Secrets of London
Lorraine Malfoy - Wersja do druku

+- Secrets of London (https://secretsoflondon.pl)
+-- Dział: Czarodzieje (https://secretsoflondon.pl/forumdisplay.php?fid=108)
+--- Dział: Kroniki (https://secretsoflondon.pl/forumdisplay.php?fid=109)
+---- Dział: Przyjęci do gry (https://secretsoflondon.pl/forumdisplay.php?fid=38)
+---- Wątek: Lorraine Malfoy (/showthread.php?tid=1800)



Lorraine Malfoy - Lorraine Malfoy - 30.08.2023

Lorraine Malfoy

Urodzenie: 12 listopada 1947 rok, skorpion, numerologiczna 8.
Stan cywilny: Panna.
Nazwisko panieńskie: Malfoy.
Krew: Czysta krew (półwila).
Zamieszkanie: Londyn, ulica Śmiertelnego Nokturnu.
Pochodzenie: Miejsce akcji tragedii: Anglia, obrzeża Londynu. Choć biologiczną matką dziewczyny w rzeczywistości była wila, zauroczona słodkim zepsuciem żyjącego ponad stan zubożałego artystokraty, Armanda Malfoya, jej samobójcza śmierć spowodowała, że słowo "matka" w życiu Lorraine zawsze przynależało wyłącznie do jej macochy, Mirandy Malfoy (de domo Greengrass). Miranda, pozbawiona możliwości posiadania własnego potomstwa, wychowywała mężowską latorośl jakby ta była córką z prawego łoża, zawsze stanowczo dementując plotki o jej prawdziwym pochodzeniu.
Ze względu na liczne długi Armanda, rodzina była zmuszona sprzedać rezydencję pod stolicą, długo tułając się po tanich hotelach i okupując pokoje gościnne bardziej zamożnych członków rodziny, póki finalnie nie osiedli w starej chacie w Little Hangleton. Na krótko po ukończeniu szkoły, co zbiegło się w czasie z nagłą śmiercią przybranej matki, Lorraine uciekła do Londynu i próbuje tu znaleźć swoje miejsce, samotna, ale i po raz pierwszy w życiu - wolna. Obecnie próbuje wiązać koniec z końcem, pracując w biurze zakładu pogrzebowego, na boku zaś - prowadzi cichy handel "towarami luksusowymi", jakimi są informacje, nie wahając się przy tym działać poza granicami prawa.
Kształtowanie: ◉○○○○
Rozproszenie: ◉○○○○
Transmutacja: ○○○○○
Zauroczenie: ◉◉◉◉○
Nekromancja: ◉◉○○○
Translokacja: ◉○○○○
Percepcja: ◉◉○○○
Aktywność fizyczna: ◉○○○○
Charyzma: ◉◉◉◉○
Rzemiosło: ◉○○○○
Wiedza przyrodnicza: ◉◉◉○○
Wiedza o świecie: ◉◉◉○○
Poziom spaczenia: III - Dla Lorraine, kołysanej do snu odgłosami Śmiertelnego Nokturnu (krzykami mordowanych sierot, wrzaskiem narkomanów na delirce i jękami prostytutek za ścianą), świadomość, że posługuje się czarną magią do niecnych celów, nie jest czymś, co mogłoby zakłócać nocny odpoczynek.

Różdżka: Bez, włos z głowy wili, 12 cali, sztywna.
Zwierzę totemiczne: Wąż.
Aura: Czerwona aura z delikatną domieszką szarozielonego.

O zdolnościach: Lorraine zawsze miała problemy z bardziej abstrakcyjnymi dziedzinami magii, operującymi na niewyobrażalnych dla niej konceptach nicości i absolutu. Potrzebowała ogromnego skupienia - rzadko możliwego do osiągnięcia w czasie lekcji - by rzucać czary w efektywny sposób, co napawało ją wstydem i irytacją, zaś tłumiona wściekłość z powodu własnej słabości tylko pogarszała sprawę. Jedynym przedmiotem sprawiającym jej przyjemność były eliksiry. Dopiero na wyższych latach edukacji, kiedy poznała "magię kontaktową" - magię, która działa na umysł, myśli i emocje innych ludzi (a w bardziej pospolitym języku, kiedy nauczyła się kilku przydatnych uroków) - poczuła się, jakby odkryła drzemiący gdzieś głęboko potencjał.
Malfoy zawsze wierzyła, że jej największym atutem są zdolności interpersonalne, charyzma i wdzięk, a już zwieńczeniem manipulacyjnych sztuczek jej arcykobietkowego repertuaru - umiejętność legilimencji. Wnikanie do ludzkich umysłów w gruncie rzeczy niczym nie różni się od uwodzenia; to tylko swawolna walka o dominację. O wiele trudniejszą sztuką jest oklumencja, której Lorraine nie potrafiła nigdy opanować. W przyszłości, pragnie zgłębiać tę dziedzinę magii, aby obwarować swój umysł - skarbiec cennych informacji - przed niepowołanymi gośćmi.


PRZEWAGI:
Blondynom się nie podskakuje 0: Nazwisko Malfoy wciąż budzi respekt pośród nokturńskiej gawiedzi, a i imię samej Lorraine jest dobrze znane w annałach Nokturnu, ponieważ zajmuje się szeroko pojętym handlem informacjami, zawiadując podziemną siatką szpiegowską tworzoną przez informatorów zwanych "pająkami".

Popularność 0: Szlachetnie urodzona, doskonale obyta towarzysko panna o intrygującej urodzie. Lorraine - obdarzona wdziękiem i erudycją przez tych samych bogów, którzy poskąpili jej rodzinie statusu i majętności - potrafi po mistrzowsku manipulować swoim wizerunkiem, co zawdzięcza dogłębnej znajomości psychologii i wrodzonej charyzmie. Zubożała arystokratka celowo pokazuje się na salonach tylko w otoczeniu kuzynostwa, na każdym kroku podkreślając swoją przynależność do dumnego rodu Malfoy: powszechnie znana na Nokturnie i Podziemnych Ścieżkach dzięki swojej działalności infobrokerskiej, w innych kręgach stara się unikać zbędnego rozgłosu, co powoduje, że w towarzystwie jej imię jest wspominane głównie w kontekście rozlicznych koligacji rodzinnych, a ona sama - kojarzona jest tylko dzięki swemu talentowi muzycznemu i dokonań artystycznych w tej dziedzinie. Lorraine, jako prominentnej postaci przestępczego półświatka, jest to jak najbardziej na rękę.

Ulubieniec tłumu 2: Lorraine wydaje się świadomą każdego dwuznacznego spojrzenia, każdego niewypowiedzianego słowa. Lubi ślizgać się w rozmowie na granicy flirtu i sugestywnej aluzji, często skrywając swoje prawdziwe intencje za zasłoną nader rozpraszającego wilowego wdzięku. Jest coś w jej ruchach, w ciężkim spojrzeniu, intonacji wypowiadanych słów, w hipnotyzującym uśmiechu, co sprawia, że ludzie są bardziej podatnymi na jej sugestie.

Legilimencja 3: Legilimencja, choć prawnie zakazana, stała się dla Malfoy wyjątkową bronią, niezwykle przydatną w budowaniu jej imperium szeptów. Podstaw tej sztuki nauczyła Lorraine mentorka i przybrana matka, Miranda, uzdolniona w dziedzinie magii umysłu. Teraz dziewczyna posiłkuje się czarnoksięskimi manuskryptami z biblioteki dziadków, a także własnym, wcale niemałym doświadczeniem. Malfoy jest ostrożna, subtelna; wspomaga się eliksirami miłosnymi, specyfikami modyfikującymi pamięć, urokami, kłamstwem, kokieterią - i, jeżeli jest to ostateczność, własnym ciałem - aby przełamać naturalne bariery instynktu samozachowawczego swoich ofiar, i w jak najmniej inwazyjny sposób dotrzeć do konkretnych wspomnień i myśli.

Kłamstwo 1: Kłamstwo to najlepsza zabawa, jaką może mieć dziewczyna bez rozbierania się, czy coś.

