Po powrocie na Ulicę Pokątną całkiem szybko natrafili z jedną z wielu restauracji. Chimera okazała się stosunkowo nowym miejscem na gastronomicznej mapie magicznego Londynu. Lokal został otwarty przez rodzinę czarodziejów posiadających greckie korzenie. Od dawna nie był w jakiekolwiek restauracji, co dotyczyło również Chimery. Decyzja o przekroczeniu progu tego miejsca została podjęta zupełnie spontanicznie, co pozostawało w znacznej sprzeczności z odczuwaną przez niego potrzebą panowania nad sytuacją. Planując wizytę w takim miejscu najpierw zorientowałby się co do menu i ustalił, czy obowiązuje zakaz palenia oraz zapoznałby się z opiniami odnośnie tego miejsca.

Gdyby ten lokal spełniłby jego oczekiwania to zarezerwowałby w nim stolik z widokiem na całą salę i na drzwi wejściowe, a jednocześnie z dala od okna. Położenie stolika odgrywało niebagatelną rolę. Możliwość obserwowania całej sali oraz drzwi pozwoliłaby mu odpowiednio zareagować w razie zagrożenia, natomiast siedzenie z dala od okna pozwoliłoby uniknąć kontaktu z deszczem szkła w razie niebezpieczeństwa ze strony zwykłych przestępców chcących napełnić swoje kieszenie i dawało pewien komfort, poczucie względnej prywatności.

Postanowił otworzyć drzwi jako pierwszy i przepuścić swoją towarzyszkę jako pierwszą, a samemu wejść jako drugi i zamknąć za sobą drzwi. Po wypatrzeniu względnie odpowiadającego jego wymaganiom stolika skierował się wraz z Camille w jego stronę. Zanim usiadł to jeszcze odsunął krzesło towarzyszącej mu kobiecie. Tak jak niegdyś odsuwał krzesło swojej żonie. Po wzięciu karty w dłonie zamierzał poczekać aż blondynka zdecyduje się pierwsza. Sam w tym czasie zorientował się czy w menu znajduje się ognista whisky, której chciał się napić. Zamierzał zachowywać w tym typowy dla siebie umiar. Doskonale wiedział, co alkohol robi z czarodziejami i wolał nie znaleźć się w sytuacji, w następstwie której obudzi się w Azkabanie. Ponadto na rano miał do pracy, w której zamierzał się wstawić. Jeszcze musiał wybrać jakąś przekąskę.

Uderzający w niego zapach jedzenia wzmógł odczuwany przez niego głód. Przez swój tryb życia musiał zjadać podwójne porcje wszystkich dań, co również mogło zostać źle odbierane w takich miejscach jak ta restauracja. Tak jak mogła źle odebrać to towarzysząca mu tego wieczoru kobieta. Chester przywiązywał ogromną wagę do bycia odpowiednio postrzeganym w pewnych kręgach. W towarzystwie powinien zachowywać powściągliwie nawet w sferze swojej codziennej rutyny.

Skinął nieznacznie głową na to podziękowanie okraszone delikatnym uśmiechem. Przeglądanie karty dań zajmowało mu więcej czasu, niż by chciał. Ciężko było mu coś wybrać z co najmniej kilku powodów. Po raz pierwszy od dawna przekroczył próg jakiekolwiek restauracji i też nie był obeznany w kuchni greckiej. Ostatecznie zdecydował się na potrawę zwaną musaką, która miała postać zapiekanki. W przypadku takiego zamówienia było prościej poprosić kelnera o podwójną porcję na jednym talerzu zamiast zamawiać dwa osobne.

— Nie musisz za to przepraszać. Jeśli współpracujecie z rodziną Leroux to jesteś spokrewniona z rodem Delacour? — Starał się przekonać ją co do tego, że nie musi przepraszać go za swoje nawyki. On również swoje posiadał i z tym nie zamierzał się kryć, a tym bardziej nie zamierzał ich porzucać. Pozostawał dobrze zaznajomiony ze Skorowidzem Czystości Krwi i posiadał rozeznanie w rodzinach w nim wyszczególnionych. Wiele wskazywało na to, że w żyłach kobiety płynie czysta krew. Fakt ten rozwiązywał potencjalne problemy, w tym zupełnie odsuwał od niego podejrzenie stawania się szlamolubem.

