Ostatnie dni były dość pracowite. Po powrocie z Norwegii, od razu zajął się sprawą Camille Delacour. Zaraz po tym miał wyjazd z bratem za granicę, a po powrocie, podjął z nim rozmowę w sprawie umowy dla Delacour. I słusznie. Dzięki temu mógł poinformować Camillę o propozycji spotkania. Umówili się więc na dwa dni później, od momentu wysłania przez niego listu. Po otrzymaniu odpowiedzi, nie spodziewał się, że zwrotna wiadomość będzie zawierała… zapach jej perfum. W dodatku papier, na jakim pisała był z porządnie dobranych. Zrobiło mu się od tego niedobrze. Pokazał bratu, co otrzymał w odpowiedzi, a sam musiał wyjść na świeże powietrze. I jeszcze zapalić.

Odpowiedział jej po paru godzinach. Zatwierdzając dzień i godzinę spotkania, zapodając miejsce im dobrze znane. Skoro z nią umawiał się we francuskiej knajpie, niech tak zostanie. Trochę załamał się tym faktem. Szczególnie po tym, co przeżyli z bratem w ostatnich dniach.

Na dzień przed umówionym spotkaniem, udał się do Olibanum po odpowiednie kadzidła, które obiecał w rekompensacie dostarczyć. Sprawdzone. Wtem wrócił do kamienicy i przygotował wszystko na spotkanie.  Przy okazji, wziął ze swojego pokoju coś jeszcze. Oryginalnie zapakowanego. Sprowadzonego z kraju, gdzie przez długie lata mieszkał. Na wszelki wypadek.

Kiedy nadszedł ten dzień, ubrany w jasny popielaty garnitur i błękitną koszulę, z torbą u boku, zjawił na miejscu przed sklepem. Tradycyjnie jednak, zanim wszedł, stanął gdzieś z boku i odpalił papierosa. Walił na to, że będzie od niego jechało tytoniem. Może przeczuwał, że klientka będzie pachnieć jak ten jej list zwrotny? Wcześniej Richard wysłał sowę z prośbą o rezerwację stolika w tej kawiarni, lecz nie otrzymał zwrotnej odpowiedzi. Przyszedł widocznie w ciemno, nie mając pewności, że ów stolik będzie przygotowany.

Nie spóźnił się. Po wypaleniu papierosa i zgaszeniu go pod butem na chodniku, wszedł do środka i rozejrzał się. Czekała. Na sześćset boleści. Przywdział ten uprzejmy uśmiech i podszedł do jej stolika.

- Witam Panią.
Przywitał się, pozwalając sobie nawet na wyciągnięcie ręki, aby po prostu uścisnąć. Zarejestrował znajomy widok, panny Delacour z kieliszkiem wina. Skoro siedziała, to znaczy, że stolik na nich zarezerwowano. Na jego nazwisko? Okaże się to później.

Gdy przywitania mieli za sobą, zajął swoje miejsce naprzeciwko, torbę z dokumentami kładąc na ziemi obok siebie. Potem wyjmie i przejdzie do rzeczy.

Dlatego też pewne uprzedzenia, zachowania, trzeba było zachowywać dla siebie. Powiadają, że pierwsze wrażenie jest najważniejsze. Richard najwyraźniej takie sprawił w oczach panny Delacour, która w podzięce i zachwycie, aż wypudrowała, wyperfumowała i wypisała na jednym ze swoich kolekcjonerskich papierów odpowiedź. Skoro już przyjął ją ostatnim razem, przyjmie i teraz, finalizując całą umowę.
Na jego nieszczęście, kobieta pachniała tak samo jak papier… Ten jej ostatni, wyperfumowany. Nie ten z produkcji fabrycznej. A szkoda.

Mimo wszystko, nie okazywał po sobie tej reakcji na zapach jej perfum. Grał dalej swoją rolę wspaniałego i towarzyskiego sprzedawcę. Obdarzył rozpromienioną Camillę swoim uprzejmym uśmiechem. Jaki zdążyła już poznać. Była zadowolona. To najważniejsze. O klienta, trzeba dbać.