Znajomość półświatka 2: Armand Malfoy, znany w magicznym podziemiu jako Orfeusz, od wielu lat taplał się się w ściekach czarodziejskiego świata, oscylując między pospolitym łajdaczeniem się, a załatwianiem za kulisami prawa ciemnych sprawek na korzyść rodu Malfoy. Zawsze miał talent w zjednywaniu sobie odpowiednich ludzi, wychodząc obronną ręką z najgorszych tarapatów dzięki szerokiej siatce znajomości, w którą z czasem wciągnął także swoją jedyną córkę. Zajmując się szeroko pojętym handlem informacjami, Lorraine chętnie korzystała z wpływów ojca aż do wiosny 1972 roku, kiedy to oboje silnie poróżnili się ze sobą podczas rodzinnej kłótni. Przez wszystkie lata swojej bytności na Nokturnie i Podziemnych Ścieżkach, młoda Malfoy zdążyła jednak stać się integralną częścią przestępczego półświatka: zawarła wiele ważnych znajomości, zbudowała własne sojusze, a choć odczuwa brak części utraconych kontaktów i korzyści z protekcji Armanda, duma nie pozwala jej zwrócić się do ojca o pomoc. Lorraine pragnie stać się jedną z kluczowych postaci magicznego podziemia i sukcesywnie dąży do poszerzania swoich wpływów w półświatku.

Muzyka 1: Miranda Malfoy zawsze pyszniła się swoim talentem muzycznym, szczególnie upodobawszy sobie fortepian. Naturalnym jest, że chcąc wychować przybraną córkę na elegancką, klasycznie wyedukowaną damę, wymagała od niej także znajomości gry na ulubionym instrumencie. Lorraine niegdyś nienawidziła tych lekcji, ponieważ Miranda perfekcjonistycznie wytykała każdy błąd, nigdy nie oferując pochwał ani nie okazując choćby śladu satysfakcji wobec postępów przybranej córki, dla której muzyka szybko stała się całym życiem. Kiedy zadłużona posiadłość rodziny Malfoy została zlicytowana, fortepian skonfiskowano: Lorraine - ćwicząc na starej, drewnianej planszy z klawiszami wyrysowanymi ręką Mirandy - rekompensowała sobie jednak utratę instrumentu podwójną zaciekłością w ćwiczeniach. Teraz śmiało może nazwać się utalentowanym muzykiem, a każdą wolną chwilę poświęca grze. Od niedawna powróciła także do tworzenia autorskich kompozycji, które to próby zarzuciła po śmierci macochy: choć jakość szkiców skreślonych po latach twórczej blokady nie jest w żaden sposób imponująca, to zajęcie przynosi Lorraine wiele radości i satysfakcji.

Niezwykła uroda 1: Jest piękna. Tak piękna, że aż przerażająca. Jest bowiem coś nienaturalnego w tym jej pięknie, coś niesłychanie niepokojącego, może dlatego, że powiła ją pełnokrwista wila. Nie sposób oderwać od niej oczu... Nie sposób ich także nie zmrużyć, gdy się na nią patrzy.

Występowanie 1: Wrodzona charyzma, przesadna wręcz skłonność do teatralności i pewność siebie zakrawająca o arogancję - Lorraine, nawykła do nieustannej gry pozorów z całym światem i z samą sobą, zawsze gra, nawet wtedy, kiedy nikt na nią nie patrzy. Urodzona aktorka, nie ma problemu z wystąpieniami publicznymi, chętnie pławiąc się w blasku atencji, nieważne, czy jest akurat na scenie, czy poza nią: jako półwila potrafi przyciągnąć do siebie ludzi, ale doskonale wie też, co powiedzieć i jak się zachować, by podbić ich serca.


ZAWADY:
Tęsknota za wodą 2: Przedziwny jest to zew, przedziwną tęsknota, o której przypomina Lorraine nawet szum krwi w uszach. Już w dzieciństwie wyobrażała sobie swój umysł jako nurt porywistego strumienia, wtedy, gdy pozwoliła macosze zagłębiać się w jego odmętach za pomocą legilimencji. Myśli musiały płynąć, niepowstrzymane, bo zatrzymać się, znaczyłoby umrzeć. Musiała być więc jak woda. Zawsze w ruchu. Widać to nawet w jej postawie, w delikatnym drżeniu rąk, w tym, jak szybko reaguje na najdrobniejsze choćby zmiany w swym otoczeniu, niczym wzburzona nagle tafla wody, po której rozchodzą się drobne zmarszczki fal. W żyłach Lorraine płynie tęsknota starsza od niej samej. Uwodzenie, mówi o tym półwila, bo woda ją uwodzi, woda przyzywa, śpiewem zapraszając do tego, aby stały się jednością. Tęsknoty tej nie potrafi ukoić spacer brzegiem smrodliwych nokturńskich kanałów. Tamtejsza woda jest przecież martwą. Tamtejsza woda nie śpiewa. Gdy Lorraine czuje, że nie może już dłużej znieść ciszy, opuszcza więc Londyn, aby zanurzyć się w odmętach zapomnianego jeziorka w lesie należącym do licznych włości rodziny Malfoy.

Księżniczka 1: Nie dość, że cierpi na bezsenność, nie potrafi zasnąć w innym miejscu niż własne łóżko... Czy raczej własna wanna. Jedyną znośną alternatywą dla stęsknionej za wodą półwili pozostaje zaklęta trumna wypełniona wodą, w której udaje jej się czasem ukołysać do snu. Lorraine wyobraża sobie wtedy, że jest w łódce unoszącej się na powierzchni jeziora.

Uczulenie: czerniec czerwony 1: Odkryła, że jest uczulona przypadkiem, podczas bezpłatnej akcji promującej zdrowie organizowanej przez Akademię św. Munga, na której urządzono pokazową prezentację warzenia i degustacji eliksirów leczniczych. Po spróbowaniu jednego z nich, Lorraine dostała silnych duszności, a gardło i twarz spuchły jej tak, że nie mogła oddychać, a co dopiero mówić. Na szczęście, na miejscu było wielu magomedyków, którzy szybko udzielili jej specjalistycznej pomocy, odkrywając, że winnym całego zamieszania jest wyciąg z jagód czerńca czerwonego.

Wysoka stawka 1: Malfoy, choć nie wskazuje na to jej niewinna fizjognomia, jest chorobliwie ambitna, a do raz postawionego celu gotowa jest dążyć po trupach. Dobrze rozumie, że na tym świecie nic nie ma za darmo, i żarliwie modli się do bogów o przychylność fortuny - panny równie kapryśnej, co i ona sama. Na szali ambicji jest gotowa postawić wszystko, choć prawda jest taka, że Lorraine nie ma za wiele do stracenia, może poza wolnością - ale czym jest wolność, kiedy Malfoy nie ma możliwości żyć na takim poziomie, jakiego pragnie?

Bezsenność 2: Nokturn nigdy nie śpi - Lorraine też nie. Kobieta nie ma powodu, by obawiać się ciemności spowijającej Podziemne Ścieżki: ta już dawno temu zatruła jej serce, zmuszając je do wybijania tego samego, mrocznego rytmu, z jakim toczy się życie całego Nokturnu. To światło budzącego się dnia - i wyjście poza bezpieczne cienie londyńskich podziemi prawdziwej natury zajęcia, jakim para się Lorraine, handlująca brudnymi sekretami innych ludzi - przeraża ją najbardziej. Malfoy najwięcej pracuje nocami - wtedy spotyka się z klientami, porównuje dane wywiadowcze, przegląda dokumenty - ale kiedy przychodzi ranek, mimo potwornego zmęczenia, zwyczajnie nie jest w stanie zasnąć. Kiedy w zakładzie pogrzebowym rozlega się dźwięk dzwonka u drzwi, Lorraine, wyrwana z czegoś na kształt czujnego półsnu, sztywnieje, i szybko przeciera podkrążone oczy. Bo co, jeżeli to akurat dzisiaj na jej progu pojawi się patrol Brygady Uderzeniowej...?

