Dla Hjalmara nie było ważne czy to świątek, piątek czy niedziela. Noc czy dzień. Mróz czy upał. Zawsze była idealna pora, aby wyruszyć do lasu. Nie potrzebował żadnego szczególnego celu - sama obecność wśród Islandzkiej fauny i flory uspokajała go. Dodając do tego rześkie, zimowe powietrze, nie było lepszej okazji do poddania testom swojej tężyzny fizycznej jak ten dzień.

Zerwał się wcześniej z rodzinnego warsztatu, przywdział wilczą skórę na lnianą wiązaną koszulę, wziął siekierę w dłoń i czym prędzej ruszył w stronę kniei. Kilkanaście sprawnych kroków później zniknął za pierwszymi choinkami. Odetchnął z ulgą. Przygodę czas zacząć…

Kochał swoją rodzinę. Kochał też swój zawód - fach, do którego był przyuczany przez całe życie. Uwielbiał spędzać czas ze swoimi bliskimi w każdej formie - w kuźni, na polowaniu czy na biesiadach. To nie miało znaczenia. Kiedy był potrzebny, zawsze był. W każdym momencie, inni Nordgersimowie mogli na niego liczyć.

Zawsze jednak czuł nieodparty zew lasu, który go nawoływał. Gdy tylko przekraczał próg domostwa czy pracowni, słyszał głosy, nakłaniające go do wyruszenia w dzicz. Najczęściej poddawał się im i czym prędzej znikał w borze. Tak też było tym razem.

Pierwsze kilka kilometrów spędził na przedzieraniu się przez gęsto porośnięty las w poszukiwaniu ofiary - zwierzyny, którą mógłby przytaszczyć do domu, a następnie spożyć przy akompaniamencie kominkowego ciepła i gorzałki. Ciął siekierą raz za razem, ucinając kolejne gałęzie, które za wszelką cenę starały się zatrzymać jego pochód na przód.

W końcu złapał trop. Po śladach rozpoznał, że natrafił na wilka. Podążył za nimi, uważnie rozglądając się wokół siebie aby przypadkiem z drapieżnika nie zostać ofiarą. Nie miał pojęcia ile ich może być - jeden, dwa czy całe stado. Jeżeli był przekonany o tym, że byłby w stanie pokonać ich kilka, tak z watahą byłoby dużo ciężej.

Czy Hjalmar się obawiał? Nie. Za dużo przeżył w swoim życiu, aby się obawiać dzikiej zwierzyny w lesie. Lata nauki władania toporami czy szeroko pojętej sztuki walki, tylko budowały w nim pewność siebie. Dzięki takiemu zabiegowi nigdy nie obawiał się, że nie powróci żyw ze swoich wypraw.

Po dobrych kilkunastu czy nawet kilkudziesięciu minutach tropienia, jakiekolwiek ślady po zwierzynie zniknęły. Jakby co najmniej rozmyła się wraz z padającym śniegiem. Niezadowolony z takiego obrotu spraw Björn, postanowił wdrapać się na najbliższe drzewo z dwóch powodów. Po pierwsze - chciał z czubka dojrzeć w którym z kierunków mógłby pójść ten wilk. Może dałby radę dostrzec więcej szczegółów z wysokości, niż jest w stanie z ziemi. Po drugie - miał zamiar dowiedzieć się, gdzie on tak naprawdę się teraz znajduje. Ślepo podążył za swoją ofiarą, nie zostawiając żadnych znaków dla samego siebie. Tym samym nie posiadał teraz jednej, spójnej drogi, która doprowadziłaby go z powrotem do drzwi ciepłego domostwa.

Bez większych problemów znalazł się na sam szczycie drzewa, z którego zaczął się rozglądać. Niestety nie uważał zbytnio, pozwalając sobie na zbyt daleki wychył, który musiał skończyć się jednym - upadkiem Hjalmara z wysokości. Zahaczył o kilka gałęzi zanim spadł w grubą warstwę puchowego śniegu. Na całe szczęście, zarówno gałęzie jak i upadek, nie spowodowały żadnego uszczerbku na jego zdrowiu, poza kilkoma, mniejszymi draśnięciami, które zagoją się w swoim czasie.

