30 czerwca 1972
Robert & Vera

Nie uważał aby spotykanie się w miejscu publicznym, stanowiło w tym przypadku dobrą opcje. Byłoby to zbyt ryzykowne. Za bardzo lekkomyślne. Nie chciał się niepotrzebnie narażać. Za bardzo wystawiać. Musiał działać z odpowiednią rozwagą. Dobrze wszystko przemyśleć. W odpowiedni sposób wszystko sobie zaplanować. I dopiero w momencie, kiedy całość zostanie dopięta na ostatni guzik, przejść do działania. Pierwszy etap – niezapowiedziane najście w Ministerstwie Magii – został odhaczony. Miał to za sobą. Wydawało się, że wszystko udało się odpowiednio rozegrać. Zrealizować. Dzięki temu możliwe było wykonanie kolejnego kroku. Spotkanie się we wskazanym miejscu, we właściwym dniu oraz godzinie.

Mieszkanie należące do Rodolphusa wydawało się stanowić najlepszą opcje. Lestrange również zaangażowany był w badania nad mózgiem. Jemu również zależało na powodzeniu tego przedsięwzięcia. Poza tym, ich dwoje łączyła ze sobą również specyficzna więź. Przysięga niemożliwa do zerwania. Nie mogli wystąpić jeden przeciwko temu drugiemu. To zaś sprawiało, że opcja ta stawała się nie tylko najlepszą, ale również najbezpieczniejszą spośród dostępnych.

Robert po prostu nie mógł zdecydować się na inne rozwiązanie.

Na miejscu zjawił się przed czasem. Wcześniej omówił kilka kwestii z Lestrange’em. Odebrał od niego klucze. Nie wyjaśnił natomiast, co to wszystko miało na celu. Ograniczył się do typowego – przyjdzie odpowiedni moment, wszystko będzie jasne. A także jakiejś gadki o tym, że cierpliwość była przecież cnotą. Jedną z tych wysoce cenionych.

Będąc do pewnego stopnia zorientowanym w preferencjach młodego niewymownego, odpowiednio do spotkania się przygotował. Zaopatrzył w butelkę wina. Odnalazł również dwie lampki wewnątrz kuchennych szafek. Alkohol potrafił pomóc przełamać pierwsze lody. Ułatwiał również dojście do porozumienia. Te konkretne wino zaś, o ile dobrze pamiętał – a pamięć Robert miał niekiedy wręcz fenomenalną – było ulubionym winem Very. Przynajmniej dawniej. Przed laty.

Drobny gest, na który mógł sobie pozwolić.

Pukanie do drzwi rozległo się o czasie. Nie mając przy sobie oddanej Selar, wszystkim musiał zająć się sam. Otworzyć. Powitać gościa. Przyjąć ewentualne okrycie wierzchnie, o ile o tej porze roku, ktokolwiek zawracał sobie takowym głowę. Było wszak ciepło. Przyjemnie. Słonecznie. Na zewnątrz dało się wyczuć lato. Zachęcające do tego, aby opuścić cztery ściany własnego domu.

- Vero. – przywitał się, pozwalając sobie ująć drobną dłoń, delikatnie ucałować na powitanie. Tak jak tego wymagały maniery. Niekiedy starał się takowymi błysnąć. Pokazać się od tej dobrej strony. Zaprezentować w sposób odpowiedni dla przedstawiciela jednej z tych rodzin, których nazwisko mimo upływu lat, nadal było szeroko rozpoznawalne. – Zapraszam. Cieszę się, że postanowiłaś skorzystać z tego zaproszenia.

Wpuścił ją do środka. Do wnętrza urządzonego w sposób prosty, wręcz surowy. Jakby niewykończonego. Niezamieszkanego. W tym ostatnim, być może nawet kryło się nieco prawdy.