Słabo zbudowany, niedowaga 2: Malfoy cierpi na bliżej nieokreślone zaburzenia odżywania, co silnie odbija się na jej zdrowiu i samopoczuciu i w dużym stopniu wpływa na codzienne życie. Być może to efekt odebranego wychowania, może to nerwica natręctw i chorobliwy perfekcjonizm jej przybranej matki dały o sobie znać - a Lorrie zawsze chciała sprostać jej wyśrubowanym wymaganiom. Być może to wina tych dni, kiedy była głodna, ale w domu nie było już nic nadającego się do jedzenia. Być może to próba kontroli własnego, zmieniającego się ciała. Poprzeczka jest zawieszona wysoko, gdy uroda to jedyne, co posiadasz. Lorraine nie nazywa tego, nie mówi o tym, nie myśli o tym, ale... Zawsze możesz być chudsza, przemyka jej przez głowę, kiedy patrzy w lustro, zawsze możesz być piękniejsza, zawsze możesz być bardziej idealna.

Primadonna 1: Gdyby nie nazwisko, Lorraine Malfoy nie byłaby warta złamanego knuta, nie przeszkadza jej to jednak posiadać ego dorównującego rozmiarami największej ze skrytek w banku Gringotta. Nie jest tajemnicą, że dorastała w biedzie. Rozrzutny tryb życia ojca Lorraine sprawił, że rodzina przez lata ledwo wiązała koniec z końcem, pomieszkując w rozpadającym się domu w Little Hangleton (dokąd przenieśli się po sprzedaniu zadłużonej rezydencji w stolicy), w wiecznie nakręcającej się spirali przemocy, która zmuszała Mirandę Malfoy do tułania się z przybraną córką po krewnych. Zdana na ich łaskę i niełaskę, Lorraine wykształciła w sobie chorobliwą potrzebę bycia niezależną, dlatego nie potrafi przyjąć pomocy ofiarowanej - choćby bezinteresownie - od tych, którzy nie dzielą z nią nazwiska Malfoy: oznaczałoby to przyznanie do słabości, a słabość, wierzy Lorraine, łatwo wykorzystać, często ulegając paranoi, że każdy, kto nie należy do rodziny, jest jej wrogiem. Słysząc pogardliwe szepty za swoimi plecami, powtarza jak mantrę to, co wtłaczano jej do głowy od najwcześniejszych lat dziecinnych: przekonanie, że sam fakt bycia Malfoy, czyni ją lepszą od innych. Duma Lorraine jest testamentem godności jej macochy, tarczą przeciwko drwinom rodziny i innych wysoko urodzonych, a choć nierzadko naraża się na śmieszność zadzierając dumnie nosa, robi to, bo duma jest jedynym dziedzictwem, jakie jej pozostało.

Zazdrosny: Maeve Chang 1: Lorraine, nawykła do przesadnej racjonalizacji swych uczuć, długo nie potrafiła zrozumieć, czym właściwie jest zazdrość. Nie sądziła, że będzie jej dane poznać smak tego uczucia: konsekwentnie odsuwała je od siebie, wstydliwie tłumiąc targające nią namiętności - tak jak niedyś tłumiła swoje wile instynkty. Zazdrość, w mniemaniu Lorraine, była występkiem przeciwko miłości. Zazdrość była wykładnikiem moralnego zepsucia i świadectwem słabości ducha - zazdrość była czymś niskim - czymś grzesznym... Tyle że Lorraine Malfoy nie znała słodszego grzechu nad ten, który połączył ją z Maeve Chang. Intensywność uczuć, jakie Maeve wzbudziła w jej sercu, szybko sprawiła, że Lorraine kompletnie straciła dla niej głowę: kocha ją tak nieprzytomnie, że wybaczyłaby jej każdą zdradę - obwiniałaby się za kobiety, wściekała za mężczyzn, ale nigdy nie jej frustracja nie byłaby wycelowana w Maeve - Maeve mogłaby być przecież każdym i mieć każdego. Lęk przed utratą jej względów jest tak silnie wpisany w psychikę półwili, że ta patrzy podejrzliwie na wszystkich, którzy próbują zanadto zbliżyć się do Maeve. Czasem wystarczy, aby imię ukochanej padło z ust innych niż jej własne, aby całkowicie wytrącić Lorraine z równowagi. Może dlatego tak długo wzdragała się przed przyznaniem, że zależy jej na Maeve bardziej niż na kimkolwiek innym - bała się, że zazdrość, którą tak skrzętnie ukrywała, uczyni ją w oczach ukochanej kimś wstrętnym, że zepsuje to, co jest między nimi - bała się, że zbruka miłość, która pierwszy raz w jej życiu nie idzie w parze z okrucieństwem: miłość łagodną, cierpliwą i wyrozumiałą... Jak tu nie być zazdrosnym?
Edukacja: Absolwentka Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie, wychowanka Slytherinu (1959 - 1966). W szkole udzielała się w szkolnym chórze, gdzie śpiewała i przygrywała na pianinie, należała też do Klubu Ślimaka ze względu na nazwisko i smykałkę do eliksirów. Poza tym nigdy nie była uzdolniona akademicko - dobre oceny były wynikiem bezsennych nocy, łez wylanych nad książkami i bardzo, bardzo wielu godzin zakuwania na pamięć, a wszystko to podsycane chorobliwą ambicją, aby osiągnąć sukces i stworzyć dla siebie inne, lepsze życie. Taki sam cel miały również nieformalne nauki, które odebrała w dzieciństwie od przybranej matki, aspirującej do powrotu do wyższych sfer: Lorraine zna zasady etykiety, świetnie tańczy, dba o dykcję, ma doskonałe maniery i interesuje się światem na tyle, by móc konwersować na poziomie. Ceni sobie to "dworskie" wychowanie na równi z tym, czego zdążyła nauczyć ją ulica wiesz co się liczy szacunek ludzi ulicy. Po ukończeniu szkoły podjęła kilka darmowych kursów w zakresie eliksirowarstwa. Obecnie skupia się na samodzielnym doskonaleniu umiejętności, jaką jest legilimencja.

Doświadczenie: W trakcie nauki w Hogwarcie, a także przez jakiś czas po skończeniu szkoły, pracowała jako korepetytorka - dawała lekcje gry na fortepianie dzieciom z bogatych domów.

Aktualne miejsce pracy: Od czasu ukończenia Hogwartu prowadzi wszystkie sprawy biurowe w małym zakładzie pogrzebowym na ulicy Śmiertelnego Nokturnu... co stało się doskonałą przykrywką i punktem zaczepienia dla bardziej nieoficjalnej, podziemnej działalności, jaką jest pozyskiwanie i handel informacjami poufnymi - Lorraine sprzedaje sekrety temu, kto zaoferuje najwięcej.

Cechy szczególne: Brak.

Rozpoznawalność: IV - Lorraine ma szerokie znajomości w bardzo różnych kręgach, począwszy od artystokratycznych rodów czystej krwi - przez plasujących się gdzieś pomiędzy wiernych wyznawców lokalnego kowenu i przedstawicieli artystycznej cyganerii z towarzystwa Muza - a skończywszy na najgorszych szumowinach londyńskich kanałów. Chociaż pragnie wierzyć, że wdzięcznie lawiruje między tymi skrajnościami - między światem gminu i światem elit - godząc w sobie przynależność do tych dwóch, zgoła odmiennych światów, tak jak godzi dziką naturę kierowanej zwierzęcym popędem wili z manierą kobiety o szlachetnym rodowodzie... Nie czuje się tak do końca częścią żadnego z nich. W towarzystwie odprowadzają ją nieprzychylne spojrzenia, a za plecami słyszy kpiące szepty, wyrażające to, co nie może paść wprost w rozmowach, w których uczestniczy - choć i w nich często pojawiają się zawoalowane aluzje do Nokturnu, jak i do niecodziennego zajęcia, jakim się trudni - nie jesteś jedną z nas, mówią fałszywe uśmiechy na twarzach wysoko urodzonych, i nigdy nie będziesz. Lorraine bardzo zależy na zachowaniu nienagannej reputacji, tak, aby przypadkiem nie zagrozić wizerunkowi rodziny, dlatego przywdziewa w takich sytuacjach zbroję uprzejmości, skrywając urazę za maską niewzruszonego opanowania, nieważne, jak bardzo dotykają ją krzywdzące przytyki. Podobnie rzecz ma się w podziemiu, w którego annałach nigdy nie zdobędzie takiego zaufania jak ktoś, kto się tam urodził - na pewno nie trwając przy wartościach, w jakich się wychowała - nie ze swoimi wielkopańskimi aspiracjami, których wciąż nie potrafi porzucić, mimo że jej nienawiść do Nokturnu równać może się tylko miłości, jaką żywi do tego miejsca. Miejsca, które od lat nazywa przecież domem.

