Kim nie czuła się najlepiej odkąd zmarł jej ojciec. Była wściekła na Astarotha, że ją ignorował, że nie odpowiadał na Fale, że po prostu migał się od kontaktu z nią. Nawet nie mówił do niej, a pisał pieprzone listy. Musiała na kilka dni opuścić Londyn, bo matka dawała jej niezły wycisk, ciągle zgarniała ją na jakieś dodatkowe wypady, aby pokazać jej pracę w terenie, nie miała też stałego partnera w Brygadzie i czuła się tak naprawdę źle. To nie było miejsce dla niej. Miała wrażenie, że wszyscy wokół patrzą na nią jak na jakieś dziwactwo. Starała się tego nie okazywać, była miła uśmiechała się i starała się dawać z siebie wszystko. W końcu jednak czuła przesyt i wybrała się w Szkockie góry pozjeżdżać na nartach i chodzić po zimowych zboczach. W głębi liczyła, że coś ją zasypie i nie będzie mogła wrócić do domu na czas. Ups. Taki mały drobny wypadek podczas urlopu.

Zbliżała się trzecia po południu, więc wróciła do swojego domku w górach, który należał do jej ojca, w miasteczku zrobiła drobne zakupy, niewielki zapas rzeczy wolno psujących się. Podobno tej nocy miała być jakaś śnieżyca, ale zapowiadali ją od kilku dni i jakoś nie nadchodziła. Prognoza pogody mugoli była chyba odrobinę kiepska. Narąbała drewna na opał i wrzuciła go do kominka odpalając go, aby zrobiło się w nim ciepło. Potem zabrała się za robienie dla siebie obiadu. Czuła już jak burczało jej w brzuchu i w myślach już słyszała opierdol od Yaxleya, że powinna już dawno coś zjeść. Ale nie zje, bo kurwa go tutaj nie było i chuj. Mógł ją pocałować w dupę z tymi swoimi mądrościami. Jak tylko go spotka to go zaciuka na śmierć, a potem ożywi i znowu zaciuka. Nie powinien jej ignorować. Kim Skamander to osoba, której nikt nigdy nie powinien ignorować.

Tak naprawdę cholernie za nim tęskniła i martwiła się. Chciała naprawdę znowu go zobaczyć, opowiedzieć mu jak źle przeżyłą stratę ojca, jak okropnie było jej, gdy on się do niej nie odzywał, a zamiast tego podgrzewała fasolkę z puszki i robiła grzanki. Nienawidziła takich potraw, ale na nic więcej nie miała siły.

Zjadła nieszczęsną fasolkę, zagryzła grzanką i westchnęła ciężko. Przejrzała stary album ze zdjęciami, który tu leżał. Kiedyś z rodzicami często tu witała. Jej rodzice byli tacy szczęśliwi, nie wiedziała, co się stało, że ojciec rzadziej wracał do domu, a matka przestała tu przyjeżdżać. Wiedziała, że mieli jakiś sekret, ale nie wiedziała jaki. Nadal traktowała ją jak małą dziewczynkę. W końcu wkurzona zamknęła album i wzięła z barku ojca whisky. Teraz mógł sobie prawić morały zza grobu, a ona go nie usłyszy i chuj. Włączyła muzykę i zaczęła tańczyć. Nienawidziła whisky, nienawidziła ojca za to, że odszedł, nienawidziła Aska za to, że ją porzucił i nienawidziła matki za to, że kazała jej siedzieć w Ministerstwie. Ściągnęła spodnie odrzucając je gdzieś w bok i zostając jedynie w luźnej koszulce do połowy ud. W końcu odstawiła butelkę na stolik i ściszyła muzykę. Usiadła na tapczanie przed kominkiem i zaczęła się wpatrywać w buzujący ogień. Miała ochotę wsadzić w niego rękę i sprawdzić jak bardzo boli. Była taka czarownica, co dawała się spalać, ale rzucała na siebie specjalne zaklęcie i ono wtedy…

W głowie usłyszała głos Aska i poczuła jak wszystko cofa się jej z żołądka do gardła. Podniosła się gwałtownie, powstrzymując się przed wymiotami. Z jej ust wydobyło się jego imię, powiedziała je głośno i donośnie, a jeśli Astaroth ją usłyszał, mógł domyślić się, że dziewczyna była wściekła.

– Ty wredna szujo! Gdzie jesteś? Czemu się tyle nie odzywasz? Odnajdę cię i ukręce ci kark! –złapała za pogrzebacz do kominka, aby nadać swojej osobie dramatyczności. Zaczęła się rozglądać, aż w końcu powoli zaczęła wspinać się na górę. – Ty wredny perwersie, jak długo mnie obserwujesz? – mówiła głośno, aby ją usłyszał. Nie wiedziała, gdzie jest więc nie była pewna, czy jej skupienie pozwoli jej na przekazanie mu fal. Była też lekko pijana.