Po uprzejmym przywitaniu, Delacour postanowiła raz jeszcze podziękować, za tak szybkie działanie w jej sprawie. Wtedy też Richard dowiedział się, jak przebiegał proces realizacji zamówienia w jej przypadku. Oczekiwanie, miesiąc. Nic na to nie poradzi. Po śmierci ojca interes spadł na brata, a pomagała mu córka. Richard ile mógł, tyle też od siebie wkładał.

- Nie chciałem, aby Pani zbyt długo czekała. Gdyż zdaję sobie sprawę z tego, że oczekiwany produkt może być pożądany w różnym, nieplanowanym czasie. Sama Pani mi ostatnio wspomniała, że była sytuacja pilnego zapotrzebowania towaru na następny dzień. Prawda? 
Przypomniał. Kulturalnie i z opanowaniem wyjaśnił także szybsze podjęcie działań w jej sprawie. Pomijając reklamację. Nie chciał zagłębiać się w zmiany pracy w ich strukturze biznesu rodzinnego. Gdyż nie wiadomo, czy to co mają ustalone, utrzyma się na długo.
Richard usiadł na wolnym krześle naprzeciwko klientki, która od razu przeszła do pytania o kadzidła.
- Zaraz wyjaśnię.
Nie odparł zdecydowanym tak, czy nawet zaś nie, ponieważ miał inne informacje do przekazania w tej sprawie. A skoro pierw wyłonił się temat kadzideł, postanowił wyjąć z cztery opakowania. Położył je na stole w kierunku Camille. Torbę na razie stawiając na podłodze przy sobie.
- Sprawa wadliwych kadzideł, jest jeszcze badana. Są pewne podejrzenia, ale nie chciałbym wprowadzać w błąd. Myślę, że do końca miesiąca się wyjaśni i dostanie Pani wyjaśnienia. A skoro jesteśmy przy tym temacie, pozwoliłem sobie wziąć kilka opakowań, aby Pani sama zdecydowała, wybrała. Zapewniam, że te są sprawdzone. Mają łagodniejsze działanie. Gdyby była potrzeba wzmocnienia efektu, wystarczy zapalić dwa lub trzy.
Wytłumaczył. Następnie dotykając po kolei każdego pudełka, wyjaśniał czego dotyczą.
- Kadzidła kolejno działają relaksująco, intuicyjnie, pobudzająco oraz rytualne. Każde z nich mają opisane składniki.
Przy jednym opakowaniu odwrócił je, aby pokazać przyklejoną karteczkę. Każde z nich posiadło także swoją nazwę. Była w niektórych z nich wspomniana lawenda, z ostatniego spotkania. Specjalnie poszukał takie, aby zachęcić Camillę do trudnego wyboru. Co miałoby potwierdzić, że byłaby bardzo zainteresowana możliwością propozycji. A może też i kupi poza wzięciem jednego opakowania za darmo?

Dając jej czas na zastanowienie się, do ich stolika podszedł kelner, pytając o zamówienie. Poprosił zatem o czarną kawę. Nie mogło być inaczej. Choć najchętniej wziąłby mocny alkohol, to jednak w tak biznesowych spotkaniach, wolał tego unikać. Czarna gorzka kawa, była jakby zrównoważeniem kwiatowego zapachu perfum Camille.

Margaret była zajęta innymi ważnymi dla rodziny sprawami w danym biznesie. Mogła mieć inne zlecenia i innych klientów do obskoczenia. Przekazania zamówienia i odebrania należnej kwoty. Richard z kolei wziął na siebie przyjęcie jednej reklamacji od Delacour. Dokończenia już tego, co zaczęła jego bratanica.

