—20/03/1972—
Siedziba "Srebrnych Różdżek", ul. Pokątna
Erik Longbottom & Geraldine Yaxley

Nie ulegało wątpliwości, że zraniona duma wezbrała w Erika na skutek informacji, które Geraldine zawarła w swojej korespondencji. Był nieco zaskoczony tym, że Brenna uznała Yaxley za kogoś, kto mógłby mu dorównać w umiejętnościach szermierczych. Nie, żeby poddawał je z miejsca w wątpliwość! Bądź co bądź, sport ten był poniekąd na wymarciu, nawet w społeczeństwie czarodziejów. Mógł wyliczyć na palcach jednej ręki co bardziej prominentne rodziny wciąż kultywujące tę dyscyplinę. Co więcej, ciężko było znaleźć ludzi, którzy faktycznie chcieli ćwiczyć się w tej sztuce. Być może dlatego pochwała siostry tak na niego wpłynęła? Na swój sposób rzucono mu rękawice i ciężko by było nie zaakceptować tego wyzwania.

Na miejsce spotkania wybrał jedną z sal treningowych w głównej siedzibie „Srebrnych Różdżek”. Z tego, co się orientował, o tej porze raczej nie była zbytnio uczęszczana, a poza portierem, nie napotkał nikogo innego. W sumie, co tutaj się dziwić? Jutro miała się odbyć Ostara, a na festynie czarodziejów i czarownice czekało mnóstwo atrakcji. Większość uczestników pewnie wolała się spokojnie wyspać lub pozałatwiać wszelkie sprawy na mieście, żeby mieć spokój podczas święta. Nie każdy był na tyle szalony, aby pchać się na arenę dzień przed publicznym wystąpieniem. Erik i Ger musieli być ewenementem na skalę kraju. Lub przynajmniej miasta.

Pogwizdując nieudolnie pod nosem, Longbottom przemierzał korytarze ośrodka klubu pojedynków. Nie słyszał nic poza cichymi podmuchami wiosennego wiatru o starawe okna i własnych kroków, które zdradzały jego obecność w budynku. W końcu znalazł salkę, którą zarezerwował przed paroma dniami i wszedł do środka, pozostawiając za sobą niedomknięte drzwi, co by zostawić wolną drogę Geraldine. Na początek wziął na siebie przygotowanie sali do dzisiejszej potyczki; machnął parę razy różdżką, a wielka fioletowa płachta z motywem faz księżyca uniosła się w powietrze, tworząc przy okazji schodki po obu końcach, co by czarodzieje mogli wejść na podwyższenie.

Erik wkroczył na nie, przeskakując kilka stopni i zaczął sprawdzać zapięcia swojej bluzy i inne elementy ochronne. Ostatnim krokiem było założenie rękawic. Akurat, gdy kończył się przygotowywać, wyłapał znajomy rytm chodu, który kojarzył jeszcze z czasów szkolnych. Zamarł na chwilę, opierając szpadę na ramieniu, nasłuchując jak pies albo wilk. Gdy w progu stanął nikt inny, jak Geraldine, na jego twarz wypłynął lekki uśmiech. Skłonił przed nią głowę.

— A więc jednak nie stchórzyłaś. — Uniósł jedną brew do góry, taksując kobietę taksującym spojrzeniem. Nie udało mu się jednak na długo utrzymać powagi. — Dobrze cię widzieć. — Rozejrzał się na prawo i lewo. — Jak przyszedłem, to miałem wrażenie, że jednak dzisiaj nas pozamykali przed Ostarą. Byłoby to bardzo... niepożądane.

Wyszczerzył zęby do kobiety, zapraszając ją gestem dłoni na podwyższenie.

Przewrócił wymownie oczami, jednak wzniósł wzrok ku niebu, jak gdyby musiał dłuższą chwilę zastanowić się nad odpowiedzią.

— Mam nadzieję, że to pytanie retoryczne — parsknął z przekorą w głosie. Mina szybko mu zrzedła, gdy Geraldine wspomniała o liście do Brenny. Momentalnie wziął się pod boki w akcie oburzenia. — Jesteś dzisiaj bardzo pewna siebie. To niebezpieczne, wiesz?