Nie byłam potężnie pijana, byłam delikatnie wstawiona. Kto na moim miejscu nie chciałby się najebać jak szpak? Zwykle jednak piłam z nim, z pierodlonym kutasem, który miał mnie tyle czasu w dupie, który nie chciał ze mną dzielić swojej choroby, który mnie już nienawidził? Nie wiem ile razy wmawiałam sobie, że Astaroth przestał mnie lubić, przestał mnie potrzebować, a cała jego choroba była tylko pretekstem, aby powoli uciąć ze mną kontakt. Nic nie pomagało mi się zebrać do kupy. Ojciec mnie też zostawił, matka powoli stawała się wariatką nie do zniesienia i nawet nie wiedziałam ile czasu z nią wytrzymam pod jednym dachem. Dzień w dzień rozglądam się za nowym mieszkaniem, ale żadnego nie mogłam sobie znaleźć. Liczyłam, że to właśnie Asek mnie przygarnie, albo ze mną wynajmie jakieś mieszkanko. Moglibyśmy noce zarywać na karaoke, w lato jeździć nad jezioro i wygrzewać się na słoneczku, a zamiast tego on wolał pisać jakieś marne listy, a teraz frajer pojawił się tu i nawet nie chce mi się pokazać, czaicie ludzie? Przyjaciel od siedmiu boleści.

Kroczek za kroczkiem i powoli wtoczyłam się na piętro kierując swoje kroki do jedynego pomieszczenia, które mógł tutaj zająć, a mianowicie poddasze. Czekały mnie kolejne schody, ale nie zamierzałam się poddać. Roztrzaskam mu głowę, poskładam i jeszcze raz roztrzaskam. A tak naprawdę to chciałam go mocno przytulić, bo naprawdę się za nim stęskniłam. Paliło mnie wręcz w żołądku na myśl, że znowu go spotkam. Nawet nie zrażało mnie to, że byłam teraz tylko w gaciach i koszulce. Widział mnie tak nie raz, więc to był najmniejszy problem. W rękach trzymałam pogrzebacz w razie czego, jakby był to jakiś podstęp i urojenia. Może ktoś podający się za niego, czy co? Nie wiedziałam, skąd miałam wiedzieć w sumie. Był dziwny, czemu nie chciał mnie zobaczyć, czemu do mnie nie zszedł?

– NIE NAZYWAJ MNIE LILIPUTEM TROLLU JEBANY! – krzyknęłam – CHUJ MNIE OBCHODZĄ TWOJE KOMUNIKATY, MOŻESZ MIEĆ NAWET KOMUNIKAT DO ELŻBIETY, ALE MASZ MI SIĘ NATYCHMIAST POKAZAĆ! – darłam się na całe gardło zagłuszając jego głos we własnej głowie. Frajer. Myśli, że mnie zatrzyma, bo nazwie mnie liliputem, pf.

Podeszłam do drzwi i zaczęłam za nie szarpać chcąc dostać się do środka, ale nie były zamknięte. Wypadłam na poddasze, moje włosy zafalowały okalając całą moją głowę dookoła. W rękach nadal miałam moją broń, nogi miałam lekko ugięte i byłam wręcz w pozycji bojowej.

– Jakie masz kłopoty? – wyprostowałam się spuszczając lekko z tonu.

Starałam się być nadal sobą po śmierci ojca, starałam się cieszyć tak samo drobnymi chwilami, udawać, że wszystko jest tak jak było. Chociaż nie było. Cholernie tęskniłam za jego listami, za jego opowieściami, co widział i kogo spotkał. Kochałam z nim podróżować, był mi naprawdę bliski. Z matka nie umiem znaleźć wspólnego języka, nie umiem się z nią dogadać, ciągle się z nią kłócę, mam tego serdecznie dosyć. Czasami łapię się na myśli, że lepiej by było, gdyby to ona zginęła i cholernie mnie to przeraża. Przy ostatniej kłótni prawie jej to powiedziałam, ale myślę, że się domyśliła o co mogło mi chodzić. Wstyd mi z tego powodu, tak cholernie wstyd.

Teraz jeszcze dochodziło to, że Yaxley nie chciał mnie do siebie dopuścić, unikał mnie, teraz barykadował drzwi. Zaczęłam nawet uderzać z bara w nie, aby dostać się do środka. Jak mógł? Wiecie co? Byłam blisko tego, aby się poddać w próbie nawiązywania z nim kontaktu. Próbowałam nawet iść do jego siostry, ale też unikała odpowiedzi, nie dopuszczała mnie do niego, kłamała, że go nie ma, chociaż czułam, że był. To mogła być paranoja, ale nie ważne. Czasami mam wrażenie, że jestem trochę pieprznięta. Na przykład teraz? Trzymam w ręku pogrzebacz i próbuję porozmawiać z Astarothem. To nie jest normalne, że tak witam mojego drogiego przyjaciela w swoich skromnych progach po kilku miesiącach rozłąki, prawda? Nie miałam jednak czasu na to, aby się nad tym zastanawiać, bo w końcu drzwi ustąpiły, a tam zobaczyłam jego.