— Jak widać słusznie to podejrzewałem. — Odparł po kolejnej wypowiedzi blondynki. Nie zamierzał wnikać głębiej w łączące ich relacje. To nie było coś, co chciał w tym momencie robić. Nie było to odpowiednie na pierwsze spotkanie. Wystarczało mu to, co sam wywnioskował z tej krótkiej wymiany zdań.

Sięgnął po przyniesioną mu pękatą szklankę z podwójną whisky, zamierzając się delektować się jej doskonałym smakiem... na podstawie którego rozpoznał że to jest jedna z wiodących marek tego trunku na terenie Wielkiej Brytanii. Taką samą pijał w domu oraz podczas wizyt w domu Mulcibera.

— Pracuję w Ministerstwie Magii, w Departamencie Przestrzegania Prawa. Jestem Aurorem. Ty również nie powiedziałaś, czym się zajmujesz. — Nie zamierzał uchylić się od odpowiedzi na to pytanie. W tym miejscu istniała niewielka szansa na to że ktoś będzie podsłuchiwać, że usłyszy to, czego nie powinien był usłyszeć. Sam wyraził zainteresowanie wykonywanym przez tę kobietę zawodem.

— Jestem całkiem dobrze zorientowany w kwestii liczących się w świecie czarodziejów rodzin. — Przyznał dla dla potwierdzenia swojej wiedzy z tego zakresu. Użyte przez niego słowa stanowiły doskonały eufemizm zamiast bezpośredniego przyznania tego, że czystokrwiste rodziny czarodziejów odgrywają niebagatelną rolę w ich świecie, że są jedynymi, które tak naprawdę powinny się liczyć - za wyjątkiem rodzin zdrajców krwi. Rodziny czarodziejów czystej krwi nie powinny występować przeciwko im, Śmierciożercom, a najlepiej powinni poprzeć Czarnego Pana i jego popleczników. Wykazywał pewną dozę tolerancji względem rodzin półkrwi, za to nie był w stanie tolerować rodzin pełnych szlam. To jednak nie był temat do rozmowy z piękną kobietą. W przypadku Chestera znacznie trudniej było wywołać u niego dyskomfort. Jako Auror przeprowadził sporo przesłuchań i wiedział, jak to wszystko wyglądało i nie uważał, aby Camille go przesłuchiwała.

— Nie byłem, postanowiłem poświęcić trochę czasu swoim wnukom do przyjścia ich rodziców. Podczas pełnienia służby noszę mundur. Nie będę miał przez to kłopotów. — Zapewnił czarownicę z przelotnym uśmiechem. Zarazem chciał ciężko westchnąć w związku poruszeniu tematu jego pracy. Może gdyby był dzisiaj na służbie to tamten incydent z tamtą dwójką złodziei, o których miał zamiar się wypytać jak przyjdzie następnego dnia do pracy. Ich miejsce było w areszcie i jak przystało na służbistę nie zmieniłby swojego osądu w tej kwestii.

— Aurorzy często współpracują z uzdrowicielami z tego oddziału, co wynika ze specyfiki naszej pracy. Urazy pozaklęciowe i klątwy są wpisane w nasz zawód. To przyzwoity zawód. — Wykonujący zawód zaufania publicznego uzdrowiciele potrafili zaskarbić sobie dozę szacunku ze strony Chestera, o ile zajmowali się przypadłościami dotykającymi ciała zamiast umysłu.

— Ja z reguły również. Doskonale zdaję sobie z tego sprawę. — Powodów, dla których głównie unikał sabatów, jak i praktycznie wycofał się z publicznego poświęcając się pracy było co najmniej kilka: śmierć jego żony, żałoba, praca i służba Czarnemu Panu. Z czystym sumieniem mógł nazwać głupcami wszystkich tych, którzy udali się na tegoroczne Beltane. Pomimo wykonywanego zawodu samemu igrał z prawem. Dostrzegł ten błysk w oczach blondynki, która znacznie się ożywiła wspominając o swoim zawodzie, będącym ewidentnie jej pasją.