Jeżeli zaś chodziło o przedstawienie wyników badań, w sprawie wadliwych kadzideł, to szczerze powiedziawszy – nie ruszyli tej sprawy. Kobiecie ściemniał, że sprawa jest w toku. Ale też nie kłamał dosadnie, gdyż dopiero będą mogli się za to wziąć. Na spokojnie omówić. Te ostatnie dni mieli bardzo wyjazdowe, intensywne. Z chęcią pragnienia ich zapomnienia.

Wyłożył opakowania, pozwalając kobiecie na samodzielną decyzję. Uznał, że tak będzie lepiej, jeżeli w ramach reklamacji, zostanie przedstawione jej kilka egzemplarzy, w którym wybierze jeden. Najwyraźniej, trafił ze wszystkimi. Ale ten jeden dość bardziej przypadł Camille do gustu. Szybko dokonała wyboru. Bardzo dobrze. Na jej stwierdzenie, o przedstawieniu trudnego wyboru, uśmiechnął się kącikiem ust. Uprzejmie.

- W takim razie, są one dla Pani. W ramach rekompensaty.
Oznajmił, zgarniając do siebie pozostałe opakowania, które po chwili schował do torby, po jaką sięgnął. Następnie wyjął teczkę i swój długopis. Otworzył ją i spojrzał na dwie umowy. Podsunął do Camille jedną z nich. Co oznaczało, że przechodził już do kolejnej sprawy.
- Tutaj mam przygotowaną wstępną umowę w sprawie dostarczania świec, co kwartał. Bazując na tym, co ostatnim razem Pani u nas zamawiała. Oczywiście, jeżeli tutaj nic nie ulega zmianie. W rodzaju i ilości.
W umowie było zawarte wszystko co niezbędne, jak imię i nazwisko kupującego, nazwa towaru, ilość sztuk i cena za jedną oraz w podsumowaniu z całość i końcowa suma całokształtu. Nieco niżej, znajdowały się jedynie podstawowe dane sprzedającego jak imię i nazwisko. Prawie przy samym dole dokumentu były miejsca na podpisy i datę. Sprzedawcy i kupca. Że takową umowę zawierają. Była pisemna. Richard miał tego dwa egzemplarze, gdzie jeden trafi w ręce Delacour, a drugi będzie u nich w teczkach.

Mieli na spokojnie dużo czasu, więc i Mulciber z niczym nie poganiał. W między czasie przyniesiono mu zamówioną kawę, której zapachem i smakiem mógł się rozkoszować. Znacznie bardziej znośnym, niż perfumy Camille. Czekając na opinię i decyzję z jej strony w sprawie umowy.

Ostatnio organizowane sabaty były, dość widowiskowe. Jeśli wspomnieć do nieszczęsne Beltame. I o ile Litcha była spokojna, nie wiadomo co odbędzie się na nadchodzącym Lammas, już za miesiąc. Jeżeli zapotrzebowanie będzie większe, wystarczy, że Camilla napisze do nich list z prośbą o kolejną dostawę. Wtedy ponownie umówią się na konkretny termin.
Nie miała uwag. To bardzo dobrze.

- Zrozumiałe.
Potwierdził słowem. Sytuacje bywają różne. Zawodowe i prywatne. Jednak na każdą okoliczność trzeba być przygotowanym, nie wiedząc, kiedy świece mogą okazać się być potrzebne i w jakiej ilości.

Camille podpisała oba egzemplarze, ale oddała jeden? Richard jednak poprosił o zwrot drugiego. Podpis z jego strony, czy brata nie znajdował się na dokumentach, nie mając pewności czy ów sporządzona umowa będzie odpowiadała Delacour. A skoro pewność ta już była, Richard mógł złożyć także swój podpis na obu dokumentach. Wtedy zaś oddać jej jeden. A drugi, schować do teczki.

