Może to była paranoja… Ale przez ostatni czas stało się tak dużo złego, że Victoria nie miała zamiaru dopuścić, by tak droga jej osoba miałaby ucierpieć dlatego, że machnęła na coś ręką, bo „może tylko jej się wydaje”. Sama była o krok od śmierci, miała dlatego w ogóle nie patrzeć na innych, bo wszystkich prędzej czy później czeka ten sam los? Powrót do cyklu, do… Limbo? Laurent miał tak dużo rzeczy do zrobienia, dobrych rzeczy. Całe życie przed sobą, swoje szczęście do znalezienia, z dala od tego, co chciałaby jego macocha czy ojciec. Zasługiwał na to – na własne szczęście. I przecież od tego byli przyjaciele – by cię podtrzymać, gdy ty nie mogłeś. By cię popchnęli, gdy nie potrafiłeś zrobić kroku. I by cię ochronili, gdy nie potrafiłeś sam tego zrobić.

Victoria wysłała list do Harper, a w odpowiedzi dostała służbowe polecenie, by zostać na miejscu. I tak by została, niezależnie od rozkazu, za to Atreusowi kazano się wymeldować – i pewnie nie był z tego zadowolony. Ale zostawił New Forest w dobrych rękach – Brenny, Victorii… A nie były tutaj przecież tylko we dwie. To była długa noc, Lestrange zdołała się przespać tak naprawdę urywanie, ale nie było to dla niej nic nadzwyczajnego.

Brenna krążyła w okolicy pod wilczą postacią, zaś Victoria siedziała na ławce przed domem Laurenta, w czarnym mundurze aurora. Na kolanach położyła swoją różdżkę, a w dłoni trzymała lusterko od Pandory, dzięki któremu miała podgląd na to, co widziały jej mechaniczne koliberki. Dym papierosowy, który wypuszczał z siebie Vincent, zupełnie jej nie przeszkadzał. Ostatnimi czasy łapała się na tym, że… lubi ten zapach. Smród. Ale jej się podobał – dlatego Prewett nie usłyszał ani słowa o tym, że ma przy niej nie palić, ani że śmierdzi jak popielniczka. U jej boku siedział Duma – czy raczej leżał sobie, od czasu do czasu gładzony po łbie, pomiędzy uszami. To była taka standardowa pieszczota, jaką od niej od zawsze otrzymywał – i choć nie było tutaj z nimi Laurenta, to jarczuk wydawał się być całkiem spokojny… I Lestrange miała nadzieję, że tak zostanie; że nie będą mu musieli dać żadnej komendy, po której ten rzuci się na nieproszonego gościa.

Nie wiedział, czy Paskuda sobie żartuje czy też nie, albo zapomniała kim był, albo po prostu nie znała go aż tak dobrze, że sądziła iż on naprawdę sobie pojedzie na Hawaje ze świadomością, że ktoś mógłby napaść na ten przybytek. Nie wyobrażał sobie tego, że miałby zostawić to miejsce bez swojej ochrony. Kłótnia z Brenną nie wpłynęła na niego jakoś szczególnie negatywnie, raczej bawiło go to, że Longbottom naprawdę myślała, że ten stąd pójdzie. Na jego ustach widniał nawet delikatnie drwiący uśmiech, gdy ta robiła mu wyrzuty. Stojąc niedaleko Lestrange palił już chyba drugiego, albo trzeciego papierosa – kto by to zliczył. Sam nawet nie zauważał kiedy odpalał następnego. Już nawet nie chodziło o przyjemność palenia, a sam fakt, że musiał to robić, bo inaczej bywał totalnie nie swój. Obserwował otoczenie szukając jakichkolwiek śladów tego, że coś nie pasowało do otoczenia, coś się wyróżniało, nasłuchiwał też, czy wokół były jakieś dźwięki odbiegające od normalności.

Vincent raczej nie miał paranoi, ale nie miał zamiaru zostawić tutaj Longbottom i Lestrenge samych. Mieszkał tu i pracował, czuł się odpowiedzialny za to miejsca, a znał wystarczająco dobrze Brenne, aby wiedzieć, że ta prędzej czy później sama wpadnie w jakieś kłopoty. Wątpił też, że Śmierciożercy zaatakują jakiegokolwiek Prewetta. Byłoby to chyba głupie z ich strony i nie rozsądne, ale sam Vinc nie chciał też lekceważyć tego, co mogłoby się wydarzyć, więc wolał tutaj być na wszelki wypadek. W ostateczności po prostu nic się nie stanie. Naprawdę zakładał, że te kobiety popadły po prostu w paranoję i zbyt mocno chciały chronić Laurenta. Nikt nie napadłby tego miejsca, nie?

– Chcesz? – zagadał do Vinctorii wyciągając kolejnego papierosa i podsuwając jej paczkę. Niezależnie od tego, co zrobiła chodził wzdłuż i obserwował otoczenie. W dłoni trzymał swoją różdżkę cały czas mając ją w pogotowiu. Może dziewczyny odrobinę wpoiły mu tą obawę przed potencjalnym atakiem, ale nadal uważał, że było to śmieszne.