— To skłoniło cię do stania się uzdrowicielką? — Zapytał z nietypową jak na siebie dozą zainteresowania, przebijającego się przez jego zwyczajowe zobojętnienie. Dopiero od niedawna, głównie dzięki swojemu bratu postanowił trochę przełamać ten impas.

Pomimo wystosowanych przez siebie słów podtrzymywał to, że nie zamierzał w tym momencie zagłębiać się w kwestie dotyczące ideologii czystej krwi. Bycie czarodziejem czystej krwi jednoznacznie nie wskazywało na posiadanie radykalnych antymugolskich poglądów albo na jednoznaczne popieranie reżimu Lorda Voldemorta. Siedząca naprzeciwko niego czarownica mogła pozostawać nastawiona pozytywnie do mugoli i mugolaków, neutralnie albo antymugolsko. W jego oczach za najbardziej odpowiedni uchodził ten ostatni pogląd. Nie stworzyłby on konfliktu interesów, stając się trudną do przeskoczenia przeszkodą w relacjach personalnych. Jednym z wielu z tego względu, że po raz pierwszy od dziesięciu lat wyszedł spędzić wieczór w towarzystwie pięknej kobiety, która wzbudziła jego zainteresowanie. To też sprawiało, że na pewne rzeczy zdawał się przymykać oko - raz na jakiś czas mógł sobie na to pozwolić.

— Rodzina jest dla mnie bardzo istotna. Dzieci to przyszłość świata czarodziejów. — W wypowiedzianych przez niego słowach nie było ani odrobiny kłamstwa. Chester jako ojciec jest złożonym człowiekiem - mając na uwadze dobro rodu i jego pozycję w świecie czarodziejów czystej krwi starał się zawierać korzystne dla nich mariaże, tak samo jak powierzył swoich synów i córkę Czarnemu Panu oraz był gotów zabijać aby ochronić swoją rodzinę przed jakimkolwiek zagrożeniem z zewnątrz. W oczach Chestera wnuki stanowiły przyszłość świata czarodziejów czystej krwi. Zwłaszcza, jeśli zostałyby wychowane w poczuciu wyższości czarodziejów czystej krwi nad mugolakami i niechęci do mugoli. Chciałby mieć możliwość pokazania im w przyszłości pierwszych czarnomagicznych zaklęć. Innym aspektem cechującej go złożoności jest to, że sam jest dla swoich surowym ojcem, ale podczas opiekowania się wnukami zdarzało mu się je rozpieszczać jak to miało miejsce podczas tegorocznej Lithy.

Pojawiający się kelner z ich zamówieniami również i jemu przeszkodził w podtrzymywaniu rozmowy. On również docenił to, że kelner przyniósł im właściwe zamówienia - jedynie skinął mu głową, odnotowując w pamięci to aby przy uiszczaniu zapłaty za ich zamówienie doliczyć do rachunku napiwek. Wydawał się on nad wyraz zasadny, skoro podano mu podwójną porcję zamówionej zapiekanki. Oszczędzono mu tym samym dyskomfortu zamawiania tego samego dania po raz drugi, co mogłoby zostać niezbyt dobrze odebrane przez jego towarzyszkę wieczoru. Naprawdę przywiązywał zbyt dużą wagę do tego jak jest postrzegany w niektórych kręgach.

Skoro podano im zamówione przez nich dania to Chester sięgnął po sztućce z zamiarem zaczęcia jeść. Prowadzona rozmowa, niezależnie od tego jak bardzo fascynująca, nie sprawi że będzie gotów przesiedzieć kolejną godzinę albo dwie z pustym żołądkiem kiedy nie przez cały sabat nie zdążył niczego zjeść przez to całe zamieszanie z udziałem wnuków, złodziejki, jednego obscenicznie ubranego mężczyzny i Aurora. Do następnego dnia chciał o tym wszystkim zapomnieć.