Wskazówki dla Mistrza Gry


Dobra Matko, siło kobiet, pomóż córkom przetrwać trwogę.

Zakład pogrzebowy Necronomicon

Zakład pogrzebowy Necronomicon, założony w 1907 roku przez Alhazreda Malika, mieści się w samym sercu Nokturnu, we wnętrzu wiekowego budynku przesiąkniętego magią, która przez lata zdążyła zdeformować jego fundamenty, czyniąc okoliczne zabudowania – wzniesione jeszcze za panowania króla Karola II, a może nawet i wcześniej – podobnymi do zwalistego cielska mitycznego monstrum. Stary, spękany tynk, niby płaty łuszczącej się skóry odchodzi od krzywych, wygiętych w łuk żeber ścian, które zdobi poczerniały szyld – szczerzący się w uśmiechu złożonym z nadpsutych zębisk i przegniłych dziąseł – zapraszając do wnętrza Necronomiconu jak do rozwartej w pośmiertnym stężeniu paszczy potwora.

Znaczną część głównej sali zakładu pogrzebowego zajmuje masyw ciemnego kontuaru, którego starannie wypolerowany blat odbija nikłe światło świec płonących w zaśniedziałych lichtarzach. Tutaj właśnie przyjmowani są interesanci, tuż po tym, jak uda im się przejść przez nieustannie zmieniający swą wysokość próg. Spowite w ciemnościach sklepienie zaczarowano tak, by zarys poznaczonego pęknięciami i zaciekami nierównego sufitu ginął w pomroku iluzji bezgwiezdnej nocy. Zakurzone witryny sklepowe przyozdobione materiałem kiru, nie wpuszczają zbyt wiele światła do dusznego wnętrza skąpanego w ciemności, z której wyłania się kunsztownie wykonany sarkofag, kilka ornamentalnych modelów urn i makabrycznie wręcz realistyczny portret trumienny. Dzieło długo nie pozwala oderwać od siebie wzroku, budząc przestrach i podziw wobec kunsztu artysty, który w swoim dziele zaklął śmierć i życie wieczne. Wonne opary kadzideł, wypełniające wnętrze Necronomiconu, wcale skutecznie tuszują nieprzyjemne zapachy dochodzące tu z ulicy, nie są jednak w stanie zatuszować wszechobecnego odoru śmierci – omdlewająco słodkiej kompozycji, której subtelnie gnilne nuty przytłacza ciężki zapach wiązanek pogrzebowych i intensywna woń impregnowanego drewna prezentowanych trumien, tylko po to, by po dłuższym czasie odkryć duszę bukietu zapachowego – popiół. Popiół, wszędzie popiół, "pulvis es et in pulverem reverteris", mówi zresztą cytat na okładce księgi kondolencyjnej o mosiężnych okuciach, do której mogą wpisać się wszyscy odwiedzający zakład pogrzebowy, zdjąwszy uprzednio łańcuch, przytwierdzający ją do kamiennego postumentu tuż przy wejściu. Spojrzenia interesantów mimowolnie prześlizgują się po białych piórach wypchanej synogarlicy, która zajmuje honorowe miejsce nad hebanowym kontuarem: zawieszona na ścianie naprzeciwko wejścia, rozpościera nad Necronomiconem swe rozwarte niby do lotu opiekuńcze skrzydła – jedyny jasny punkt pośród wszechogarniających ciemności – a jej paciorkowate oczka wydają się zerkać w stronę ciężkich, drewnianych drzwi, za którymi kryje się serce zakładu pogrzebowego – kaplica.

Strzeliste wnętrze ciemnej kaplicy wypełniają szepty, będące częścią zaprawy, której użyto, aby wznieść mury zakładu: nie tylko szepty uwięzione są we wnętrzu surowych ścian, dzięki iluzji wznoszących się wysoko ponad ołtarzem – olbrzymim, kamiennym i mrocznym – coś o wiele starszego czai się w ciemnościach... Ołtarz płonie jednak światłem tysięcy świec. Jego powierzchnia zdaje się być niemal całkowicie pochłonięta przez liczne warstwy zastygłego wosku, który spływa w dół rzęsistymi strugami, perląc się niczym zeschnięte łzy – jak gdyby to sam kamień płakał w milczeniu. U szczytu długiego postumentu ołtarza, wznosi się ponadto posąg bogini. Rzeźba wygląda na starą, a skruszały kamień nosi na sobie stygmaty czasu. Matka – piękna i niedosięgła – z twarzą chłodną niczym marmur, z którego została wyciosana. Wizja artysty znacząco odbiega od ogólnie przyjętego kanonu przedstawień bogini, tchnących matczynym ciepłem: rzeźbę sprowadził do Anglii lata temu założyciel Necronomiconu, Alhazred, z jednej ze swych licznych podróży, a dekorując wnętrze zakładu pogrzebowego, machnął ręką na to, że wywodzi się z zupełnie obcego kręgu kulturowego, skoro spełniała swoją funkcję. Na podwyższeniu, tuż u stóp posągu bogini, spoczywają mary, na których – na prośbę bliskich – wystawiane są ciała zmarłych, oczekujących na pojednanie z bogami. To właśnie tutaj, w otoczeniu duszących oparów kadzidła i mirry, składane są ofiary i modły do Matki, adorowanej w otoczeniu świec – zarówno tych nowych, jarzących się żywym płomieniem, jak i tych dawno już zgasłych – ustawianych tu przez pokolenia w akcie zawierzenia duszy zmarłych jej opiece.

Wśród istotnych pomieszczeń Necronomiconu można wymienić także: kostnicę – wyposażoną w chłodnię i podstawowy sprzęt prosektoryjny – salę krematoryjną z przestarzałym piecem do palenia zwłok oraz znajdujący się na najwyższym piętrze gabinet założyciela zakładu, w którym rezyduje obecnie jego współwłaścicielka, Lorraine Malfoy, zastępując przebywającego na obczyźnie Alhazreda Malika. Podczas eksploracji klaustrofobicznego wnętrza, nie sposób nie dostrzec nienaturalnych różnic w poziomach tego wielokondygnacyjnego budynku: poszczególne pomieszczenia zakładu łączą ze sobą chwiejne półpiętra, podesty i zbite z losowych desek schody, a niepewne stopnie pojawiają się w najbardziej przypadkowych miejscach, kiedy zaczyna się kluczyć wśród labiryntu wąskich korytarzyków Necronomiconu. Choć to zjawisko to jest typowe dla chimerycznych zabudowań Nokturnu, tutaj sprawia wyjątkowo makabryczne wrażenie – nigdy nie wiadomo, czy jest się nad, czy pod powierzchnią ziemi. Czyni to zakład pogrzebowy podobnym do grobowca, po którym hula, zawodząc żałośnie, zimny wiatr, niosący za sobą echo zapomnianych pieśni katakumb... Pytanie brzmi: czy da się wyjść stąd żywym?
Umiejscowienie: Ulica Śmiertelnego Nokturnu
Poziom: 0
Zabezpieczenia: Matczyna troska.
Ulepszenia: –
Cechy: –



RE: Lorraine Malfoy - Morrigan - 15.09.2023

Skrytka bankowa


Łącznie zdobytychDo wykorzystania
PD PD



Lato 1972


Stworzona dla światła, Lorraine Malfoy kroczy pośród cieni, rozdarta między pragnieniem niezależności, a wielkimi aspiracjami, które wymagają od niej poświęcenia swoich ideałów: lato przeznaczyła staraniom, aby utrzymać kruchy balans między ciemnością reprezentowaną przez Nokturn, będący dla Lorraine uosobieniem wolności, a bijącym po oczach blichtrem wyższych sfer.