- Djöfull! - wykrzyknął, a następnie wstał z hałdy w której wylądował. Otrzepał się i podniósł swój oręż. Przez ułamek sekundy wydawało mu się jakby ktoś go wołał. Jakby usłyszał część swojego imienia. Nie był jednak pewien kogo niesie o tej porze. Nie potrafił skojarzyć głosu z twarzą. Czy to Nökkvi? Albo Össur, brat Sveinna?

Ruszył w kierunku z którego usłyszał dźwięk. Był ciekaw, który z nich jest taki śmieszny i czy nadal będzie mu tak zabawnie jak nałoży mu po mordzie. Zdziwił się jednak niesamowicie, kiedy odgarnął gałęzie kilku z choinek, a jego oczom ukazała się jakaś kobieta, która za wszelką cenę próbowała walczyć ze śniegiem. Ten jednak nie dawał jej chyba za wygraną.

Przyglądał się zaistniałej sytuacji przez chwilę. Parsknął nawet cicho śmiechem jak to zobaczył, aż się odezwał - Þú ert ekki Nakkvi eða Össur - stwierdził zgodnie z prawdą. Poprawił sobie włosy, które zaczęły mu nachodzić na oczy. Kitę przerzucił na tył głowy, a następnie wyciągnął w jej kierunku dłoń - Hver ertu? - zapytał przyjaznym głosem kiedy pomógł jej wstać - Ertu að leita að úlfum? - spojrzał na nią. W tym momencie zdał sobie sprawę, że nie wyglądała na żadnego wojownika czy nawet łowczego, a raczej na zagubioną turystkę czy kij jeden wie kogo. Nie miał zamiaru jej jednak zostawiać. Dziewczyna ewidentnie potrzebowała pomocy, aby przeżyć do następnego poranka.

Trzeba było ją jednak zostawić... Ta myśl pojawiła się w jego głowie kiedy usłyszał jak kobieta, której przybył z odsieczą, zaczęła mówić w tym barbarzyńskim języku zwanym również jako angielski. Nie do końca obchodził go fakt, że to w sumie przez niego (albo dzięki niemu), dziewczyna znalazła się w takiej sytuacji - wszystko przez jego upadek z drzewa. Nie miał sobie nic do zarzucenia. W końcu nie mógł przewidzieć, że z tego drzewa się spierdoli.

Tsaa... Nie zjem, a powinienem jak słyszę w jakim języku mówisz. Pokiwał głową ze zrezygnowaniem. Przez chwilę zastanawiał się czy by nie udawać, że nie zna mowy ludu Brytyjskiego. Był ciekawy do czego mogłoby to doprowadzić. Postanowił jeszcze przez moment, kilka chwil "nie potrafić" wysłowić się w tym języku. Koniec końców będzie musiał się ujawnić, ponieważ nie dawał tej podróżniczce zbyt dużych szans na przeżycie w tej dziczy w pojedynkę. Tym bardziej, że wszystko wskazywało na to, że jest niedzielną podróżniczką, a nie zapaloną w boju tarczowniczką, z których słynął niegdyś jego lud.

- Mhmm... - mruknął na jej tłumaczenie o poślizgnięciu się. W ogóle nie było widać tego strachu w jej oczach kiedy wyłonił się z kniei. Przecież była "ostoją spokoju" w tym momencie - zapewne nawet grom z jasnego nieba by jej teraz nie przestraszył.

Przyglądał się z zainteresowaniem jej kolejnym ruchom. Ciekawiło go, po kiego czorta, zabrała ze sobą tyle niepotrzebnego sprzętu. Jakieś plecaki, mapy czy tony zbędnego osprzętu, który w sytuacji zagrożenia życia jest po prostu nieprzydatny. Według Hjalmara, tej kobiecie wystarczyłby sam toporek do szczęścia. Pomógłby jej się obronić jak i utorować sobie drogę przez gęstwiny lasu, a w razie czego zdobyłby jej potrzebny opał i strawę na wieczór.

Zdziwił się kiedy po raz kolejny usłyszał człon swojego imienia. Zainteresowało go, który z jego kolegów był taki mądry, aby rozpowiadać niepoprawny skrótowiec od jego imienia. Najgorszy w tym wszystkim nie był fakt, że rozpowiadał złą wersję, a raczej to, że opowiadał to obcym osobom. Niech tylko znajdzie tego śmieszka, tak mu obije mordę, że go rodzona matka nie pozna.