Brawura bywała zgubna i zapewne oboje byli tego świadomi. On pracował na co dzień w terenie, miał na koncie całkiem sporo śledztw, ale przy tym starć z przestępcami. Brak planu i pędzenie na oślep nie było specjalnie odpowiedzialne. U Yaxley pewnie było podobnie; raczej nie rzucała się na magiczne stworzenia, gdy te znajdowały się w jej polu widzenia. W jej fachu potrzeba było nieco... wyczucia. Erik w spokoju czekał, aż przyjaciółka przygotuje się do pojedynku.

— Och, naprawdę? — Uniósł brew. — Chcesz powiedzieć, że wizja pojedynku jest tak nęcąca, że byłabyś gotowa... Walczyć na ulicy, tak przy wszystkich? — Uśmiechnął się niepewnie. Przypominało mu to te wszystkie sceny pojedynków w sztukach, które zdarzało mu się oglądać w teatrze Selwynów. Zawsze wydawały się takie dramatyczne! — Na przykład przy tej fontannie na Horyzontalnej? — Bez wątpienia zostaliby okrzyknięci wydarzeniem dnia. Preludium do istnych szaleństw na Ostarze. Kto wie, może ktoś nawet by wezwał brygadzistów.

To by dopiero było, pomyślał, ponownie tracąc rezon. Momentalnie zaczął myśleć o tym, jak by to było, gdyby to Brennie przypadł ten przydział. Albo Mavelle. Albo Thomasowi. Albo Heather! Chyba nawet by mu to nieco urągało, że jedna z najmłodszych brygadzistek musiałaby mu wypisać mandat. I to taki od którego trudno byłoby się pewnie odwołać. Horyzontalna była praktycznie dzielnicą mieszkalną, tam się mogły bawić małe dzieci, które jeszcze nie dorosły do nauki w Hogwarcie. Machanie żelastwem, nawet jeśli były nim szpady szermiercze raczej nie było zbyt dobrym pomysłem.

— Przy rewanżu dam szansę ci się wykazać. — Mrugnął do niej porozumiewawczo.

Powłóczył wzrokiem po sylwetce kobiety, gdy ta zakładała kolejne ochraniacze. Skinął ledwo zauważalnie głową z aprobatą. Korciło go, żeby jeszcze dopytać, czy na pewno ma nałożone na bluzę odpowiednie zaklęcia obronnego, jednak uznał, że musi je mieć. Przecież nie mogła latać w niezabezpieczonym stroju! Gdyby Geraldine nie miała takowego, Longbottom prawdopodobnie odmówiłby pojedynku z nią z obawy, że zrobi jej krzywdę. Nie czuły się dobrze z tym, jakby sieknął przyjaciółkę lub nabił jej jakieś siniaki tuż przed samym sabatem. Należało świętować, a nie cierpieć w łóżku!

— To co... Skromniejszy i bardziej ułożony zaczyna? — spytał, śmiejąc się pod nosem. To naturalne, że miał na myśli siebie!

Gdy już oboje byli gotowi do walki, Erik rozpoczął „oficjalną” część tego typu starć. Ukłonił się w pas, a następnie zaprezentował swoją broń. Najpierw wyprostował ramię, kierując czubek szpady ku Geraldine, a następnie uniósł koniec broni w górę i zbliżył ją do swojej twarzy. Nie chciał poddawać się już na początku chęci zdominowania przeciwnika, toteż postanowił zacząć spokojnie. Natarcie powinno się udać; zaczepny ruch. Kto wie, może ją dzięki temu sprowokuje i popełni błąd? Zrobił kilka kroków w przód, wykonując pierwszy atak.

— Nie jest to nieprawda — rzucił, nieco na około przyznając kobiecie rację.

Zacisnął usta w wąską linię, zastanawiając się, jak odpowiedzieć na ten zarzut. W gruncie rzeczy nigdy wcześniej nie zastanawiał się, jak to było z organizacją takich... przedsięwzięć w miejscach publicznych. Jasne, brygadziści na patrolu raczej by tego nie pochwalali, jednak czy otwarcie traktowano to jako coś nielegalnego? Gdyby sam dostał wezwanie do takiego zajścia, zapewne kazałby pojedynkującym się wynieść się z dzielnicy, grożąc mandatem, ale czy zrobiłby coś poza tym? Nie był pewny.