Uśmiechnął się w ten swój charakterystyczny, lekko cyniczny uśmiech, gdy Lestrenge wzięła od niego papierosa, nawet poklepał ja po głowie, aby się nie zamartwiała za bardzo. Nic się tu nie stanie, nikt ich nie zaatakuje, odpalił jej go i wrócił do obserwowania. Wtedy też dostrzegł jakiś ruch w oddali, zatrzymał się i zaczął intensywnie wpatrywać się w ten dziwny, nienaturalny i niepasujący do otoczenia punkt. Wpierw chciał zrzucić to na Brenne, ale jego oczom ukazała się biała maska, która migotała na tle ciemnego otoczenia.

– Ej, tam – szepnął ostro do Aurorki i wskazał punkt w oddali.

Dziewczyny jednak nie miały paranoi, a on nawet poczuł ukłucie wyrzutów sumienia, że tak o nich myślał. Nie miał jednak zamiaru ich przepraszać za to, a jedynie powiedzieć Brennie, że A NIE MÓWIŁEM? Dobrze, że został. Nikt nie miał takiego wzroku jak on, prawda? Był potężny i najlepszy i odrobinę zbyt narcystyczny. Uniósł swoja różdżkę, szepnął odpowiednią inkantację i machnął patykiem rzucając w stronę intruza zaklęcie pętające. Miał nadzieję, że Brenna była gdzieś niedaleko i zdąży do nich dołączyć. Miał nadzieję, że nie było ich tu więcej, bo mogłoby być kiepsko.

Kiwnęła głową i sięgnęła po papierosa od Vincenta. Od kilku miesięcy zdarzało jej się coś tam popalać – tłumaczyła to sobie tym, że to przez te wszystkie nerwy, jakie w jej życiu od maja narosły do krytycznych poziomów. A że Sauriel ją częstował i widział, że była chętna… I takoż samo nie odmówiła Vincentowi, korzystając z tego, że dał jej też ognia, a ona zaciągnęła się i wypuściła dym. A potem łypnęła złowrogo na mężczyznę, kiedy ją poklepał po głowie. Co ona, pies? Albo małe dziecko?

Nie odpyskowała mu tylko dlatego, że kątem oka dostrzegła ruch na tafli lusterka, a niemalże w tym samym czasie Vincent zwrócił jej uwagę i wskazał palcem w przestrzeń przed nimi. Wbiła tam wzrok i poczuła, że serce mocniej jej zabiło – i to wcale nie z radości.

Miało tu nikogo nie być; Laurent przecież odwołał wszystkich pracowników, za wyjątkiem Vincenta, który tu mieszkał. Miały być tylko zwierzęta i oni… Zaś błysk czegoś białego w tym półmroku… To nie było nic, co na terenie New Forest w tej chwili miało być czymś normalnym. Nie widziała nigdzie Brenny, ale czemu ten ktoś kręcił się obok stajni?

Nie było czasu na więcej rozmyślań. Victoria jednym ruchem złapała za różdżkę i odłożyła lusterko na ławkę, a kiedy Vincent rzucał zaklęcie, to już stała.

– Biegnij! – rzuciła do Dumy. Żadne „bierz go”, póki co nie wiedziała, co się dzieje, ale kto wie, może trzeba będzie i taką komendę dać jarczukowi. Ten zresztą nie potrzebował więcej, by zerwać się i skierować sprintem w stronę stajni… Sama zresztą widziała dla siebie teraz tylko dwie opcje: albo się teleportować i przyjrzeć intruzowi, albo spróbować wytrącić mu różdżkę z ręki (bo chyba jakąś miał?). Wybrała to drugie.

Victoria zdążyła pomyśleć tylko, że Laurent ma prawdziwego pecha – miesiąc temu ktoś zaatakował New Forest (czy to z powodu Fuego, którego dzisiaj zabrał ze sobą? Ale skąd mogli o nim wiedzieć? Czy wśród „przyjaciół” Laurenta, wśród ludzi, wokół których się obracał, komu bardzo ufał, byli jacyś Śmierciożercy, którzy nie wiedzieli, czym jest lojalność wobec ludzi, którzy im ufali?) i teraz najwyraźniej miała być powtórka. I wszystko z powodu artykułu, w którym to „dziennikarz” przekręcił jego słowa i wepchnął mu w usta te, których nigdy nie wypowiedział? Brunetka w tym momencie mogła czuć tylko złość, ta jednak skryta była pod płaszczem oklumencji – i objawiała się niemalże niezmąconą taflą… powiedzmy, że spokoju, na gładkiej twarzy panny Lestrange.

Zmąceniem tej tafli było zmarszczenie brwi, kiedy jej zaklęcie nie zadziałało. To była krótka reakcja niezadowolenia, że coś poszło nie po jej myśli, lecz przecież życie nie było na tyle proste i przyjemne, by wszystko miało się układać od razu. Teraz jednak była akcja – i reakcja. Mężczyzna (to chyba był mężczyzna… tak zakładała automatycznie) wciąż z różdżką w ręce, opleciony linami Vincenta, próbował skontrować zaklęcie – na co Victoria w wyćwiczonym odruchu machnęła różdżką, chcąc rozproszyć zaklęcie Naśladowcy (albo Śmierciożercy?).

– Duma! Bierz go! – krzyknęła do jarczuka, mając nadzieję, że ten jednak usłucha i nie zatrzyma się w miejscu, albo nie rzuci na nią samą, bądź co gorsza – na Brennę czy Vincenta. To byłoby bardzo niefortunne…