Nadal był wysoki, ale jakiś bardziej bledszy i niewyspany. Pewnie zamiast spać oglądał jakieś świerszczyki pacan jeden, a zamiast jeść trzepał do zdjęć nagich mugolek! Na pewno! Jestem tego w stu procentach pewna! Wyprostowałam się, zagarnęłam dłonią swoje loki za ucho i przyglądałam się mu podejrzliwie. Nie podobało mi się to jak na mnie patrzył i to jak się zachowywał i to, że BRONIŁ SIĘ PRZEDE MNĄ JAKIMŚ PIEPRZONYM ZESZYTEM.

Ja... umarłem.

Pokręciłam głową z niedowierzeniem. Czy on serio z drzewa spadł i mu jakaś piąta klepka wypadła? Doskonale wiedział, że umarł mi ojciec, a on sobie jaja ze śmierci robił? Chory na śmierć, czy co? Już miała w niego rzucić pogrzebaczem, aby się obudził, ale kontynuował swoją zagadkową wypowiedź. Jak na mnie naprawdę długo milczałam.

– Jak… jak to wampirem? – zapytałam naprawdę głupią garbiąc się przy tym i patrząc na niego pytająco. – Asek, jak to się stało? I to jest ten twój wielki powód, aby mnie nie ogaląda? Czy cię pojebało? – w moich oczach zebrały się łzy. – Umarłeś? Umarł to mój ojciec, a ty tu jesteś i nie chcesz… Jak mogłeś mnie tak zostawić patafianie zasrany – przetarłam wierzchem dłoni oczy, aby się przed nim nie rozpłakać. Jeszcze tego brakowało. – Musisz pić krew, tak? – wciągnęłam powietrze nosem. – Czy ty… jesteś… głodny? – zapytałam niepewnie unosząc w jego kierunku swoją lewą dłoń w prawej miałam nadal w pogotowiu swoją broń w razie, gdyby coś mu odjebało. Głupi debil. Myślał, że go zostawię, bo jest sobie jakąś tam przeklętą pijawką?

Patrzyłam na niego z pełnym zaufaniem. Wiedziałam, że mnie nie skrzywdzi, gdyby chciał mnie skrzywdzić już dawno by to zrobił. Co ja pieprzę? Niech tylko spróbuje mi coś zrobić to go nadzieję na ten hak od pogrzebacza! Obserwowałam go uważnie czując jak serce bije mi szybciej. W mojej głowie naprawdę zrobiła się myśl, aby dać mu się napić mojej krwi. Lepiej żebym to była ja niż jakaś przypadkowa osoba, która nie zgodzi się na to, albo gorzej, przy której się nie powstrzyma. Obcą osobę nie darzył przecież żadnymi emocjami, a mnie kochał, prawda? Szybciej się powstrzyma przy mniej… Chciałam w to wierzyć, całym swoim sercem chciałam w to uwierzyć.

– Chuj mnie to wszystko! – krzyknęłam na niego widząc, że naprawdę cierpiał. – Nie rozkazuj mi, to po pierwsze, a po drugie do jasnej cholery pij! – poruszyłam niecierpliwie ręką, aby zrozumiał, że może mnie ugryźć w nadgarstek.

Chciałam mieć prawą rękę wolną i chciałam też, aby był w odpowiedniej odległości, aby mnie nie obejmował, aby mnie nie osaczał. Po prostu napił się tyle ile potrzebował. Robiło mi się niedobrze na samą myśl, ale nie chciałam, aby później czegoś żałował. Picie krwi brzmiało tak obrzydliwie, ale nie okazałam mu tego. Wręcz przeciwnie – w pełni mu ufałam i patrzyłam mu w oczy. Był dziką bestią w tym momencie, kimś kto mógłby mnie rozszarpać, ale wiedziałam, że dam sobie radę.

– Nie obchodzi mnie twój ojciec, już nic nie będzie kontrolować, ani twoja siostra, ani nikt z twojej rodziny. Ja ci pomogę, nie dam ci zrobić nikomu krzywdy. Wiesz, że czaruję bez różdżki, wiesz, że w czarach jestem dobra, więc błagam napij się i porozmawiajmy. Na głodzie nie dasz rady – szepnęłam. Serce biło mi okropnie szybko, dłoń delikatnie drżała, bo w sumie trochę się bałam. Nie samego Aska, a tego, co mógł zrobić jeśli się nie powstrzyma, ale wiem, że damy sobie radę. – Obiecuję cię odepchnąć, obiecuję cię spętać jeśli przestaniesz nad sobą panować – dodałam jeszcze żeby wiedział o co mi chodzi.