— Można by było to podciągnąć pod występ artystyczny...? — rzucił niepewnie, jakby oczekiwał, że Geraldine na pewno będzie znała odpowiedź na tę zagwozdkę. — Ludzie występują na ulicy z gitarami, skrzypcami i nikt się nie czepia, a szermierka to też swego rodzaju sztuka, nieprawdaż? Też wymaga... kunsztu.

Towarzystwo Yaxley miał to do siebie, że Erik nie raz tracił rezon, na swój sposób wracając do mentalności z czasów młodości, gdy większość roku spędzał w murach Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie. Dynamika ich relacji była znajoma, więc naturalne było, że podświadomie wracał do tej samej roli, jaką pełnił w szkole. Podobnie było z Brenną. Dorośli, nieco się zmienili, jednak w swoim towarzystwie w gruncie rzeczy ich relacja niewiele różniła się od czasu, gdy przechodzili burzliwy dla wielu okres dorastania.

— Powodzenia. Chociaż... Ty go chyba nie potrzebujesz — Mrugnął do niej porozumiewawczo.

Już na początku wytrąciło go z równowagi to, że kobiecie udało się zablokować pierwszy atak. Miała niezłe wyczucie czasu. Chociaż była wyższa od Brenny, tak dalej była nieco drobniejsza od niego, co działało na jej korzyść. Lepsza mobilność, podobnie jak zręczność. Nie będzie to łatwe starcie. Atak Ger udało mu się częściowo zablokować, jednak był o włos. Czubek szpady zahaczył o jego bluzę, jednak Erik odbił w bok. To jednak sprawiło, że jego kontratak okazał się iście... mało elegancki. Szpada dosłownie latała w powietrzu, jakby trzymało ją jedenastoletnie dziecko.

Przyznanie się do błędu było sztuką. A Erik, chociaż zarówno przez samego siebie, jak i co poniektórych przyjaciół i znajomych mógł być postrzegany jako wirtuoz słów i miłośnik erudycji, wciąż szlifował swoje umiejętności w tej dziedzinie. Potrafił rozpoznać własne porażki i je zaakceptować, jednak często podobne przemyślenia zachowywał dla siebie. Otoczenie zaś otrzymywało przetworzoną wersję jego dywagacji, nierzadko wzbogacone o dość znamienną frazę „z pewnego punktu widzenia”, które mogło przerodzić się w przydługi monolog o tym, że ktoś faktycznie może mieć rację, jednak nie jest to opinia, której nie dało się, chociaż częściowo zdyskredytować.

— Nie, nie mógłbym — przyznał z powagą. — Trzymam ten komplement na bardziej podniosłą okazję. Coś w rodzaju przemowy weselnej lub wręczenie ci jakiegoś orderu za zasługi dla kraju i społeczności. Wtedy na dłużej zapadnie ci to w pamięci.

Zaśmiał się cicho, gdy Geraldine porównała ich trening do tańca. Cóż, nie myliła się. Było kilka punktów wspólnych między tymi dwoma formami spędzania wolnego czasu. Kontrola nad ciałem była kluczowa, podobnie jak intuicja pozwalająca na wyczucie ruchu przeciwnika i odpowiedzenie odpowiednim gestem. Tak jak partnerzy w tańcu, tak i pojedynkujący się musiały się dopełniać. Bez względu na to, czy w życiu prywatnym osoby te były rywalami, czy też przyjaciółmi. Oczywiście w przypadku walki z kimś obcym dochodził tutaj też element doświadczenia. Osoby na podobnym poziomie potrafiły zapewnić większe widowisko, niż takie, które zaledwie parę godzin wcześniej po raz pierwszy miały szpadę w dłoni.

— Przyda mi się — przyznał na odchodne z udawaną żałością. — Mam taki głupi zwyczaj nieodpowiadania na listy Brenny. A kto wie, może tym razem to ja będę musiał taki wypisać. Chyba że mnie uratujesz do tego losu...

Oczywiście był to żart. Umówili się na poważny pojedynek i tak właśnie Erik zamierzał podejść do sprawy. Nie potrafił się jednak powstrzymać się przed tym drobnym dowcipem. Bądź co bądź, w biurku miał pełno wiadomości od siostry, których treść po prostu akceptował i nie czuł, że może dodać coś więcej. Ale jeśli tutaj przegra... Oj, czeka go bardzo intensywna wymiana całych zwojów pergaminu. A kto wie, może do korespondencji dołączą się jeszcze inni Longbottomowie, chcąc skomentować jego porażkę w pojedynku? Lepiej, żeby postarał się jednak wygrać. Dla własnego dobra.