RE: Lorraine Malfoy - Morrigan - 15.09.2023

zebrane odznaki

Pociąg do Hogwartu
Obowiązek obywatelski II
Izba pamięci - Pierwszy plebiscyt SoL
Przygoda się rozpoczęła
Uroczyście przysięgam, że knuję coś niedobrego
Order Bułki Kajzerki
W poszukiwaniu straconego czasu II
Krąg ognisk / Prawdziwe przeznaczenie Stonehenge
Widz Widowiska Randkowego
Jęcząca Marta
Nastał czas ciemności
To ja go tnę
Król bankietów
Skala szarości IV
Piszę, więc jestem
Jeden wieczór pod Londynem
Czarne Wesele
Wiosenne Porządki - Rachunek Sumienia
Eutierria
Sen Nocy Letniej
Niech matka ma nas w swojej opiece
Secrets of the Quill II
Spam lat siedemdziesiątych
Izba pamięci - Drugi plebiscyt SoLa
Miesiąc Równości (prompty)
Przystanek czarnoksiężników
Anam Cara - Baldwin Malfoy
Ziewnięcie to bezgłośny krzyk
Pierwsze ataki śmierciożerców
Kalendarz adwentowy 2025
Izba pamięci - Trzeci plebiscyt SoLa
Przypudrowany nosek
Niezależni
Zaczepiony
Mocny detergent
Otwarty na nowe doznania
Uroczysta Kolacja Mabon
Badacz Tajemnic



RE: Lorraine Malfoy - Lorraine Malfoy - 15.09.2023





Maiden.
Mother.
Crone.


[Obrazek: imgproxy.php?id=fl3Bjxn.png]
Lorraine Malfoy


Listen, as though I am the voice of goddess, or an angel, talking to you.
I promise I'll be very gentle.

Bogom nie szło nawet liczyć jak wiele godzin spędził nad jej płótnem. Nie wystarczało już przeniesienie pięknej postaci Lorraine na obraz czy nawet wplecenie weń nici wspomnień, by tchnąć życie. Nie. Niedosyt wciąż pozostawał. Głód poznania tego co znajdowało się za woalem istnienia.
Musiał zacząć od fizyczności — więc z każdym kolejnym pociągnięciem pędzla czynił ją bliższą Bogini. Dziewica zmieniała się w Matkę, a ta w Staruchę. Matka rodziła dziecko, dziecko stawało się Dziewicą. Obdarte z szat czystości godziło się z gwałtem na boskim ciele i naturze zachodząc w ciążę, rodząc w krwawym połogu. Ciało wiotczało od tego aktu, a Starucha umierała widząc jak wabiące spojrzenie ciało Dziewicy dojrzewa. Niekończący się cykl wyrwanej przemocą niewinności.
Ale na tym nie kończyła się fizyczność — po śmierci następował rozkład. Więc Baldwin nakładał warstwy farby, pozwalając swojej muzie gnić, toczoną przez pieczołowicie namalowane robactwo.
Setki szkiców, rysunków, prób i błędów — wszystko dla chwili tego uniesienia, gdy naćpany od oparów farb, werniksu i terpentyny, prowadził ciało aż do momentu, gdy jedyną rzeczą, która ostała się na płótnie, stawała się pojedyncza kość. Mielił ją — a z jej bieli powstawał nowy podkład. I znów malował swoją Dziewicę, tak niewinną i nieświadomą aktu, który przyjdzie jej przetrwać.

Trwali w tym tańcu od lat.
Podejrzewał, że w swojej łaskawości Bogowie dbali, by rodzili się i umierali wspólnie, wcielenie za wcieleniem, dusza za duszą. Bez niej nie istniała ta rodzina. Nie istniał nawet on. Pamiętał czasy, gdy była Dziewicą, tak doskonałą w swojej czystości. Wiedział, że doczeka czasów, aż stanie się Staruchą, a jej drżące palce z trudem będą wystukiwać Nokturny Chopina na zdezelowanym pianinie w nędznym zaułku Podziemnych Ścieżek. Uczynił ją Matką, bo nikt inny nie miał na tyle odwagi, by to zrobić, choć dziecko, które jej ofiarował było równie martwe co ona.





A gdy cię zapomni to, co ziemskie,
do cichej ziemi powiedz: Płynę.
Do bystrej wody powiedz: Jestem.


Tancerka wpierw, która nagle swoje ciało trwożne
zatrzymała jak gdyby wlano spiż w jej istnienie dziewczęce,
smutna i zasłuchana — kiedy z woli przemożnej
wtargnęła muzyka w jej przemienione serce.
Już bliska była choroba. Już owładnięta jej cieniem
krew napierała mroczna, lecz podejrzliwie i z drżeniem
ku naturalnej wiośnie parła popędem samym,
wciąż hamowana ciemnością, upadkiem, dławionym porywem,
świeciła ziemskim blaskiem. Aż biciem serca straszliwym
weszła w otwarte bez nadziei drzwi.

— Sonety do Orfeusza, Rainer Maria Rilke



They see her as the Earth Figure, a demi-goddess whose special charge is to protect the tribes through her powers of violence. She is Reverend Mother to their Reverend Mothers. To pilgrims who seek her out with demands that she restore virility or make the barren fruitful, she is a form of antimentat. She feeds on that proof that the analytic has limits. She represents ultimate tension. She is the virgin-harlot, she is vulgar, witty, knowledgeable to a depth that terrifies, cruel when she is most kind, unthinking while she thinks, and when she seeks to build, she is as destructive as a coriolis storm.
— Dune Messiah, Frank Herbert



Frida
Lalka — to przemożna potrzeba, a zarazem jeden z najbardziej uroczych instynktów małych dziewczynek. Troszczyć się o kogoś, okrywać, stroić, ubierać, rozbierać, ubierać na nowo, pouczać, łajać nieco, kołysać, pieścić, usypiać, wyobrażać sobie, że coś jest kimś — w tym zawiera się cała przyszłość kobiety. Tak marząc i szczebiocąc, robiąc wyprawki i pieluszki, szyjąc sukieneczki, staniczki i kaftaniki, dziecko staje się dziewczynką, dziewczynka staje się młodą dziewczyną, młoda dziewczyna — kobietą. Ostatnia lalka zamienia się w pierwsze dziecko. Równie trudno sobie wyobrazić małą dziewczynkę bez lalki, jak kobietę bez dziecka: obie są prawie równie nieszczęśliwe.
— Nędznicy, Victor Hugo



Orfeusz
He never sleeps, he says. He says he’ll never die. He bows to the fiddlers and sashays backwards and throws back his head and laughs deep in his throat and he is a great favorite, the judge. He wafts his hat and the lunar dome of his skull passes palely under the lamps and he swings about and takes possession of one of the fiddles and he pirouettes and makes a pass, two passes, dancing and fiddling at once. His feet are light and nimble. He never sleeps. He says that he will never die. He dances in light and in shadow and he is a great favorite. He never sleeps, the judge. He is dancing, dancing. He says that he will never die.
— Blood Meridian, Cormac McCarthy

Godność króla żebraków wymagała, aby jadał na złotym talerzu, nawet kiedy nie miał co włożyć do gęby. Nie był królem, choć nosił swoje splugawione nazwisko niczym koronę. Nie był królem, choć miał swój orszak, który razem z nim śmiał się i płakał. Nie, Armand Malfoy był kimś więcej niż królem. Całe światy rodziły się i ginęły na skinięcie jego pióra. Wszystko, co istniało, było zależne od jego tchnienia, od słów, jakie wybrał, aby to opisać, przyoblekając kość w ciało, przemieniając złoto w proch. Wszystko, co istniało, istniało tylko dlatego, bo taka była jego wola. Złota misa była trybularzem, w którym składał ofiarę całopalną dla jedynego boga, jakiego znał.

Dla samego siebie.

Orfeusz był wolnym, ponieważ wyrzekł się świata, w którym wszystko musiało mieć przypisaną wartość. Wybór poety, tak o tym mówił. Wielu wierzyło, że wystarczyło sypnąć mu galeonami pod stopy, aby mieć go na własność. Wierzyli, że sprzedałby każdego, jeżeli tylko taki naszedłby go kaprys. Próżna zachcianka próżnego człowieka, który życie spędzał na próżnowaniu. Łatwiej było nazwać go hedonistą, bo odnajdywał piękno w podłości swego położenia. Nie interesowały go jednak przyziemne przyjemności — nie w sposób, w jaki myśleli o tym inni.