- Przecież nigdzie nie idę - odparł w znanym ich dwójce języku, chowając przy tym swoją siekierę za pasek. Nie rozumiał dlaczego miał stać dalej w tym śniegu, nieopodal choinek. Ale skoro miał tam zostać, to czemu nie? Może coś zgubiła i nie mogła tego odnaleźć, a każdy jego krok mógł zakopać jej zgubę pod grubą warstwą śniegu. W takim przypadku, odzyskałaby swój przedmiot dopiero przy pierwszych roztopach. A na te trzeba było jeszcze trochę poczekać.

- Kto taki? Stary Rökkvi? - zapytał z ciekawości. Do gorącego źródła może i było szybciej przez las ale pod jednym warunkiem - znajomości tego lasu. A tego najwidoczniej brakowało tej turystce - Taki niski, łysy z siwą brodą? Prawa część twarzy w runach? - opisał pokrótce starca. Liczył, że może to jej pomoże zidentyfikować osobę, która wprowadziła ją w taki błąd. Bo to była przecież jego wina, a nie słońca - każdy wie jak krótkie potrafią być dnie o tej porze roku. Pewnie wszyscy poza stojącą przed nim turystką - ignorantką ich bogatej kultury i tradycji. Żeby policzyć takich jak ona to nie starczyłoby mu palców na dłoni. Przyjeżdżają wielce bogaccy i bawią się w najlepsze w ich domu. Później się gubią i trzeba ich szukać.

- Tak. Poradzisz sobie. Kompas i mapę masz, to brakuje Ci tylko guza do kolekcji - stwierdził odpowiadając uśmiechem. Nawet zabawna była w tej swojej całej nieporadności - Mogę się już ruszyć czy nadal coś masz do podniesienia? - zapytał. Wolał mieć pewność, że nic przez niego nie straci. Jeszcze by miała do niego jakieś problemy o to. A tylko tego mu brakowało dzisiaj - był już wystarczająco zdenerwowany, że nie udało mu się upolować tego zwierza.

- Chodź zanim Cię wilki dopadną w tym lesie - rzucił odwracając się za siebie w kierunku gęstwiny dobywając swój oręż. Miał zamiar zaprowadzić tę zagubioną duszyczkę do jej docelowego punktu wykorzystując do tego knieję - tą samą o której jej ktoś powiedział. Tym razem miał zamiar pokazać jej jak to się powinno poprawnie zrobić, czyli pójść na przełaj wprost do tego źródła. I wykorzystać do tego to co była niezbędne do przemierzania ośrodków leśnych - siekierę.

Zastanowił się nad jej słowami - No i myślałam, że jesteś niedźwiedziem. Pasowałbyś na animaga niedźwiedzia albo na wilka. Z tym niedźwiedziem to fakt - można było go pomylić. Zwłaszcza jeżeli pod uwagę brało się też dźwięk z jakim spadł z tego drzewa. Wtedy rzeczywiście mogłoby to zabrzmieć jak niezgrabny uszatek. Tym jednak nie był. Dużo trafniejsze okazało się drugie “oskarżenie”. A dokładniej to to, które dotyczyło wilka, którym potrafił się stać jeżeli wymagało od niego sytuacja… lub pełnia.

Dziecko księżyca i nocy? A to dobre. Nie słyszał wcześniej niczego takiego. Do tej pory wydawało mu się, że jest dzieckiem Dagura i Sagi. Może jego staruszkowie nie powiedzieli mu wszystkiego? Albo stojąca przed nim niewiasta mówiła w jakimś dziwnym slangu o którym nie miał pojęcia. To tylko sprawiało, że miał coraz większą chęć zostawić ją na pastwę losu w tym lesie.

Nie ważne jak bardzo chciałby się jej pozbyć w tym momencie - nie mógł tego zrobić. Nie wypadało zostawić zagubionego wędrowca na pastwę losu po środku islandzkiego lasu. Tutaj wszystko czyhało na nieuważnych podróżników - nawet choinki lub spadający z nich islandczycy.

- Staremu Rökkviemu się nie ufa - stwierdził przekręcając oczami - Tym bardziej jeżeli jesteś samotną turystyką pośród nieznanych Ci terenów. Masz nauczkę na przyszłość - stwierdził. Hjalmar wolał nie rozwodzić się zbytnio na ten temat. Mógłby wiele złego powiedzieć o tym człowieku. Znał go lepiej niż własną kieszeń. Prawda była zresztą taka, że każdy mieszkaniec ich osady go znał i to z tej samej - złej - strony.