Jego kontratak był wyjątkowo nieudolny i to do tego stopnia, że Yaxley właściwie nie miała przed czym się bronić. Równie dobrze mogła odskoczyć w bok, jak i zastygnąć w miejscu jak posąg i nic by to nie zmieniło. Wytrącony z równowagi Erik po prostu machał bezsensownie bronią i pewnie robiłby tak przez dłuższy czas, gdyby nie atak ze strony Geraldine. Cóż, nie miał innego wyboru, jak tylko spróbować się obronić czyż nie? Unikanie swoich ciosów świadczyło o ich refleksie i zwinności, ale nie koniecznie umiejętnościach szermierskich. Jaki był tego wynik?

— AŁA! — syknął Erik, gdy czubek oręża przyjaciółki drasnął jego bark.

Zaklęcie ochronne narzucone na bluzę potwierdziło swoją obecność, migocząc białym, mglistym światłem. Czary broniły przed otrzymaniem ciężkich obrażeń, jednak uczucie nagłego odrętwienia i tak było szokujące. Zwłaszcza dla Erika. Cofnął się o kilka kroków, wbijając w Geraldine oskarżycielski wzrok. Cofnął rękę, jakby testował, czy bark na pewno nie został uszkodzony. W jego oczach zawitały ogniki rywalizacji. Zamierzał się za to odpłacić! Zrobił wymach szpadą i natarł na kobietę, celując w jej prawy bok.

Podobnie jak w przypadku pojedynku magicznych, tak i tutaj obie strony miały szansę pokazać swoje prawdziwe oblicze. W walce nie zawsze był czas na wykalkulowanie wszystkich zagrożeń i określenie, czy oponent posiada jakieś nietuzinkowe umiejętności. Trzeba było zdać się na własne zdolności, wiedzę i zacząć naprawdę wierzyć w możliwości własnego ciała. Dla tych, którzy poświęcili wiele lat na dopracowanie tych elementów do perfekcji, podjęcie się takowej próby mogło być nadzwyczaj satysfakcjonujące. Nawet Erik nie mógł zaprzeczyć, że czuł się dobrze, kiedy po prostu walczył i nie musiał się przejmować potencjalnymi konsekwencjami.

W pracy zawsze miał z tyłu głowy te wszystkie przepisy, moralność i niemożliwą do odpędzenia myśl, że jedno nieodpowiednio użyte zaklęcie może nie tylko narazić czyjeś zdrowie i życie, ale także zniszczyć jego własną karierę. Niektórzy ludzie łatwo by się złamali pod taką presją. A teraz, z wojną domową na ich progu? Może nawet więcej. Przyjacielski pojedynek, chociaż podszyty rywalizacją, był odświeżający. Walczyli dla samych siebie, aby doskonalić swoje umiejętności i mobilność ciała. W pogmatwany sposób było to doświadczenie, które sprawiało, że Longbottom czuł się bezpiecznie. Doceniał to, zwłaszcza że przebywał w szacownym towarzystwie Geraldine.

Gdy zobaczył błysk w oczach kobiety tuż po tym, jak zadała mu cios, jego oskarżycielskie spojrzenie nieco zelżało, jakby starało się przekazać, że nie jest tak źle. Po prostu dramatyzował. Jeśli ten gest nie dał wyraźnego sygnału, że nie został aż tak skrzywdzony, to próba ataku na pewno mogła utwierdzić Yaxley w przekonaniu, że Erik nie miał zamiaru się poddać i nie planował padać na kolana, aby wywiesić białą flagę.

— Zaczynam rozumieć, co zauważyła w tobie Brenna — skomentował naprędce, gdy Ger sparowała jego uderzenie.

Zauważył, że wymach szpady nie był zbyt przemyślany i go minął, jednak i tak odskoczył, po czym... przyjął ruch oręża na swoją szpadę. Zaparł się nogami, napierając na szpadę przyjaciółki. Mała próba sił? Kto kogo zdominuje w tej rozgrywce? Kto wie, może któraś szpada nawet pofrunie w powietrze pod naporem siły drugiej strony?