Esmé może nie miał facjaty obitej na purpurę, ale czuł, że do tego miejsca pasuje. W końcu Nokturn to nie tylko zakapiory, którzy chcą, tak dla zabawy, poznęcać się nad słabszymi tylko po to, by pokazać jacy to są źli. Oczywiście tacy też się zdarzali, ale równie liczna była inna grupa mieszkańców. Ci wyglądali... czasem właśnie tak, właśnie z ułożonymi włosami, wypastowanymi bucikami. Aż ciężko było uwierzyć, że dopuszczali się okrucieństw większych, niżeli ten pierwszy motłoch. Byli zdecydowanie trudniejsi w obejściu, chociaż, paradoksalnie, Esmé radził sobie z nimi lepiej. A może - był do tego lepiej przystosowany. Trochę charyzmy, kłamstwa, kokieterii i... dystansu. Jego skromna pracownia nie wchodziła nikomu w drogę, a on nie zadawał zbędnych pytań, zaś pytany - nie udzielał odpowiedzi. Było to bardzo cenione na Nokturnie i część klientów kaletnika przychodziła właśnie z tego powodu, a nie chociażby dlatego, że Esmé był wyśmienitym rzemieślnikiem. Gorzej radził sobie z najbardziej pospolitymi oprychami, chociaż, znów paradoksalnie, o nich się mniej martwił. Miał szczęście zostać zmuszony, by opłacać "ochronę" swej pracowni, ale też osoby. Odpowiedni ludzie z odpowiednim zestawem umiejętności zajmowali się wszelkimi problemami natury czysto bandyckiej. Rzemieślnicy, pewnego sortu. Nawet przez moment Czarodziej nie żałował, że zdecydował się ich opłacać, ale nie tylko dlatego, że lubił swoje kolana niepołamane. Dzięki temu spał spokojnie wiedząc, że jego pracownia nie stanie się celem napaści, tak samo jak jego osoba, gdy przemierza ulicami. A jeżeli coś się stanie? To wiedział gdzie się zgłosić, bo bez niego i jego zakładu, mili panowie rzemieślnicy-wpierdolu, zarabiali mniej. Prawdziwa strata.

Smutną generalizacją byłoby zakończenie w tym momencie krótkiej opowiastki o ludziach Nokturnu. Nie przedłużając, Rowle wysuwał pewną teorię. Lubił manicheistyczny podział, chociaż w niego nie wierzył. Lubił podział na dwa. Symetria albo negatyw. Dlatego też wierzył, że na Nokturnie lądują jedynie dwa rodzaje ludzi. Ci, którzy mieli zbyt mocne ambicje i ci, którzy ich nie mieli wcale.

Którym z nich był Esmé? Tak naprawdę, tak w rzeczywistości, ciężko było stwierdzić. Wobec siebie nie przejawiał żadnych ambicji, ale wobec rzemiosła? Ha! Ogromne. Podział na, a jakżeby inaczej, dwoje.

Na dwoje dzieliła się również pracownia, w której oczywiście się znajdował. Zazwyczaj się tutaj znajdował. I zazwyczaj można było go zobaczyć za ladą, za którą zazwyczaj tworzył. Tym razem było nieco inaczej. Jakkolwiek utalentowany nie był, tak wciąż, koniec końców, miał pracownie kaletniczą od strony Nokturnu jako cierpiący na chronicznie niską popularność kaletnik. Nie miewał aż tak dużo klientów. Zasiadał zatem przy okrągłym stoliku, na jednym z dwóch foteli - tym skierowanym w stronę wejścia i witryny jego zakładu. Na stoliku znajdowała się filiżanka ze świeżo zaparzoną czarną kawą. Oczywiście bez cukru. Rowle zasiadał wygodnie, z założoną nogą na nogę, w jednej ręce trzymając gazetę, z której od niechcenia coś czytał. Tak, jakby robił to z czystego przyzwyczajenia. W prawej dłoni znajdował się papieros, już w połowie wypalony, z którego popiół nieomal upadłby mu na spodnie, gdyby nie znajdująca się na udzie popielniczka z czaszki tycigryfka.