Słuchał jej. Nic innego nie miał do roboty w tym momencie. Strasznie dużo gadała jak na kogoś z jej umiejętnościami przeżycia w lesie. Nie zdawała sobie sprawy, że wszelkie odgłosy ściągają niepotrzebną uwagę? Z jednej strony odstraszają zwierzynę, a z drugiej ją przyciąga. Najgorsze w tym, że przyciągają wygłodniałą faunę, która jest w stanie zaryzykować atak na człowiek, licząc, że uda im się wygrać ten pojedynek. I tylko takiego starcia brakowało im, aby można było uznać ten wieczór za spełniony.

- Dlaczego mam się nie ruszać? - zapytał zaskoczony. Czy od tego upadku w śnieg odebrało jej rozum? Może doznała jakiegoś szoku albo innego wylewu do mózgu? Sama przecież przed chwilą kazała mu zostać w miejscu. Niech się w końcu zdecyduje - Ty w tym momencie na serio pytasz? - nadal nie dowierzał - Powiedziałaś abym się nie ruszał to tak zrobiłem. Dlatego pytam czy już mogę się w końcu ruszyć czy jeszcze masz coś do podniesienia - pokiwał przecząco głową. Powoli chyba tracił do niej cierpliwość.

- Jak to dokąd idziemy? Przecież chciałaś gdzieś tam dotrzeć. To próbuję Cię tam zaprowadzić ale skrzętnie to utrudniasz - z minuty na minutę, ze słowa na słowo, ta dziewczyna wydawała mu się coraz bardziej dziwna. Słyszał nie raz ostrzeżenia o takich kobietach -  Strasznie dużo gadasz. Wiesz? - zapytał łapiąc się za głowę. Miał wrażenie, że na jego jedno słowo, ona wypowiada co najmniej piętnaście - Jeżeli nadal będziesz tyle mówić to nigdy żadnego nie spotkasz. Wilka łatwo zgubić, a jeszcze prościej spłoszyć. A żeby uniknąć tych dwóch przypadków trzeba być cicho. Wtedy może zobaczysz wilka - oznajmił jej - Nie potrzebuję żadnego wilka. Wystarczy mi, że mam futro jednego z nich na sobie. Dzisiaj jeden już mi uciekł ale liczę, że go odnajdę i przyniosę na kolację. To dopiero jest kawał pysznego mięsa - przetarł buzię bo lekko pociekła mu ślinka na samą myśl. Wyobraził sobie taką potrawkę z wilka, a do tego butelka gorzałki - coś pięknego.

Kiedy był już gotowy, aby ruszyć w głąb lasu po raz kolejny coś mu przeszkodziło. A raczej ktoś. Ktoś pociągnął go lekko za płaszcz. Znowu ona… Przekręcił oczami zanim się do niej odwrócił aby ją wysłuchać.

Ciężko westchnął kiedy skończyła mówić - Przypadkiem - stwierdził zgodnie z faktem - Spierdoliłem się z tego drzewa - wskazał jej siekierą kilka połamanych gałęzi, mniej więcej na wysokości czubków niższych choinek - I wylazłem tutaj. I nie po to aby Cię zjeść, tylko po to aby wrócić do domu - nie wierzył w to co przed chwilą usłyszał - My nie jemy ludzi. Nie jesteśmy kanibalami. Jesteśmy islandczykami. Daleko nam do nich - zapewnił ją - Czy już jesteś gotowa, abyśmy mogli wyruszyć do tego całego punktu widokowego? Czy jeszcze jest coś co muszę wiedzieć, żebym nie musiał być ciągany za ramię przez całą drogę? - zapytał. Wolał mieć pewność co do jej gotowości i zamiarów. Wolał nie był ciągany za ramię kiedy przyjdzie im stanąć oko w oko z przeciwnikiem.

Tego już było po prostu za dużo. Najpierw jakaś noc i księżyc, potem oskarżenia o kanibalizm, a teraz jeszcze wymyśla sobie przyjaciół. Ta temperatura czy inny upadek musiały ją solidnie przetrącić. Czy to jakaś gorączka? Może powinna udać się do jakiegoś eksperta? Na obrzeżu ich osady mieszkał stary uzdrowiciel. Hjalmar zaczął się zastanawiać czy by przypadkiem nie zboczyć z drogi i zaprowadzić zagubioną (i być może opętaną) dziewczynę wprost do tego medyka.