Przepuszcza ją, gestem wskazując kierunek, w którym powinna się udać. Prosty salon. Nie za duży, zarazem jednak nie za mały. Podobnie jak wszystkie pozostałe pomieszczenia, odznaczający się tym, że brakuje tutaj rzeczy, które mogłyby powiedzieć cokolwiek więcej o właścicielu nieruchomości, zarazem ocieplając te wyjątkowo surowe wnętrze. Nadając mu konkretnego charakteru.

- Miałem nadzieje, że tak się stanie. - odpowiada na jej słowa. Tak po prostu. Nie kręci. Nie brzmi też na jakoś szczególnie zadowolonego z tego drobnego sukcesu. Po prostu stwierdza fakt.

Następnie pozwala sobie na umieszczenie dłoni na jej plecach. Delikatnie daje znać, żeby podeszli do stolika. Dwóch foteli. Prostej, niewielkich rozmiarów sofy. Pozwala jej wybrać jedno z miejsc. Sam nie zajmuje kolejnego. Jeszcze nie teraz, choć gdy przyjdzie wreszcie co do czego, najpewniej wybierze te na przeciwko. Dla wygody. Dla komfortu. Teraz jednak skupiony jest na czymś innym.

- Powiedzmy, że jest ono najbardziej odpowiednie do tego, żeby przeprowadzić tę rozmowę. - odpowiedział, nie przekazując jej zarazem większej ilości informacji. Te nie wydawały się na ten moment potrzebne. Zapewnienie, iż mogą czuć się tutaj względnie bezpieczni, powinno wystarczyć. - Napijesz się wina? - wyciągnął dłoń, w kierunku butelki zawierającej ciemnoczerwonej barwy alkohol. Półwytrawny. Nie było to czymś, co sam preferował. Zarazem jednak nie był nastawiony negatywnie. Po prostu gdyby wybierał pod siebie, zamiast wina, zaoferowałby Verze whisky. Być może padłoby na jedną z tych butelek, które trzymał w swoim gabinecie. - Czerwone, półwytrawne, zakładam jednak, że sama lepiej się w tym orientujesz.

Najprawdopodobniej żadną nowością nie było dla niej to, że preferował mocniejszy alkohol. Jeśli zawierzyć stereotypom - znacznie bardziej też pasujący do mężczyzn. Choć i na tym polu można było natrafić na pewne wyjątki. Tak samo jak i na wielu innych.

Nie czekał na odpowiedź, pozwalając sobie na otwarcie wina. Na pozbycie się korka. Nie stanowiło to większego problemu. Następnie ostrożnie napełnił obydwie lampki. Powoli. Nieśpiesznie. Dbając o to, żeby alkoholu nie znalazło się w nich zbyt dużo. Ani też zbyt mało. Wszak nie zamierzał przecież na kobiecie oszczędzać. Starał się to zrobić to tak jak należało. We właściwy sposób.

Nie był typem człowieka, który się nadmiernie śpieszył. Zamiast czasu, liczyła się dla niego przede wszystkim dokładność. Precyzja w podjętych działaniach. Dopilnowanie każdego jednego szczegółu. Upewnienie się w tym, że zapięty został każdy jeden guzik koszuli. Można było zaobserwować to nawet teraz. W tym konkretnym momencie. Wszak minuty mijały, a on nadal nie przeszedł do właściwego tematu. Nie wspomniał nawet słowem o tym, co ich sprowadziło w to konkretne miejsce. A przecież nie mogło być tutaj mowy o zwyczajnym spotkaniu towarzyskim.

- Niektórych rzeczy się po prostu nie zapomina. - pozwolił sobie na to, aby te słowa wyszły z pomiędzy jego ust. Można było je zinterpretować w dość konkretny sposób. Tylko czy aby faktycznie miał to na myśli? Czy może bardziej zależało mu na takowym wrażeniu? Pozostawieniu takiego odczucia?

