—12/06/1972—
Anglia, Londyn
Severine Crouch & Anthony Shafiq

At the last, tenderly,
From the walls of the powerful, fortress’d house,
From the clasp of the knitted locks—from the keep of the well-closed doors,
Let me be wafted.

Let me glide noiselessly forth;
With the key of softness unlock the locks—with a whisper
Set ope the doors, O soul!

- To często nie robi różnicy. Ojcom. To nie robi im różnicy. - Odwoływał się do własnego doświadczenia. Przecież jego ojciec miał dwóch synów. I co to zmieniało? Niewiele. Thomas był synem idealnym, do czasu aż uciekł z żoną, hen hen daleko. Wtedy oczekiwania wobec potomastowa zostały złożone na ramiona młodszego dziecka. Nic jednaak z tego nie wyszło, proszę, oto był niekończącym się rozczarowaniem dla swojego ojca, podobnie, jak najwidoczniej Severine była rozczarowaniem dla swojego własnego.

I oto chodziło. Anthony miał zdecydowaną słabość do ratowania ludzi, w których widział odbicie samego siebie. Jeden za drugim... Tonący brzytwy się chwytał a on uwielbiał być tą brzytwą. To było takie proste. Patrzeć na zrujnowaną duszę, patrzeć na to jak cały świat się jej wali. A wtedy tonący brzytwy się chwytał, wtedy nagle wartość wzrastała tak obłakańczo przyjemnie. Nie musiał pić, nie musiał upajać się alkoholem jak jego słodka mucha w momencie, w którym pozostawł jej jedyną nadzieją, nawet jeśli sama zainteresowana jeszcze o tym nie wiedziała.

Nie zamierzał dzielić się swoją prywatną opowieścią, nie chciał opowiadać jej o włsnym bólu zawiedzionych oczekiwań. Nie. Dzisiejszy wieczór był jej przestrzenią, jej sceną rozdarcia, próby przecięcia pępowiny.

- Myślisz, że to cokolwiek by zmieniło? - zapytał niezobowiązująco, wypuszczając zanętę, kusząc ją podzieleniem się swoim bólem, w który mza moment, za dwa będzie mógł włożyć swoje długie palce i uczynić ją na obraz i podobieństwo. Nikt nie był tak lojalny jak złamane dusze, które brzytwą nacieły swoje ręce. Nikt nie był tak lojalny jak Ci, kótrzy krwią podpisali swoje umowy,

Słuchał z uwagą, choć ciało było pozornie zmroczone alkoholem, umysł jak ślepia ciągnęły chłodem stali. Z czterech jeźdźców nie on otrzymał miecz, nie on posiadł tarotowy dwór powietrza, myśli i rozumu. Zbyt długo jednak udawał pójście tą drogą, by nie potrafić odsunąć sentymentów od serca. Słowo po słowie, zdanie po zdaniu, odsłaniała się przed nim jak piękny, nadwątlony chorobą kwiat. Jakże słodko opadały jej płatki na ziemię, jeden po drugim, od dzieciństwa, przez nieudolne próby, po największą życiową tragedię, jaką może doświadczyć kobieta.

Odebranie dziecka.

Cudowny skandal, jeśli ktoś chciałby ukręcić łeb sędziemu. Opinia publiczna jeszcze kiedyś zlinczowałaby rozwiązłą matkę. Ale dziś...?

Zaciągnął się powietrzem, jakby ciało zmożone alkoholem nie pamiętało kiedy oddech powinien być w rozsądnym swoim wymiarze.
– Oset chroni Szkotów, jest silny i wytrzymały, a na północy noszenie jego symbolu ma przyciągać szczęście. Oset odpędza demony. Oset ma swoją wartość, bo niemożliwym jest się go pozbyć z ogrodu, gdy raz do niego zawita. – Bynajmniej, nie znał się na roślinach, ale heraldykę miał w małym paluszku. Opowiastka wokół ostu i odgonieniu za jego pomocą wikingów była żałośnie naiwna, ale kraciaste prymitywy nosiły go z dumą, gardząc różami i innymi miękkimi kwiatami. Oset niósł siłę determinacji. Siłę rozmoczoną teraz alkoholem. Czy byłaby w stanie samodzielnie wstać?

Anthony przechylił głowę gwałtownie, jakby spadła mu z szyi i zawisła bezładnie i pokiwał nią ze smutkiem, ukrywając twarz, która mogła zdradzić zbyt wiele chłodnego badania terenu.