- Jak niby nie masz pojęcia jak zwracasz się do mnie po złym skrótowcu mojego imienia? - spojrzał na nią jakby co najmniej z byka spadła - Wiadomo, że nie masz prawa ale może coś Ci wypadło i chcesz to podnieść? A każdy mój krok może zakopać Twoją własność na kilka miesięcy? - podniósł brwi jakby to było co najmniej oczywiste. Czy w kraju z którego pochodziła ta kobieta, ludzie nie byli dla siebie po prostu mili? Czy jeżeli dana nacja miała do siebie to, że wypowiadała nadprogramową ilość słów to stawała się nieczułą, pozbawioną ludzkich instynktów grupą?

- Na brodę Merlina! - zaklął w niebiosa - O czym Ty bredzisz w tym momencie kobieto? Jaka Mary?! Jaka przyjaciółka?! - uniósł ręce w gniewie jakby chciał ją rozszarpać - Jaka fanka mojego toporka? Przecież tutaj nikogo nie ma! Rozejrzył się! - zaczął się kręcić wokół własnej osi. O czym ona teraz pierdoli Może ona była jakąś leśną fetyszystką i ta choinka, która stała przed nim była tą całą “przyjaciółką” - to już było schorzeniem, które należało leczyć - Gdzie niby jest ta Twoja “kumpela”? - spojrzał na nią jak na skończonego debila, a następnie wykonał gest cudzysłowu aby podkreślić swoje słowa - Aktualnie to nie denerwujesz żadnej swojej koleżanki… Której tu… NIE MA. Tylko mnie - zaznaczył. Przymknął oczy aby się uspokoić. Wdech i wydech Hjal. Wdech i wydech… To tylko kolejny dziwny, zagubiony turysta. Zaraz będzie po wszystkim - Grrhhh… - wydał z siebie stłumiony ryk kiedy przejechał ręką po twarzy. Ta sytuacja zaczęła go lekko przerastać. W tym momencie najchętniej złapałby jakieś drzewo na którym mógłby się wyżyć aby sobie lekko ulżyć. Hjalmar zaczął się wewnętrznie gotować. Był niczym czajnik gorącej wody, który próbował nie wybuchnąć.

Żałował. Bardzo żałował tego, że wymknął się wcześniej z rodzinnej kuźni. Teraz mógł sobie w najlepsze z Dagurem kuć żelazo póki gorące. A tak to musi teraz sterczeć pośrodku lasu i wysłuchiwać gadania o jakichś niewidzialnych przyjaciółkach. Ojcze, spotkała mnie najwyższa kara. Biję się w pierś za tę nieposłuszeństwo Nie widział innej możliwości. Przodkowie ukarali go za to co zrobił. Dostał nauczkę za swoje czyny. Więcej ich nie powtórzy.

- Nie wiem. Przekonamy się o tym dopiero jak to się stanie - wyznał. Powiedział jej prosto z serca jak się sytuacja miała. Nie mógł jej tego obiecać, że poczuje się lepiej, ponieważ do tej pory ciągle coś mówiła. Przekona się dopiero o tym jeżeli będzie mógł przez chwilę rozkoszować się błogą ciszą. Szumem lasu, wyciem wilków i hukiem sów. Tego mu właśnie było trzeba, a nie ględzenia o wszystkim i niczym.

Stało się. Dziewczyna rzeczywiście przestała mówić. Hjalmar nie dowierzał przez moment, że to się rzeczywiście stało. I słusznie zrobił, że w to nie uwierzył. Nie minęła chwila, a jego rozmówczyni nadal robiła to co umie robić najlepiej - zaczęła gadać.

- Nic mi się nie stało. Nic mnie nie boli. Wszystko jest w porządku - odparł przekręcając oczami. Nie potrzebował od niej żadnego współczucia. Żadnej ekspertyzy medycznej, której ona sama potrzebowała dużo bardziej od niego.