Orfeusz był najbardziej rozpasanym z ascetów. Znał zarówno dostatek jak i biedę, posmakował wielkości, a potem splunął nią, aby przepłukać usta deszczówką z brudnej rynny.

Dawno już zdusił w sobie instynkt uczynienia swojego życia bardziej komfortowym. Nie dlatego, że nie rozumiał potrzeby posiadania domu, do którego można byłoby wracać. Rozumiał aż nazbyt dobrze. Potężna była to potrzeba, przeciwstawiał się jej jednak całym sobą, dlatego nikt nie miał nad nim kontroli. Nie miał niczego wartościowego, więc nikt nie mógł mu niczego zabrać, niczego narzucić. Nikt nie zmusiłby go do podporządkowania. A cywilizacja potrzebowała porządku, podporządkowania określonym wartościom: Armand Malfoy mianował się tej cywilizacji wrogiem, uosabiał bowiem popęd do chaosu, którego człowiek cywilizowany nie potrafiłby zaakceptować. Udowadniał to sobie niszcząc piękne misy wysadzane szmaragdami. Udowadniał to sobie, gdy palił najtańszy tytoń, nosił zapuszczone ubrania. Pisał na skrawkach papieru, nie na drogich pergaminach, a pisząc, zasiadał przy kulawym stole, który chwiał się przy każdym ruchu.

Najbardziej chyba tęsknił za książkami, a jednak nie zawahałby się ani chwili przed ogołoceniem z reszty kartek tych, które posiadał, gdyby zabrakło mu bibułek do skręcania papierosów.



RE: Lorraine Malfoy - Lorraine Malfoy - 20.09.2023

o przeszłości


Dziewica
— Albowiem będziesz kiedyś dla kogoś, tak jak ja jestem dla ciebie teraz. A gdy zwątpisz, wystarczy, że przyjdziesz między groby. — Lorraine kroczyła między nimi pewnie, jak gdyby była tutaj częstym gościem. Znała przecież wszystkie epitafia wyryte na grobach. Znała też wyryte na nich imiona. — Tutaj spoczywają nasi przodkowie — wyszeptała. — Tu kiedyś spoczniesz i ty, gdy Starucha przyniesie ci śmierć. Ale najpierw Dziewica poprowadzi twą rączkę, abyś nauczył się czytać z napisów wyrytych na grobie twej matki. Nieraz za nią zatęsknisz. Ale nie złorzecz wtedy, nie rozpaczaj. A gdy przytulisz się do zimnego nagrobka, sama bogini Matka przygarnie cię do swego łona. Spójrz, powie. Spójrz, ci wszyscy ludzie byli przecież mymi dziećmi. Pokaże ci wszystkich, którzy byli przed tobą. Wszystkich, którzy będą po tobie.

Jedyna córka zubożałego arystokraty z rodu Malfoy, który doprowadził rodzinę na skraj bankructwa, przepuściwszy swoją część majątku zanim jeszcze Lorraine skończyła siedem lat. Choć szlachetnie urodzona, dorastała w biedzie. W domu najważniejszą wartością nie były pieniądze, lecz sztuka. Od najmłodszych lat uczyła się więc gry na fortepianie, kształcąc się pod okiem swojej matki, Mirandy, która zapewniła jej wychowanie i edukację godną dobrze urodzonej panny. Ojciec, Armand, zaszczepił w niej z kolei miłość do poezji, jak i dumę ze swojego pochodzenia. Prawdziwą matką Lorraine była bowiem wila — istota dzika, piękna i nieokiełznana — jedyna, jaką Armand Malfoy kiedykolwiek kochał naprawdę. Nie chcąc jednak sprowadzić na siebie gniewu Mirandy, Lorraine długo tłumiła swoje moce, starając się stać dla niej idealną córką kosztem ujarzmienia wilej natury. Wzrósłszy w cieniu tajemnicy determinującej każdy niemal aspekt jej życia, dopiero w trakcie nauki w Hogwarcie zdołała jako tako wyzwolić się spod wpływu przemocowej matki: w wakacje często podążała za ojcem na Podziemne Ścieżki, które szybko stały się dla niej drugim domem. W wieku piętnastu lat, w tajemnicy przed wszystkimi, wyprowadziła się na Nokturn, opuszczając na dobre ruderę w Little Hangleton, gdzie dorastała. Wciąż zajmowała się jednak muzyką, udzielając w wakacje lekcji gry i śpiewu dzieciom czystej krwi z bogatych domów.



Matka
Nie bez powodu powtarzała przecież w myślach, że jest wilą, nie kobietą. Pozostawała odseparowaną od tej śmiesznej walki między pierwiastkami męskiego i żeńskiego. Wychowana została bowiem przez człowieka, który miał się za boga poezji. Może i był bogiem. W końcu umarł i zmartwychwstał. Nie kwestionowała tego, bo była jego dzieckiem, jego dziedziczką. Boskość musiała więc po nim odziedziczyć tak samo jak odziedziczyła nazwisko. Odziedziczyła po nim przekonanie, że zawsze będzie lepszą, nieważne, że była córką, nie synem, bo to nigdy dla Armanda nie miało znaczenia. Wzrastała w poczuciu wyższości, które jednak nie oddaliło jej od ludzi, lecz do nich przybliżyło. Tak jak bowiem Armand uważał, że ludzie są bliscy bogom, tak Lorraine uważała, że bogowie są bliscy ludziom. Kochała więc jak bogini. Kochała kobiety, kochała mężczyzn. Kochała miłością beznadziejną, pozbawioną złudzeń, a jednak mile łechtaną obietnicami bez pokrycia. Kochała miłością wybaczającą, ale i pełną pogardy wobec dysproporcji, okrutną i nieskończenie czułą zarazem. Taką była właśnie miłość wili. W swej niestałości przypominała płynącą wodę. Przypominała ją także w stałości, bo nie sposób było przecież zmienić jej biegu. Nawet gdy próbowano, rzeka lojalnie powracała do swego koryta. A gdy nie mogła wrócić, wylewała swą miłość na ziemię, która nie mogła wytrzymać jej naporu. Kochała świat równie posesywnie jak bogini kocha owoce swego łona.

Okres ukończenia szkoły zbiegł się w czasie ze śmiercią rodziców Lorraine. Miranda, której Lorraine towarzyszyła aż do ostatniej chwili, zmarła na włochatość serca po wielu latach zmagań z chorobą. Armand natomiast — wierząc, że wypełnił swoje zobowiązania wobec rodu Malfoy — sfingował swoją śmierć, aby móc przenieść się na Podziemne Ścieżki, gdzie na przestrzeni lat zbudował znaczne wpływy, przybrawszy imię Orfeusza — Poety Podziemi. Pogrążona w żałobie Lorraine zdystansowała się wówczas od większości relacji, jakie nawiązała w szkolnej ławie, odizolowując się od wszystkich, za wyjątkiem rodziny. Przez kilka miesięcy pomieszkiwała u krewnych ze strony ojca: w gronie Malfoyów, Lorraine zawsze cieszyła się bowiem opinią doskonałej damy. Wciąż posiada bardzo dobre relacje ze wszystkimi przedstawicielami rodu, chętnie zajmując się dziećmi, jak i towarzysząc starszym krewnym. Jej lojalność wobec rodu Malfoy była jednak równie silna, co potrzeba niezależności. Lorraine, nieprzychylna idei zamążpójścia, postanowiła w pełni poświęcić się religii i służbie ubogim — a przynajmniej w taki sposób przedstawiła swoje racje stryjostwu, pod których opieką pozostawała — nieformalnie, zaczęła bowiem handlować informacjami poufnymi, dzięki wpływom ojca szybko stając się jedną z najważniejszych informatorek w londyńskim półświatku. Chociaż rodzina początkowo nieprzychylnie patrzyła na jej przykrywkę, jaką była praca w zakładzie pogrzebowym na Nokturnie, Lorraine dowiodła, że jest Malfoyom niezbędną: wciąż pozostaje pod zażyłą protekcją rodziny, nieoficjalnie pilnując interesów rodu Malfoy w annałach przestępczego półświatka. A jednak to nie w stronę Malfoy Manor spogląda, gdy mówi o domu. Domem Lorraine Malfoy jest Nokturn. Od sierpnia 1972 roku mieszka na stałe na piętrze zakładu pogrzebowego wraz z małą ghoulką, Fridą, którą przygarnął z ulicy jej brat stryjeczny, Baldwin Malfoy.