Uniósł oczy znad gazety, gdy na skraju swej wizji dostrzegł dziwnie pośpiesznie poruszającą się sylwetkę. Nie uniósł jednak głowy, zatem patrzył spod byka na, najpewniej, potencjalnego klienta. Drzwi jego zakładu się otworzyły, a on już miał nabrać minę uprzejmego rzemieślnika-sprzedawcy, gdy dostrzegł, że... klientka wyglądała na zagubioną. Jakby dopiero odkrywała, że wkroczyła do pracowni kaletniczej, odsuwając się od drzwi, na które Rowle przeniósł spojrzenie, unosząc brew.

O co chodziło? Cokolwiek się tutaj działo, tak było ciekawym przedstawieniem. A z pewnością ciekawszym niż gazeta. Wrócił wzrokiem do kobiety, dając sobie chwilę na przyjrzenie się jej. Nie zdążył nawet pomyśleć, że kojarzył ją, bo usłyszał ją. Pamiętał ten głos. Złożył w pół gazetę, którą rzucił na stolik obok kawy, chwytając w tę dłoń teraz popielniczkę.

W przypadku Esmé jego fach był czystym przypadkiem. Do pewnego stopnia, wszak w zakres losowości wchodziły jedynie zawody natury rzemieślniczej. Bo tylko do tego miał większą smykałkę, tylko w tym siebie widział i tylko to... nie sprawiało mu trudności. A niegdyś ten dziwak był nieco mniej ekscentryczny, a nieco bardziej... nieobecny. We własnym życiu, w życiu innych, w społeczeństwie. Jego ambicje zawsze były niskie, nigdy nie czuł też potrzeby zrobić czegoś ze swoim marnym żywotem. Bo po co? Co to zmieniało? Przywracało mu matkę? Napełniało ojca rodzicielską miłością? Zmieniało struktury społeczne, by nie musiał ukrywać swej prawdziwej przeszłości? Nie, to niczego nie zmieniało. Niczego, co było dla niego wtedy ważne. Żył bo... śmierć wydawała się nudna. Nie wierzył w życie po życiu, więc samobójstwo wydawało mu się skokiem w pustkę. W pustkę, której tak bardzo chciał się pozbyć.

Podejmował się tych rzeczy, które sprawiały mu najmniej trudności. Rzemiosło, tak się składało, miał we krwi. W końcu jego matka była z rodziny Burke. Jubilerzy, kowale, alchemicy. Nie miał planu na siebie, lecz jeżeli miał zająć się rzemiosłem, to chciał być jubilerem. Ewentualnie kowalem. Niestety czy stety, cieszył się na tyle małą reputacją i mglistą przeszłością, że nikt nie chciał pomóc mu osiągnąć jakąś specjalizację. Oprócz nieszczęsnego McKinnona, człowieka wrednego, skąpego, pełnego goryczy i jadu, ale też talentu do tego, czym się zajmował. I to wszystko przekazał Esmé, by jakiś czas później umrzeć, umożliwiając czeladnikowi wykup pracowni i uczynienie jej swą własną.

I w ten oto sposób miał tę niezwykłą przyjemność zawitać w swych progach kogoś, kogo jego mały "sukces" mógł kłuć w oczy. Kogoś, kto zapewne nie wszedłby do środka, gdyby wiedział do kogo należy to miejsce. Albo wszedłby tylko po to, aby mieć ostatnie słowo w debacie, która ich poróżniła. A która pozostała nierozstrzygnięta, bo przecież każdy był bohaterem w swojej własnej historii. Ani jedna, ani druga strona nie potrafiła przyznać drugiej racji, chociaż tak naprawdę-naprawdę, to najpewniej żadne z nich nie miało konkretnej wiedzy na ten temat. Na dokładnie to zagadnienie odnośnie korników. A przynajmniej Esmé nie miał, ale miał swoją wiedzę i swoje racje. A jego różdżka nie bez powodu była całkiem sztywna. W końcu - był uparty.