— Z mojego punktu widzenia to byłoby jak dodatkowy etat i konieczność bycia gotowym na każde wezwanie przez pracowników naszego departamentu oraz godzenie tego z podstawowymi obowiązkami. Nie jest to wdzięczna praca. Jako uzdrowicielka możesz i tak zostać wezwana do jakiegoś ciężkiego przypadku i to nawet w środku nocy, podobnie jak ja mogę zostać ściągnięty w środku nocy. Prywatne sprawy nie mają nic do rzeczy. — Będący służbistą Chester dostrzegał pewne podobieństwa między nimi, jednocześnie uznając postawę prezentowaną przez Camille jako odpowiednią. Tyle, że on jako Auror nie mógł pozwolić sobie na odmówienie swoim przełożonym stawienia się na nagłe wezwanie do pracy. Spożywana przez niego zapiekanka okazała się całkiem smaczna, a zatem warta swojej ceny.

— Wybrałaś w takim razie bardziej praktyczne podejście. Praca uzdrowiciela z pewnością obfituje w tego typu przypadki. A jednocześnie nie był to wyłącznie twój wybór. — Stwierdził z wyraźną aprobatą, pochwałą pragmatycznego podejścia do wykonywanego zawodu oraz poleganiu na rodzinie. Członkowie jego rodziny byli znani z wiernego wykonywania pracy na rzecz Ministerstwa Magii i jak dotąd od tej reguły nie było żadnych odstępstw. Camille nie kierowała do niego wyświechtanych frazesów o tym, jak lubiła pomagać innym. Niezależnie od tego, co stało za tym, że nie zapewniła go o chęci pomagania innym, jako uzdrowicielka i tak to robiła. Chester wychodził z założenia, że uzdrowiciel nie musi być miły, tylko skuteczny. Gdyby podczas wykonywania swoich obowiązków został rażony czarnomagicznym (o ironio!) zaklęciem to wolałby trafić w ręce konkretnego, nawet niekoniecznie miłego uzdrowiciela, który postawiłby go sprawnie na nogi.

— Moja rodzina jest znana z tego, że pracuje na rzecz Ministerstwa Magii i to odegrało znaczącą rolę w wyborze ścieżki kariery. Pełnienie służby jako Auror niesie również ze sobą pewien prestiż. Lata, jakie poświęciłem noszeniu munduru, sprawiły że wyzbyłem się wiary w możliwość zmiany świata na lepsze w taki właśnie sposób. — Pomiędzy spożywaniem kolejnych kęsów zapiekanki postanowił się podzielić z nią swoimi powodami, dlaczego został Aurorem. Daleko było mu do bycia idealistą. Dodatkowo sam parał się czarną magią, trawiącą od lat jego duszę i nie zamierzał się łudzić, że to było słuszne rozwiązanie. Należałoby zrównać z ziemią cały Śmiertelny Nokturn oraz Podziemne Ścieżki aby wyplenić z części magicznego Londynu część przestępczego półświatka oraz zlikwidować część czarnoksiężników. To jednak nie będzie mieć miejsca. Ministerstwo Magii lubiło raz na jakiś czas pogrozić paluszkiem stałym bywalcom tych dzielnic dla podtrzymania swojego złudzenia posiadania kontroli. Raz na jakiś czas on musiał dostarczyć im jakiegoś czarnoksiężnika, zgodnie z zasadami tej gry.

Chesterowi było bardzo daleko do kierowania się w życiu tego rodzaju idealizmem. Empatyczni uzdrowiciele, traktujący tak samo czystokrwistych i szlamy, zdarzali się, jednak nie postrzegał tego jako regułę. Jemu samemu było bardzo daleko do praworządnego Aurora, opowiadającego się za równością czarodziejów czystej krwi i mugolskiej. Przez całe lata służby zdołał wyrobić swoje zdanie na temat przestępczych środowisk magicznego Londynu i wszystkie jego doświadczenia z przedstawicielami przestępczego półświatka pozwoliły mu sądzić, że postępowanie zgodnie z prawem bardzo często okazało się niewystarczające.