Zajął wolne miejsce, zajął fotel na przeciwko Very. Kiedy ta zdecydowała się unieść lampkę do toastu, odpowiedział tym samym. Następnie upił pierwsze dwa łyki. Primitivo zdecydowanie nie wpasowywało się w jego gusta, nie zamierzał jednak narzekać. Krytykować. Zdecydował się świadomie na właśnie taki dobór alkoholu. A skoro tak, to zamierzał wypić tego piwa, które sam sobie naważył.

Odkładając lampkę na niski stolik, kiwnął głową. Wcześniej się przygotował na to spotkanie. Dobrze wiedział, co zamierzał jej przekazać. Jak wiele informacji przedstawić. Nie mógł zabrnąć zbyt daleko, ryzykując że postanowi wystąpić z tym przeciwko niemu... ostrożność nadal była w cenie. Tyle tylko, że w tym konkretnym przypadku musiał ją delikatnie nadszarpnąć. Wyjść poza wyraźnie wyrysowane granice.

- Pamiętasz nasz pierwszy, wspólny, duży projekt? Jesień 1961 roku... październik? - zaczął od nawiązania do tego, nad czym pracowali dawniej. Krótko po tym, jak objął stanowisko kierownika komnaty. Miało to miejsce jeszcze przed jej przenosinami do Departamentu Tajemnic, ale tym właśnie zaowocowało. - Plany były szeroko zakrojone, we wszystko zaangażowanych wielu badaczy o różnych specjalizacjach. Wszystko po to, żeby na kwestie związane z zależnością pomiędzy mózgiem a magicznymi zdolnościami spojrzeć szeroko. Uwzględnić różne płaszczyzny. Nie udało nam się tego dokończyć, choć pod pewnymi względami projekt był naprawdę zaawansowany. Nie kontynuowaliśmy badań po moim odejściu... - bo i nie mogliśmy; bo wszystko zabrałeś. Aż prosiło się, żeby ten drobny szczegół wytknąć. Zwrócić na niego uwagę. Bo przecież gdyby nie był tak mocno podporządkowanym własnej rodzinie dupkiem, wiele spraw potoczyłoby się w zupełnie inny sposób. Nie tylko tych stricte naukowych. - ...ale nie znaczy to, że temat umarł śmiercią naturalną. Przez te wszystkie lata, różni badacze próbowali się ze mną kontaktować. Zachęcić do ponownego zaangażowania się w tego rodzaju bądź podobne badania. Do niedawna nie byłem jednak tym zainteresowany. Zmieniła to jednak seria listów. Zadbałem o to, żeby ukryć dane ich autora. Ale jeśli masz wątpliwości, może pozwolą Ci podjąć decyzje. Ja sam długo się wahałem. Wreszcie jednak musiałem przyznać, że jeśli nie tym razem, być może nie zrobię tego już nigdy. Podobna okazja, podobnie obiecująca współpraca może już się nie pojawić na horyzoncie.

Po tych słowach podniósł się z zajmowanego dotychczas miejsca. Podszedł do komody, na której - gdy zawiesić na niej spojrzenia na dłużej - zauważyć można było drewniane pudełko. Pudełko, które najwyraźniej nie było częścią wystroju tego pomieszczenia. Robert podniósł je, przyniósł. Podał Verze. Bez zbędnych komentarzy. Bez dalszych wyjaśnień. Odpowiednio wszystko przygotował. Dlatego nie otrzymała oryginałów a kopie. Kopie pokazujące, że człowiek o którym mowa działał od dawna. Nie zrażał się odmową. Brakiem odpowiedzi. Kontynuował obserwacje. Eksperymenty. Wszystko starannie zapisywał. Samodzielnie wykonał prawdziwy ogrom pracy, choć też nie była to praca pozbawiona pewnych błędów czy niedociągnięć. Te jednak przytrafić się mogły każdemu.