Starucha
Nic już tutaj nie ma poza popiołem, chciała powiedzieć Lorraine. Nawet ognie zgasły. Tylko oczy półwili wciąż lśniły płomieniem świec stawianych na ołtarzu bogini podziemia. Była jej kapłanką, czuwającą u brzegów Lete, aby pomóc przeprawić się duszom przez porywistą toń. A może była samą boginią, gotową otulić wodami zapomnienia jak włosami spływającymi kaskadą na wątłe ramiona. Długo ostatnio wpatrywała się w dno położonej w podziemiach studni, która jeszcze do niedawna stanowiła pomost między światem na powierzchni, a tym skrytym w głębinach. Oto był Styks. Kiedyś wystarczyło zanurzyć się w jego wodach, żeby przejść na drugą stronę, przejście zostało jednak przeniesionym. Teraz tylko Lorraine przeglądała się w jego spokojnej tafli jak w zwierciadle. A zwierciadło pokazywało bardzo wiele. To co było. To co jest. A czasem nawet to, co się jeszcze nie wydarzyło. Może dlatego oczy jej zdawały się ostatnio zimniejszymi. Zbyt długo trwała w bezruchu, wpatrzona w wodne zwierciadło. Lorraine Malfoy, biała wiedźma ze Ścieżek, z oczami jak bezdenne studnie.

Chociaż ostatnimi czasy coraz mniej widać ją na salonach, kojarzona jest w świecie wyższych sfer jako jedna z Malfoyów. Pojawia się niemal wyłącznie na rodzinnych uroczystościach, zawsze w otoczeniu kuzynostwa. Wielu zna ją jako utalentowaną pianistkę, przynależącą do elitarnego towarzystwa Muza, gdzie debiutowała z Balladami Chopina w wieku zaledwie piętnastu lat. Najwięcej kojarzy ją jednak z kowenu Whitecroft, to jej twarz nosi bowiem kilka najnowszych fresków wykwitłych na ścianach świątyni. Lorraine opiekuje się tamtejszym chórem, a choć sama śpiewa rzadko, woląc przygrywać innym na chwałę bogini, pomaga w przygotowaniu oprawy liturgicznej mszy i sabatów. Z kultem Matki związana jest od dziecka. Wiara jej zdaje się z wiekiem coraz bardziej żarliwą, zakrawając wręcz o fanatyzm. Od dłuższego czasu, kowen jest jedynym miejscem, w którym można spotkać Lorraine Malfoy, coraz silniej zdążającą w stronę Podziemnych Ścieżek.






RE: Lorraine Malfoy - Lorraine Malfoy - 20.09.2023

Wspomnienia i sny


retrospekcje


12 XI 1947 – narodziny Lorraine
1959 – 1966 – nauka w Hogwarcie (Slytherin)
(z) 10 II 1962 (III rok) • Avelina Paxton i Augustus Rookwood, U pana Dumbledore'a w ogródku, Hogwart, cieplarnie
(z) XII 1962 (IV rok) • Brenna Longbottom, Kill them with kindness, Hogwart, skrzydło szpitalne
(z) 18 V 1964 (V rok) • Atreus Bulstrode, Jęcząca Marta, Hogwart
(z) VI 1964 (wakacje po V roku) • Anthony Ian Borgin, Świeciło słońce, a z nieba padał deszcz, pociąg z Hogwartu
VI 1964 – wyprowadzka z Little Hangleton na Nokturn
(z) 10 VI 1965 (VI rok) • Lana Dolohov, Roselyn Greengrass, After women, flowers are the most divine creations, Hogwart, błonia
(z) 12 XI 1965 (VII rok) • Louvain Lestrange, Vivre sa vie, Hogwart, wieża astronomiczna
VII 1966 – śmierć przybranej matki Lorraine, Mirandy Malfoy
(z) 20 VII 1966 • Just to sit outside your door, Little Hangleton
(z) 27 VIII 1966 • Anthony Shafiq, God hath given you one face, and you make yourself another, Wyspy Brytyjskie, Wiltshire, Malfoy Manor
VIII 1966 – narodziny "Imperium Sekretów": zatrudnienie w zakładzie pogrzebowym Necronomicon na ulicy Śmiertelnego Nokturnu, będącego przykrywką do tajnej działalności Lorraine, polegającej na handlu informacjami poufnymi
13 IX 1966 • Cain Fawley, Ginę, jak on by ginął, choć zginąć nie może, ulica Śmiertelnego Nokturnu
(z) 1 VII 1967 • Othello Fawley, Any relic of the dead is precious, Little Hangleton, Mauzoleum Fawleyów
(z) 4 VIII 1967 • Laurence Lestrange, O kapitanie, mój kapitanie!, niemagiczny Londyn, Akademia Munga
28 IX 1970 – Woody mi próbuje opchnąć jakąś trumnę (What's in the booooooox??)
(z) 12 XII 1970 • Nastał czas ciemności, ulica Śmiertelnego Nokturnu
(z) 20 XII 1970 • Jahnavi Pandit, Holy hands, like a holy river, Little Hangleton
(z) 5 I 1971 • Desmond Malfoy, Pierwsze ataki "Śmierciożerców", Aleja Horyzontalna i niemagiczny Londyn
(z) 13 III 1971 • I'll ride by and blow ya brains out, ulica Śmiertelnego Nokturnu
(z) 19 VII 1971 • Baldwin Malfoy, Samson i Dalila, niemagiczny Londyn, National Gallery
12 XII 1971 – w życiu Lorraine i Baldwina pojawia się Frida
(z) 13 II 1972 • Baldwin Malfoy, The Ballad of Malfoy Family, ulica Śmiertelnego Nokturnu
(z) 22 III 1972 • Pogrzeb Simone Malfoy, Wielka Brytania, Wiltshire, Malfoy Manor
(z) 17 IX 1972 • sen, Trigger warning: przedszkolanki, ulica Śmiertelnego Nokturnu
DATA • KTO, CO, gdzie



RE: Lorraine Malfoy - Lorraine Malfoy - 20.09.2023

Lato 1972


rozgrywki

Czerwiec 1972

(z) 1 VI 1972 • Sauriel Rookwood i Stanley Andrew Borgin, Dzień dziecka, ulica Śmiertelnego Nokturnu
(z) 3 VI 1972 • Sauriel Rookwood, The creatures of the night, ulica Śmiertelnego Nokturnu
(z) 4 VI 1972 • Maeve Chang, Fortuna favet fortibus, ulica Pokątna
(z) 6 VI 1972 • Atreus Bulstrode, Like an open book, ulica Śmiertelnego Nokturnu
(z) 9 VI 1972 • Ambrosia McKinnon, Maeve Chang, Cat on a hot Knocturn roof, ulica Śmiertelnego Nokturnu
(z) 13 VI 1972 • Anthony Shafiq, I am nothing in my soul, if not obsessive, Little Hangleton
(z) 16 VI 1972 • Sebastian Macmillan i Alastor Moody, Ktoś się rodzi księdzem, ktoś wilą, a ktoś inny aurorem..., ulica Śmiertelnego Nokturnu
(z) 21 VI 1972 • Litha: Krąg ognisk, Wyspy Brytyjskie – posty: 1, 2

• (z) popołudnie, Litha. Uważaj, czego sobie życzysz, Maeve Chang

• (z) noc, Litha. Prawdziwe przeznaczenie Stonehenge – posty: 1, 2, 3

• (z) poza czasem, poza przestrzenią, Litha. Dziewica, Maeve Chang, Sarah Macmillan