– Na cóż mu Twoje dziecko Severine... nie niesie przecież nazwiska? Nie zrobiłaś chyba tego z... mugolakiem? – lekko się skrzywił, bo choć sam miał niebywałą słabość do ludzi obłożonych klątwą zbliżającą ich do zwierząt, tak nie wyobrażał sobie splugawienia własnego ciała choćby i dotykiem osoby urodzonej w niemagicznej rodzinie. Nie mówił też o tym, że rozpatrywanie dziecka w kategoriach "wynagradzania" sobie czegokolwiek nie wróży ani jej, ani temu dziecku najlepiej, po cóż miałby o tym wspominać, gdy odsłaniała przed nim własną dźwignię. Zniszczyć ojca. Odzyskać potomka. – On... Twój przyjaciel... wie o tej sytuacji? – dodał jeszcze jedno pytanie, sięgając butelkę i dolewając jej a potem niby sobie.

Jej sugestia go nie zdenerwowała, nie dał się sprowokować pijackiemu bełkotowi, czekając aż przejdzie do meritum, aż sama odsłoni przede mną podwoje własnej umęczonej duszy, pulsujące osamotnione serduszko. Był ostatnim, by mówić, że urodzenie determinuje czarodzieja. Jego najdroższa przyjaciółka w końcu poświeciła wszystko dla mugolaka, w imię Wielkiej Miłości przekreślając wiele, włączając w to obecnie bezpieczeństwo swoje i swoich dzieci. Tego nie mogli przewidzieć, gdy ma się dwadzieścia lat świat wydaje się być prostszym miejscem, a bunt i manifest wpisane są niejako w rozwój ludzkości i określenie własnej tożsamości. Dopiero z czasem przychodzi opamiętanie, refleksja o nieodwracalności pewnych decyzji. Dopiero z czasem, ale nigdy nie powiedziałby, że dzieci Charlotte są w czymkolwiek gorsze potencjałem. Kluczem było wychowanie, obycie w sprawach magii, które mugolakom były obce. Z resztą... wielu czarodziejskim rodzinom również. Nie tylko magia była potrzebna we krwi, ale i pieniądze, ale i wykształcenie przed Hogwartem. I jak wiele mógł zarzucić swoim rodzicom, tak nigdy nie podważał ich wyborów edukacyjnych dla niego.

Poniekąd domyślał się, że stary Crouch nie będzie inwestował w swojego przypadkowego wnuka, tym bardziej, że traktował Severine jako zło konieczne. Bardzo krótkowzroczne myślenie, Anthony nie potrafił myśleć o tym inaczej. Kobiety były niezwykle wytrzymałe, odporne na ból, cierpienie, drobiazgowe, nieustannie pragnące się wykazać. A matki... były ekstremalnie zdeterminowane jeśli w grę wchodziło życie ich dziecka. W pewnym sensie więc... stary sędzia podarował mu idealnie ukształtowaną prawniczkę. Cóż za lekkomyślność z jego strony. Prawniczkę kształtującą słowo na papierze według swojej woli. Prawniczkę, która zrobi wszystko by odzyskać, co jej odebrano.

Shafiqa szczerze nie obchodziło jak sama zainteresowana do tego podchodzi. Czy tak bardzo zależało jej na miłości bezwarunkowej  swojej latorośli, czy może zaborczo chciała odzyskać swoją właśność. Obchodziło go tylko to, że dotarł do dźwigni, że odsłoniła swoje bijące rozpaczą serce, po które aż nazbyt łatwo można było sięgnąć...

– A więc... nie wie. – Tym lepiej, jeszcze maczałby swoje palce w sprawie, odbierając Anthony'emu satysfakcję zwycięstwa. – ... i ode mnie się nie dowie, możesz być pewna. Nie jestem w stanie jednak pojąć tej niegodziwości. Nikt i nic nie powinno stawać na drodze matki i jego dziecka. To naturalne prawo. – Kiwał głową, dając upust oburzeniu, pozorowanemu wstrząsowi, który wywołała w nim ta wiadomość. Czysta krew - o tyle dobrze, że stary Crouch ze względu na przekonania nie utopiłby bękarta w stawie, jak skundlony miot. – Och moja droga, tak mi przykro. Musi być z pewnością jakaś droga, musi! – poderwał się gwałtownie z krzesła, zamaszyście, gnany alkoholem, którego brakło w jego żyłach, ale przecież od czego była wyobraźnia. – Ale zaraz, co z Tobą? Odeszłaś z Wizengamotu, czy to też jego sprawka? – oparł się o sekretarzyk, jakby szukając równowagi, korzystał jednak z dystansu, by nieco na chłodno kalkulować i rachować zaufanie, które mógłby na tym ugrać i wdzięczność młodszego pokolenia, za pozbycie się starego. Crouch i tak był mu od dawna drzazgą w oku. To wyglądało jak ubicie dwóch ptaków jednym kamieniem. A Severine, słodka pijana Severine mogła dać temu kamieniowi siłę rozpędu.