- Możesz na spokojnie się z tym zapoznać. Poczekam. - poinformował ją. I faktycznie nie zamierzał się stąd nigdzie ruszać. Decydując się na to spotkanie zadbał bowiem o to, żeby mieć na nie odpowiednio dużo czasu.

Czas nie miał w tym momencie znaczenia. Robert cierpliwie czekał. Był skłonny oferować go kobiecie w takich ilościach, w jakich potrzebowała. Popijając wino, które niekoniecznie wpasowywało się w jego gusta, wciąż przyglądał się Verze. Obserwował jak zapoznaje się z otrzymaną korespondencją. Z jej zawartością. Studiuje list za listem, nieświadoma tego, spod czyjego pióra wyszło każde jedno słowo. Zabawna rzecz, bowiem autora musiała znać. Rodolphus Lestrange od pewnego czasu pracował bowiem w tej samej komnacie. Był niewymownym. A pewien czas nie oznaczał w tym przypadku ledwie kilku tygodni.

Kiedy skończyła, z jej strony padło pytanie, na które również był niejako przygotowany. Długo wszak zastanawiał się nad tym, kogo konkretnie należało zrekrutować. Zaprosić do wspólnego kontynuowania badań. To nie była łatwa decyzja. To nie było coś, co wpadło mu do głowy podczas śniadania, pomiędzy kolejnym kęsem kanapki a łykiem gorącej wciąż kawy. Dał sobie na to wszystko wystarczająco dużo czasu. Każdą jedną opcje przeanalizował. Wziął pod uwagę jej wady, zalety, potencjalne komplikacje, które mogły wyniknąć. I wreszcie podkreślił dwa nazwiska. Jedno zupełnie nowe, z polecenia zaufanego człowieka. Drugie natomiast brzmiące Vera Travers.

Przy pomocy jakich słów powinien jednak przekazać jej odpowiedź? Zwłaszcza w kontekście łączącej ich niegdyś relacji. Więzi. Wspólnej historii. Urazy, którą ciemnowłosa miała pełne prawo wciąż w stosunku do niego odczuwać. Doskonale wiedział, że podjęte w tamtym czasie decyzje, postawiły ich po dwóch przeciwnych stronach. Uczyniły z nich ludzi, którzy choć dawniej byli sobie bliscy, po tych wszystkich latach znali już tylko dawniejsze wersje siebie.

Czas bowiem nie przestał płynąć nawet na chwilę. I nie był on bez znaczenia w stosunku do tego, w jakim miejscu każde z nich znajdywało się obecnie. To on, to wszystkie kolejne wydarzenia, ukształtował ich takimi jakimi byli dziś. Jak bardzo różnili się od tych ludzi, którymi byli dawniej?

- Jesteś jedną z najbardziej wyjątkowych kobiet, jakie miałem okazje poznać. Nie tylko inteligentną, ale zarazem nieobawiającą się sięgnąć po to, czego potrzebujesz. Zawsze wiedziałaś czego chcesz i konsekwentnie do tego dążyłaś. Wiem, że jeśli dojdzie do tej współpracy, nie będę musiał obawiać się, że wycofasz się na widok tego, czego będzie wymagała od nas nauka. Dokonanie postępu. I przede wszystkim… - tutaj dało się wychwycić, że coś w jego spojrzeniu się zmieniło. - …zasługujesz na to, żeby móc dokończyć to, w co włożyłaś niegdyś prawdziwy ogrom pracy. Wiem, że tamta decyzja nie była właściwa, ale nie mogłem postąpić inaczej. Nie przeproszę za to, bo to było w tamtym czasie właściwe. Najlepsze dla was wszystkich.