Do szlam odnosił się z wyższością. Spoglądał na nie z wyraźną pogardą, którą zaszczepiono w nim jeszcze w dzieciństwie. Nie było to niezgodne z prawem, w przeciwieństwie do mordowania szlam których krew ma już na rękach. Nie towarzyszyły mu z tego powodu żadne wyrzuty sumienia, w jego umyśle nie zalęgła się jakakolwiek myśl o tym, że to niegodziwe. Odbieranie życia szlamom i szlamolubom sprawiało, że spał snem sprawiedliwych. Niepodważalnym faktem było to, że nawet uzdrowiciele prowadzący prywatną praktykę nie za bardzo mogli wybierać sobie klientów - rynek rządził się swoimi prawami.

— To akurat prawda. Nie byłoby. — Dla niego jako wieloletniego pracownika Ministerstwa Magii ono nie stanowiło nieomylnego organu władzy w świecie czarodziejów. Przez ten czas wykonywał wierną pracę na rzecz tej instytucji, jednak nie było tak że nie dostrzegał wszystkich jej mankamentów. Departament Przestrzegania Prawa pozostawał nieodpowiednio zarządzany - poddawał w uzasadnioną wątpliwość kompetencje swojej szefowej. W samym departamencie szerzył się nepotyzm, zwłaszcza jeśli chodzi o Longbottomów. Nie bez powodu nie poruszał tego tematu. Z tym nie dawało się nic zrobić. — To prawda. Gdybym sam miał zmienić pracę to mógłbym postarać się o stanowisko w innym departamencie albo rozpocząć własną działalność. Uzdrowiciele często otwierają swoje prywatne praktyki. Nie myślałaś o tym? — Ze swojego punktu widzenia łatwiej byłoby mu rozpocząć na nowo karierę w innym departamencie niż rozpoczynać własną działalność. Jako Auror posiadał bardzo wąski zakres umiejętności zawodowych. Wiek również nie pozostawał bez znaczenia. Zadane przez niego pytanie wynikało z przejawu pewnej dozy ciekawości, z której został wyzuty dawno temu.

Wypad z Erykiem do tamtego pubu, wybranie się na tegoroczną Lithę w trakcie której poznał piękną kobietę oraz ta wspólna kolacja to były pierwsze rzeczy, jakie zrobił dla siebie od tak dawna. Przywodziło to na myśl wyrwanie się z pewnego rodzaju letargu. Sam poczuł się dobrze w obecności Camille, którą starał się lepiej poznać podczas tego spotkania. Jednocześnie na nic się nie nastawiał. Nie wybiegał myślą w przyszłość. Służenie Czarnemu Panu nie sprzyjało planowaniu życia na kolejne dziesięć lat. Ostatnio bardzo niewiele brakowało mu do tego aby został aresztowany przez swoją szefową i jej wiernych przydupasów.

— To również godne uznania, że podążyłaś swoją drogą. — Pomimo bycia konserwatywnym czarodziejem starej daty nie uważał, że kobieta powinna wyłącznie rodzić dzieci. Gdyby tak było to nie pozwoliłby swojej jedynej córce na wykonywanie pracy zarobkowej na rzecz Ministerstwa Magii. Jedyną rzeczą, jakiej jego zdaniem nie powinny wykonywać kobiety z ich rodu albo związane z nimi to gotowanie. Od tego były skrzaty domowe. Przygotowanie posiłków to coś, co wykonywały kobiety niższych stanów, nie posiadające tego rodzaju służby. Jak jeszcze żyła jego żona to ona wchodziła jedynie do kuchni po to aby wydawać skrzatom odpowiednie polecenia.

— Odchodząc od tematu pracy i rodziny... czym się interesujesz? — Zadając to pytanie odłożył na moment sztućce i sięgnął po pękatą szklankę z alkoholem. Upił z niej łyk tego trunku. Zadane przez niego pytanie wydawało mu się aż nazbyt bezpośrednie albo nawet niezręczne. Założył, że jego towarzyszka posiada swoje zainteresowania.