Nie chodziło o bycie skąpym, raczej o roztropne obchodzenie się ze swoimi pieniędzmi. Bo jeśli miały być wydawana na cele charytatywne to wyłącznie na takie wobec których nie miał żadnych wątpliwości. Wobec tej niejednorodnej mieszaniny jaką widział dookoła, miał całkiem sporo wątpliwości. A skoro cegiełki układały się w ten architektoniczny żart za pieniądze Longbottomów, nie potrzebował więcej dowodów na to, że zbiórka ta zasługuje na milczącą pogardę. Jego galeony, z jego woli, zdecydowanie nie powinny leżeć obok tych pochodzenia szlamolubnego, czy innych niegodziwości. A jeśli wobec tego zasłuży na miano skąpca, to znaczyło dla niego, że doskonale wypełnił swoje powinności. Czasem żałował, że nie potrafił Falować, tak jak Atreus, na przykład w tym momencie barzo żałował. Bo gdyby tylko taką zdolność posiadał, wysyłałby przyjacielowi zapętloną w nieskończoność wiadomość na najwyższych, drażniących częstotliwościach ”gówno, gówno, gówno”. Z drżącą na czubku głowy zawiścią patrzył, jak dokłada pieniądze aurora, czyli wypłatę złożoną z podatników takich jak Lestrange. W tym momencie szukał porozumienia w twarzy Caiusa, żeby chociaż w nim jednym odnaleźć pojednawcze spojrzenie, że oboje odczuwają tę samą niechęć, wobec tego samego. Skwitował to jedynie zduszonym kaszlem, tak jakby właśnie w jego nozdrza uderzył odór gównoczynności, bo charytatywność to była już żadna, jedynie smród autodefekacji przy pełnym przekonaniu, że każdy kto dorzuci coś od siebie nagle stał się lepszym, dobrotliwym czarodziejem.

Nie spodobał mu się pomysł z tym, by Cynthia od niego oddalała. Z Brenną nie miał problemu, mogła chodzić, gdzie tylko chciała, nawet w cholerę, ale niech zostawi jego gościa w spokoju. Na znak niezadowolenia z takiej racji wbił mocniej palce w talię Flint, ukrywając to pod rękawem marynarki, tak żeby tylko ona poczuła ukłucie. Nie zamierzał jednak głośno protestować, bo chyba jednak nie wypadało. Zanim jednak zdążył się jakkolwiek odezwać, to urokliwy, przyjacielski wieczorek zakłóciła najjaśniejsza gwiazda tego wieczoru. Tak jasna, że od jej blasku zmrużył oczy, wcale nie od uporczywych, aroganckich myśli. W jednej chwili Bulstrode, na jej widok i jakby od jej słów, zrobił się nieprzyjemnie czuły i zaskakująco elegancki. Aż Louvainowi przeszło przez myśl, czy aby nie pani Ekstaza to jednocześnie Eks-Ekstaza. Mimo wszystko ukłonił się w jej kierunku, kiedy przyjaciel przedstawił go i resztę załogi. - Oczekiwania są czymś potwornie przyziemnym, wobec tego czym nas uraczyłaś, droga pani. Dorzucił od siebie, pozwalając by domysły same dopowiedziały za niego, co tak naprawdę myśli o jej występie. Pieszczotliwość raczej nie byłą w jego tonie, za to cyniczny uśmieszek zgrabnie schował za kieliszkiem drinku.

- To raczej nie leży w obszarze moich zainteresowań, co innego, jakby znowu licytowali jakiegoś kawalera... - Rzuciła jeszcze do Erika, bo bardzo dobrze wiedziała do czego zmierzał. Zaliczyła już taką jedną licytację, kiedy to właśnie on był najbardziej pożądanym obiektem do zdobycia. Brenna wtedy skutecznie odsunęła od niej ten pomysł, bo pewnie nigdy by się nie wypłaciła.

Panna Figg nie wtrącała się w konwersację, stała jednak przy boku przyjaciela, nie było to dla niej nic nowego. Wzrokiem taksowała otoczenie podziwiając dekoracje. Miała nadzieję, że niedługo opuszczą to towarzystwo, bo nie do końca były to osoby, przy których czuła się komfortowo. Norka bardzo dobrze znała swoje miejsce w hierarchii społeczeństwa i wolała się go trzymać. Oczywiście przyjaźniła się z niektórymi czystokrwistymi od lat, jednak wiedziała kogo powinna unikać. Nie wszyscy byli tacy jak Ci z którymi udało jej się nawiązać długoletnie relacje.

Ustawiła się do zdjęcia, skoro już pojawił się fotograf, usiliła się nawet o promienny uśmiech, przecież wyśmienicie się bawiła, nieprawdaż?

- Wiesz, jak to jest, wystarczy odpowiedni strój i na moment można się zmienić w kogoś zupełnie innego, a ja lubię się tym bawić. - Nie dało się nie zauważyć, że garderoba Nory była zawsze bardzo przemyślana, może nieco kontrowersyjna, rzucająca się w oczy, ale dzięki temu nie ginęła w tłumie, mogła nadrobić swoje braki związane z niezbyt wysokim wzrostem.

- Nie sądzę jednak, że uczeń kiedykolwiek przerośnie mistrza, bardzo dobrze wiemy, kto z naszej dwójki jest salonowym wyjadaczem. - To nie była ona, ona dopiero rozpoczynała przecież swoją ścieżkę na salonach.

- Pójdziemy się czegoś napić? - Fotograf wprowadził małe zamieszanie, dzięki czemu mogli się odsunąć od grupy z którą wcześniej stali, może to był wcale nie taki najgorszy ruch. Miała chęć wypić lampkę szampana, być może dwie, to był chyba na to odpowiedni moment.