Dobrze było usłyszeć, że syn postanowił poważniej podejść do znajomości z osobami, jakie przed chwilą opuściły ich stoisko. Szczególnie, jeżeli chodziło o towarzysza Prewetta. Od niego nalepiej byłoby trzymać się z daleka. Charles przyznał mu rację. Przecież Richard nie chciał źle dla swojego syna.

Chętnie Richard dowiedziałby się jak doszło do ich spotkania czy zaś gdzie miało miejsce, ale jego syn nie dokończył swojej wypowiedzi. Znajomy im głos, odwrócił uwagę. W dodatku, w mowie Norweskiej. "Zatłukę go kiedyś." – westchnął odwracając się w stronę Anthony’ego, który nie był sam. Nie musiał przy nim afiszować się językiem skandynawskim, aby zwrócić na siebie uwagę. Nie musiał tego robić w Anglii i przy jego dzieciach. Prosił nie raz, aby zachować język ojczysty, tego kraju. To był Shafiq. Czego mógł po nim oczekiwać innego, jak zabawnego podejścia do kwestii powitań?

- Anthony. Sam jestem tym zaskoczony.
Odezwał się z lekkim uśmiechem, z gestem skinienia głową w przywitaniu. Z różnicą, że Richard nie przechodził na język norweski, ale pozostał przy angielskim. Co jednak, zrozumiał mowę Shafiqa. Najpewniej nie zdążyliby uścisnąć sobie dłonie, kiedy Charles z dużym entuzjazmem wystrzelił ze stoiska aby… przytulić się do swojego ulubionego wuja. Tym samym, wołając Leonarda.
Dzieci...
- Rodzinne.
Wyjaśnił krótko towarzyszowi Anthony’emu, który mimo sytuacji rodzinnego powitania, chciał dokonać zakupu. Widocznie to Richard musiał obsłużyć klienta.
- Oczywiście. Już podaję.
Zgodnie z prośbą, Richard do jednego opakowania włożył święcę rytualną oraz wskazane w barwach ciepłych: czerwoną, żółtą i pomarańczową. Zapakował tak, aby nie wypadły czy się nie połamały. Podał Selwynowi i przedstawił kwotę do zapłaty.

Wylewność Charlesa nie przeszkadzała mu, był do niej przyzwyczajony i nawet cieszył się że Durmstrang nie wykrzewił z niego naturalnej pogody ducha i otwartości na świat. Absolutnie nieświadom konfliktu, który miał miejsce przy sąsiednich straganach już jakiś czas temu, poklepał chłopaka po plecach, gestem osoby, która mimo wszystko nie jest nawykła do publicznego okazywania czułości. Jego uśmiech jednak pozostawał szczery i otwarty. Od czasu dostania listu z informacją o ich powrocie bardzo liczył na spotkanie choć rzeczywiście kalendarze były napięte - bez względu na to czy problemy zawodowe czy emocjonalne.

– No już liten drage, ja też się cieszę. Och, zmężniałeś odkąd widzieliśmy się ostatni raz. I Leonard też tu jest? – obrócił się zaskoczony, za wskazanym kierunkiem i skiną głową drugiemu z braci. – Jonathan z pewnością pamiętasz Richarda jeszcze z czasów szkolnych. Wrócił do kraju ze swoją dziatwą, wspominałem Ci kiedyś, że odwiedzam ich podczas pobytów na półwyspie skandynawskim – w sumie nie był pewien, czy wspominał o tym Jonathanowi, ale wiedział, miał pełne zaufanie, że Selwyn zaklinałby się na wszelkie świetości, że tak właśnie było, później ewentualnie prywatnie dopytując o detale tegoż "wspominania". – To jest Charles, a tam Leonard. A to moi drodzy, jest Jonathan Selwyn, jeden z moich najlepszych ludzi, dzięki którym mój oddział w ministerstwie funkcjonuje tak sprawnie – nie szczędził komplementów, kładąc dłoń na barku towarzyszącego mu mężczyzny. – Rozgryzie każdą procedurę i złamie każde kobiece serce, jeśli taka będzie konieczność – dopełnił formalności tej popołudniowej laudacji.

– Cytrynówka... dość oryginalny pomysł na biznes? Ma jakieś dodatkowe właściwości? – zapytał Mulciberów, ukrywając powątpiewanie w głosie i swoją ogólną niechęć do napitków wpływających na władze poznawcze. – W ogóle Charles bardzo Ci dziękuję za ciastka, były przewyborne. Zaaklimatyzowaliście się już? Gdzie się zatrzymaliście? – dopytywał zaciekawiony, skoro wcześniej nie było szansy wymienić się tymi informacjami.

Ktoś obsłużyć klienta musiał, kiedy Charles wyskoczył przywitać się entuzjastycznie z Anthonym. Dopiero, kiedy Shafiq przedstawił swojego towarzysza, Richardowi zapaliły się lampki przeszłości. Dość daleko musiał sięgnąć pamięcią, aby przypomnieć sobie, czy rzeczywiście zna, kojarzy Selwyna. Tyle lat minęło, nie skojarzył go od razu. Od swojej przeprowadzki, nie utrzymywał zbytnio kontaktów z nikim z Hogwartu. Z małymi wyjątkami.

- Tyle lat minęło, że nie poznałem od razu.
Przyznał, podając zapakowany towar, odbierając zapłatę, aby schować do kasetki.
- Tak. Tam, gdzie mieszkaliśmy panuje zupełnie inny klimat niż tutejszy.
Potwierdził słowa dotyczące przyrody skandynawskiej.

Swoich chłopaków nie musiał przedstawiać, skoro uczynił to już Anthony. Przysłuchiwał się ich rozmowie, obserwując każdego, wyłapując odpowiedzi i reakcję chłopaków. Nawet nie musiał słyszeć tego ostatniego słowa z ust Leonarda, aby domyślić się, jak ocenia mieszkanie z całą rodziną w jednej kamienicy. Szczególnie nawiązując do jednej osoby. Najważniejsze, że w ogóle mają gdzie mieszkać.

Skoro Selwyn i Shafiq postanowili zasypać pytaniami młodych Mulciberów, Richard pozostawał jak na razie obserwatorem i słuchaczem. Odnośnie cytrynówki nie wypowiadał się na razie, ale zerknął kontrolnie kątem oka w kierunku stoiska Sophie, Po czym znów wróciło słuchania wymiany zdań przebywających przy stoisku osób.