I tutaj też nie kłamał. Naprawdę wierzył, że tamte działania były właściwe. Tamte decyzje, które podjęła jego rodzina. Nie mogli tego wszystkiego zostawić z zyskiem dla ludzi stojących po stronie Nobby’ego Leacha. Szlamy, która cudem objęła fotel Ministra Magii. Nie mogli pozwolić na to, żeby odkryto na jak wiele pozwalano w Departamencie Tajemnic i jak często nie tylko balansowano, ale też przekraczano granice tego, co było dozwolone. Każdy kij ma dwa końce, a w przypadku tego konkretnego, obydwa były paskudne.

Skinął głową, przyjmując tym samym wypowiedziane przez Vere słowa. Tę jakże dyplomatyczną odpowiedź, która nie pozostawiała jednak wiele miejsca na wątpliwości. Na domysły związane z tym, co chciała mu przekazać; co faktycznie na ten temat myślała. Nie było sensu do tego wracać. Bardziej się w to zagłębiać. Rozdrapywać w tym miejscu, w tym momencie, starych ran. Zwłaszcza, że przecież nie zagoiły się one z łatwością. Zwłaszcza, że przecież pozostawiły one po sobie niezwykle brzydkie blizny. 

Obserwuje ją. Czeka na cokolwiek więcej. Na podjętą decyzje. Na jasną, konkretną odpowiedź. Patrzy jak ciemnowłosa kobieta podnosi się z dotychczasowego miejsca. Nie odrywa spojrzenia, kiedy zaczyna przemierzać salon. Kiedy zdaje się wszystko rozważać. Analizować. Nie stara się jej w tym czasie przekonać. Przeciągnąć na swoją stronę. Namówić do tego, żeby porzuciła cały swój zdrowy rozsądek i zaangażowała się w to, do czego ją właśnie zapraszał. Do czego zachęcał.

Sztywnieje na moment, kiedy czuje dotyk smukłych palców. Rozluźnia się po krótkiej chwili, być może na krótki moment zapominając. Zapominając o tym, czemu ma służyć to spotkanie. Ta rozmowa. Wie jednak, że sytuacja się zmieniła. Zdaje sobie sprawę z tego, że przecież zmieniły się okoliczności. Do pewnych rzeczy nie było już powrotu. A przynajmniej - nie prowadziła do nich łatwa, prosta droga. Taka, która byłaby pozbawiona licznych przeszkód. Wybojów. Choć nie odsuwa się, przy pomocy swoich kolejnych słów zamierza przedstawić sprawy jasno. Opisać to czego oczekuje.

- Profesjonalnie, Vero. Zależy mi na tym, żeby rzeczywiście dokończyć te badania. Przedstawić ich wyniki. - odpowiada wreszcie. W ten typowy dla siebie, spokojny sposób. Jakby przed chwilą nie miało miejsca coś, co mogło mieć na niego mniejszy lub większy wpływ. Jakikolwiek wpływ. Tym razem nie zamierza pozwolić na to, żeby cokolwiek rozpraszało jego uwagę. Odciągało od celu. Obniżało poziom skupienia na zadaniu, które sobie wyznaczył. I które zamierzał zrealizować. - Opublikować je w jakimś czasopiśmie? Może wydać opartą o nie pracę naukową? Cokolwiek, na co pozwolą nam okoliczności. Zależy mi na tym, żeby pozostali członkowie grupy badawczej, byli na tym przedsięwzięciu skupieni nie w mniejszym stopniu niż ja oraz mój wspólnik.

Prawda była taka, że po części obawiał się tej współpracy, jej efektów, potencjalnych skutków ubocznych, ale zarazem uważał też, iż zaproszenie do badań właśnie Very Travers było jednym z najlepszych posunięć, na które mógł się w tym przypadku zdecydować. Niewiele osób mogło okazać się dla nich równie przydatnych, co ta kobieta. Ta kobieta oraz cała jej wiedza, doświadczenie i konsekwencja, z jaką potrafiła dążyć do celu. Ciężko było o lepszych kandydatów. Ciężko było o znalezienie kogoś podobnie przydatnego. Gra była więc warta świeczki. Na taką wyglądała.