towarzystwo ludzi, wielu ludzi, bo przecież zawsze to lubił i chciał z ludźmi przebywać. Dom na odludziu był jego miejscem na odpoczynek i reset, żeby móc każdego dnia do nich wrócić - inaczej nie miałby rezerwatu, przy którym też mnóstwo osób pracowało. Nie był, a jednak dzisiaj też mógł powiedzieć, że był przebodźcowany. Nadmiar emocji z różnych stron, różnej kategorii, ciągle podnoszące ciśnienie w głowie, to je opadające. Przez moment było dobrze, a zaraz znowu zaczynało się źle. Kiedy sądził, że już nie ma siły na więcej, pojawiało się to więcej, które temu przeczyło. To, co działo się zaś w głowie Flynna, było tragedią.

Tragedia, która rozgrywała się na zupełnie nowej płaszczyźnie, do której dostęp Laurenta nie istniał na dany moment. Kiedy szli i kiedy na niego zerkał nie był nawet pewny, czy chciał mieć dostęp. Jakże egoistycznie z jego strony, ale chociaż chciał wiedzieć, co tłoczą trybiki głowy tego człowieka, to nie chciał zostać zarażony kolejnego dnia tym negatywem, który całkowicie dobijał i obezwładniał. Rozbrzmiewało w ciszy pytanie: co się stało? Odpowiedź wydawała nasuwać się sama. Zazdrość. Zazdrość? Kiedy ta nasuwana odpowiedź wyprowadzana była na wierz, Laurent nie bardzo potrafił ją wbić w ich relację, dopasować ten element puzzla do obrazu, jaki tworzyli. A był to karykaturalny obraz dwóch zupełnych przeciwieństw, które gdzieś pośrodku łączyła pasja tak głęboka, szalona i intensywna, że zupełnie spalała. Miłość do miłości.

Odebrał od Flynna koszyk, kiedy widział, jak się napina, jak niemal nie wie, co zrobić z rękoma. I słusznie, bo ten zaraz zacisnął dłonie na swoich uszach, jakby ta wrzawa to było już za dużo. Więc tym lepiej, że już z niej wychodzili. Właściwie to może po prostu Crow się gorzej poczuł? Miał pełne prawo, a Laurentowi brakowało informacji, jak bardzo nie tolerował nadmiaru ludzi. Oczywiście, że brakowało - przecież ten człowiek występował na scenie, więc nawet nie wpadł na to, że może mieć awersję do wpatrujących się w niego oczu! Zatrzymał się. Razem z nim, chociaż Crow leciał ewidentnie na autopilocie. Miał nawet spojrzenie człowieka, który nie widzi niczego przed sobą. Stanęli z boku drogi, nieopodal wejścia na sam jarmark, gdzie nie było już tłumów - tyle co ludzie wchodzili i wychodzili głównym wejściem na obszar Lammas. Stał i patrzył. Powinien teraz coś zrobić? Na dobry początek postawił delikatnie Divę na ziemi w koszyku, żeby mieć wolne ręce. A kiedy już oczy Flynna przewędrowały przez jego sylwetkę od samego dołu, eleganckich butów, ciemniejszych spodniach, długich palcach, z których kciuk przesuwał otrzymany pierścionek z jednej strony na drugą, nad którą to czynnością Laurent się nawet nie zastanawiał - bo właśnie intensywność jego myśli pożerały osobę Fleamonta. Przez białą, koszulę, złoty, delikatny łańcuszek, aż do jego oczu - wtedy właśnie wyciągnął ręce, żeby przytulić Flynna. Tylko odwracając nieco głowę, żeby niekoniecznie wąchać jego wątpliwie wspaniały zapach. Przesuwał palcami po jego włosach i potylicy powolutku, uspakajająco.

- Co się stało. - Zadał to pytanie, kiedy odsunął się od niego na tyle, żeby móc spoglądać na jego twarz.