- Tak, zostawię Cię, wrócę i co? - zapytał ją całkowicie poważnie z lekko rozgniewanymi brwiami. Co ona sobie w ogóle myślała? A może nie myślała? - Jutro będe chodził po lesie i odnajdę Twojego trupa. Tego właśnie chcesz? - zapytał przekręcając głowę z zainteresowaniem. Bo może właśnie było to do czego ona dążyła - do samozagłady - Ty jesteś przestraszona na dźwięk spadającego islandczyka z drzewa, a co dopiero prawdziwego zagrożenia. Wtedy co zrobisz? Skulisz się w kulkę i będziesz udawać, że nie ma przeciwnika, a niedźwiedź czy Merlin jeden wie kto inny, będzie Cię pożerał? No błagam Cię, nie rozśmieszaj mnie - machnął ręką próbując dalej się uspokoić - Jeżeli nie chcesz zginąć to nie podejmuj głupich decyzji tylko wreszcie rusz się z tego śniegu bo zamarzniesz. A ja Twojego ciała nie mam zamiaru transportować do jakiejś śmiesznej Anglii czy innego nieludzkiego kraju - wyznał. Gdyby tutaj wyzionęła ducha to zapewne zakopałby ją pod warstwą śniegu i ktoś by ją odnalazł przy roztopach. Znaczy najpierw znalazły by ją wilki i zjadły. Wtedy mógłby ją odnaleźć ktoś. A raczej jej szkielet. I to jego pozostałości.

- Postawię sprawę krótko. Ja jestem przewodnikiem. A przewodnika trzeba się słuchać. Jasne? - zmrużył oczy i się jej przyjrzał - Jak mówię, że idziemy przez ten las. To idziemy przez ten las - zaczął wymieniać zasady jakie panują w trakcie podróżowania z nim. Były ciężkie, ponieważ do takich on sam był przyzwyczajony - Jeżeli mamy przeskoczyć jakiś krater to przez niego przeskakujemy. Jeżeli atakuje nas jakaś leśna bestia to z nią walczymy, aby nie skończyć jako jej posiłek - rozłożył ręce - Czy wszystko jest jasne? - złapał się wolną dłonią za swoją kitę po której zaczął jeździć. Sam też wolał się w końcu ruszyć. Zaczął tutaj lekko marznąć.

Może gdyby była przygotowana na taką wyprawę poprawnie to reagowałby inaczej. Ale jako, że nie było to musiał zareagować w ten sposób. Nie zamierzał przecież jej wyprowadzać z równowagi. Ba! On siebie wyprowadził z równowagi, więc nie musiał tego robić ponownie, tylko tym razem z nią. Wystarczyło, że jedno z nich było zagotowane do czerwoności.

Jakim cudem ona nie miałą pojęcia jak on miał na imię? W takim razie skąd znała skrótowiec - Mar od (Hjal)mara? Coś się tutaj bardzo nie zgadzało w tej historii. I trzeba byłoby to wyjaśnić, gdyby nie stan "wilka". Nie był w stanie teraz trzeźwo myśleć czy łączyć faktów. A już na pewno nie wdawać się w dalszą dyskusję z tą kobietą.

Oliwy do ognia dolało zachowanie młodej podróżniczki. Kiedy ta stanęła przed nim na palcach i powiedziała patrząc mu w oczy - No to patrz niedźwiadku. Myślał, że za chwilę wybuchnie śmiechem. Bo co ona takiego chciała zrobić? Weźmie od niego siekierę aby wyciąć tę choinkę, a następnie zacznie nią ruszać, że niby "ożyła" jej przyjaciółka? Ha! To by było dopiero dobre. Nie pozbierałby się ze śmiechu przez dobry tydzień. No i przede wszystkim potwierdziłaby się jego teoria o niepełnosprytności jego rozmówczyni.

Uśmiechnął się tylko na gwizd. Co ona sobie myślała? Że jest jakąś królewną Śnieżką i zaraz zaczną się do niej zbiegać wiewiórki i inne jelonki z lasu? Zdziwił się lekko kiedy ta cofnęła się o pół kroku. Może jednak coś było na tej rzeczy?

Z twarzy Hjalmara zniknął uśmieszek tak szybko jak tylko zdążył się tam pojawić. Przez moment zagościło tam zdziwienie, które przerodziło się w szok. Oczy zrobiły mu się wielkie, a serce zaczęło bić mu coraz mocniej - pomijając fakt, że już biło bardzo szybko.

Kiedy usłyszał trzepot skrzydeł w powietrzu, a chwilę później nawał białego puchu - zamarł. Nie tyle co się bał, a wydarzyło się coś czego nie dało się przewidzieć. W ostatnim geście zdrowego rozsądku złapał swoją siekierę w dwie ręce, aby być w stanie gotowości do obrony koniecznej. A więc walka. Bestia nadciągnęła...