Satysfakcja rzadko go odwiedzała o tak. Zazwyczaj musiała zostać zwabiona naprawdę wybitnym wyrobem rzemieślniczym, który wyszedł z rąk nikogo innego, jak Esmé. Wtedy czuł, że coś osiągnął, bo miał tego namacalny dowód. Prawdziwe dzieło sztuki zrodzone z jego umiejętności. Dlatego tak dziwnym było odkrycie, że to pełne piorunów spojrzenie jakie zostało mu posłane, właśnie przyniosło satysfakcję, której nie krył. Kiedy emocje przychodziły, lubił się w nich rozsmakowywać. Czuł się nietykalny wobec tej burzy, a co więcej - czuł jakby ten grom go napędzał. Dosłownie napełniał jego bateryjki. Oh, nie tak że był sadystą, że lubił znęcać się nad innymi psychicznie. Po prostu, gdy obrażenia były niskie, dało się to potraktować jak zabawę. Zupełnie niczym... walka na poduszki. Przecież nikt nie ucierpi, prawda?

Kolejna osoba? Bardzo rzadko miał w swym sklepie dwie osoby, które nie przyszły razem. Ale wiedział, że ktoś ma przyjść, bo spojrzenie tej kobiety zbyt nerwowo wędrowało w stronę drzwi. Rzemieślnik przeniósł swe ciemne spojrzenie z dogasającymi iskierkami satysfakcji na masywną sylwetkę nieznajomego, aż po chwili zupełnie wyjałowiło się z emocji. Czarodziej... tak naprawdę nie grzeszył inteligencją. Jego umysł był lotny, miał zacięcie do filozofowania, do rozmyślania. Miał predyspozycję do tytułu mądrego. Ale nie był mądry, bo zbyt często potykał się o własne myśli, nie łączył niektórych oczywistych wątków albo wykazywał się ignorancją, o jaką da się posądzić jedynie skończonych idiotów. Teraz... nie rozumiał. Czemu ta nieszczęsna kobieta, z którą miał mały konflikt, tu wparowała? Czemu była poddenerwowana od wejścia? Czemu zaraz wszedł jakiś wielki oblech, który najpewniej mógł złamać Esmé w rękach jak patyk, gdyby tylko ten pozwolił mu się złapać? Czy to był atak? Czy ona właśnie sprowadziła jakiegoś oprycha, by mu wpierdolił i w ten sposób chciała udowodnić, że to ona miała rację co do korników? Jeżeli tego chciała, to Rowle był gotowy wyśmiać ją, dostać w mordę i uboższy o kilka zębów przypomnieć swoim rzemieślnikom-wpierdolu, że zawsze płaci na czas. I że mogliby odpalić jakąś akcję "w bonusie".

Podwieczorek? Przeniósł wzrok na nią i jeszcze przez ułamek sekundy był jeszcze bardziej skonfundowany. Chciała go otruć? Chce mu zapłacić? Ale za co? Za przyznanie racji? I wtem go olśniło co za proza życia rozgrywała się przed nim. Ah, tak, teraz to miało sens. Zboczeńcy byli chlebem powszednim na Nokturnie. Właściwie... wszyscy byli tutaj w jakiś sposób skrzywieni w ten seksualny sposób, bo zazwyczaj ich skrzywienie innego rodzaju odbijało się również na życiu intymnym. Ale niektórzy byli po prostu zboczeńcami i taki przypadek, podejrzewał, że właśnie miał przed sobą. Podejrzewał, bo wątpił, aby ten sapiący jegomość, który nawet nie obłapiał, a pożerał wzrokiem stojącą obok Esmé kobietę, był tutaj po... chociażby pasek do spodni. Bardziej szelki, jeżeli już.

Na moment spojrzał na dłoń kobiety, która tak czule go głaskała po ramieniu, jak czule dało się głaskać jeża. Podniósł wzrok na nią, mając w oczach pytanie pokroju "naprawdę?", które jednak szybko znikło, bo ustąpiło miejsce rozbawieniu. Rozbawieniu, które nie objawiło się w głosie, ale jedynie w tych ciemnych oczętach Rowle.