(z) ranek, 22 VI 1972 • Atreus Bulstrode, It ended and it left a pearl in my head, ulica Śmiertelnego Nokturnu
(z) wieczór, 22 VI 1972 • Light of my life, fire of my loins, ulica Śmiertelnego Nokturnu
(z) 25 VI 1972 • Umbriel Degenhardt, Gloomy Sunday, ulica Śmiertelnego Nokturnu

Lipiec 1972

(z) 2 VII 1972 • Stanley Andrew Borgin, Kota! Królestwo za kota!, ulica Śmiertelnego Nokturnu
(z) 5 VII 1972 • Kongres Nowej Piwnicy, ulica Śmiertelnego Nokturnu – posty: 1, 2, 3, 4, 5, 6
(z) 7 VII 1972 • Maeve Chang, That which we call a rose, by any other word would smell as sweet, ulica Śmiertelnego Nokturnu – MIESIĄC MIŁOŚCI: Romeo i Julia
(z) 12 VII 1972 • I'm colder than this home, Wyspy Brytyjskie, dwór Zmarzłoć
(z) 15 VII 1972 • Rodolphus Lestrange, Syn i córka koleżanki twojej starej to też ludzie..., Wyspy Brytyjskie
(z) 17 VII 1972 • Sophie Mulciber, I wanna be an idle teen, I wish I hadn't been so clean, niemagiczny Londyn
(z) 22 VII 1972 • Widowisko randkowe, ulica Pokątna – posty: 1, 2, 3, 4, 5, 6
NIEZACZĘTE: 24 VII 1972 • Everything I'll ever love decayed over the years, Hogsmeade – SUMA PRZYPADKÓW: Zagubiona dziewczynka

Sierpień 1972

(z) wieczór, 1 VIII 1972 • Święto żniw – kiermasz z okazji Lammas, ulica Pokątna – posty: 1, 2, 3, 4, 5, 6
(z) noc, 1 VIII 1972 • Mother, make me a bird of prey, ulica Śmiertelnego Nokturnu
(z) 5 VIII 1972 • Czarne wesele, Wyspy Brytyjskie – posty: 1, 2, 3, 4, 5, 6
7 VIII 1972 • Oleander Crouch, I'm sick to death of this particular self. I want another, Aleja Horyzontalna
(z) 9 VIII 1972 • Desmond Malfoy, Okruchy śmierci, ulica Śmiertelnego Nokturnu
12 VIII 1972 • Peregrinus Trelawney, The fate's already fucked me sideways, Little Hangleton
(z) 19 VIII 1972 • Victoria Lestrange, Kotom i Szkotom wydaje się, że wszystko im się należy, ulica Śmiertelnego Nokturnu
(z) 20 VIII 1972 • Wszak wiedza to potęga, Dolina Godryka
(z) 26 VIII 1972 • Jeden wieczór pod Londynem, Wyspy Brytyjskie – posty: 1, 2, 3, 4, 5

• (z) Jeden wieczór pod Londynem. Stół do pokera #1 – posty: 1, 2, 3, 4, 5

(z) 27 VIII 1972 • Sen Nocy Letniej, Hogsmeade – posty: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13

• (z) przechadzka, Sen Nocy Letniej. Feel like I'm the worst, so I always act like I'm the best, Eden Lestrange

28 VIII 1972 • Lorien Crouch, No more dreaming of the dead, as if death itself was undone, ulica Śmiertelnego Nokturnu
(z) 29 – 30 VIII 1972 • Baldwin Malfoy, Jedną kawę z łyżeczką mugolaka poproszę, ulica Śmiertelnego Nokturnu



RE: Lorraine Malfoy - Lorraine Malfoy - 21.01.2025

Jesień 1972


rozgrywki

Wrzesień 1972

(z) południe, 1 IX 1972 • Anthony Shafiq, Out of the murderous innocence of the sea, Little Hangleton
(z) 3 IX 1972 • Hjalmar Nordgersim, Ku chwale Matki, Dolina Godryka
(z) 4 – 22 IX 1972 • Więc, jak o pięknem, teraz powiedz mi o pracy, ulica Śmiertelnego Nokturnu
(z) 4 IX 1972 • Baldwin Malfoy, Armand Malfoy, Kochając, zstąpił do krwi dawniejszej, gdzie gniazduje groza praojców, Podziemne Ścieżki
(z) wieczór, 5 IX 1972 • Baldwin Malfoy, Maeve Chang, Scarlett Mulciber, From my rotten body, flowers shall grow, ulica Śmiertelnego Nokturnu
(z) noc, 6 IX 1972 • Baldwin Malfoy, Maeve Chang, Mew, I threw up :'C, ulica Śmiertelnego Nokturnu
(z) ranek, 8 IX 1972 • Rodolphus Lestrange, Static, ulica Śmiertelnego Nokturnu
8-9 IX 1972 • Spalona Noc, Wyspy Brytyjskie

• (z) 8 IX 1972, ulica Śmiertelnego Nokturnu: Your faith was strong, but you needed proof

• 8 IX 1972, ulica Śmiertelnego Nokturnu: The kingdom of heaven is within us and around us

• (z) 9 IX 1972, Little Hangleton: And this house just ain't no home, Baldwin Malfoy

(z) ranek, 10 IX 1972 • Anthony Shafiq, ...it is void, niemagiczny Londyn
popołudnie, 10 IX 1972 — wielkie sprzątanie Necronomiconu po Spalonej Nocy: Baldwin Malfoy, Scarlett Mulciber, Peregrinus Trelawney, Frida, Alhazred Malik
11 IX 1972 • Elliott Malfoy, Malfoy Malfoyowi Malfoyem, Wyspy Brytyjskie
12 IX 1972 • Renigald Malfoy, Bo rodzina jest ważna, ulica Śmiertelnego Nokturnu
(z) 13 IX 1972 • Josephine Avery, Shadows weaver and leaves sigh, Wyspy Brytyjskie
17 IX 1972 – Frida z zielonymi włosami, czyli wymiana korespondencyjna z Baldwinem: 1, 2, 3
(z) 17 IX 1972 • Dægberht Flint, Eliksir na bezsenność, ulica Śmiertelnego Nokturnu
(z) ranek, 22 IX 1972 • Baldwin Malfoy, Helloise, Równonoc Jesienna – Ołtarz, niemagiczny Londyn – posty: Baldwin, Helloise, Baldwin
(z) wieczór, 22 IX 1972 • Ojcze mój, odkąd umarłeś, znasz obojętność umarłych, Podziemne Ścieżki
(z) noc, 22 IX 1972 • Mabon w Necronomiconie, No mourners, no funerals, ulica Śmiertelnego Nokturnu
(z) noc, 22/23 IX 1972 • Wdziej tę suknię, co wtedy, ulica Śmiertelnego Nokturnu
(z) 24 IX 1972 • Marcus Malfoy, Baldwin Malfoy, Czcij Ojca swego i Matkę swoją, ulica Śmiertelnego Nokturnu
(z) 26 IX 1972 • Baldwin Malfoy, Tym razem nie dodamy do niczego łyżeczki mugolaka, ulica Śmiertelnego Nokturnu
27 IX 1972 – hot list do Baldwina i picie naleweczki u Heli (oddanie się w niewolę miłości Matki)

Październik 1972

10 X 1972 • Helloise Rowle, Kiedy słońce było bogiem, Ellan Vannin
(z) 15 X 1972 • Urd Nordgesim, Zapachniało powiewem jesieni, Dziurawy Kocioł, ulica Pokątna
(z) 21 X 1972 • Wielkie otwarcie Zaklętej Łyżeczki, ulica Pokątna
(z) 24/25 X 1972 • Baldwin Malfoy, Błogosławieni niech będą naiwni, osamotnieni w swojej naiwności, Podziemne Ścieżki

Listopad 1972

(z) 30 XI 1972 • Zima na ramiona moje spadła niewinnością białym śniegiem, ulica Śmiertelnego Nokturnu


Wzory:
Kod:
[Sesja data="data" link="link"][u]kto[/u], [i][b]tytuł[/b][/i], gdzie[/Sesja]
Kod:
[tr][td][size=8][b]data 1972[/b] – wymiana korespondencyjna z x: [url=x]1[/url], [url=x]2[/url], [url=x]3[/url], [url=x]4[/url][/size]
[/td][/tr]