Czy to rzeczywiście był potwór lub inny stwór niewiadomego pochodzenia? Na niedźwiedzia nie wyglądał. Na wilka też nie... Nadciągnął z nieba. Co to miało być? Smok jakiś? Te jak i wiele innych pytań zaczęły się kłębić w głowie Nordgersima. Nie miał pojęcia co powinien zrobić - ruszyć ile sił w nogach, aby pokonać bestię czy stać i czekać na rozwój sytuacji? Zdecydował się na drugą opcję. Na całe szczęście ściana śniegu opadała dosyć szybko, ukazując tym samym więcej szczegółów odnośnie zaistniałej sytuacji.

Z tego wszystkiego otworzył tylko lekko buzię. O kurwa... Latający obiad Tego nie spodziewał się nawet w swoich najsłodszych snach. W życiu czegoś takiego nie widział. Nie miał zielonego pojęcia, że można sobie wytrenować posiłek, który będzie w stanie do Ciebie przylecieć na Twoje zawołanie.

Doznał głębokiego szoku. Nie było choinki ale tak naprawdę nie było też "przyjaciółki". Bo od kiedy to konia można nazwać swoim najlepszym kolegom? Tym bardziej, że to było po prostu zwierzę. Nic więcej, nic mniej. On nawet nie potrafił mówić! Czy ona gadała do tego całego czterokopytnego stworzenia kiedy zajadało sobie trawę, licząc na zrozumienie i wysłuchanie? Niedorzeczne, a jednak.

Nawet trącenie pyskiem przez to "coś" nie było w stanie wybudzić go z szoku. Stan Hjalmara można by określić jako swego rodzaju "psychiczna śpiączka". Wiedział, że żył ale nie wiedział co powinien zrobić. Ruszyć się? Odezwać? Zapaść pod ziemię? To ostatnie wydawało się jak najlepsza możliwa sytuacja. Zwłaszcza kiedy jeszcze chwilę temu zarzucał jej różne choroby psychiczne... A tu takie heca...

Stał tak przez dłuższą chwilę i wpatrywał się miejsce w którym jeszcze kilka sekund temu stała Mara. Latający koń... Nadal nie wierzył w to co przed chwilą widział. Słyszał o takich rzeczach ale nigdy wcześniej nie było mu danego tego zobaczyć. Aż do dzisiaj, do teraz. Nie zwrócił nawet uwagi jak dziewczyna ruszyła we wskazanym przez niego kierunku. Dopiero ręka, która oferowała mu napitek wybudziła go ze "śpiączki".

- Ja... - zaczął mówić ale nie był w stanie dodać nic więcej, więc wykrztusił tylko tyle. Odwrócił się na pięcie za siebie i ruszył przodem przez choinki. Nie odzywał się. Toczył bitwę myśli w tej chwili. Próbował sobie to wszystko ułożyć w głowie. I tak już się wydarzyło za dużo jak na jeden wieczór...

Po dłuższej wymianie i nie małym szoku, ruszyli w końcu przed siebie. Mieli jasny cel do osiągnięcia - punkt widokowy nieopodal gorących źródeł. Na całe szczęście nie było to, aż tak daleko. Maksymalnie pół godziny do godziny dobrego marszu i znajdą się u celu. Dla wprawionego piechura - czyli Hjalmara - taki dystans był jak nic. Zważał jednak na fakt, że nie był tutaj sam. Miał ze sobą turystkę, którą trzeba było doprowadzić tam w jednym kawałku.

Mniej więcej po 20 minutach cichego przedzierania się przez gęstwinę, Björn zauważył ślady zwierzęcia. Nie potrzebował ani sekundy dłużej, ponieważ rozpoznał je od razu - wilk. I co ważniejsze, te ślady były bardzo świeże. Jakby dopiero tędy przeszedł.

- Wilk jest blisko... - stwierdził, kucając przy nich - I skierował się w tamtą stronę - wskazał palcem od prawej ręki małą polankę, która znajdowała za górką - Dokładnie tam gdzie my zmierzamy - oznajmił, a następnie złapał mocniej za swój oręż. Teraz mi już nie uciekniesz. Zerwał się do ponownego marszu. Nachylił się jednak lekko do przodu, aby poruszać się jak najwolniej da radę, aby tym razem nie spłoszyć swojej ofiary.