Przy kolejnych słowach Camille, nie spodziewał się, iż oni otrzymają upominek od niej. Z jakiej okazji? Dobrej współpracy? Szybkiego podjęcia tematu i rozwiązania problemu? Richard zmarszczył lekko brwi, kiedy odłożył teczkę na bok. Odebrał torebkę, zajrzawszy do środka. ”Wino?” – pomyślał, poznał kształ butelki. Wyjął ją, aby sprawdzić może nazwę, pochodzenie. Ono było, francuskie. ”Na Merlina… Nie uwolnimy się od tej pieprzonej Francji.” – przeszło mu przez myśl. Klienta z pochodzenia francuskiego, co samo nazwisko i jej akcent mogły zdradzać. Teraz dostali w prezencie wino. Nie okazał tego po sobie, udając zaskoczenie i jednocześnie wdzięczność.

- To uprzejme z Pani strony. Ale naprawdę, nie trzeba było.
Odpowiedział z uprzejmym uśmiechem. Schował butelkę do środka i odstawił pakunek na ziemię, obok swojej torby. Co teraz? Co dalej? Interes mieli zakończony. Pozostawało jeszcze może kilka rzeczy, ale to jednocześnie też dobry moment, aby zakończyć spotkanie. Tylko nie dopił kawy.
- Wracając jeszcze na chwilę do umowy. W kwestii zapłaty, dobrze byłoby się umówić z celu jej dokonania. Byłaby wstanie Pani przygotować zadeklarowaną kwotę w umowie, w ciągu tygodnia?
Zapytał. Zasugerował. Im szybciej, tym lepiej i na cały kwartał się od niej uwolnią. A jeżeli nie, wyśle może faktycznie do niej Margaret. Albo Roberta. Niech sam pozna dobrze im płacącego klienta osobiście i chwalącego ich usługi. W końcu kupowała świece wykonane przez jego i jego córkę.

Formalności mieli za sobą. Dokumenty schował do teczki a te do torby. Zostało już tylko omówić sposób zapłaty. Richard zdawał sobie sprawę z tego, że noszenie ze sobą dużej ilości pieniędzy może być problematyczne, choćby dla kobiety i to w tak trudnych i niebezpiecznych czasach. Nim jednak do tego tematu przeszli, kobieta wręczyła upominek, z którego Richard musiał udawać zadowolenie, wdzięczność i zaskoczenie niż obrzydzenie, że to wino ma w sobie nazwę Francji i pewnie stamtąd pochodzi. Na jej słowa, podziękował z uśmiechem, przechodząc do kolejnej sprawy interesów. Przedstawił jej propozycję czasową, na przygotowanie pieniędzy. Pod względem znalezienia czasu na dokonanie tej ostatniej formalności. Dalej to już będzie w ich obowiązku pilnować terminów.

Upił łyk kawy, kiedy Camille udzielała odpowiedzi, proponując po chwili termin dokonania zapłaty.

- Termin wstępnie mi odpowiada, gdyby coś miało się zmienić, napisałbym Pani.
Odpowiedział w sprawie zaproponowanego terminu, ostawiając filiżankę na talerzyk, by ponownie spojrzeć na jej oblicze.
- Tak sobie myślę. Czy nie byłoby może dla Pani wygodniej, od razu w banku dokonać przekazu na nasze konto? Mógłbym towarzyszyć przy tym procesie.
Zaproponował. Był to co prawda interes firmowy. Legalny. Bezpieczniej dla kobiety, która trochę obawiała się wychodzić z banku z taką sumą. I to jeszcze sama. Rozumiał to. Dlatego wyszedł z inicjatywą towarzyszenia jej. Jeżeli jednak zdecyduje się na przekaz płatny w gotówce, przyjmie go.

Poza tym wszystkim, rozważał jeszcze przy okazji pociągnąć jej temat zawodowy. Ostatnio wspomniała iż jest uzdrowicielem, ale nic nie było mowy o jej specjalizacji. A im więcej posiadało się chociażby podstawowych kontaktów, mogłoby okazać się być w przyszłości bardzo pomocne.